จากวรรณกรรมบันทึกทางประวัติศาสตร์เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น “Kojiki” ซึ่งกล่าวถึงการกำเนิดเทพ กำเนิดโลกมนุษย์ และบันทึกเรื่องราวในสมัยจักพรรดิองค์แรกของญี่ปุ่นจนถึงจักรพรรดิลำดับที่ 33 ก่อนจะมาเป็นแผ่นดินญี่ปุ่นนั้น บันทึกได้กล่าวไว้ว่า แผ่นดินญี่ปุ่นเกิดขึ้นโดยเทพสององค์ คือ เทพอิสะนะกิ และเทพอิสะนะมิ ที่ได้รับมอบหมายจากทวยเทพบนสวรรค์ส่งมายังเบื้องล่างเพื่อสร้างดินแดน ได้รับหอกศักดิ์สิทธิ์เพื่อใช้กวนจุ่มลงในพื้นดินสร้างเป็นเกาะต่างๆ โดย Iyonofutana หรือชิโกคุ เป็นเกาะที่ถูกสร้างเป็นลำดับที่ 2 ใน 8 เกาะใหญ่ที่เรียกรวมกันเป็นประเทศญี่ปุ่น เกาะแห่งนี้มีรูปร่างเดียวแต่มี 4 หน้า แต่ละหน้ามีชื่อเรียก คือ ฝั่งเมือง Suniki เรียกว่า Iyrihiko หรือจังหวัดคะกะวะ ฝั่งเมือง Awa เรียกว่า Ogezuhime หรือจังหวัดโทคุชิมะ ฝั่งเมือง Tosa เรียกว่า Takeyoriwake หรือจังหวัดโคจิ และฝั่งเมือง Iyo เรียกว่า Ehime หรือจังหวัดเอฮิเมะ ทั้ง 4 ด้านนี้คือ 4 จังหวัด ปัจจุบันของภูมิภาคชิโกคุนั่นเอง

เอฮิเมะ หมายถึง เจ้าหญิงที่สวยงาม เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของภูมิภาคชิโกคุ ตอนเหนือติดกับทะเลในเซโตะและใกล้กับจังหวัดฮิโรชิมะ ด้านตะวันตกใกล้กับจังหวัดโออิตะของภูมิภาคคิวชู สามารถเดินทางข้ามมาโดยเฟอร์รี่ได้ เอฮิเมะแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนตะวันออก (Toyo) ส่วนกลาง (Chuyo) และส่วนตอนใต้ (Nanyo) แต่ละพื้นที่ก็จะมีลักษณะเด่น สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจแตกต่างกันไป เช่น ส่วนตะวันออก เป็นพื้นที่โรงงานอุตสาหกรรม มีสะพานแขวนชื่อดัง “Shimanami Kaido” ซึ่งเชื่อมเกาะทั้ง 6 เกาะ ที่ตั้งอยู่ในทะเลเซโตะ ระหว่างจังหวัดเอฮิเมะและจังหวัดฮิโรชิมา เหมาะแก่การปั่นจักรยานเที่ยวชมวิวเป็นอย่างมาก ส่วนตอนใต้ อุดมไปด้วยธรรมชาติ มีเมือง Uchiko เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สามารถเดินเล่นชมเมืองเก่าสมัยศตวรรษที่ 19 และส่วนกลาง ที่มีเมืองมัตสึยามะ เป็นเมืองหลวงหลักของจังหวัดเอฮิเมะ

มัตสึยามะ เป็นศูนย์กลางการปกครอง การค้า มั่งคั่งไปด้วยสถานที่ทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ จึงมีสถานที่ท่องเที่ยวเกี่ยวกับด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อยู่หลายแห่ง มีที่เที่ยวหลักๆ อย่าง ปราสาทมัตสึยามะ และโดโกะออนเซน มัตสึยามะยิ่งเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากวรรณกรรมชื่อดังเรื่อง Botchan ผลงานการประพันธ์ของ Natsume Soseki นักเขียนคนสำคัญของญี่ปุ่นสมัยเมจิ ผลงานของเขายังมีชื่อเสียงและได้รับความนิยมมากจนถึงทุกวันนี้ และถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นรูปของเขาปรากฏอยู่ในธนบัตร 1,000 เยน ในปีที่ตีพิมพ์ ค.ศ. 1984-2004 เรื่อง Botchan เป็นหนึ่งในผลงานที่โด่งดังถึงขนาดมีทั้งหนังสือการ์ตูน ภาพยนตร์ แอนิเมชั่น ซีรี่ส์ และหนังสือแปลเป็นภาษาอื่นๆ โดยเฉพาะซีรี่ส์ที่ได้ คาซุนาริ นิโนะมิยะ นักแสดงมากฝีมือและนักร้องสมาชิกวง Arashi รับบทเป็นตัวละครหลัก บ๊ทจังเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายหนุ่มเมืองกรุงที่เพิ่งเรียนจบจากโตเกียว ได้รับมอบหมายให้มาฝึกสอนวิชาคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนมัธยมต้นในมัตสึยามะ จึงทำให้หลายสถานที่ในมัตสึยามะเป็นที่รู้จักมากขึ้น

จากโรงแรม ANA Matsuyama สามารถเดินไปยังปราสาทมัตสึยามะได้เลย แต่เนื่องจากเราเป็นแขกรับเชิญของภูมิภาค เจ้าภาพจึงจัดรถบัสอำนวยความสะดวกตลอดการเดินทาง รถออกวิ่งไปได้ไม่เท่าไร ยังไม่ทันได้นั่งเรียกสติ ก็มาถึงที่จอดรถใกล้ตัวปราสาทแล้ว จากตรงนี้เดินนิดหน่อยก็จะถึงทางเข้าอาคาร บริเวณหน้าทางเข้ามีแผ่นภาพตัวละครในเรื่องบ๊ทจังเรียงรายอยู่ด้วย พอเข้ามาในตัวอาคาร จะมีจุดจำหน่ายตั๋วขึ้นปราสาท เนื่องจากปราสาทตั้งตระหง่านอยู่บนเขาคัตสึยามะ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 132 เมตร ได้รับฉายาว่า “Castle in the sky” การเดินทางขึ้นไปจึงต้องขึ้นเคเบิลคาร์หรือกระเช้าห้อยขา เพื่อขึ้นไปยังเนินเขา แล้วต้องเดินเท้าเข้าไปยังตัวปราสาท

ปราสาทในญี่ปุ่นหลายร้อยแห่ง เกิดขึ้นจากการขยายอำนาจการปกครอง เป็นทั้งศูนย์กลางปกครองและเป็นที่พำนักของไดเมียวเจ้าผู้ครองแคว้น และหลายแห่งสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นป้อมปราการสำหรับการทำสงคราม หลายที่พังทลายลงเพราะผลกระทบจากศึกสงครามการแย่งชิงอำนาจ ภัยธรรมชาติ และสงครามโลก ปราสาทที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันส่วนมากโครงสร้างของปราสาทถูกสร้างขึ้นใหม่แทนของเดิม แต่สำหรับปราสาทมัตสึยามะ เป็น 1 ใน 12 ปราสาทที่ยังมีโครงสร้างเป็นของเก่าดั้งเดิม ถึงแม้จะถูกลอบวางเพลิงจากสงคราม ฟ้าผ่า รวมถึงระเบิดจากสงครามโลก ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีการสร้างต่อเติมและซ่อมแซมในรูปแบบเดิม จนเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 2006 ปราสาทมัตสึยามะ สร้างขึ้นโดยโยชิอะคิ คะโตะ 1 ใน 7 ทหารพลหอกของกองทัพฮิเดะโยะชิ โตะโยะโตะมิ ผู้เป็น 1 ใน 3 ขุนศึกคนสำคัญในยุคสงครามกลางเมือง “Sengoku” โยชิอะคิ คะโตะได้รับการอวยยศให้ย้ายมาปกครองที่เมืองมาซากิ ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับเมืองมัตสึยามะ ต่อมาโยชิอะคิ คะโตะได้เข้าร่วมสงครามเซคิกะฮะระ ในกองทัพของอิเอะยะสุ โตกุกาวะ ขุนศึกผู้ชาญฉลาด คะโตะได้รับรางวัลเป็นเงินจำนวนมาก จึงตัดสินใจสร้างปราสาทแห่งนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1603

หลังจากนั่งกระเช้าห้อยขาขึ้นมาแล้ว ก็เดินขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงประตูทางเข้า ก่อนถึงตัวปราสาท ต้องผ่านลานกว้างและสวนหย่อม มีต้นซากุระเป็นทางยาวนำทางไปถึงจุดขายตั๋ว ปราสาทมัตสึยามะจึงเป็นที่นิยมในช่วงฤดูซากุระผลิบานด้วยเช่นกัน ผ่านประตูหลายชั้นจนเข้ามาถึงตัวปราสาทหลักด้านใน การเข้าชมในห้องโถงหลักจะต้องเปลี่ยนรองเท้าสำหรับเดินในบ้านก่อน บันไดทางขึ้นและลงแต่ละชั้นมีขนาดความกว้างเท่ากับขนาดของตัวคนพอดิบพอดี ระยะห่างของบันไดก็ชัน (แอบคิดในใจว่าสมัยอดีตตอนมีข้าศึกบุกรุกปราสาทคงเหนื่อยแย่ ไหนจะต้องวิ่งขึ้นเนินฝ่าลูกธนู มาถึงแล้วยังต้องปีนขึ้นปราสาทกันอีก) ภายในห้องโถงจะจัดแสดงเสื้อเกราะและอาวุธ ตัวอาคารหลักมีหอคอยหลัก และหอคอยเล็กเพื่อสังเกตการณ์ข้าศึก ควรขึ้นไปถึงชั้นบนสุดของหอคอยหลัก เพื่อชมวิวเมืองมัตสึยามะแบบ 360 องศา ถ้าอากาศดีก็จะเห็นไกลไปถึงทะเลเซโตะกันเลยทีเดียว

ขากลับระหว่างเดินผ่านลานกว้าง มีเด็กน้อยมาทัศนศึกษา กำลังนั่งเป็นกลุ่มเพื่อรอคิวถ่ายรูปกับตัวปราสาท คณะพวกเราเป็นชาวต่างชาติกันทั้งหมด เห็นความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กน้อยชาวญี่ปุ่นก็อดเอากล้องขึ้นมาเก็บภาพความประทับใจไม่ได้ ก่อนจะถ่ายรูปน้องๆ ก็ต้องขออนุญาตคุณครูก่อนและห้ามนำรูปนั้นไปเผยแพร่สู่สาธารณะ ถ้าใครมาเที่ยวญี่ปุ่นก็ต้องระมัดระวังเรื่องการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลไว้ด้วยนะคะ เห็นชายหญิงงานดีหน่อย สุ่มสี่สุ่มห้าหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย เอาไว้ไปเมาท์มอยกับเพื่อน ถ้าเจ้าตัวเขาซีเรียสเรื่องนี้ขึ้นมา จากเที่ยวอย่างสนุก อาจถูกเชิญไปพบคุณตำรวจในโรงพักแทน

ทางเดินบนถนนหินที่ทอดยาวสู่ภายในพระราชวัง “ชาง-คยอง” ดูวังเวงยิ่ง ในคืนที่หนาวเหน็บนี้แสงไฟที่วางไว้ตามแนวถนนดูมัวสลัว หลังจากผ่านด่าน “แมวดำทำใจ และ โตแกบิ” ที่สะพาน “อ๊กชอนเกียว” มาแล้ว เราคาดว่าคงไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เราตกใจได้มากกว่านี้อีก…

เบื้องหน้าของเรา คือ ประตู “มยอง-จอง-มุน” ที่เปิดเข้าไปสู่ พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน” ซึ่งเป็นศูนย์กลางของพระราชวัง ก็คือ “ท้องพระโรง” ของพระราชวังนี้ โดยศาสตร์ที่ปฏิบัติตามประเพณีของราชวงศ์โชซอน กษัตริย์อยู่ทางเหนือ ประชาชนอยู่ทางใต้ ดังนั้น พระที่นั่งที่ออกว่าราชการทั้งหลายจะต้องหันหน้าไปทางทิศใต้เพื่อให้กษัตริย์มองมาทางประชาชน แต่ “มยอง-จอง-จอน” กลับหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เนื่องจากมีสิ่งสำคัญที่ขวางทางอยู่ ได้แก่ ศาลเจ้า “จงเมียว” ซึ่งเป็นศาลที่สถิตป้ายวิญญาณบรรพบุรุษของราชวงศ์ตั้งอยู่ทางทิศใต้ ถ้าทำประตูพระราชฐานออกทางใต้ก็จะเล็งสู่ศาลเจ้าพอดี ซึ่งถือว่าผิดฮวงจุ้ยอย่างแรง ประตูหน้าของพระราชวังแห่งนี้จึงหันออกด้านตะวันออกรับอรุณยามเช้า ที่มีภูเขา “นักซาน” อยู่เบื้องหน้า ในสมัยนั้นที่ยังไม่มีตึกรามบ้านเรือนประชาชนแน่นขนัดอย่างปัจจุบัน ด้านหน้าประตูเห็นภูเขาก็ทำให้เกิดทัศนียภาพที่สวยงามมิใช่น้อย

ตามประวัติศาสตร์ของพระราชวังในเกาหลีนั้น เกือบทุกพระราชวังถูกสร้างแล้วถูกทำลายมาหลายครั้งหลายหน เนื่องจากถูกรุกรานทั้งจากจีนและญี่ปุ่นต่อเนื่องหลายร้อยปี ในระหว่างที่ญี่ปุ่นบุก ช่วง ค.ศ. 1592-1598 พระราชวัง “ชาง-คยอง” ถูกไฟไหม้ และพระตำหนักในพระราชวังส่วนใหญ่ถูกเผาทำลายไปเยอะ ต่อมาในปี 1616 จึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ โดยเริ่มต้นที่ พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน” ถือเป็นพระที่นั่งที่ซ่อมแซมครั้งสุดท้ายแล้ว มีอายุเก่าแก่ที่สุดของราชวงศ์โชซอน

พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน” ในยาม 3 ทุ่มคืนนี้ ถูกตามไฟไว้ภายในเห็นแสงนวลออกมาสู่ภายนอก เมื่อเดินมาถึงบันไดทางขึ้น จะเห็นบันไดแบ่งเป็น 3 ช่อง ซ้าย กลาง และขวา บันไดช่องกลางนั้นเป็นบันไดมังกรเว้นไว้สำหรับกษัตริย์เท่านั้น เพลานี้หากไม่กลัวว่าจะมีมือที่มองไม่เห็นมาเคาะตาตุ่มหรือขัดขาให้ตกบันไดก็เชิญเดินขึ้นบันไดกลางได้เลยค่ะ…ประตูหน้าเปิดโล่งและภายในมีบัลลังก์ขนาดเล็กตั้งอยู่กลางท้องพระโรงพอเหมาะกับขนาดของพระที่นั่ง

ก่อนการสร้าง พระราชวัง “ชาง-คยอง” ในเวลานั้น พระราชวัง “ชางด๊อก” เป็นที่พำนักของทั้งพระพันปี ทั้งนางสนมกำนัลของกษัตริย์องค์ก่อนๆ ที่สวรรคตไปแล้ว และด้วยเหตุที่แต่ไหนแต่ไรมา ผู้หญิงมักอายุยืนกว่าผู้ชาย จึงทำให้มีบรรดาฝ่ายในมาอยู่อาศัยเยอะขึ้นเรื่อยๆ เกิดความแออัด พื้นที่อยู่อาศัยไม่เพียงพอ ไม่สมพระเกียรติ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องสร้าง พระราชวัง “ชาง-คยอง” ขึ้นมาแล้วโยกย้ายราชวงศ์ฝ่ายหญิงเข้ามาอยู่ที่ใหม่นี้ พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน” จึงถูกใช้โดยเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในเวลานั้นๆ เป็นส่วนใหญ่

ส่วนพระตำหนักที่เป็นพระราชฐานของอดีตราชินีของกษัตริย์องค์ก่อนๆ อยู่เลยจาก พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน” เข้าไปทางด้านขวา (เมื่อหันหน้าเข้า พระที่นั่ง “มยอง-จอง-จอน”) มีชื่อตำหนักว่า “ทง-มยอง-จอน” เป็นพระตำหนักที่ใหญ่ที่สุดในพระราชวังชาง-คยอง และก็มีตำนานที่น่ากลัวเกี่ยวกับพระตำหนักนี้ด้วย… (คำแนะนำ…อ่านบทความนี้เวลากลางวันจะเหมาะกว่า…)

พระตำหนัก “ทง-มยอง-จอน” ตั้งอยู่บน “กิดาน” หรือแท่นหินใหญ่ บริเวณหน้าพระตำหนักมีลานหินอันกว้างใหญ่ ซึ่งใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีหรือทำกิจกรรมต่างๆ…ที่ลานหน้าพระตำหนักนี้แหละที่เกิดเรื่องราวน่าสะพรึงกลัวในสมัยพระเจ้าซุกจง (ค.ศ. 1661-1720) หากใครดูซีรี่ส์เกาหลี เรื่อง “จาง อ๊ก จอง ตำนานรักคู่บัลลังก์” ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่องจริงในราชวงศ์ คงจำได้ว่า นางจาง เป็นสามัญชนที่ได้เป็นถึงพระสนมชั้นที่ 1 พระยศ “จางฮีบิน” ที่พระเจ้าซุกจงทรงโปรดปรานมาก และต่อมา พระสนม “จางฮีบิน” ได้มีพระประสูติการพระราชโอรส ในขณะที่ “พระราชินีอินฮยอน” ไม่สามารถมีพระโอรสธิดาได้ ประกอบกับความวุ่นวายภายในของขุนนางที่เป็นฐานอำนาจของพระสนมกับราชินีแก่งแย่งชิงดีกัน พระเจ้าซุกจงจึงสั่งประหารขุนนางฝ่ายสนับสนุน “พระราชินีอินฮยอน” พร้อมทั้งถอดยศเนรเทศ “พระราชินีอินฮยอน” ออกจากพระราชวังไป พระสนม “จางฮีบิน” จึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระราชินี และพระราชโอรสได้เป็นองค์ชายรัชทายาท

ต่อมาพระเจ้าซุกจงกลับมีพระราชโองการคืนพระอิสริยยศให้อดีต “พระราชินีอินฮยอน” และเชิญเสด็จกลับมาประทับอยู่ในพระราชวังตามเดิม และให้ลดพระอิสริยยศพระมเหสี “จาง” กลับไปเป็นพระสนมเอกฮีบิน หลังจากนั้นอีก 6 ปี “พระราชินีอินฮยอน” ทรงพระประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างน่าสงสัยด้วยวัยเพียง 34 พรรษา ในพระราชวัง ชาง-คยอง แห่งนี้เอง…ไม่นานนัก พระเจ้าซุกจงสงสัยในการสิ้นพระชนม์ของพระราชินีอินฮยอน จนสืบทราบได้ว่า “พระสนมเอกฮีบิน” ได้ทำพิธีสวดสาปแช่งให้พระราชินีอินฮยอนให้สวรรคต ที่แท่นบูชาหน้าพระตำหนัก “ทง-มยอง-จอน” บางตำนานบอกว่า พระราชินีอินฮยอนมาเข้าฝันพระองค์ และนำพาพระองค์ไปจนพบการทำพิธีสาปแช่งและหมอผีเข้ามาใช้ลูกศรกระหน่ำแทงไปที่หุ่นที่ใช้เป็นตัวแทนพระองค์พระมเหสีอินฮยอนในเวลากลางคืน (เรื่องราวของพระมเหสีอินฮยอนได้ถูกค้นพบในภายหลังในบันทึกที่ชื่อว่า “อิน ฮยอน วังฮู จอน”- 인현왕후전 ซึ่งเป็นบันทึกลับ เขียนโดยนางกำนัลของพระองค์)

ในที่สุด พระเจ้าซุกจงจึงมีพระราชโองการให้ปลด พระสนมเอกฮีบิน ลงเป็นสามัญชนพร้อมกับพระราชทานยาพิษให้ดื่มจนสิ้นใจตายที่พระตำหนักนี้ พระศพของพระสนมฮีบินก็ถูกขนย้ายออกไปนอกพระราชวังผ่านประตู “ซอนิมมุน” ประตูด้านข้างที่น่าอัปยศอดสู แทนที่จะเป็นประตู “ฮงฮวามุน” ซึ่งเป็นประตูหน้า เป็นเรื่องน่าอนาถใจเรื่องหนึ่งของราชวงศ์โชซอน…

วิศวกรหนุ่มใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ต่อประสบการณ์ “ไปป์” กฤตยชญ์ ทองแก้ว จึงออกเดินทางและแชร์ผ่านเพจเฟซบุ๊ก “เที่ยวไหนกัน วันศุกร์” ในคอนเซ็ปต์ ที่เที่ยวหลักร้อย วิวหลักล้าน โดยเน้นให้คนทำงานประจำตามรอยได้ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ และกลับมามีแรงทำงานวันจันทร์

“ผมเปิดเพจมา 2 ปี จะเน้นเที่ยวถ่ายรูปใกล้ๆ ทุกเดือน และจะเป็นเส้นทางไกลๆ 2-3 เดือนครั้ง ไลฟ์สไตล์การเที่ยวของผมจะชอบเที่ยวแบบชิลๆ เน้นสถานที่วิวสวยๆ ราคาไม่แพงมาก ไม่ลำบากจนเกินไป เพราะผมไม่ชอบปีนเขา ไม่ชอบเดินป่า

ดังนั้น การเที่ยวแต่ละครั้งจึงมีการคัดเลือกจุดเช็กอิน ที่พัก ที่กินอย่างละเอียด เน้นบรรยากาศเป็นหลัก หรือถ้าไม่เด่นเรื่องวิวก็ต้องมีสไตล์เป็นของตัวเอง จากนิสัยชอบเที่ยวสไตล์นี้ทำให้เพื่อนมักให้ผมเป็นคนจัดทริปอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่มีการจัดทริปผมจะอ่านรีวิวหนักมากเพื่อจะได้สถานที่ที่โอเคที่สุด จึงนำมาสู่แรงบันดาลใจในการทำเพจท่องเที่ยว”

หนุ่มสายชิลกล่าวด้วยว่า เขาอยากให้เพจเป็นพื้นที่ในการแชร์ที่พัก ที่เที่ยว จุดเช็กอิน และวิวสวยๆ โดยรูปสถานที่ท่องเที่ยวในเพจจะมีทั้งรูปที่เขาถ่ายเอง รูปจากทีมงาน และรูปจากคนทางบ้าน เพราะอยากให้เพจนี้เป็นศูนย์รวมที่พัก ที่เที่ยว วิวสวยๆ โดยที่ไม่ต้องไปค้นหาเอง แต่เขาจะคัดเลือกสถานที่เด็ดๆ มาให้แล้ว

“สำหรับเนื้อหาผมจะเขียนเองทั้งหมดเพื่อให้แนวทางไปในทางเดียวกัน โดยจะเขียนหลายสไตล์ทั้งแบบอ่านง่าย เข้าใจทันที หรือในบางครั้งก็มีการใช้คำพรรณนาบ้างเพื่อเพิ่มอารมณ์ให้กับผู้อ่าน แต่ทุกโพสต์จะเน้นความเป็นกันเองเหมือนเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟัง โดยจะไม่แจกแจงรายละเอียดมากนัก เพราะสามารถหาในกูเกิลได้ ยกเว้นที่เที่ยวใหม่ๆ ที่จะเขียนให้อย่างละเอียด”

ไปป์ ยังมองว่าการเดินทางให้ความสุขทั้งก่อน ระหว่าง และหลังเดินทาง โดยช่วงก่อนการเดินทาง คือความตื่นเต้น ทำให้มีกำลังใจในการทำงานเมื่อมีแพลนเที่ยวรออยู่ จากนั้นระหว่างเดินทาง คือความสุขแบบเรียลไทม์ ได้เห็นวิวและบรรยากาศดีๆ เฮฮากับเพื่อนร่วมทริป และปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่

ส่วนหลังการเดินทาง คือความประทับใจที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านภาพสวยๆ พบเจอมิตรภาพใหม่ๆ และที่สำคัญที่สุดคือ ได้ประสบการณ์ที่ไม่อาจประเมินค่าเป็นตัวเลขได้กลับมา

นอกจากเพจเที่ยวไหนกัน วันศุกร์ เขายังเป็นผู้ดูแลเพจเที่ยวเองเออเอง เที่ยวชิว วิวดี มีโปร และสุราษฎร์บ้านฉัน ทั้งยังมีเว็บไซต์ http://www.fridayvacation.com และช่องทางยูทูบ Fridayvacation เพื่อเพิ่มอรรถรสให้คนอ่านได้ชมภาพเคลื่อนไหวที่เผยภาพมุมใหม่ที่น่าตื่นตากว่าเดิม

หากวันหยุดหน้ายังไม่มีไอเดียไปไหน ลองเข้าไปหาแรงบันดาลใจใหม่ได้ที่เพจท่องเที่ยวของหนุ่มขาชิลคนนี้ 

หลังพายุปาบึกผ่านพ้นไปอยากชวนไปเที่ยวภาคใต้ให้คึกคักเหมือนเดิม อย่างอุทยานธรณีโลกแห่งแรกของไทย จ.สตูล กับการท่องเที่ยวโดยชุมชนใกล้ตัวเมืองที่ “ตันหยงโป”

ชุมชนชาวประมงตันหยงโป รวมกลุ่มตั้งเป็นชมรมส่งเสริมการท่องเที่ยวเพื่อหารายได้พิเศษจากสิ่งที่พวกเขามี “บังเดวิด” ไกด์ท้องถิ่นเป็นคนพาเที่ยว ประจำการตำแหน่งหัวเรือโทงเล่าเส้นทางคร่าวๆ ว่า เรือจะแล่นไป 3 จุด

จุดแรกที่ เกาะหัวมัน จุดพักของชาวประมงที่ยังคงวิถีชีวิตชาวเลไว้ จุดสองที่ สันหลังมังกรตัวเขื่องทอดยาวเกือบ 4 กม. และจุดสุดท้ายที่ เกาะหินเหล็ก มีหินรูปร่างประหลาดและทุ่งหญ้าคา จากนั้นจะกลับเข้าฝั่งเพื่อรับประทานอาหารกลางวันที่บังเดวิดภูมิใจนำเสนอว่า ต้องจุกแน่นอน

“ต.ตันหยงโป มี 3 หมู่บ้าน หมู่ 1 คือ ตันหยงโป ตันหยงแปลว่า แหลม โปเป็นชื่อต้นมะม่วง หมู่ 2 คือ หาดทรายยาว และที่ท่านอยู่ตอนนี้คือ หมู่ 3 บ้านบากันเคย บากัน แปลว่า ที่ตาก เคย คือกุ้งตัวเล็กไว้ทำกะปิ เพราะที่นี่เป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์ไปด้วยกุ้งเคย”

ดังนั้นถ้าได้ยินว่า ท่องเที่ยวชุมชนบากันเคย ก็หมายถึงที่เดียวกับตันหยงโปนั่นเอง

เกาะหัวมัน

ชาวประมงเรียกเกาะหัวมันว่า ปูเลาอูบี ปูเลา แปลว่า เกาะ ส่วนอูบี แปลว่า หัวมัน บ้านเรือนบนนั้นจะเป็นกระท่อมหลังคามุงจาก ฝ้าไม้ไผ่ และบันไดสามขั้น มีลักษณะเป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของชาวประมงเวลาออกไปหาปลาไว้พักแรม โดยที่ไม่ต้องแล่นเรือกลับเข้าฝั่ง โดยบนเกาะยังไม่มีไฟฟ้า ไม่มีประปา แต่มีบ่อน้ำจืดที่สร้างไว้เพื่อเก็บกักน้ำฝน

“คนมักถามว่าทำไมต้องมีบันไดสามขั้น นั่นเพราะว่าถ้าสร้างขั้นบันไดที่นับได้เลขคู่จะทำให้ลูกสาวบ้านนั้นขึ้นคาน ทำให้ทุกบ้านสร้างบันไดเลขคี่” บังเดวิดกล่าวต่อ

“กระท่อมเหล่านี้เป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของชาวประมง เวลาออกเรือหาปลาอาทิตย์หรือสองอาทิตย์จะกลับมาพักบนเกาะ แล้วค่อยกลับบ้านที่อยู่บนฝั่ง มีประมาณ 10 หลัง ซึ่งเราตั้งใจให้คงรักษากระท่อมมุงจากแบบนี้ไว้ให้นักท่องเที่ยวได้เห็นว่า สมัยก่อนเราใช้ชีวิตอยู่กันยังไง เพราะในอดีตไม่ได้มีแค่บนเกาะหัวมันเท่านั้น แต่บนฝั่งตันหยงโปก็สร้างบ้านลักษณะแบบนี้”

เกาะหัวมันใช้เวลาล่องเรือจากฝั่งประมาณ 20 นาที บนเกาะมีต้นไม้ขึ้นเขียวชอุ่ม โดยมีต้นหนึ่งที่บังเดวิดตื่นเต้นอยากโชว์เรียกว่า ต้นรูปหัวใจ คือมีลำต้นเป็นโพรงคล้ายหัวใจแต่ไม่เต็มดวง จึงเป็นกิมมิกให้คู่รักมาเติมเต็มให้สมบูรณ์

ส่วนหน้าเกาะเป็นหาดทรายยาว ไม่ใช่หาดทรายละเอียด แต่เป็นเศษเปลือกหอยที่ถูกคลื่นซัดมากองรวมกันเป็นสันดอนยาว และจากเกาะหัวมันจะมองเห็นสันหลังมังกรอยู่ลิบๆ กลายเป็นภาพประหลาดที่เห็นคนเดินได้กลางทะเล โดยหลังจากที่ถ่ายภาพและเดินชมกระท่อมมุงจากกันเต็มที่แล้ว ก็ขึ้นเรือหัวโทงลำเดิมเดินทางต่อไปหามังกร

สันหลังมังกร

ไฮไลต์ของเส้นทางอย่าง สันหลังมังกร ทอดยาวระหว่างเกาะหัวมัน (หางมังกร) กับเกาะสาม (หัวมังกร)

“สตูลมีสันหลังมังกร 8 ตัว แต่ตัวที่ยาวที่สุดคือที่นี่ ยาว 4 กม. โดยแต่ละวันจะเผยตัวให้ชมเวลาไม่เท่ากัน และสันหลังมังกรตัวนี้ไม่ใช่สันทราย แต่เป็นเศษเปลือกของหอยกาบงที่ถูกน้ำพัดมากองรวมกัน เวลาเดินจึงได้นวดเท้าไปด้วย”

หอยกาบงคล้ายหอยแมลงภู่แต่ตัวเล็กกว่า อาศัยอยู่ใต้โคลน บังเดวิดเล่าว่า แถวสันหลังมังกรมีหอยกาบงอยู่ทุกตารางนิ้ว การเก็บต้องช้อนมือทั้งสองข้างลงไปใต้โคลนแล้วอุ้มขึ้นมา หอยจะอยู่รวมตัวกันเป็นแพ และจะติดขึ้นมาเป็นแพ จากนั้นล้างน้ำเค็มให้โคลนออก และเก็บใส่ถุงไปต้มกินกับน้ำจิ้มซีฟู้ดเป็นอาหารกลางวัน

ในวันที่น้ำลงสุดๆ จะสามารถเดินเชื่อมระหว่างเกาะหัวมันและเกาะสามได้ ถึงขนาดที่เคยจัดอีเวนต์ขนจักรยานขึ้นเรือเพื่อมาปั่นบนสันหลังมังกรมาแล้ว

ส่วนเกาะสามนั้น ชาวบ้านเรียกว่า ปูเลาตีฆอ มีลักษณะเป็นกลุ่มเกาะ 3 เกาะใกล้กัน ถ้านักท่องเที่ยวอยากลงเล่นน้ำจะพามาที่เกาะสาม รวมถึงหากอยากพักกินของว่างระหว่างทางก็จะพามาปิกนิกบนชายหาดใต้เงาไม้ที่นี่

“หนึ่งในบริการของเราคือ อาหารว่าง แต่ละวันอาหารจะไม่เหมือนกันแล้วแต่กลุ่มแม่บ้านจะเตรียมอะไร อย่างวันนี้จะเป็นข้าวเหนียวสังขยากับหน้ากุ้ง น้ำส้ม น้ำเปล่า จะเตรียมมาให้กินรองท้องระหว่างทาง เพราะส่วนใหญ่จะออกเรือกันตอนสายๆ แล้วกลับขึ้นฝั่งหลังเที่ยง เพื่อลดความหิวระหว่างทางจะได้ไม่ต้องรีบกลับไปกินข้าว เพราะเราอยากให้ค่อยๆ เที่ยว ใช้เวลาทุกจุดได้เต็มที่ ไม่ต้องรีบร้อน” บังเดวิด กล่าว

เกาะหินเหล็ก

จากสันหลังมังกร คราวนี้นั่งเรือไกลหน่อยไปที่เกาะหินเหล็ก บังคนเดิมเล่าว่า สมัยก่อนชื่อเกาะกวาง แต่เปลี่ยนเป็นเกาะหินเหล็กเพราะพบแร่เหล็กมาก

“คนที่อยากถูหินเหล็กลองดูได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้เลือดหรือเลข” บังเดวิดตลกร้ายหินจะมีลักษณะเป็นปล้องสี่เหลี่ยมแข็ง และมีไฮไลต์ของชาวมุสลิมเป็นตัวอักษรภาษาอาหรับที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ไว้ อ่านเป็นชื่อพระนามของพระเจ้าอัลเลาะห์

นอกจากนี้ บนเกาะยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ตก 2 แผ่นดินระหว่างเกาะตะรุเตาฝั่งไทยและเกาะลังกาวีฝั่งมาเลเซีย แต่ต้องวางแผนมาให้ดี ให้เวลาเหมาะสมทั้งชมทะเลแหวกและแสงสุดท้าย โดยบนเกาะมีจุดชมวิวมุมสูง ต้องผาดโผนเล็กน้อยกับการไต่เชือกขึ้นไป ด้านบนจะเห็นวิว 360 องศา และเห็นภาพความตัดกันของสีเขียวจากทุ่งหญ้าคาตัดกับสีฟ้าจากท้องทะเล ปิดฉากจุดสุดท้ายของเส้นทางท่องเที่ยว

แต่หากมีเวลาเหลือและยังไม่หิวข้าวกลางวัน บังเดวิดมีจุดที่ 4 เป็นจุดใหม่ที่ไม่อยู่ในโปรแกรมแต่มีไว้แถม ชื่อ หาดทรายดำ อยู่ที่เกาะมดแดง มีกิจกรรมให้ไปนวดสปาผิวด้วยทรายสีดำ โดยตอนนี้อยู่ในช่วงทดลองสินค้าคือ หากนักท่องเที่ยวพึงพอใจก็อาจเพิ่มเข้าไปในโปรแกรมแบบถาวร

บังเล่าต่อว่า การท่องเที่ยวตันหยงโปมีมานานราว 6 ปี ผู้บุกเบิกคือ “บังอาเร็น” เขยตันหยงโป และเป็นเจ้าของบริษัททัวร์ในตัวเมืองสตูล

บังอาเร็นมีแนวคิดที่จะพัฒนาเรื่องการท่องเที่ยวจึงล่องเรือสำรวจรอบพื้นที่ จากนั้นก็เริ่มขายโปรแกรมทัวร์ที่บริษัทตัวเอง หลังลูกค้าพอใจจึงเริ่มโปรโมทจนกลายเป็นชมรมส่งเสริมตันหยงโปอย่างในปัจจุบัน

“ส่วนมากคนในตันหยงโปทำประมง อีก 20 เปอร์เซ็นต์ทำสวนยาง ซึ่งถ้าย้อนกลับไปเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ตันหยงโปเรามีสภาพเหมือนเกาะหัวมัน คือ ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีประปา มีแต่บ่อน้ำกร่อย เวลาอาบน้ำต้องกระโดดลงทะเลก่อนแล้วค่อยขึ้นมาอาบน้ำจืดอีกสักขันสองขัน และบ้านเรือนก็เป็นกระท่อมมุงจาก อยู่กันแบบชาวประมงจริงๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเจริญเริ่มเข้ามาชาวบ้านก็เริ่มสร้างบ้านให้แข็งแรงคงทนขึ้น แต่อาชีพก็ยังทำประมงอยู่เพราะมันเป็นชีวิตของเรา”

เขากล่าวด้วยว่า เมื่อก่อนนักท่องเที่ยวมาสตูล มาแวะเข้าห้องน้ำอย่างเดียว แต่ตอนนี้บริษัททัวร์ในตัวเมืองสตูลช่วยกันโปรโมทท่องเที่ยวตันหยงโป ทำให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวและมาพักบนฝั่ง รวมถึงเรือที่จะไปเกาะหลีเป๊ะก็แวะเที่ยว 3 จุดนี้ก่อนแล้วค่อยล่องไปถึงหลีเป๊ะช่วงเย็น

“ปัจจุบันมีชาวมาเลเซียมาเที่ยวจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่มารับประทานอาหารเพราะอาหารทะเลฝั่งไทยถูกกว่าและสดกว่า โดยส่วนใหญ่เป็นชาวมาเลย์จากกัวลาลัมเปอร์ ปีนัง เคดาห์ ที่นี่จับปูม้ากับกั้งขาวได้เยอะ โดยเฉพาะกั้งขาวที่มีมากตลอดปี ขายกิโลกรัมละ 300 บาท ส่วนคนที่มาเที่ยวโปรแกรมตันหยงโปจะได้กินซีฟู้ดแบบจัดเต็มเป็นอาหารกลางวัน”

ในขณะที่เรือเทียบท่า กลิ่นปลาทอดก็ลอยมากระตุ้นน้ำย่อยทันที และกลุ่มแม่บ้านก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะตอนไปถึงศาลากินข้าวที่ตันหยงบุรี รีสอร์ท อาหารก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ทั้งปูม้านึ่ง ปลาทอดน้ำปลา กุ้งเผา กั้งผัดพริกไทยดำ แกงส้ม หมึกย่าง ข้าวผัดปู และหอยกาบงนึ่ง เป็นอาหารสำรับใหญ่สมกับที่บังเดวิดเตือนตั้งแต่ต้นว่า “จุกแน่นอน”

ชมรมส่งเสริมการท่องเที่ยวตันหยงโปมีเรือประมง 10 กว่าลำ หมุนเวียนเป็นคิวรองรับนักท่องเที่ยว โดยไม่มีฤดูกาลท่องเที่ยวเพราะเที่ยวได้ตลอดปี และคลื่นลมไม่แรงเพราะมีเกาะตะรุเตาและเกาะลังกาวีบังคลื่นลมไว้

คิดค่าใช้จ่ายคนละ 990 บาท รวมอาหารว่างและอาหารกลางวัน เรือรองรับได้ลำละไม่เกิน 12 คน และไม่มีขั้นต่ำ มา 2 คนก็ออกเรือ ส่วนเมนูอาหารกลางวันยังคงเดิมแต่ลดปริมาณลงให้เหมาะสมกับจำนวนลูกค้า

รวมถึงหากต้องการพักค้างแรมบนฝั่ง ตันหยงบุรี รีสอร์ท เป็นรีสอร์ทเล็กๆ ของชาวบ้านให้บริการคืนละ 800 บาท ตั้งอยู่ใกล้กับท่าเรือ และก่อนกลับอย่าลืมซื้อกะปิกลับไปลองชิม รับรองว่าทำจากเคยแท้จากแหล่งบากันเคย

สนใจติดต่อชมรมส่งเสริมการท่องเที่ยว ตันหยงโป โทร. 074-722-077 

หลังจากประสบความสำเร็จจากการส่งมะพร้าวน้ำหอม จากสวนมะพร้าวที่ปลูกในแหล่งที่ดีที่สุดใน 4 จังหวัดของไทย ให้ชาวต่างชาติได้ลิ้มลองรสชาติจนหลงรัก ด้วยความเป็นเอกลักษณ์ของมะพร้าวน้ำหอมออร์แกนิกที่สด มีความหวาน และมีกลิ่นที่ลงตัวแบบธรรมชาติ จึงทำให้ ออล โคโค่ (All Coco) สานต่อถึงแรงบันดาลใจที่อยากจะบอกว่ามะพร้าวน้ำหอมนั้นสามารถสร้างสรรค์เป็นเมนูที่ประทับใจอีกมากมาย

ออล โคโค่ คาเฟ่ (All Coco Cafe) คาเฟ่มะพร้าวน้ำหอมแห่งแรก ที่รวมสินค้าจากมะพร้าวน้ำหอม และเป็นสาขาเดียวที่ครีเอทเมนูจากมะพร้าวน้ำหอมไว้ในที่เดียว ในคอนเซ็ปต์สดชื่นอย่างสร้างสรรค์แบบครบรสมะพร้าว

สำหรับสาขาทองหล่อเป็นสาขาแรกที่เป็นต้นแบบของสาขาในต่างประเทศ ตกแต่งในบรรยากาศโล่งสบาย ด้วยโทนสีธรรมชาติ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและเป็นกันเอง มีส่วนมุมเล็กๆ ของร้านตกแต่งด้วยต้นมะพร้าวและลูกมะพร้าว ให้ความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในสวนชวนให้สัมผัสถึงรสชาติของมะพร้าวน้ำหอม

สัมผัสกับมะพร้าวน้ำหอมด้วยเมนูแรก และเป็นเมนูซิกเนเจอร์ที่ขายดีของทางร้านกับ Coco Snowflake น้ำมะพร้าวน้ำหอมเกล็ดหิมะ ได้ทั้งน้ำและเนื้อมะพร้าวน้ำหอม โดยไม่ผสมน้ำแข็งและน้ำตาล มีให้เลือก 3 รสชาติ ได้แก่ No Sugar กับความหวานแบบธรรมชาติโดยไม่ผสมน้ำตาล Extreme เข้มข้น หวานมัน และรสชาโคล อร่อยทั้งสามรสชาติ

ต่อด้วยเมนู Coco Waffle Combo วาฟเฟิลที่ทำจากมะพร้าวน้ำหอมและเนื้อมะพร้าวน้ำหอม และเราใช้ไข่ขาวเป็นส่วนผสมเพื่อสุขภาพ มีทั้งรสช็อกโกแลต และรสมะพร้าวน้ำหอมดั้งเดิม

ทางร้านยังมีเมนูที่ขายดีอย่าง Coco Juicy Pudding พุดดิ้งมะพร้าวน้ำหอม มีหลากหลายรสสัมผัส โดยมีความนุ่มจากพุดดิ้งมะพร้าวน้ำหอม หนึบหนับด้วยเนื้อมะพร้าวน้ำหอม และหวานนิดๆ จากน้ำมะพร้าวน้ำหอม อร่อยแบบนุ่มลิ้นที่สุด

นอกจากนี้ยังมีไอศกรีมเย็นๆ อย่าง Coco Ice Cream Scoop ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟมะพร้าวน้ำหอมรสออริจินัล ทำจากน้ำมะพร้าวน้ำหอมแท้ 100% ไม่มีส่วนผสมของกะทิ ไร้ไขมันและคอเลสเตอรอล

เมนูใหม่ที่เรียกความสดชื่น ได้แก่ Coco Affogato Soft Serve ไอศกรีมมะพร้าวน้ำหอม ที่ได้จากเนื้อและน้ำมะพร้าวน้ำหอม ไม่มีน้ำตาลและนม แล้วราดด้วยชาไทย หอมชาไทยและเข้าขากันจนลงตัว

ก่อนจะปิดท้ายด้วยเครื่องดื่ม Coco Nitro Cold Brow เมล็ดกาแฟผสมน้ำมะพร้าวน้ำหอมนำไปอัดก๊าซไนโตรเจนแล้วเสิร์ฟพร้อมโดโดไอซ์บอล เป็นกาแฟที่หวานและหอมกำลังดีจากน้ำมะพร้าวน้ำหอม

ออล โคโค่ ชั้น 1 ตึกเมเจอร์ ทาวเวอร์ ทองหล่อ ซอย 10 เปิดบริการทุกวันตั้งแต่เวลา 08.30-21.00 น. โทร.06-5525-1946 

เริ่มต้นวาระแห่งความเป็นสิริมงคลในช่วงเทศกาลตรุษจีนประจำปี 2562 นี้ มาอิ่มหนำสำราญไปกับอาหารจีนกวางตุ้ง เมนูมงคลที่รังสรรค์ขึ้นอย่างตั้งใจในทุกรายละเอียดโดย เชฟ เชา ไว แมน หัวหน้าพ่อครัวอาหารจีน แห่งห้องอาหารจีนแชงพาเลซ โรงแรมแชงกรี-ลา กรุงเทพฯ ในบรรยากาศการตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์จีน ให้บริการทั้งมื้อกลางวันและมื้อค่ำ ตั้งแต่วันที่ 4-7 ก.พ.นี้

พบกับเมนูมงคล อย่างเช่น มัสยาพาโชค (Lo Hei with Salmon) หรือเมนูหยี่ซั้งนั่นเอง หมายถึง ร่ำรวยตลอดปี เวลากินต้องช่วยกันคลุกเคล้า ช่วยกันยกอาหารในจานให้สูงๆ ยิ่งหกเลอะเทอะยิ่งดี เหมือนเหลือกินเหลือใช้

เปาะเปี๊ยะหอยนางรม (Deep-Fried Dried Oyster Rolls) หมายถึง ความโชคดีมีชัย เกี๊ยวกุ้งนำโชค (Boiled Dumplings with Shrimp) และหมูหันโชคดี (Lucky “Suckling Pig”) ความหมายก็ตามชื่อเลย คือขอให้โชคดีมีชัย และหมูยังหมายถึงความอุดมสมบูรณ์อีกด้วย

เมนูเพื่อกิจการรุ่งเรือง (Prosperity Black Sea Moss and Dried Oysters) มีส่วนผสมคือ หอยนางรมแห้ง บร็อกโคลี่ และสาหร่ายเส้นผมผัดน้ำมันหอย ส่วนเต้าหู้สาหร่ายราดหน้าเนื้อปู (Homemade Seaweed Bean Curd Topped with Crab Meat) เหมือนมีก้อนเงินก้อนทองอยู่กับตัว ขณะที่เมนูเส้นอย่างราดหน้าปลาเต้าซี่ (Sauteed Rice Noodles with Sliced Fish and Black Bean Sauce) แปลว่า ชีวิตยืนยาว ฯลฯ

ห้องอาหารจีนแชงพาเลซ นำเสนอ 2 เซตเมนูมงคล อย่างชุดสมบูรณ์พูนสุข สำหรับ 10 ท่าน ในราคา 25,888 บาทถ้วน/โต๊ะ และชุดไร้ทุกข์สุขนิรันดร์ สำหรับ 10 ท่าน ในราคา 29,888 บาทถ้วน/โต๊ะ หรือเลือกอิ่มอร่อยไปกับ 2 เมนูมงคลสุดพิเศษ “โหล่วเหยหยี่ซัง” หรือสลัดแห่งความมงคลสมบูรณ์พูนสุข โหล่วเหยหยี่ซังปลาแซลมอน สำหรับ 2-4 ท่าน ราคา 1,288 บาทถ้วน สำหรับ 5-10 ท่าน ราคา 1,988 บาทถ้วน ส่วนเมนูโหล่วเหยหยี่ซังเป๋าฮื้อและปลาแซลมอน สำหรับ 2-4 ท่าน ราคา 1,688 บาทถ้วน สำหรับ 5-10 ท่าน ราคา 2,888 บาทถ้วน

นอกจากนี้ ยังพร้อมให้บริการเมนูติ่มซำนานาชนิด และเมนูอาหารจานเดียวตามปกติ ในช่วงเทศกาลมงคลนี้อีกด้วย

พิเศษ วันอังคารที่ 5 ก.พ. ซึ่งตรงกับวันตรุษจีน ร่วมกันรับความเป็นสิริมงคล ชมการแสดงเชิดสิงโต และพิธีเบิกเนตรสิงโต จากคณะผู้บริหารของแชงกรี-ลา กรุงเทพฯ ตั้งแต่เวลา 10.15 น.เป็นต้นไป ณ บริเวณทางเข้าอาคารแชงกรี-ลา วิง

ข้อมูลเพิ่มเติมหรือสำรองที่นั่งโทร.02-236-7777 หรือ 02-236-9952 อีเมล restaurants.slbk@shangri-la.com สำรองที่นั่งผ่านเว็บไซต์ที่ https://www.shangri-la.com/bangkok/shangrila/dining/restaurants/shang-palace/book-a-table/ 

แม้ว่าผู้เขียนจะมีอายุเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่คุณแม่ของผู้เขียนก็ยังคงเห็นว่าเรามีความเป็นเด็กอยู่เสมอ ไม่ว่าจะซื้อชุดนอนลายกระต่ายมาฝาก หรือเป็นประจำในทุกๆ อาทิตย์คือ คุณแม่จะสั่งอาหารทะเลสดๆ จากแพปลามาส่งให้ผู้เขียนถึงบ้าน เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการทำกับข้าวให้ลูกๆ หลานๆ ได้กินกันทั้งอาทิตย์

ถือเป็นความใส่ใจของแม่ที่มีมาให้ตลอด อยากให้กินอาหารทะเลดีๆ สดๆ เพราะความคิดที่ว่าอาหารทะเลจำพวกปลาจะช่วยทำให้หลานๆ ของคุณยายฉลาด เรียนเก่ง และมีความจำดีจากสารอาหารชั้นยอดในอาหารทะเล

บางครั้งลูกๆ ของผู้เขียนมักจะบ่นอยู่เสมอว่าบ้านเรากินปลาบ่อยเกินไปแล้ว บ้านเพื่อนๆ กินหมูทอด หมูปิ้ง อาหารที่เด็กๆ ชอบ แต่บ้านเราต้องมีปลาเป็นอาหารประจำโต๊ะ และน่าแปลกคือ เด็กๆ ส่วนใหญ่ถ้าเลือกได้ เขาจะไม่กินปลาเป็นอันดับแรกๆ อาจจะด้วยเรื่องของก้าง กลิ่นและรสชาติที่ไม่เข้มข้นเท่าหมู ไก่หรือเนื้อวัว กว่าเขาจะเลือกกินปลาก็น่าจะเป็นช่วงอายุผู้ใหญ่ที่เริ่มรู้ประโยชน์ของอาหารทะเลสดๆ

สุดสัปดาห์ล่าสุดก็เช่นกัน ผู้เขียนกลับมาจากเชียงใหม่พร้อมสตรอเบอร์รี่ลังใหญ่สดๆ จากดอย แบ่งเอาไปฝากแม่ ได้ปลากะพงและปลาเก๋าชิ้นงามกลับมาพร้อมกุ้งและปลาหมึกถุงใหญ่ เลยตัดสินใจว่าจะนำปลามาชุบแป้งทอดกินกับยำสตรอเบอร์รี่ดีกว่า เพราะสตรอเบอร์รี่ที่ได้มานั้นยังสุกไม่เต็มที่มีรสเปรี้ยวนำแต่กรอบอร่อย

มานึกได้ว่าเพิ่งได้ชิมสลัดผลไม้น้ำปลาหวานจากร้านโอ้กะจู๋ สาขาต้นตำรับที่เชียงใหม่ เลยจัดแจงทำน้ำปลาหวานขึ้นมาแบบง่ายๆ เครื่องเคราไม่ได้หนีไปจากยำผลไม้นัก ยังคงมีน้ำปลา มะนาว แต่เลือกใช้เป็นน้ำตาลปี๊บแทนเคี่ยวแบบน้ำปลาหวานจนข้นเหนียว

ความอร่อยของยำสตรอเบอร์รี่น้ำปลาหวาน ต้องมีเนื้อสัมผัสอื่นๆ แตกต่างไปด้วย เพราะสตรอเบอร์รี่กรอบน้อยๆ มีความฉ่ำน้ำมากกว่าน้ำปลาหวานที่กินกับมะม่วง ผู้เขียนจึงขอแทรกความกรอบด้วยหอมแดงและกุ้งแห้งทอดกรอบ

สำหรับปลากะพงทอดนั้นยิ่งง่าย แค่ตบแป้งทอดกรอบให้ทั่วชิ้นปลา ทอดน้ำมันเยอะๆ ร้อนจัดๆ ให้ฟูฟ่องกรอบเหลือง ตักขึ้นมาสะเด็ดน้ำมันแล้วเสิร์ฟคู่น้ำปลาหวานสตรอเบอร์รี่ของเรา ซึ่งหอมด้วยพริกป่นคั่ว ใครชอบเผ็ดรสจัดจะซัดลงไปทั้งพริกขี้หนูซอย พริกป่น แล้วแถมด้วยลูกโดดพริกแห้งทอดด้วยก็ยังได้

เชฟญี่ปุ่นวัย 34 ปี เคนอิจิ คันโนะ หัวหน้าเชฟประจำร้านโอตารุ มาสะ ซูชิ (Otaru Masa Sushi) ชั้น 4 โซน โรส ไดนิ่ง ห้างสยามทาคาชิมายะ ไอคอนสยาม คือเชฟชาวญี่ปุ่นฝีมือดี ผู้พิถีพิถันในการรังสรรค์เมนูอาหารญี่ปุ่น โดยเฉพาะเมนูซูชิซึ่งมีความพิเศษและทำด้วยใจรัก

“ผมสนใจอาชีพเชฟมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พอเรียนจบชั้นมัธยมปลายที่จังหวัดฟูกุชิมา ซึ่งเป็นเมืองทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นบ้านเกิด ผมก็เริ่มฝึกทำอาหารและเริ่มทำงานในร้านอาหารญี่ปุนที่ฟูกุชิมานั่นแหละ โดยเก็บเกี่ยวประสบการณ์จริงจากการทำงานในร้านอาหารอยู่นานถึง 10 ปี

จากนั้นผมก็เดินทางไปทำงานเป็นเชฟที่ร้านอาหารซึ่งโดดเด่นในเรื่องปลาไหลในย่านชินจูกุของกรุงโตเกียว โดยร้านอาหารแห่งนี้ นอกจากมีปลาไหลแล้ว ยังขายปลาปักเป้า และปลาชนิดอื่นๆ อีกด้วย ผมจึงต้องไปฝึกฝนและเรียนรู้การแล่ปลาอย่างถูกวิธีที่สถาบันสอนเทคนิคการแล่ปลาซึ่งอยู่ที่ตลาดปลาซึกิจิ เช่น ปลาปักเป้า ก็ต้องแล่ปลาด้วยความรู้และความระมัดระวังไม่ให้โดนต่อมพิษของมัน ซึ่งอาจกินแล้วเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ฉะนั้นจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ผมทั้งเรียนแล่ปลาไปด้วย ทั้งทำงานที่ร้านอาหารไปด้วย พอเรียนจบผมสามารถแล่ปลาได้ทุกชนิดเลยล่ะ”

เชฟเคนอิจิเล่าว่า ก่อนจะมาเป็นเชฟประจำร้านโอตารุ มาสะ ซูชิ เขาได้ผ่านการทำอาหารในร้านอื่นๆ มาก่อน โดยมีหน้าที่แล่ปลาชนิดต่างๆ และทำอาหารประเภทซูชิ มาทั้งหมด 2 ร้านด้วยกัน จากนั้นจึงมีโอกาสได้ไปเป็นเชฟที่ร้านโอตารุ มาสะ ซูชิ ซึ่งมีสาขาที่ย่านชินจูกุและมีสาขาที่ย่านกินซ่าโดยทำอยู่นาน 3 ปี ก่อนจะบินมารับหน้าที่หัวหน้าเชฟประจำร้านโอตารุ มาสะ ซูชิ ที่ห้างสยามทาคาชิมายะ ไอคอนสยาม อย่างในปัจจุบันนี้ ซึ่งถือว่าเป็นร้านสาขาที่อยู่นอกประเทศญี่ปุ่นเป็นร้านแรกเลย

“หน้าที่หลักของผม ก็คือ การทำอาหารญี่ปุ่นทั้งหมดในร้าน อาทิ ซูชิ เทมปุระ เมนูจากปลา และเมนูที่ใช้วิธีย่างด้วยถ่าน เช่น ปลาไหลย่าง ไก่ย่าง และเนื้อย่าง เป็นต้น ระหว่างที่ทำงานผมจะเปิดรับการเรียนรู้เทคนิคต่างๆ อยู่เสมอ โดยทำตัวเองให้เป็นเสมือนตู้ที่มีลิ้นชักมากมาย ฉะนั้นการได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ สำหรับผมจึงเปรียบเสมือนการที่ผมได้ดึงลิ้นชักออกมาเก็บความรู้ต่างๆ ที่ผมได้พบเห็นรอบๆ ตัว ซึ่งก็คือทักษะต่างๆ ในการทำอาหารนั่นเอง

นอกจากนี้ ผมยังพยายามเก็บสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกประทับใจในทุกรายละเอียด ซึ่งผมสามารถทำได้เพื่อลูกค้าทุกคนโดยเฉพาะ เพราะต้องบอกว่า ก่อนหน้าที่ผมจะมาอยู่ร้านซูชิ ผมเคยทำอาหารอยู่ในครัวเป็นหลักมาก่อน จึงอาจจะไม่ค่อยได้มีโอกาสพูดคุยหรือสื่อสารกับลูกค้ามากนัก ทำให้ผมอยากจะมาอยู่หน้าเคาน์เตอร์และทำซูชิให้ลูกค้ารับประทานต่อหน้าเลย สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด ก็คือ การได้เห็นลูกค้ากินซูชิที่ผมตั้งใจทำให้แล้วพวกเขายิ้มออกมาด้วยความพอใจ นั่นแหละคือความสุขของเชฟอย่างผมครับ”

เชฟเคนอิจิบอกว่า เขามักจะหาแรงบันดาลใจให้กับตัวเองด้วยการออกไปชิมอาหารญี่ปุ่นตามร้านซูชิอื่นๆ อยู่เป็นประจำ เพื่อดูว่าทำไมร้านนั้นถึงมีชื่อเสียงและเป็นที่ชื่นชอบของลูกค้ามากขนาดนั้น ซึ่งเมื่อได้ลิ้มลองจนซาบซึ้งในรสชาติแล้ว เขาก็จะนำประสบการณ์นั้นกลับมาพัฒนาฝีมือของตัวเองต่อไป

“ถ้าถามถึงแพลนในอนาคตของผม ผมมีความฝันว่าสักวันหนึ่งผมอยากจะมีร้านอาหารญี่ปุ่นหรือร้านซูชิของตัวเองสักร้านหนึ่ง โดยอาจจะเป็นร้านเล็กๆ ที่อยู่ในโตเกียว ซึ่งมีเมนูที่ทำให้ลูกค้าที่ได้มาชิมอาหารที่ร้าน อยากจะกลับมาชิมใหม่อีกครั้งให้ได้ แน่นอนว่าในโตเกียวนั้นอาจมีร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่นับร้อยนับพัน แถมยังมีการแข่งขันที่สูงมากด้วย แต่ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่ท้าทายมากๆ สำหรับผม

นอกเหนือจากการทำงานที่ร้านโอตารุ มาสะ ซูชิ ที่สยามทาคาชิมายะ ไอคอนสยามแล้ว ในวันว่างหรือวันที่ผมได้หยุดงาน ผมมักจะออกไปทำกิจกรรมสนุกๆ กับเพื่อนๆ นั่นก็คือ การโยนโบว์ลิ่ง และการปาลูกดอก ซึ่งในกรุงเทพฯ จะมีบาร์ที่คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ชอบไป และบาร์เหล่านี้ก็มักจะมีมุมสำหรับฝึกปาลูกดอกด้วย สำหรับผมแล้วการทำกิจกรรมทั้งโยนโบว์ลิ่งและปาลูกดอก ถือเป็นกิจกรรมที่ทำให้ผมได้อยู่กับสมาธิของตัวเอง เพราะต้องตั้งใจหรือจดจ่ออยู่สิ่งที่ตัวเองกำลังทำโดยไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นๆ ซึ่งผมเชื่อว่า เมื่อคนเรามีสติและสมาธิอยู่กับตัวแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรในชีวิตประจำวัน เราก็จะสามารถทำได้ดีทั้งเรื่องการทำงานและการใช้ชีวิตเลยครับ”

เชฟเคนอิจิทิ้งท้ายว่า สำหรับเมนูแนะนำในครั้งนี้ จะเป็นชูซิที่ผสมผสานระหว่างอาหารกลางวันและอาหารเย็นไว้ในเมนูเดียวกัน ซึ่งถือเป็นเมนูพิเศษที่ทำขึ้นเพื่ออยากให้ลองสัมผัสกับรสชาติแท้ๆ ของซูชิโดยเฉพาะ ซึ่งเคล็ดลับความอร่อยของซูชิทุกคำในเมนูเซตนี้อยู่ที่ความสดใหม่ของวัตถุดิบที่ส่งตรงจากฮอกไกโดโดยตรง ถือว่าเป็นสุดยอดของวัตถุดิบที่นำมาทำซูชิเลยก็ว่าได้ เพราะเมื่อได้ลองชิมแล้วจะได้ความอร่อยจากรสธรรมชาติแท้ๆ ของวัตถุดิบพรีเมียมเหล่านี้นั่นเอง

ขอเอาใจสาวกคนรักขนมไทยกันสักหน่อยวันนี้ ด้วยการพามาชิมขนมไทยขึ้นชื่อ ใครที่เคยแวะมากินรับรองว่าต้องกลับมากินอีก ร้านตั้งอยู่ ซอยอารีย์ 1 ร้านนี้มีชื่อว่า ร้านมะลิวัลย์ขนมไทย

อันที่จริงเพื่อนผมแนะนำมา ไหนๆ ก็แวะมาทำธุระแถวนี้แล้ว ต้องแวะมาลิ้มลองให้หายอยากกันสักหน่อย และผมก็โชคดีที่วันนี้ได้เจอตัวป้าอ้อย ทายาทรุ่นที่ 1 ที่รับมรดกตกทอดการทำขนมมาจากคุณแม่

ป้าอ้อย เล่าให้ฟังอย่างออกรสว่า เมื่อก่อนเปิดขายอยู่แถวตลาดมะลิทอง พอแม่สิ้นก็เลยมาขายอยู่ตรงนี้ได้ 37 ปีแล้ว

ป้าอ้อย บอกว่า เคล็ดลับของขนมไทยที่ร้านนี้ คือจะเลือกใช้แต่ของดีๆ อย่างกะทิต้องใช้กะทิสด ไม่ใช้กะทิกล่อง น้ำตาลก็ใช้น้ำตาลอย่างดี ที่เหลือก็เป็นเคล็ดลับการทำ ซึ่งป้าอ้อยบอกว่าต้องพิถีพิถันมาก และต้องทำสดใหม่ทุกวัน อย่างข้าวเหนียวมูนก็จะทำเฉพาะหน้ามะม่วงออกเท่านั้น นอกฤดูกาลไม่ทำครับ ป้ายังย้ำว่าถ้าไม่อร่อยก็ไม่ทำ

ขนมไทยของที่นี่มีให้ลิ้มลองในแต่ละวันไม่ต่ำกว่า 15 เมนู ไม่ว่าจะเป็น ข้าวต้มมัด เผือกกวน ขนมกล้วย ถั่วกวน หม้อแกง ขนมชั้น ขนมตะโก้ ขนมใส่ไส้ ขนมต้ม สาคูเปียก ข้าวเหนียวดำ ขนมครองแครง และกล้วยบวชชี

วันนี้ป้าอ้อยให้ผมลิ้มลองขนมครองแครง อร่อยมากครับ หวานกำลังดี มีรสเค็มนิดๆ มาตัดความหวาน ตัวครองแครงอ่อนนุ่ม ไม่แข็งกระด้าง หอมน้ำกะทิและงาคั่ว แถมยังใส่เนื้อมะพร้าวน้ำหอมอ่อนๆ มาให้กินเล่นเพลินๆ อีกด้วย และยังได้กินขนมชั้นที่ร้านมีให้เลือกถึง 3 สี คือ สีเขียวใบเตย สีม่วงอัญชัน และสีกาแฟ ป้าบอกว่าไม่ได้ใช้สีผสมอาหาร ทุกอย่างมาจากธรรมชาติ นอกจากนี้ยังได้กินขนมกล้วยสีออกแดงๆ โรยมะพร้าว หวานมันกำลังโอเคเลย

บอกตรงๆ ได้กลิ่นแล้วชวนให้คิดถึงรสมือคุณยาย กับคุณแม่สุดที่รักจัง ร้านเขาก็สะอาดสะอ้านชวนให้น่ารับประทานกันเข้าไปอีก ร้านมะลิวัลย์ขนมไทย เปิดบริการตั้งแต่เวลา 09.30-17.00 น. (หยุดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน) ป้าอ้อยบอกไม่มีเบอร์โทรศัพท์ อยากกินขนมไทยแท้ๆ ต้องแวะมากินกันเอง เพราะแค่นี้ก็ทำไม่ทันแล้วล่ะครับ 

ใครๆ ก็ไปไอคอนสยาม เมื่อห้างใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้เปิดตัว ก็ได้กลายเป็นหมุดหมายซึ่งทั้งคนไทยและนักเที่ยวต่างชาติต่างอยากมาเยือน เพื่อสัมผัสกับหลากหลายไลฟ์สไตล์อันน่าตื่นตา โดยเฉพาะคนที่ชอบดื่มกินของอร่อยยิ่งต้องไป เพราะได้รวมนานาของอร่อยมาไว้ด้วยกัน สำหรับคอเบียร์ต้องไม่พลาดไปเยือน “ฮ็อบส์” สาขาไอคอนสยาม

บาร์เบียร์ที่โด่งดังมายาวนานอย่างฮ็อบส์ เปิดสาขาล่าสุดบนชั้นที่ 6 ในโซนทัศนานคร เป็นพื้นที่เปิดโล่งรับลม พร้อมชมวิวท้องฟ้า แม่น้ำ และตึกรามอันงดงาม ทั้งบรรยากาศเช้า สาย บ่าย เย็น และดึกดื่น ซึ่งล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวโดดเด่นแตกต่างกันไป บางวันมีลมเย็นๆ พระอาทิตย์ตกดิน พระจันทร์ดวงโตสดใสเป็นโบนัส

เมื่อเทียบกับฮ็อบส์สาขาอื่น ที่นี่แตกต่างไปมากพอสมควร ด้วยการตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์ ภาชนะจานชามอาหาร รวมไปถึงการแต่งตัวของพนักงานให้ความรู้สึกพิเศษไปอีกระดับ หลังจากเปิดมาได้ 2 เดือน แฟนๆ ของฮ็อบส์ต่างก็แวะมาเยือน สมทบด้วยลูกค้าของห้าง และนักท่องเที่ยวต่างชาติ ตัวร้านกว้างขวางมีทั้งหมดราว 200 ที่นั่ง และมุมยอดนิยมซึ่งถูกจับจองไม่เว้นว่างก็คือ โต๊ะริมกระจก ซึ่งสามารถรื่นรมย์กับวิวได้แบบไม่มีใครบัง แต่ในมุมอื่นๆ ก็นั่งสบายไม่ด้อยไปกว่ากัน

เมื่อได้ชื่อว่า ฮ็อบส์ ที่นี่ย่อมมีเบียร์หลากหลายไว้พร้อมเสิร์ฟ ทั้งคราฟต์เบียร์ที่มีมากกว่า 10 ชนิด สมทบด้วยชนิดขวดกว่า 60 ชนิด คัดสรรจากทั่วโลก ไม่ว่าจะเยอรมนี เบลเยียม สเปน ญี่ปุ่น ฯลฯ นอกจากตัวยอดนิยมแล้ว ที่หายากก็มีมาแนะนำไม่น้อย แขกต่างชาติที่อยากลองเบียร์ไทยก็ไม่ผิดหวัง รสชาติอื่นๆ อย่างเช่นค็อกเทลก็พร้อมเสิร์ฟ อยากให้ลอง บี นี (Bee Knee) ผสมจากจิน เลมอน และฮันนี่ไซรัป หรือจะเป็น แซงเกรีย (Sangria) ผสมจากรัม ไวน์แดง พีชไซรัป น้ำส้ม และน้ำแอปเปิ้ล ไวน์และลิเคียวร์ต่างๆ ก็มีให้เลือก พร้อมทั้งม็อกเทล สมูทตี้ หรือน้ำผลไม้ไทยๆ มอบให้สดชื่น

ส่วนอาหารนั้น ทางฮ็อบส์คัดสรรเมนูตะวันตกผสมผสานกับไทยจานอร่อยซึ่งเหมาะกับสถานที่ และเหมาะกับรับประทานพร้อมเบียร์อย่างเช่น หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์อบเบียร์ หอยนำเข้าตัวใหญ่อบกับซอสที่มีเบียร์ชื่อดังเป็นส่วนผสม นุ่มละมุนลิ้น จานยอดนิยมอย่างเช่น ขาหมูเยอรมันทอด เสิร์ฟพร้อมกะหล่ำปลีดอง มันฝรั่งบด และน้ำจิ้มแบบไทยรสแซ่บ กรุบกรอบอร่อยจนหมดชิ้นไม่รู้ตัว ส่วนเฟรนช์ฟรายส์ก็นับเป็นอีกหนึ่งซิกเนเจอร์เมนู เสิร์ฟพร้อมกับดิป 6 ชนิด อร่อยจนยากที่จะหยุดรับประทาน นอกจากนี้ยังมีพาสต้า รสถูกปากคนไทยก็ต้อง พาสต้าขี้เมาซีฟู้ด ซึ่งมีหอยแมลงภู่นิวซีแลนด์ กุ้ง และปลาหมึกมาเต็มจาน หรือจะเป็นเบอร์เกอร์ สลัด ยำ ฯลฯ ก็ยังเป็นตัวเลือกที่น่าลอง

ทุกวันที่ฮ็อบส์มีดนตรีแสดงสดให้ความบันเทิงกับลูกค้า ระหว่างเวลา 19.30-23.30 น. วันละ 2-3 คนหรือวง รื่นรมย์กับเพลงแจ๊ซ เพลงป๊อปจากนักดนตรีนักร้องผู้มีประสบการณ์ผ่านเวทีต่างๆ อย่างเช่น ฉัตร ดิ เอ็กซ์แฟคเตอร์, บอส เดอะ วอยซ์, อาร์ต เวเคชั่น แบนด์, เมลโลโมทิฟ ฯลฯ ทั้งยังมีศิลปินพิเศษ อย่างในวันที่ 26 ม.ค. พบกับ น๊อต-วรุตม์ พิทักษ์สรยุทธ ศิลปินในสังกัดเลิฟอีส ส่วนในวันวาเลนไทน์ 14 ก.พ. ก็ขอเชิญไปดื่มด่ำเพลงรักกับ บี-พีระพัฒน์ เถรว่อง สำหรับตารางแสดงนั้นสามารถติดตามได้จากเฟซบุ๊กหรือไอจี : HOBS

ร้านเปิดทุกวันตั้งแต่ 11.00-24.00 น. เสิร์ฟแอลกอฮอล์ 2 ช่วง คือ 11.00-14.00 น. และ 17.00-24.00 น. สามารถจองโต๊ะได้ที่โทร. 09-5197-1905 ศูนย์การค้าไอคอนสยาม ตั้งอยู่บนถนนเจริญนคร เขตคลองสาน วิธีเดินทางสะดวกสบายสำหรับผู้ที่ไม่ต้องการขับรถส่วนตัว มีทั้งรถบัสรับส่งจากรถไฟฟ้าสถานีกรุงธนบุรี และเรือจากท่าสาทรทุกวันถึง 23.30 น.

ที่ ฮ็อบส์ ณ โซนทัศนานครของไอคอนสยาม ทำให้เราได้เห็นกรุงเทพฯ ในอีกมุมมองซึ่งแตกต่างและงดงาม ทั้งมีความรื่นรมย์ไว้พร้อมเสิร์ฟทุกวัน