หลายคนคงตื่นเต้นไม่น้อยที่ เดอะ มาร์เวล เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไทยแลนด์ มาตั้งที่เมกาบางนา กลายเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของประเทศไทย ที่ทำให้แฟนคลับมาร์เวลอยากจะมีโอกาสเดินทางมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยชีลด์ที่ศูนย์บัญชาการของเหล่าอเวนเจอร์สักครั้ง

การเดินทางมาเที่ยวที่ศูนย์บัญชาการอเวนเจอร์นี้ให้ตั้งพิกัดมาที่เมกาบางนา ตัวศูนย์บัญชาการมาร์เวลจะตั้งอยู่บริเวณลานจอดรถด้านหลังเป็นอาคารสีแดงเห็นเด่นชัด สามารถจอดรถที่เมกาบางนา แล้วใช้บริการรถไฟฟ้าไปส่งที่มาร์เวล หรือจะจอดรถที่มาร์เวลเลยก็ได้เช่นกัน

ราคาค่าตั๋วเข้าใช้บริการจะอยู่ที่ 1,500 บาท สำหรับชาวต่างชาติ และราคาสำหรับเด็ก 1,350 บาท ส่วนคนไทยมีส่วนลด 100 บาท แต่ผมแนะนำว่าควรไปซื้อที่ศูนย์โดยตรงอาจจะได้ตั๋วราคาพิเศษ เช่น ช่วงที่เราเดินทางไปตอนเปิดตัวใหม่ๆ จะมีราคาโปรโมชั่นที่แสดงเฉพาะหน้างานอยู่ที่ 950 บาทเท่านั้น เรียกได้ว่าลดราคาลงเกือบครึ่งเลยทีเดียว หรือเว็บขายตั๋วบางเว็บมีโปรโมชั่น 950 บาท ซื้อ 3 แถม 1 ก็มี ลองศึกษาโปรโมชั่นก่อนไปดีๆ เพื่อความคุ้มค่า

ขั้นตอนการซื้อตั๋วค่อนข้างที่จะใช้เวลาสักหน่อย เริ่มจากกรอกชื่อและรายละเอียดส่วนตัวเล็กน้อย เลือกรอบที่จะเข้าชม ซึ่งบอกได้เลยว่ามีหลายรอบมาก สามารถเลือกภาษาที่จะเข้าชมได้ด้วย จากนั้นให้เดินไปถ่ายรูปที่แท่นรับสมัครหน่วยชีลด์ จะมีเจ้าหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกให้ บางท่านอาจจะกรอกรายละเอียดพร้อมเลือกรูปภาพมาจากบ้านก็ได้เช่นกัน แต่ส่วนตัวแล้วผมแนะนำให้มาถ่ายรูปที่ศูนย์จะดีกว่า เพราะมีแบ็กดร็อปเป็นโลโก้หน่วยชีลด์ให้ด้วย

ครั้งแรกเราจะได้เป็นบัตรอ่อนชั่วคราวมาก่อน แต่หลังจากผ่านการฝึกและร่วมผจญภัยจนครบแล้วจะได้บัตรแข็งกลับบ้านเป็นที่ระลึก ระหว่างรอแนะนำให้ลองใช้บริการร้านอาหารของเหล่าอเวนเจอร์ และดูของมาร์เวลช็อปไปพลางๆ เล็งสินค้าที่สนใจแล้วค่อยออกมาซื้อหลังเล่นเสร็จ ราคาถือว่าไม่แรงเท่าไหร่เท่ากับร้านขายของเล่นลิขสิทธิ์ทั่วไป แล้วมีของบางอย่างที่หาซื้อยาก เช่น หนังสือแนะนำตัวละครมาร์เวล ฟิกเกอร์บางรุ่น ถุงมือทานอสไซส์ยักษ์ แกดเจ็ตไอรอนแมน เสื้อผ้าและชุดลำลองของหน่วยชีลด์

แต่ก่อนที่จะเข้าชมเราต้องรู้ก่อนว่าศูนย์บัญชาการมาร์เวลแห่งนี้ใช้ลิขสิทธิ์ของมาร์เวลเวอร์ชั่นคอมมิก ไม่ใช่เวอร์ชั่นภาพยนตร์ที่คนไทยนิยม ดังนั้นคาแรกเตอร์ ชุดตัวละครจะดูแปลกตาไปสำหรับเราไม่ดูขลังดูเท่เหมือนเวอร์ชั่นภาพยนตร์ และออกมาในรูปแบบของประสบการณ์ผจญภัยกึ่งดิจิทัล ที่สามารถปรับเปลี่ยนเนื้อหาได้ในอนาคต

เมื่อใกล้ถึงเวลาเข้าชมให้เดินขึ้นไปที่ชั้น 2 จะมีพนักงาน แต่ถ้าเรียกอย่างเป็นทางการก็คือเจ้าหน้าที่หน่วยชีลด์ (รุ่นพี่) มาเรียกจัดแถว ทุกอย่างเริ่มดูจริงจังขึงขังกันมากขึ้น บางทีความสนุกของการมาเที่ยวที่มาร์เวล เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไทยแลนด์ จะสนุกได้ก็เพราะพวกเขานี่ละครับ

จากนั้นเราจะเริ่มเข้าสู่ห้องแนะนำเหล่าฮีโร่ เพื่อปูพื้นทำความรู้จักกับเหล่าฮีโร่ในทีมอเวนเจอร์กันเสียก่อน หลักๆ ก็จะมีธอร์ สไปเดอร์เมน ไอรอนแมน กัปตันอเมริกา นิค ฟิวรี่ ไอรอนฟิสต์ ฮัลค์ และตัวละครอื่นๆ บางตัวที่อาจจะดูไม่คุ้นตาสักเท่าไหร่ แต่มาแบบจัดเต็ม

ในห้องแรกคนที่รู้จักตัวละครเหล่านี้ดีอยู่แล้วอาจจะรู้สึกเฉยๆ แต่ถ้าเป็นเด็กๆ หรือผู้หญิงที่ไม่รู้จักตัวละครเหล่านี้มากนักหรือรู้จักแค่บางตัว ก็ถือเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะได้รู้จักตัวละครใหม่ๆ อย่างเช่น ไอรอนฟิสต์ และชี-ฮัลค์ ที่ไม่ปรากฏในเวอร์ชั่นภาพยนตร์ก็ได้รู้จักจากที่นี่เช่นกัน

เมื่อชมวีดิทัศน์เสร็จเจ้าหน้าที่จะเรียกไปห้องข่าว เพื่อรับทราบข้อมูลที่สำคัญว่าตอนนี้แก๊งไฮดร้า ที่มีพี่ป้าง-นครินทร์ กิ่งศักดิ์ เป็นอดีตสมาชิก มีแผนทำลายกรุงเทพมหานคร พูดเล่นนะครับ พี่ป้างเขาเคยอยู่วงไฮดร้า ไม่ใช่แก๊งไฮดร้า ที่เรากำลังพูดถึงคือขบวนการไฮดร้าที่นำโดย เรด สกัล คู่ปรับตัวฉกาจของกัปตันอเมริกา และเหล่าลูกสมุนตัวร้ายอย่าง มาดุ๊ก และอแดปทอยด์ มีคุณไบรท์ เรื่องเล่าเช้านี้ เป็นผู้รายงานข่าว

จากนั้นเดินต่อไปที่ห้องของไอรอนแมนเพื่อพูดคุยกับ โทนี่ สตาร์ก และวิดีโอแนะนำหุ่นรุ่นต่างๆ ของ โทนี่ สตาร์ก จากนั้นไปห้องปฏิบัติการของ นิค ฟิวรี่ มีเซอร์ไพรส์ให้เราได้ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่จะเป็นอะไรนั้นต้องลองเข้าไปชมด้วยตัวเอง จากนั้นเราก็จะเริ่มเข้าสู่ห้องเครื่องเล่นอย่างเต็มรูปแบบ

เริ่มตั้งแต่ห้องฝึกซ้อมยิงปืนเลเซอร์ ที่จะให้เราใส่แว่น 3 มิติ ยิงเก็บคะแนนไปตามด่านต่างๆ โดยมีสไปเดอร์แมนเป็นผู้ช่วยแนะนำ ซึ่งตอนนี้แก๊งไฮดร้าเริ่มบุกเข้าศูนย์แล้ว จากห้อง 3 มิติ เราก็ไปห้องซิมูเลเรี่ยม 360 เป็นโดมฉายภาพ 360 องศาขนาดใหญ่

ให้เราใส่แว่น 3 มิติ จำลองเหตุการณ์การบุกฐานไฮดร้า โดยมีไอรอนฟิสต์และเหล่าฮีโร่เป็นตัวเดินเรื่อง บรรยากาศในห้องนี้ถือว่าสนุกใช้ได้ครับ ทั้งภาพ เสียง อุณหภูมิความเย็นและลม มาแบบจัดเต็มเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงๆ มีเหตุการณ์ชวนตื่นเต้นอยู่บ้างก็เล่นตามน้ำกันไป ต้องชมเจ้าหน้าที่ที่ช่วยสร้างความตื่นเต้นและพยายามให้เราได้มีส่วนร่วมกับเหตุการณ์

จากนั้นเราไปต่อกันที่ห้องรอการขนส่ง ตรงนี้ไม่มีอะไรมาก ชมการแสดงของเจ้าหน้าที่เล็กๆ น้อยๆ พอสนุก เพราะความสนุกหลังจากนี้คือการได้เล่นเครื่องเล่น โฟร์ดี โมชั่นไรด์ ซึ่งถือว่าเป็นไฮไลต์ของที่นี่ก็ว่าได้ ทุกคนจะต้องนั่งยานขนส่งหนีออกจากฐานหน่วยชีลด์ โดยมีแก๊งไฮดร้าไล่ล่า และร่วมสู้ไปกับเหล่าฮีโร่ซึ่งถือว่าเดินทางกลับมาเร็วมาก จากห้องที่แล้วเหมือนเหล่าฮีโร่ไปบุกฐานไฮดร้าแถบไซบีเรีย เผลอแป๊บเดียวบินข้ามกลับมาที่ประเทศไทยแล้ว

หากเทียบกับเครื่องเล่นที่ใกล้เคียงกันอย่าง สตาร์กทาวเวอร์ ที่ดิสนีย์แลนด์ ฮ่องกง น่าจะเรียกว่าเป็นความสนุกคนละแบบที่ดิสนีย์แลนด์ ฮ่องกง จะเป็นของไอรอนแมนอย่างเดียว เครื่องโฟร์ดีจะมีความโลดโผนมากกว่า และอาจจะมีความสมจริงมากกว่าในหลายๆ จุด แต่ที่มาร์เวล เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไทยแลนด์ จะเป็นศูนย์บัญชาการหน่วยชีลด์ในภูมิภาคเอเซีย เรื่องราวและความสนุกก็แตกต่างกัน

เท่าที่เล่นมาทั้งหมดอยากให้ส่วนโฟร์ดีโมชั่นเล่นให้นานกว่านี้ อาจจะเพิ่มเรื่องราวหรือภารกิจก็แล้วแต่ ทุกคนรู้สึกประทับใจในส่วนนี้มากที่สุด แต่ด้วยเวลาจำกัดเราก็ต้องไปเล่นในโซนฝึกหัดเป็นเกมที่ให้เราควบคุมฮีโร่ในภารกิจต่างๆ ซึ่งส่วนตัวแนะนำให้เล่นไอรอนแมนก่อนเป็นอันดับแรก ปิดท้ายกิจกรรมด้วยการถ่ายรูปกับเหล่าฮีโร่ที่รอเราอยู่ในห้อง ไม่สามารถเลือกได้ว่าจะได้ถ่ายรูปกับฮีโร่คนไหน

แล้วออกมารับบัตรสมาชิกหน่วยชีลด์แบบการ์ดแข็งเป็นอันเสร็จสิ้นกิจกรรม โดยใช้เวลาราวๆ 1 ชั่วโมงกว่า แล้วออกมาดูสินค้าของที่ระลึกและของเล่นค่ายมาร์เวลกันต่อ

ภาพรวมของ เดอะ มาร์เวล เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไทยแลนด์ ถือว่าสนุกใช้ได้ แต่อย่างที่บอกไปแต่แรกว่าเราต้องไม่คาดหวังว่าจะได้เห็นฮีโร่ออกมาในรูปแบบภาพยนตร์ เปิดใจแล้วใช้เวลาทุกนาทีที่อยู่ข้างในให้คุ้มค่ามากที่สุด เราก็จะสนุกไปกับกิจกรรมของเขาได้ ส่วนคนที่ไม่สนใจร่วมกิจกรรม แค่มานั่งดื่มกาแฟที่คาเฟ่ ถ่ายภาพตามมุมต่างๆ ด้านนอก ซื้อของในช็อป ก็มีความสุขแล้วสำหรับแฟนมาร์เวลที่ได้มาเที่ยวสถานที่แห่งนี้ 

ร้านอาหารที่ฮอยอันจะมีให้เลือกหลายระดับ ตั้งแต่ภัตตาคารหรูหราไปจนถึงร้านค้าหาบเร่ที่วางขายข้างทาง แต่ถ้าไปเที่ยวฮอยอันแล้ว ไม่รู้จะเริ่มต้นหาร้านอาหารจากตรงไหน ก็แนะนำว่า ให้ไปที่ย่านเมืองเก่าได้นั่นแหละ ใครชอบภัตตาคารหรือคาเฟ่ที่มีแอร์เย็นๆ บรรยากาศสบายๆ ก็ให้ข้ามสะพานไปฝั่งตึกใหม่ ส่วนใครที่ชอบของกินแบบบ้านๆ นั่งรับประทานเก้าอี้พลาสติกเล็กๆ แต่รสชาติได้ใจ ก็ต้องไปที่ร้านข้างทาง ซึ่งเราขอแนะนำร้านเกาเหลา ข้าวหน้าไก่ ตรงหัวมุมตึก ใกล้กับสะพานญี่ปุ่น โดยมีจุดสังเกตง่ายๆ ที่ป้าย “Com Ga” (อ่านว่า เกิ่ม-กา) และ “Cao Lao” (อ่านว่า เก่า-เหลา)

“เกิ่มกา” เป็นอาหารที่สามารถหารับประทานได้ทั่วๆ ไป แทบทุกที่ในฮอยอัน โดยหน้าตาจะคล้ายๆ ข้าวมันไก่ในบ้านเรา แต่จะต่างกันตรงที่ข้าวมันไก่ของเรา คือไก่สับที่โปะมาบนข้าวที่หุงด้วยมันไก่ ข้าวจะต้องเป็นเมล็ดเงางามจึงจะน่ารับประทาน แต่เกิ่มกาจะเป็นเนื้อไก่ฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ โรยหน้ามาบนข้าวเมล็ดหัก แถมมีน้ำพริกและผักหอม โปะมาด้านบน ตามสไตล์อาหารเวียดนาม ซึ่งแนะนำว่า ใครได้ไปฮอยอันไม่ควรพลาดไปชิม “เกิ่มกา” ที่ร้านนี้จะมีอาหารขึ้นชื่ออีกอย่างเรียกว่า “เก่าเหลา” ซึ่งฟังจากชื่อแล้ว ก็ชวนให้นึกถึงเกาเหลา หรือก๋วยเตี๋ยวที่ไม่ใส่เส้นในบ้านเรา แต่เก่าเหลาที่ฮอยอัน กลับเป็นก๋วยเตี๋ยวที่ใส่เส้นจ้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงชื่อคล้ายกับเกาเหลาของเรา จนชวนให้สับสน ส่วนเรื่องรสชาตินั้นก็ต้องบอกว่าอร่อยเข้มข้น ไม่แพ้ก๋วยเตี๋ยวต้มยำของบ้านเราเลย

อันที่จริงมีอาหารหลักอีกเมนูหนึ่ง ที่หารับประทานง่ายในย่านเมืองเก่าเช่นกัน และคาดว่าน่าจะถูกปากคนไทยอย่างเราๆ นั่นก็คือ “หมี่กวง” (Quang noodle) เป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นไม่ใหญ่มาก (ขนาดใหญ่กว่าก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก แต่เล็กกว่าก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ของไทยเรา) รับประทานแบบกึ่งน้ำกึ่งแห้ง คือจะมีใส่น้ำซุป (สีคล้ายๆ ต้มยำ แต่ไม่เผ็ด) แค่พอขลุกขลิกเท่านั้น ใส่เนื้อวัว เนื้อไก่ และโรยหน้าด้วยผักหอม ถั่วลิสงคั่ว และหอมเจียว แถมยังวางข้าวเกรียบทับมาด้วยอีกต่างหาก เรียกได้ว่าครบเครื่องแบบเคี้ยวมัน+ทานเพลินกันเลยทีเดียว

เชื่อว่าการรับประทานอาหารที่ร้านข้างทางในเขตเมืองเก่าของฮอยอัน เป็นบรรยากาศที่เพลินสุดๆ แถมราคาประหยัดอีกต่างหาก แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าใครรู้สึกว่าชมบรรยากาศเมืองเก่าจนอิ่มตัวแล้ว เราก็ยังมีร้านอาหารเด็ดอีกร้านหนึ่ง ที่อยู่นอกเมืองออกไป เป็นร้านอาหารอร่อย ตั้งอยู่กลางทุ่งนา ชื่อว่าร้าน เดอะฟีลด์ (The Field) ร้านนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองออกมา 3 กิโลเมตร ล้อมรอบไปด้วยทุ่งนาและแม่น้ำ ภายใต้คอนเซ็ปต์ “เสิร์ฟธรรมชาติ มาข้างจานอาหาร” แม้ว่าราคาอาหารจะไม่ได้เป็นราคาประหยัดเหมือนร้านข้างทาง แต่เมื่อเทียบกับบรรยากาศที่ได้แล้ว ก็ถือว่าคุ้มค่าสุดๆ ไปเลย

นอกจากจะมีของกินอร่อยแล้ว อดีตเมืองท่าปากแม่น้ำที่ชื่อว่าฮอยอันแห่งนี้ยังมีกิจกรรมให้ได้สนุกสนานอีกมาก แต่ที่พลาดไม่ได้เลย คือการไปลองนั่งเรือตะกร้า หรือ Basket boat ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ของเวียดนามกลาง โดยเจ้าเรือตะกร้าที่ว่านั้น ทำมาจากไม้ไผ่สาน เป็นทรงเหมือนตะกร้าใบใหญ่ๆ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เมตร ซึ่งจะมีบริการพานักท่องเที่ยวล่องไปตามแม่น้ำ และคลองเล็กๆ แถมบางลำยังมีบริการพายเรือซิ่งอีกต่างหาก รับรองว่าสนุกเร้าใจแน่ เพราะว่าเจ้าเรือที่เป็นรูปร่างกลมๆ แบบนี้ ลำพังแค่นั่งแบบธรรมดา ก็หวาดเสียวพอแล้ว

เรือตะกร้าเป็นเล็กๆ น้ำหนักเบา แต่พายยากมาก เพราะถ้าพายไม่เป็นมันก็จะวนอยู่ที่เดิม และถ้านั่งไม่ถูกตำแหน่ง เวลาออกพาย เรือก็จะล่มได้เช่นกัน ดังนั้นคนพายจะนั่งอยู่ข้างหน้า ส่วนผู้โดยสารอีก 2 คนก็นั่งกระจายน้ำหนักกันไปแต่ละมุม (อันที่จริงเรือแบบนี้สามารถจุคนได้สูงสุดถึง 10 คนเลยดีเดียว) โดยคนพายจะใช้พายจ้วงกวักน้ำ เพื่อให้เรือเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

ว่ากันว่าเจ้าเรือตะกร้าที่เห็นอยู่นี้ มีจุดกำเนิดขึ้นตั้งแต่สมัยอาณานิคมฝรั่งเศส ที่ผู้เป็นเจ้าของเรือประมงต้องเสียภาษีให้กับรัฐบาล แต่ชาวประมงส่วนใหญ่มีฐานะยากจน ไม่สามารถจ่ายภาษีไหว จึงเริ่มคิดค้นเรือแบบใหม่เพื่อใช้หาปลา และโต้แย้งว่านี่ไม่ใช่เรือประมง จึงไม่ควรต้องเสียภาษีและเดาว่าคงจะได้ผล เพราะหลังจากนั้น เรือแบบนี้ก็ใช้กันแพร่หลายในเวียดนามกลาง และก็ไม่ได้ใช้เพื่อหาปลาเท่านั้น แต่ยังใช้เป็นเรือโดยสารขนาดเล็กได้อีกด้วย

ในสมัยโบราณ เขาจะใช้ไม้ไผ่มาจักเป็นตอก แล้วสานเป็นตะกร้าขนาดใหญ่ ฉาบด้วยมูลโคผสมกับปูน แล้วทางทับด้วยน้ำมันจากต้นยางนา แต่ปัจจุบันนี้ มีวัสดุสมัยใหม่เข้ามาแทนที่ ก็จะใช้เรซิ่นมาเคลือบแทน หรือบางลำก็อาจทำจากไฟเบอร์กลาสเลยก็มีค่าโดยสารก็ตกลำละ 300-500 บาท แล้วแต่ต่อรอง โดยใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ซึ่งคนพายเรือ จะพานักท่องเที่ยวล่องตามแม่น้ำ แล้วก็เลาะไปตามคลองเล็กคลองน้อย ลุยเข้าไปในดงต้นจาก แล้วเด็ดใบจากมาสานเป็นของเล่นให้นักท่องเที่ยวได้เพลิดเพลินกัน แต่บางลำ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรือที่บริการนักท่องเที่ยวชาวเวียดนาม) จะพยายามสร้างความสนุกสนานโดยการเปิดเพลงเสียงดังอึกทึก แล้วร้องเล่น หรือพายเรือซิ่งตามจังหวะดนตรี ซึ่งอันนี้ ก็มีทั้งคนชอบและไม่ชอบ เพราะบางทีก็ถูกมองว่า เป็นการไปรบกวนธรรมชาติ และผู้คนที่อาศัยอยู่แถวนั้น

แม้จะเป็นเรือที่ใช้กันแพร่หลายแทบทุกเมืองของเวียดนามกลาง แต่ดูเหมือนว่าปัจจุบันนี้จะมีบริการเรือสำหรับนักท่องเที่ยวแบบนี้ เฉพาะที่ฮอยอันเท่านั้น ดังนั้น ใครอุตส่าห์ได้ไปถึงฮอยอันแล้วต้องไม่พลาดเด็ดขาด

ถัดจากนั่งเรือเล่น ถ้ายังมีเวลาเหลือ เราแนะนำให้ลองไปเที่ยวเล่นที่หาด “อันบัง (An Bang beach)” ซึ่งเป็นหาดที่มีชื่อเสียงและคับคั่งที่สุดของฮอยอัน ซึ่งอาจเป็นเพราะการเดินทางไปยังหาดที่ค่อนข้างสะดวก จึงเป็นเหมือนของแถม สำหรับการมาเที่ยวฮอยอัน ที่หลายคนจะไม่ยอมพลาดเป็นอันขาด

อันที่จริงแล้ว ช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่ควรจะไปเที่ยวหาดอันบัง ก็อยู่ระหว่างเดือน มี.ค.ไปจนถึงเดือน ก.ย. เพราะลมจะไม่แรงมาก แต่ถ้าเป็นเดือนอื่นแล้วจะมีมรสุมเข้า ซึ่งทำให้ลมแรงและคลื่นสูง ซึ่งเวลาที่คลื่นสูงคือสูงมากถึง 3 เมตรเลยทีเดียว ดังนั้น ร้านค้าริมหาดจึงต้องยกสูงกว่าพื้นหาดมาก เพื่อให้หนีพ้นระดับคลื่นที่พัดเข้ามาแรงๆ

ด้วยเหตุที่นักท่องเที่ยวที่มายังหาดนี้ มีความหลากหลายกลุ่ม หลายระดับ ทำให้ข้าวของที่วางขายมีความหลากหลายตามไปด้วย อย่างเช่น ร้านค้าอาหารและเครื่องดื่ม ก็มีตั้งแต่ระดับหาบเร่ริมหาด ไปจนถึงภัตตาคารแบบซีวิวเลยทีเดียว ซึ่งนักท่องเที่ยวก็สามารถเลือกได้ตามความชอบและตามศักยภาพการจ่าย

นักท่องเที่ยวกลุ่มบนที่มายังหาดนี้ ส่วนมากจะเป็นคนจีนและคนเกาหลี ทำให้ร้านค้า ร้านอาหารหลายๆ ร้าน มักจะจัดร้านแบบกิ๊บเก๋ตามสไตล์เกาหลี แต่สำหรับคนที่อยากหาร้านอาหารทะเลสดๆ ปรุงอร่อยๆ ในราคาประหยัด ก็มีให้เลือกหลายร้านเช่นกัน ซึ่งสังเกตง่ายเลยว่า ถ้าร้านไหนมีคนพื้นเมืองนั่งเยอะๆ แปลว่ารสชาติอร่อย แถมราคาไม่แพงจนเกินไป และถ้าจะให้ฟินสุดๆ แนะนำว่าให้รับประทานมื้อค่ำที่หาดแห่งนี้เลย เพราะจะได้เห็นพระอาทิตย์ตกที่สวยงามอีกเช่นกัน

มาถึงตอนนี้ เราอยากย้ำอีกทีว่า ฮอยอันไม่ได้มีแค่ความคลาสสิกของหมู่อาคารเก่าสีเหลืองเข้มเท่านั้น แต่เมืองนี้ยังมีความสดชื่นจากท้องทุ่งนา และมีความชุ่มฉ่ำจากสายน้ำ มีความสนุกสนานจากท้องทะเล และยังมีของกินอร่อยๆ อีกเพียบ ดังนั้น ถ้าใครมีศักยภาพเดินทางไปได้ เราแนะนำให้ไปเลย รับรองว่าจะประทับใจ และรู้สึกคุ้มค่าอย่างแน่นอน

ติดตามเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้ ในรายการโลก 360 องศา เช้าวันอาทิตย์นี้ หลังเคารพธงชาติ ทางช่องไทยรัฐทีวี

ตลาดนัดจตุจักรสถานที่ที่เป็นเสมือนสวรรค์ของนักช็อปทั้งชาวไทยและต่างชาติ สถานที่ที่รวบรวมสินค้ามากมายตั้งแต่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ของตกแต่งบ้าน สัตว์เลี้ยง ต้นไม้นานาชนิด และเมื่อเดินจนเหนื่อยก็ไม่พลาดต้องหาอาหารอร่อยเติมพลัง

ร้านอาหารที่เป็นกระแสในสังคมออนไลน์จีนมากที่สุด เมื่อมาเยือนตลาดนัดจตุจักร ต้องแวะมาเช็กอินและลิ้มรสอาหารร้าน “AT345 Restaurant by YORWOR” ร้านอาหารสไตล์ฟิวชั่น ที่เปิดให้บริการมาแล้วกว่า 5 ปี ตั้งอยู่โครงการ 3 ซอย 45

ร้านนี้ถูกเรียกกันติดปากในกลุ่มลูกค้าขาประจำว่า “แอทสามสี่ห้า” ได้รับการการันตีด้วยรางวัลร้านอาหารยอดนิยมของนักท่องเที่ยวจีน 2 ปีซ้อน ในปี 2560 และ 2561 จาก Ctrip บริษัทท่องเที่ยวชั้นนำของเมืองจีน รวมถึง Dazhongdianping แอพพลิเคชั่นจีน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ให้ผู้บริโภคให้คะแนนและวิจารณ์บริการและสินค้าต่างๆ อาทิ ร้านอาหาร โรงแรม สถานที่ท่องเที่ยว เพื่อเป็นแหล่งข้อมูลอ้างอิงแก่ผู้บริโภครายอื่นๆ โดยโหวตให้เป็นร้านอาหารที่ได้การันตี 5 ดาว และล่าสุดยังได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 50 ร้านค้าแนะนำจากตลาดนัดจตุจักรอีกด้วย จึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไมต้องแวะมาเยี่ยมเยือนและเช็กอินในวันนี้

ด้วยบรรยากาศการตกแต่งร้านสไตล์ลอฟท์ที่ผสมผสานกลิ่นอายตะวันตกและเอเชียอย่างลงตัว ประกอบกับดนตรีสไตล์ Bossanova ทำให้ผู้ที่แวะเวียนเข้ามารู้สึกว่าได้มาใช้เวลาพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างคุ้มค่า และช่วยเพิ่มอรรถรสในการรับประทานอาหารเป็นทวีคูณ

สำหรับอาหารมีการปรุงแต่งในรูปแบบฟิวชั่น โดยดึงความเป็นไทยมาปรับให้เข้ากับอาหารสไตล์ตะวันตกได้อย่างลงตัว พร้อมการพิถีพิถันในการตกแต่งอาหารในแต่ละเมนูด้วยความใส่ใจ ซึ่งมองแล้วน้ำลายสอชวนให้ลิ้มลองกว่า 50 รายการ โดยภายในร้านแบ่งเป็น 2 โซน ประกอบด้วยโซนแอร์คอนดิชั่นและโอเพ่นแอร์ที่สามารถรองรับได้กว่า 20 โต๊ะ ทั้งในรูปแบบเคาน์เตอร์บาร์และโต๊ะที่นั่งแบบปกติ

สำหรับเมนูที่เป็นพระเอกของร้าน คือ “สปาเกตตีเส้นดำซอสกะเพราซีฟู้ด” ที่ยกเอากุ้งแม่น้ำ หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์ ปลาหมึก และไข่ต้มยางมะตูมเรียงรายอยู่ในจาน พร้อมซอสกะเพราที่ผัดคลุกเคล้าเข้ากันบวกกับกลิ่นหอมชวนเรียกน้ำย่อยอย่างไม่มีที่ติ

เมนูถัดมาที่พลาดไม่ได้ คือ “ข้าวกะเพราหมูชุบแป้งทอด” ที่แสนจะดูง่ายแต่แฝงด้วยการหมักหมูสูตรพิเศษที่ชุบแป้งทอดราดด้วยซอสกะเพราสูตรเด็ดของทางร้าน บ่งบอกความเป็นไทยได้เป็นอย่างดี

หากต้องการอาหารรสชาติจัดจ้านสไตล์ไทย ไขมันต่ำ เหมาะสำหรับคนรักสุขภาพ ต้องยกให้ “ยำกุ้งสด” ที่น้ำยำมีรสเผ็ด เปรี้ยวอมหวาน ตัดด้วยรสเค็มได้อรรถรส พร้อมปรุงรสด้วยสมุนไพรในครัวเรือนที่ลงตัว

ส่วนเมนูที่ถูกปากทั้งชาวไทยและต่างชาติคงหนีไม่พ้น “ผัดไทยกุ้งสด” ที่เส้นเหนียวนุ่ม นำมาใส่เครื่องปรุงอย่างหัวไชโป๊หวาน ถั่วงอก เต้าหู้ กุยช่าย และซอสผัดไทยที่ทำมาจากน้ำมะขามเปียกสูตรลับของร้านและกุ้งสดตัวโตๆ วางเรียงรายอยู่ในจาน

อาหารเบาๆ สบายท้อง แนะนำ “สลัดแซลมอน” ที่เนื้อปลาแซลมอนหนึบหนับ หวานมันแบบธรรมชาติ ตัดขนาดพอดีคำมาพร้อมผักสดๆ สีสันดึงดูดน่ารับประทานราดน้ำสลัดสูตรพิเศษอร่อยสมคำร่ำลือ

ถัดไปเมนูรับประทานเล่นเรียกน้ำย่อย “ปีกไก่ทอด” รสชาติกลมกล่อมด้วยการหมักที่เข้าถึงรสต้นฉบับแบบชาววัง และตบท้ายด้วยของหวานยอดนิยม “ข้าวเหนียวมะม่วง” ที่นำข้าวเหนียวมูนกับน้ำกะทิรสมันหวานกินกับมะม่วงพันธุ์น้ำดอกไม้ลูกใหญ่หอมหวาน พร้อมตกแต่งจานได้ประหนึ่งอยู่โรงแรม 5 ดาวเลยทีเดียว

ไฮไลต์เด็ดต้องยกให้ “กุ้งแม่น้ำราดซอสมะขาม” ที่เสิร์ฟพร้อมเส้นหมี่ขาว ด้วยการปรุงรสซอสมะขามเข้าถึงเนื้อกุ้งตัวใหญ่ๆ ที่จัดเรียงในจานเปลยาว พร้อมเครื่องเคียง โรยด้วยหอมเจียวทอดพริกแดงเข้ากันเพิ่มความกลมกล่อมของรสชาติ

เครื่องดื่มต้องไม่พลาดชาเย็น กระเจี๊ยบ มะนาว ชาพีช ที่เสิร์ฟในกระบอกไม้ไผ่ทรงสูงประดับด้วยดอกกล้วยไม้ อีกหนึ่งสัญลักษณ์ของร้านที่เรียกความประทับใจให้กับผู้มาเยือน

สำหรับใครที่ต้องการพักผ่อน เดินชิลวันหยุด และตบท้ายด้วยการรับประทานอาหารอร่อย แนะนำให้แวะเวียนมาที่ตลาดนัดจตุจักรที่เดียวมีครบทุกอย่าง และอย่าลืมแวะเข้ามาลองชิมรสชาติความอร่อยของร้าน “AT345 Restaurant by YORWOR” ที่พร้อมบริการและดูแลเอาใจใส่ผู้มาเยือนด้วยความยิ้มแย้มสมเป็น “Thailand : Land of Smiles” พร้อมเปิดให้บริการเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ ตั้งแต่เวลา 10.00-19.30 น. หรือสำรองที่นั่งได้ที่โทร. 08-6967-0617

เมื่อข้ามสะพานมอญมายัง “หมู่บ้านวังกะ” เหมือนก้าวออกจากชายแดนไทยสู่แคว้นมอญแห่งสังขละบุรี ในภาคกลางของไทยที่มีประชากรมอญจำนวน 1.2 แสนคน อาศัยอยู่ในแถบ จ.ราชบุรี พระนครศรีอยุธยา ลพบุรี และกาญจนบุรี แต่หนึ่งในชุมชนที่เข้มแข็งและพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมได้ คือ มอญ อ.สังขละบุรีชาวมอญมีภาษาพูดและภาษาเขียนของตัวเอง อย่างชื่อของไกด์หนุ่ม “แพลก” ก็เป็นภาษามอญ แปลว่า กินเก่ง กินง่าย เขารับหน้าที่เป็นคนพานักท่องเที่ยวไปรู้จักกับบ้านเกิด คือ ฝั่งบ้านวังกะ หรือฝั่งมอญ ที่เชื่อมต่อกับฝั่งไทยหรือฝั่งตัวเมืองสังขละบุรี ด้วยสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย

แพลกนัดพบที่สะพานมอญตอน 6 โมงเช้า วันนั้นฝนตกตั้งแต่เมื่อคืนและดูเหมือนจะไม่หยุดอีกหลายวัน ทำพื้นไม้เปียกแฉะสะท้อนแสงไฟเหลืองนวลเหมือนเห็นดวงจันทร์หลายสิบดวงบนสะพาน ทดแทนบนท้องฟ้าที่ไม่เห็นแม้แต่แสงดาว ในเช้าตรู่เช่นนี้แทบไม่มีผู้คนทั้งชาวท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว ทำให้มองเห็นสะพานมอญรูปร่างบิดเบี้ยวแบบไม่ต้องหลบมุมใคร

ไกด์หนุ่มเดินเท้ามาจากบ้านเพื่อมาตามนัดที่ฝั่งไทย เขาทำหน้าที่ไกด์ด้วยการเล่าทุกเรื่องที่รู้ตามสิ่งที่ได้เรียนรู้จากอาจารย์และประสบการณ์ 16 ปี

“พอสายๆ จะเห็นเด็กมาเดินตามสะพาน แม่ของพวกเขาจะนั่งมองใกล้ๆ ถ้านักท่องเที่ยวคนไหนสนใจอยากให้เด็กทาแป้งทานาคาให้ก็จะต้องจ่ายเงิน กี่บาทก็ได้ตามใจ ส่วนใหญ่ก็ 20 บาทหรือถ้าโชคดีหน่อยก็จะได้แบงก์ร้อย

พอเด็กได้เงินมาก็จะรีบวิ่งไปให้แม่ ส่วนใหญ่เงินที่ได้มาแม่ของเขาจะไม่ได้เก็บไว้ให้ลูกเรียน แต่จะนำไปใช้ซื้ออย่างอื่น ผมเลยไม่ขอตอบว่าแนะนำหรือไม่แนะนำ ขึ้นอยู่กับพี่ๆ เลย” เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นทุกวันบนสะพานมอญ โดยเฉพาะวันหยุดจะเห็นเด็กๆ เดินถืออุปกรณ์ประแป้งทานาคานับสิบคน

เดินหันหลังให้อาคารปูนสูงจากฝั่งไทย มุ่งหน้าไปยังอาคารไม้ชั้นเดียวของฝั่งมอญ เวลา 06.15 น. ร้านค้าริมถนนที่ตรงมาจากสะพานตอนนี้เปิดเกือบครบแล้ว ทั้งร้านโจ๊ก ร้านกาแฟ ร้านขายของที่ระลึก และร้านเสื้อผ้า อย่างที่แพลกเคยพูดไว้ว่า ธุรกิจอีกอย่างของร้านขายเสื้อผ้า คือ การให้เช่าชุดมอญตอนใส่บาตร หรือให้เช่าทั้งวัน เพราะเทรนด์นักท่องเที่ยวยุคนี้ต้องแต่งตัวเหมือนคนท้องถิ่นถึงดูเก๋ไก๋ แต่ครั้นจะซื้อกลับกรุงเทพฯ ไปก็ไม่รู้ว่าจะหาโอกาสไหนใส่ ธุรกิจให้เช่าชุดจึงรุ่งเรือง

ขณะเดียวกันกิจกรรมของคนท้องถิ่นก็ได้รับความนิยม อย่างการตักบาตร กิจวัตรธรรมดาแต่กลายเป็นเรื่องพิเศษของคนมาเที่ยว ทำให้ร้านเช่าชุดเพิ่มบริการขายชุดใส่บาตร แค่ต้องมาก่อนเวลาพระบิณฑบาตเพื่อมาแต่งองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อย แล้วนั่งรอพระ ทุกวันพระสงฆ์จะเดินจากวัดมาถึงแหล่งร้านค้าบริเวณหัวสะพานมอญฝั่งบ้านวังกะ ประมาณ 06.40 น. ท่านจะไม่เดินข้ามสะพานมอญไปบิณฑบาตฝั่งไทย แต่จะแยกย้ายไปตามซอยต่างๆ ในฝั่งมอญ

ชุดใส่บาตร ประกอบด้วย ข้าวสวย อาหารแห้ง และดอกไม้ ต้องอธิบายแบบนี้ว่า การใส่บาตรครั้งนี้จะเกิดขึ้นเร็วมาก คือ เมื่อพระสงฆ์เดินแถวมา (วันละไม่น้อยกว่า 5 รูป) ให้ตักข้าวใส่บาตร รูปละ 1 ทัพพี เมื่อเห็นว่าเป็นรูปสุดท้ายให้ถวายของแห้งและดอกไม้ ถือว่าเสร็จสิ้น

พระสงฆ์จะไม่หยุดให้พรซึ่งเป็นไปตามธรรมเนียมของที่นี่ เนื่องจากในอดีตจนกระทั่งปัจจุบัน ชาวมอญจะใส่บาตรเพียงข้าวสวย ส่วนกับข้าวจะนำไปถวายที่วัดอีกทีและพระสงฆ์จะให้พรในตอนนั้น เหมือนกับธรรมเนียมการใส่บาตรข้าวเหนียวของชาวอีสานและชาวลาว ที่ชาวบ้านจะนำสำรับอาหารคาวหวานไปถวายพระสงฆ์ที่วัดหลังจากใส่บาตรข้าวเหนียวเสร็จแล้ว

“วันไหนฝนตกพระท่านจะเดินเร็วแบบนี้แหละ” แพลกกระซิบบอก บางคนเร็วไม่พอถวายอาหารแห้งและดอกไม้ จึงฝากไว้กับศิษย์วัดเพื่อให้นำไปวัดด้วย

เวลา 06.45 น. นักท่องเที่ยวต่างแยกย้ายไปตามทาง บ้างกลับที่พัก บ้างเข้าร้านกาแฟคว้ากาเฟอีน ส่วนเจ้าแพลกเดินนำเข้าร้านโจ๊ก เขาคุยกับเจ้าของร้านเป็นภาษามอญและสั่งออร์เดอร์เป็นภาษาไทย โจ๊กร้านนี้ใช้หมูสับ ต้องกินคู่กับปาท่องโก๋ร้อนๆ ที่เพิ่งทอดออกมาจากหลังร้าน

ส่วนกาแฟสดฝั่งบ้านวังกะน่าจะมีแค่ร้านกาแฟดริปเล็กๆ ของหนุ่มชาวกะเหรี่ยงตรงตีนสะพาน เขาแจงว่า ถ้ามาช่วงวันหยุดหรือเทศกาลร้านจะป๊อปปูลาร์ จนลูกค้าต้องบดเมล็ดกาแฟเอง แต่วันธรรมดาและฝนตกเยี่ยงนี้ไม่มีลูกค้าสักคน เขาจึงทำทุกกระบวนการด้วยจังหวะเชื่องช้า กินโจ๊กหมดชามแล้วถึงเสร็จ

สำหรับเส้นทางวันเดย์ทริปเที่ยวบ้านวังกะ แพลกบอกว่าถ้าเป็นเขาจะไม่เรียกว่าแหล่งท่องเที่ยว เพราะทุกที่ที่จะไป คือ สถานที่ปกติทั้งตลาดหรือวัด ทุกอย่างคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไปอยู่แล้วทุกวัน

เริ่มต้นที่ ตลาดเช้า ขนาดพอดีกับหมู่บ้าน แม่ค้าเป็นชาวมอญที่นำพืชผักตามรั้วบ้านมาขาย หรือไม่ก็ปลาที่ติดยอขึ้นมาจากแม่น้ำสามประสบ หรือไม่ก็ผลไม้ที่รับซื้อมาขายต่ออีกที

ที่น่าสงสัย คือ ไม่มีร้านไหนขายข้าวแกง จะมีก็แค่ขายของหวานตำรับคนมอญ เช่น ข้าวเหนียวกวนน้ำอ้อย หรือขนมทำจากแป้งโรยมะพร้าว นั่นเพราะทุกบ้านทำอาหาร จะมาซื้อแค่วัตถุดิบนำกลับไปทำเองที่บ้าน กินเองที่บ้าน ใช้เวลาเดินไม่ถึง 10 นาที ก็รอบตลาด ได้ข้าวเหนียวกวนติดมือกลับมา ชิ้นละ 5 บาท แบ่งกันได้ 5 คน

หลังจากนั้นเส้นทางทัวร์วัดก็เริ่มขึ้น แพลก กล่าวว่า ถ้ามีอะไรให้นักท่องเที่ยวไปได้ก็น่าจะเป็นวัด เพราะจะได้ขอพรไหว้พระและถือโอกาสบอกเล่าเรื่องราวของชาวมอญให้ฟัง ประเดิมวัดแรก วัดวังก์วิเวการาม (หลังใหม่) คำในวงเล็บระบุชัดเจนว่า ต้องมีหลังเก่า โดยตอนนี้วัดวังก์วิเวการามหลังเก่าจมอยู่ใต้น้ำ หลังสังขละบุรี เจอน้ำท่วมสูงเมื่อกลางเดือน ก.ค.ที่ผ่านมา และสถานะของวัดหลังเก่าได้กลายเป็นวัดร้างเพราะไม่มีพระภิกษุสงฆ์จำพรรษา แต่กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวอันซีนไทยแลนด์ เพราะใช่ว่ามาทุกครั้งจะเห็นวัดทุกครั้ง

ส่วนวัดหลังใหม่ได้ถอดรูปแบบมาจากหลังเก่าทุกประการ โดยเฉพาะความสวยงามของซุ้มหน้าต่างภายนอกอุโบสถ แต่ที่ไม่เหมือนเดิม คือ วัสดุที่เปลี่ยนมาใช้สเตนเลส ต่างจากหลังเก่าที่สร้างจากอิฐจากปูนทั้งหมด โดยอุโบสถไม่อนุญาตให้ผู้หญิงเข้าไป จึงได้แต่ถามหนุ่มแพลกว่า ภายในเหมือนของเดิมไหม เขาตอบว่า เหมือนและงดงาม

ภายในบริเวณวัดยังเป็นที่ประดิษฐานของพระประธานองค์เก่าที่เคยอยู่ในวัดหลังเดิม แต่ปัจจุบันไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชม แพลก บอกว่า เปิดให้เฉพาะแขกวีไอพีหรือคนสำคัญเท่านั้น ส่วนเขาเคยเห็น 1 ครั้ง ตอนบวชเป็นเณรวัดนี้ และอีกจุดที่สำคัญคือ ศาลาหลวงพ่ออุตตมะ หลวงพ่ออุตตมะ คืออดีตเจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ตั้งแต่หลังเก่าถึงหลังใหม่ หลังจากที่ท่านละสังขารไปเมื่อปี 2549 สรีระของท่านไม่เน่าเปื่อยและถูกเก็บรักษาไว้ในโลงแก้วภายในศาลาหลวงพ่ออุตตมะ เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวมอญ

เท้าความกลับไป หลวงพ่ออุตตมะท่านเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้นำชาวบ้านให้อพยพจากฝั่งเมียนมาเข้ามายังฝั่งไทย และตั้งรกรากอยู่ในสังขละบุรี ท่านเป็นผู้หล่อหลอมให้ชาวมอญเป็นหนึ่งเดียวกัน ทั้งยังเป็นผู้เรียกร้องสิทธิให้ลูกหลานชาวมอญที่เกิดบนแผ่นดินไทยมีบัตรประชาชนเพื่อรับสิทธิเท่าเทียมพลเมืองไทยคนหนึ่ง

แม้วันนี้หลวงพ่ออุตตมะจะจากไป แต่คนรุ่นใหม่อย่างแพลก ก็ยังเรียนรู้คำสอนของท่านผ่านพ่อแม่ ทำให้ความศรัทธาและความเลื่อมใสยังคงอยู่

นอกจากนี้ ระหว่างทางเดินจากอุโบสถไปวิหารพระพุทธรูปหินอ่อน (ตอนนี้กำลังปิดซ่อมแซม) ทางวัดได้ทำเป็นนิทรรศการจัดแสดงภาพวิถีชีวิตในสังขละบุรี จำนวนกว่า 100 ภาพ จากช่างภาพไม่ทราบชื่อหลายคน ที่เตะตาคือ ภาพสะพานมอญรูปร่างคดโค้งจนงงว่าคนสร้างกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะหรืออย่างไร แต่แพลกก็มาแถลงไขว่า มันเป็นความไม่ตั้งใจของกระแสน้ำที่พัดพาให้เสาสะพานบิดเบี้ยวจนทำให้พื้นสะพานไม่เป็นเส้นตรง ผิดกับตอนนี้ที่แข็งแรงไม่โค้งเท่าไรแล้ว

อีกภาพคือ ภาพผู้เฒ่าผู้แก่ใส่บาตรพระ ในมือของพวกเขาไม่มีอย่างอื่น นอกจากข้าวและในบาตรพระก็ไม่มีอาหารอย่างอื่น ส่วนอีกภาพข้างๆ กันก็แสดงให้เห็นว่า หลังใส่บาตรชาวบ้านได้นั่งพับเพียบพนมมือให้เบื้องหลังของพระภิกษุสงฆ์ที่เดินจากไป ไม่มีการพนมมือรับพรเหมือนที่คนไทยคุ้นเคย

เวลา 2 ชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนใครหมุนเข็มนาฬิกา ยังมีเวลาให้อีกวัด คือ เจดีย์พุทธคยา วัดที่เห็นเจดีย์สีทองบนเขาตอนล่องแม่น้ำสามประสบ ทางเข้าวัดมีประติมากรรมสิงห์ 2 ตัว ภายในมีพระประธานสถาปัตยกรรมแบบพระเมียนมา มีพระพุทธรูปประจำวันเกิดรอบฐานเจดีย์ และมีบันไดวนขึ้นไป สถาปัตยกรรมของเจดีย์ถอดลักษณะมาจากวัดมหาโพธิ ที่พุทธคยา ประเทศอินเดีย แต่ที่นี่ทาสีทองอร่าม มลังเมลืองบนเนินเขาจนไม่ว่าจะอยู่จุดไหนในบ้านวังกะก็จะเห็นเจดีย์พุทธคยาเสมอ

ภายนอกวัดเป็นเรือนร้านค้าขายของที่ระลึก แพลกชักชวนให้เข้าร้านแม่ค้าหน้าตาสวยที่ขายตั้งแต่ทานาคาไปจนถึงเพชรพลอยและหยกเมียนมา สินค้าขายดี คือ แป้งทานาคาออร์แกนิก ไม่ต้องฝนเองเพราะทำมาเป็นตลับพร้อมใช้งาน แม่ค้าคนงามการันตีด้วยใบหน้าของตัวเอง มองดูราคาแพ็กละหลักร้อยก็ยิ่งตัดสินใจง่ายว่าควรซื้อไปลองหรือไม่

ก่อนไกด์หนุ่มจะหมดหน้าที่ เขาอยากร่ำลาด้วยเมนูเด็ดในร้านขนมจีนแบบมอญแท้ๆ แท้ตั้งแต่แม่ค้าที่พูดภาษาไทยไม่ได้แต่ฟังออกบ้างบางคำ แท้ไปจนถึงวัตถุดิบที่ไม่มีน้ำยาหรือน้ำเงี้ยว แต่เป็นน้ำแกงผสมหยวกกล้วย ราดน้ำมะขามเปียก พริก และผงชูรส โดยขนมจีนเป็นเส้นสดที่บีบใหม่ ต้มใหม่ทุกชาม จากนั้นเลือกว่าจะกินแบบน้ำหรือแห้ง

ถ้ากินแบบน้ำ คือ ใส่น้ำซุปที่ข้นคลั่กไปด้วยเยื้อหยวกกล้วยลงไป เด็ดถั่วฝักยาวใส่ และเสริมรสเปรี้ยวด้วยน้ำมะขามเปียก เผ็ดด้วยพริก และรสนัวด้วยผงชูรส ส่วนขนมจีนแห้งจะหน้าตาคล้ายก๋วยเตี๋ยวต้มยำ ลูกค้าจะลงมือยำเองว่าอยากได้รสชาติไหน ใส่เครื่องปรุงเท่าไรก็ได้แม่ค้าไม่หวง

แพลกเลือกความรู้สึกส่งท้ายได้ดี หลังจากได้เห็นและเรียนรู้เรื่องราวของชาวมอญมาตั้งแต่เช้า ตอนนี้คนมาเยือนกำลังกินรสชาติท้องถิ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน เป็นบทสุดท้ายที่รสชาติจะติดอยู่ในความทรงจำ และภาพของหนุ่มแพลกกินขนมจีนหมดเกลี้ยง 2 ชาม ในพริบตาก็ยังติดตา

เขาบอกว่าเป็นขนมจีนที่อร่อยที่สุด และเป็นครั้งแรกที่กินอิ่มที่สุด “อยู่บ้านกินไม่ค่อยอิ่มเพราะต้องแบ่งกัน” รู้เลยว่าเขาไม่ได้น้อยใจ แต่กำลังมีความสุขกับความเอร็ดอร่อยนั้นจริงๆ

หนุ่มน้อยขอเดินกลับบ้านจากตรงนั้น เขาทำหน้าที่ไกด์อย่างเต็มความสามารถและบอกเล่าทุกประสบการณ์ที่มีให้ฟังอย่างหมดเปลือก แต่สิ่งที่น่าประทับใจกว่า คือการแลกเปลี่ยนความสุขซึ่งกันและกัน จนอาจเรียกว่าเป็นความผูกพันระยะสั้น หากได้กลับมาสังขละบุรีอีกก็คงคิดถึงเขาเป็นคนแรก

เวลาล่วงเลยถึงบ่ายแก่ๆ สายฝนในสังขละบุรียังขยันทำบรรยากาศตอนบ่ายกลายเป็นยามเย็นชวนฝัน ก่อนไปเกิดคร่ำครวญหันไปมองสะพานมอญอีกครั้ง

แวบหนึ่งเหมือนเห็นผู้หญิงผมเทาในชุดสีชมพูอ่อนเดินกลางเม็ดฝน เธอช่างสวยแปลกตา ก่อนที่ต้องละสายตามองขึ้นไปยังท้องฟ้า มันเป็นแสงแรกในสังขละบุรีที่ไม่แน่ใจว่าเป็นคำทักทายหรือคำบอกลา แล้วเมฆสีควันก็ปกคลุม