ขณะเปิดหนังสือ “วิชา ๙ หน้า ศาสตร์พระราชาจากตำราของพ่อ” ต้องสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือว่า

 “วันนี้นั้นมีโอกาสมาเห็นกาแฟต้นแรกที่ในหลวง (รัชกาลที่ 9) ทรงเป็นผู้มาพบตั้งแต่ปี 2517 จนถึงปัจจุบันปี 2560 ต้นกาแฟต้นนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่ ให้ผลได้เก็บเกี่ยวมาตั้งแต่วันแรก และเพราะในหลวง (รัชกาลที่ 9) ได้มาพบกาแฟต้นนี้ ทำให้ภูเขาที่เต็มไปด้วยไร่ฝิ่นกลายเป็นต้นกาแฟ ซ้ำยังทำให้มีการปลูกกาแฟอย่างจริงจัง เกิดขึ้นในประเทศไทยเป็นครั้งแรกอีกด้วย”

เจ้าของลายมือและภาพประกอบสุดน่ารักเป็นของ คุณแม่ตุ๊กตา-พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล และลูกสาววัย 4 ขวบ น้องชื่นใจ ภูมิรัตน เจ้าของเพจเฟซบุ๊ก เที่ยวรอบลูก ที่ได้ลงพื้นที่ไปเรียนรู้วิชาปลูกรักษ์ที่สถานีวิจัยโครงการหลวงดอยอินทนนท์ และหาจุดกำเนิดของกาแฟอราบิกาที่ บ้านหนองหล่ม ในพื้นที่เกษตรหลวงอินทนนท์ จ.เชียงใหม่

วิชาปลูกรักษ์เป็น 1 ใน 9 วิชาของโครงการวิชา ๙ หน้า เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณและสืบสานพระราชปณิธานของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร และเพื่อทำให้ประชาชนทั่วไปและคนรุ่นใหม่สามารถเข้าใจได้ง่ายขึ้น โครงการดังกล่าวจึงได้สื่อสารผ่านคอนเทนต์ในรูปแบบต่างๆ ทั้งวิดีโอสารคดีผ่านช่องทางสื่อออนไลน์และโซเชียลมีเดีย

 รวมถึงหนังสือที่เปิดอยู่นี้ โดยนำเสนอ 9 วิชา ผ่าน 9 บุคคลผู้มีอิทธิพลทางความคิดในแวดวงต่างๆ มาเป็นผู้ถ่ายทอดแต่ละวิชาที่ได้ไปสัมผัสจริงในชุมชน

แม่ตุ๊กตาได้ไปตามหากาแฟต้นแรกที่บ้านหนองหล่ม โดยมีเรื่องเล่าว่า เมื่อปี 2517 ครั้งหนึ่งระหว่างที่ในหลวง รัชกาลที่ 9 เยี่ยมราษฎรบนดอย ม.จ.ภีศเดช รัชนี ได้กราบทูลว่า ชาวเขาที่บ้านหนองหล่ม ในพื้นที่เกษตรหลวงอินทนนท์ เริ่มลงมือปลูกกาแฟบ้างแล้วจึงอยากทูลเชิญไปเยี่ยมชม แต่เนื่องจากทางที่ไปเป็นเขาสูง ไม่มีถนน ต้องเดินเท้าเกือบ 2 ชั่วโมงกว่าจะถึงปากหมู่บ้าน แล้วยังต้องเดินต่ออีก 1 กิโลเมตร ถึงจะพบไร่กาแฟ

สิ่งที่ปรากฏคือ ทั้งไร่มีกาแฟขึ้นเพียงต้นเดียว ทำให้เกิดความฉงนจากบรรดาผู้ติดตามเสด็จ พระองค์จึงทรงอธิบายเหตุผลว่า

 “เราเพิ่งให้พันธุ์กาแฟไปเมื่อปีกลาย กะเหรี่ยงไม่เคยปลูกกาแฟเลย เหลือต้นเดียวก็ถือว่าก้าวหน้าแล้ว ไม่เหลือเลยมันแย่ แต่นี่ปลูกได้ต้นหนึ่งแปลว่าก้าวหน้าแล้วถึงต้องตามไปดู”

จากกาแฟต้นเดียวในวันนั้น ได้ถูกวิจัยและส่งเสริมทำให้เกิดการปลูกกาแฟอราบิกาทั่วโครงการหลวง ณ ปัจจุบัน

นอกจากนี้ สองแม่ลูกยังได้ไปเยี่ยมเยือนห้องเรียนของพ่อบนดอยที่สูงที่สุดในประเทศไทย ที่สถานีวิจัยโครงการหลวงดอยอินทนน์ ที่เปลี่ยนพื้นที่ปลูกฝิ่นเป็นพื้นที่ทำกินอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย 4 ห้องเรียนย่อย ได้แก่ หน่วยวิจัยขุนห้วยแห้ง สถานที่วิจัยและปรับปรุงพันธุ์พืชทั้งไม้ผล พืชไร่ และดอกไม้นำเข้าจากต่างประเทศ หน่วยวิจัยแม่ยะน้อย สถานที่ปรับปรุงพันธุ์กาแฟอราบิกา หน่วยวิจัยผาตั้ง สถานที่อนุรักษ์พันธุ์ไม้โบราณและวิจัยประมงบนพื้นที่สูงและบ้านขุนกลาง แหล่งท่องเที่ยวและจำหน่ายผลผลิตจากโครงการหลวง

“วิชาปลูกรักษ์สอนเราว่า จะปลูกอะไรก็ตาม ถ้าเราเริ่มปลูกมันด้วยความรักแล้ว วันหนึ่งมันจะต้องออกผลอันงดงามให้เราเห็น” แม่ตุ๊กตา กล่าว

 รวมทั้งยังได้เขียนบันทึกการเดินทางครั้งนี้ไว้ว่า

“การเรียนรู้จากหนังสือ จากนิทาน หรือจากคำบอกเล่า เป็นการเรียนรู้ที่ทำให้เด็กๆ ได้เกิดจินตนาการ ได้คิดตาม ได้วาดฝัน และการได้พาเด็กๆ มาสู่สถานที่จริง คือการได้นำสิ่งต่างๆ ผ่านสายตาแล้วเก็บไว้ในหัวใจ เมื่อถามว่าชื่นใจจำอะไรได้เมื่อนึกถึงดอยอินทนนท์ รายชื่อดอกไม้ชนิดต่างๆ จะผ่านออกมา เล่าให้เราฟังด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คล้ายกับว่ามันเป็นหนึ่งในความทรงจำแสนหวานของเด็กหญิงตัวน้อย”

ติดตามการเดินทางของแม่ตุ๊กตาและน้องชื่นใจได้ทางเพจเฟซบุ๊ก เที่ยวรอบลูก และสามารถชมวิดีโอของทั้ง 9 วิชาได้ทางเพจเฟซบุ๊ก เที่ยวไทยเท่

เมื่อเป้าหมายในชีวิตของเธอคือ การเดินทาง

ปิงปิง-พิชญา ภูมิสวัสดิ์ สาวน้อยหน้าหมวยวัย 23 ปี จึงทำตามความฝัน และแบ่งปันเรื่องราวแก่ผู้อื่นผ่านเว็บไซต์ blissoutthere.com และเพจเฟซบุ๊ก Bliss Out There

เธอเล่าว่า ตั้งแต่เรียบจบปริญญาตรีได้ตัดสินใจเดินทางสายบล็อกเกอร์อย่างจริงจัง โดยเปิดเพจเฟซบุ๊กมานาน 2 ปี และยึดเป็นอาชีพราว 1 ปี ซึ่งเธอท่องเที่ยวได้ทุกรูปแบบทั้งภูเขา ทะเล ดำน้ำ นอนโฮมสเตย์ เข้าคาเฟ่ และที่พักสุดเก๋ รวมถึงถ่ายทอดเรื่องราวให้คนอ่านรู้สึกเหมือนกำลังไปเที่ยวพร้อมกับเธอ

 “ปิงชอบการท่องเที่ยวตั้งแต่เด็ก จำความได้ก็เที่ยวได้แล้ว (หัวเราะ) แต่จุดเริ่มต้นของเพจปิง มาจากตอนเรียนมหาวิทยาลัย ปี 3 ปิงเรียนวิชาบริหาร ในคลาสอาจารย์ให้นักศึกษาทุกคนยกตัวอย่างเป้าหมายในชีวิตประจำวัน พอถึงปิง ปิงตอบว่า เป้าหมายของหนูคือการไปเที่ยวในประเทศให้ได้ปีละ 10 ทริป และต่างประเทศปีละ 2 ทริป

 อาจารย์ก็ถามว่าปิงตั้งเป้าหมายนี้ไปทำไม ปิงตอบว่า ปิงได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างจากการท่องเที่ยว และรู้สึกว่ามันเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตอย่างหนึ่ง อาจารย์ปิงถามว่า เธอไม่อยากลองเอาสิ่งที่เธอได้จากการท่องเที่ยวมาแบ่งปันคนอื่นเหรอ มันอาจจะเป็นประโยชน์หรือเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นก็ได้ เดี๋ยวนี้สร้างบล็อกในอินเทอร์เน็ตก็ได้ ลองดูสิ หลังจากนั้นพอปิดเทอมก่อนขึ้นปี 4 ปิงเลยตัดสินใจสร้างบริสเอาต์แธร์ขึ้นมา”

 นอกจากนี้ คอนเซ็ปต์ของเพจยังสะท้อนตัวตนของปิงอย่างชัดเจน นั่นคือ รีวิวทริปชิลๆ ที่พักสวยๆ และเคล็ดลับการท่องเที่ยวในแบบของเธอ โดยจะพยายามทำให้ทุกโพสต์เป็นแบบที่เดียวจบ คือ หากเข้ามาอ่านรีวิวสถานที่นี้แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเสิร์ชหาข้อมูลจากที่อื่น เพราะเธอจะระบุข้อมูลสำคัญให้ครบถ้วน

“ปิงจะเน้นให้คนอ่านรู้สึกเหมือนกำลังเที่ยวไปพร้อมๆ กับปิง เรียงลำดับเรื่องราวตามเหตุการณ์จริง แล้วแทรกข้อมูลที่ควรรู้เข้าไป ภาพกับข้อความจะช่วยกันสื่อสาร ส่วนการเรียกยอดไลก์ยอดแชร์จะเน้นคอนเทนต์รวมที่พัก ที่เที่ยว หรือกิจกรรมในทริปนั้น เพื่อให้สั้น เข้าใจง่ายตามสไตล์คนไทย เช่น 30 คาเฟ่น่านั่งทั่วกรุงเทพฯ 20 โฮมสเตย์ทั่วไทย หรือสโลว์ไลฟ์ได้ในราคาเบาๆ”

ดังนั้น สิ่งที่ลูกเพจหรือใครก็ตามที่บังเอิญเข้าไปอ่านจะได้รับ คือ หนึ่ง-ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวและทริปต่างๆ สอง-ให้ความรู้สึกว่าเขาได้ไปเที่ยวกับเธอทุกครั้ง และสาม-ให้แรงบันดาลใจในการท่องเที่ยว ซึ่งไม่ใช่แค่สนับสนุนให้คนกล้าออกไปเที่ยว แต่ยังทำให้กล้าทำอะไรก็ตามที่รักและชอบอย่างเต็มที่

 “ไม่ได้คาดหวังให้คนที่มาติดตามเราไปเที่ยวที่นู่นที่นี่ตามที่ปิงไป แต่ปิงอยากให้เขาได้ไปในที่ที่เขาอยากไป ได้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำ ทำอะไรก็ได้ที่ตัวเองมีความสุข นี่เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าคำว่า bliss ของเรามันสำคัญ

ส่วนเรื่องอนาคตของเพจ ตอนนี้ปิงยังมีความสุขกับการเป็นบล็อกเกอร์มาก ไม่มีความคิดว่าจะเลิกทำ มีแต่อยากพัฒนาให้ดีขึ้น และเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเพจไปตามช่วงวัยของปิงเอง กำลังวางแผนจะทำคอนเทนต์วิดีโอให้มากขึ้น เพราะรู้สึกว่าหลังๆ คนจะชอบดูวิดีโอมากกว่าอ่านรีวิว และจะนำเสนอความเป็นตัวเองออกมาให้มากและชัดเจนที่สุด ถ่ายทอดมันลงไปในรูป ข้อความ วิธีการนำเสนอ

 ปิงว่าในยุคที่ใครๆ ก็ทำเพจได้ สิ่งที่จะทำให้เพจเราต่างจากเพจอื่นๆ ก็คือความเป็นตัวเอง” เธอทิ้งท้าย

ออกเดินทางสำรวจโลกใบนี้และโลกของปิงปิงได้ที่เว็บไซต์ blissoutthere.com และเพจเฟซบุ๊ก Bliss Out There ไม่แน่คุณอาจได้พลังบางอย่างให้ลุกขึ้นมาจัดกระเป๋าเดินทางซะตอนนี้เลย

หากกล่าวถึง ไพโรจน์ ชื่นครุฑ ประธานคณะเจ้าหน้าที่ด้านธุรกิจสินเชื่อยานยนต์ ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จัดได้ว่าอยู่ในแวดวงธุรกิจเช่าซื้อมาอย่างยาวนาน จนถึงปัจจุบันก็มีอายุ 51 ปีแล้ว ซึ่งแม้จะมีเวลาอีกหลายปีก่อนถึงวัยเกษียณอายุ

แต่ ไพโรจน์ ก็ได้วางแผนรับมือการเกษียณอายุไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการรักษาสุขภาพอย่างต่อเนื่อง และการวางแผนการเงินไว้ใช้จ่ายยามเกษียณ

ไพโรจน์ กล่าวว่า ทุกวันนี้พยายามจะดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดีที่สุดและทำในสิ่งที่ชอบให้นานที่สุด คือการขี่จักรยาน และตั้งใจจะขี่จักรยานเพื่อออกกำลังกายอย่างต่อเนื่องไปจนถึงเกษียณอายุ หรือจนกว่าจะขี่จักรยานไม่ไหว

 “ผมจะขี่ทุกวันอาทิตย์ ตั้งแต่เช้า-เที่ยง เป็นช่วงเวลาของผมเลยก็ว่าได้ ภรรยาที่บ้านจะรู้เลย ผมไปขี่กับเพื่อนๆ สนิทสมัยเรียนมัธยมด้วยกัน 4-5 คน ซึ่งยังคบหากันอยู่จนถึงทุกวันนี้ อย่างผมเองตอนนี้ก็อายุ 51 ปีเข้าแล้ว เพื่อนๆ แต่ละคนก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว แต่มิตรภาพของเราก็ยังอยู่” ไพโรจน์ กล่าว

 อย่างไรก็ตาม การขี่จักรยานนอกจากจะได้ออกกำลังกายแล้ว ก็ยังผ่อนคลายได้ดีด้วย ได้คุยกันถึงเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่งานกันบ้าง ได้เห็นธรรมชาติสองข้างทางแตกต่างจากในเมือง

 ส่วนเส้นทางที่ไปประจำก็จะเป็นแบบเช้าไปเย็นกลับ เริ่มจากเวิร์คพอยท์ ขี่ไปตามถนนเลียบคลองเปรมประชากร ระยะทางไปกลับก็ประมาณ 50 กม. แต่เส้นทางนี้สามารถขี่ไปถึงอยุธยาได้

 “ได้เจอเพื่อนเก่า ได้คุยกันเรื่องอื่นๆ ทั่วไป ซึ่งไม่ใช่เรื่องงาน ได้ดูธรรมชาติ และได้ออกกำลังกาย ผมถึงชอบขี่จักรยาน”

ไพโรจน์ กล่าวว่า โดยส่วนตัวเคยเกิดอุบัติเหตุมาแล้วเมื่อ 2 ปีก่อน ทำให้ซี่โครงหัก แต่ก็ยังไม่เข็ด อาจเป็นเพราะขี่เร็วเกินไป เวลาล้มเลยล้มแรง ทั้งๆ ที่พยายามลงแบบปลอดภัยที่สุดแล้ว ซึ่งดูแล้วความเร็วที่เหมาะสมและน่าจะปลอดภัยก็ประมาณ 20-25 กม./ชม. ทำให้ขี่ระมัดระวังมากขึ้น

นอกจากนี้ บางสัปดาห์ถ้ามีเวลา ช่วงวันเสาร์ก็ขับรถไปพักผ่อนที่บ้านเขาใหญ่บ้าง

 “ไปปลูกต้นไม้ เย็นๆ ก็กลับเข้ากรุงเทพฯ แต่ถ้าเกษียณแล้วอาจมีเวลาพักผ่อนมากกว่านี้”

ขณะเดียวกันก็วางแผนเรื่องบริหารเงินไว้รองรับวัยเกษียณด้วย แต่ให้เป็นหน้าที่ของบริษัทในเครือธนาคารกรุงศรี บริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน (บลจ.) กรุงศรี เป็นผู้ดูแลให้

“เขาจะเป็นมืออาชีพและมีความเชี่ยวชาญมากกว่าเรา ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนต่างๆ หรือกองทุนรวมหุ้นระยะยาว (LTF) หรือกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF) ส่วนที่ลงทุนเองก็จะเป็นพวกที่ดิน ผมก็ซื้อเก็บไว้บ้าง ถ้ามีกำไรก็ขายออกไป เน้นทำเลที่ซื้อง่ายขายคล่อง อยู่ในตัวเมืองเป็นหลัก และยังเป็นการลงทุนที่ตัวเองชอบด้วย

 อย่างที่เขาใหญ่ ถ้าอนาคตไม่อยู่เองก็ขายได้ เพราะเลือกในที่ดินจัดสรรแบ่งขายเป็นแปลงๆ ทำให้มีความปลอดภัยและมีคนดูแลตลอด หรืออย่างที่นครปฐมก็อยู่กลางเมือง ปลูกต้นไม้ได้ หรือที่สุขุมวิท 101 ซึ่งเป็นบ้านหลังที่สอง ก็สามารถขายแปลงทรัพย์เป็นทุนได้ไม่ยากนัก”

นอกจากนี้ ยังซื้อประกันสุขภาพเพิ่มเติมอีก นอกเหนือจากสวัสดิการของที่ทำงานแล้ว จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาล

“การใช้ชีวิตหลังเกษียณ สิ่งสำคัญคือดูแลสุขภาพให้แข็งแรง และถ้าอายุเยอะขึ้น ทำอะไรก็ต้องระวัง อย่าประมาท” ไพโรจน์ กล่าวทิ้งท้าย

ช่วงนี้ทั้งชีวิตและงานของผมเข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้สูงอายุค่อนข้างมาก ไม่ใช่เพราะตัวเองสูงวัยขึ้น (ปลอบใจตัวเองว่ายังหนุ่ม)

แต่พบว่าทั้งคนรอบข้าง เพื่อนฝูงที่เจอกันประจำ หัวข้อหลักของเราเริ่มเปลี่ยนจากการ “ไปเที่ยวที่ไหนดี” หรือ “งานการเป็นไงบ้างตอนนี้” คำถามเริ่มเปลี่ยนไปเป็นเรื่องสุขภาพ ทั้งของตัวเองและบุพการี และพบว่าจำนวนไม่น้อยกำลังพยายามจัดสรรชีวิตของตัวเองเพื่อให้ดูแลผู้สูงอายุได้มากขึ้น

ผู้สูงอายุจริงๆ เหมือนเด็กนะครับ บางทีก็พูดยากในความดื้อ แต่ที่แย่กว่าก็คือ ความเสื่อมของร่างกายที่ตรงข้ามกับเด็กอย่างสิ้นเชิง

กิจกรรมความดื้อหลายๆ อย่าง จึงเสี่ยงกับการเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายๆ ทั้งหมดต้องอาศัยความเข้าใจและการปรับตัวของทั้งผู้สูงอายุเองและคนที่ดูแล และคิดว่าเป็นองค์ความรู้ใหม่เหมือนกันนะ เพราะในยุคนี้เป็นยุคที่ผู้สูงอายุจะมีชีวิตยืนยาวมากขึ้นกว่ายุคของปู่ย่าตายายเรามาก

 สองสามปีก่อนผมซื้อฟิตบิต (Fitbit) ให้พ่อใช้เรือนหนึ่ง เนื่องจากพ่อมีภาวะน้ำหนักเกิน สำหรับคนที่อายุเกือบ 70 ปี ความอ้วนนั้นไม่ดีแน่ ก็เลยคิดว่าอยากหาอะไรไปกระตุ้นให้พ่ออยากออกกำลังกาย ซึ่งก็พบว่าผ่านมาสองปี แนวโน้มโดยรวมนั้นดีขึ้นมาก

 การออกแบบที่ทำให้คนใช้งานเข้าใจได้ง่าย ช่วยให้ท่านตรวจสอบร่างกายของท่านเองได้ง่ายๆ ทั้งอัตราการเต้นของหัวใจ จำนวนก้าว ความสูงที่เดินขึ้น และปริมาณของแคลอรีที่เผาผลาญในแต่ละวัน ซึ่งก็พบว่ามันกระตุ้นให้พ่อสนใจที่จะออกกำลังกายมากขึ้น

ตอนนี้ลามไปถึงแม่ก็อยากได้สักเรือนเหมือนกัน ซึ่งผมเชื่อว่าปรากฏการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในครอบครัวผมเท่านั้น หลายครอบครัวก็น่าจะเป็นอย่างนี้

สมาร์ทวอตช์เริ่มกลายเป็นสิ่งจำเป็นมากขึ้นทุกที เพราะหลายคนเริ่มเห็นประโยชน์ของมัน โดยเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุหรือผู้ป่วยที่ต้องการการควบคุมดูแล

สิ่งที่น่าสนใจก็คือ จำนวนผู้สูงอายุที่หันมาใช่สมาร์ทวอตช์นั้นเพิ่มมากขึ้นทุกปี โดยเฉพาะในประเทศที่พัฒนาแล้ว การสำรวจของยูโรมอนิเตอร์เมื่อปี 2016 ในประเทศญี่ปุ่นพบว่า สมาร์ทวอตช์เติบโตอย่างมาก และ Apple Watch ก็กลายเป็นหนึ่งในสินค้าที่ผู้สูงอายุนิยมใช้กันมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่มีรายได้ค่อนข้างดี มีการศึกษาสูงและใส่ใจเรื่องการดูแลสุขภาพ กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มีความคิดเห็นทางบวกกับการใช้สมาร์ทวอตช์ และคิดว่าเทคโนโลยีเหล่านี้สามารถช่วยในการกระตุ้น การสร้างสุขวินัยที่ดีขึ้นได้ ไม่แตกต่างจากที่พ่อแม่ผมรู้สึกกับสมาร์ทวอตช์ของพวกเขา หลังๆ มาคือไม่ใส่นาฬิกาแล้ว แต่หันมาใส่สมาร์ทวอตช์แทนเลย

 นี่เป็นตลาดใหญ่ตลาดหนึ่งของสมาร์ทวอตช์เลยก็ว่าได้ เพราะคนเหล่านี้มีกำลังในการจ่าย และพวกเขาก็ใส่ใจและสนใจการดูแลตัวเอง Apple Watch ในฐานะผู้นำตลาดสมาร์ทวอตช์เห็นช่องทางในเรื่องนี้เช่นกัน

ผมเคยเขียนไปเมื่อปีที่แล้วครับว่า มีความเป็นไปได้ในอนาคตที่ Apple Watch จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องมือของบริษัทประกันชีวิตในการตรวจสอบสุขภาพของผู้ที่เอาประกันฯ ผ่านกิจกรรมที่พวกเขาสามารถวัดได้จากการสวมใส่สมาร์ทวอตช์

จริงๆ ข้อมูลเหล่านี้เป็นข้อมูลที่สมาร์ทวอตช์ทุกเจ้าเก็บอยู่แล้วนะ โดยเฉพาะ Apple Watch หรือ Fitbit ที่เริ่มรุกตลาดมาก่อนใครเพื่อน การเพิ่มโหมดในการออกกำลังกายที่หลากหลายมากขึ้น ส่วนหนึ่งก็เพื่อให้เห็นกิจกรรมของผู้ใช้งานที่ละเอียดมากขึ้น และวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ในการเชื่อมโยงข้อมูลกับอุปกรณ์หรือเครื่องออกกำลังกายอื่นๆ รวมไปถึงหาข้อมูลเพื่อคำนวณความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นได้จากกิจกรรมต่างๆ

ซึ่ง Apple เป็นแบรนด์ที่มองเห็นโอกาสนี้ก่อนใคร ตั้งแต่มีการเปิดตัวแอพพลิเคชั่น Health ของตัวเองเมื่อสองปีก่อน และร่วมมือกับสถานศึกษา ศูนย์วิจัยทางการแพทย์ต่างๆ ทั่วโลก เพื่อเก็บข้อมูลและพัฒนาขีดความสามารถในการหาทางรักษาโรคและป้องกันโรคต่างๆ

ข้อมูลพวกนี้เป็นประโยชน์อย่างมาก และมันกำลังจะก้าวไปอีกขั้น เพราะมันสามารถช่วยเหลือผู้ใช้งานเมื่อตกอยู่ในภาวะวิกฤตได้

ข่าวจากเว็บไซต์ macrumors.com บอกว่า Apple ได้จดสิทธิบัตรสำหรับการเปลี่ยนสมาร์ทวอตช์ ให้กลายเป็นเครื่องมือทางการแพทย์มากขึ้น โดย Apple จดสิทธิบัตรในชื่อว่า “Care event detection and alert” โดยฮาร์ดแวร์ตัวนี้สามารถตรวจจับสิ่งแวดล้อมรอบตัว เมื่อผู้สวมใส่ต้องการความช่วยเหลือแบบฉุกเฉินจากผู้เชี่ยวชาญ เช่น ตำรวจ การช่วยเหลือทางการแพทย์ พนักงานดับเพลิง หรือการช่วยเหลืออื่นๆ

เครื่องมือนี้สามารถตรวจสอบจากอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน และส่งสัญญาณเตือนไปยังคนที่คุณตั้งไว้ว่าจะให้ติดต่อเป็นคนแรก

ในอีกมุมหนึ่ง Apple Watch ซึ่งทำงานร่วมกับ iPhone สามารถตรวจจับความผิดปกติที่เกิดขึ้นอย่างฉับไว และส่งสัญญาณเตือนไปยัง Apple Watch อีกครั้งหนึ่งเพื่อแจ้งเตือน และ Apple Watch อาจขึ้นตัวเลือกที่เป็น WCare List เพื่อให้ผู้ใช้งานเรียกความช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที

ตอนนี้ก็มีผู้พัฒนาแอพพลิเคชั่นบางรายเริ่มพัฒนาเรื่องการเตือนภัยแบบนี้ในผู้สูงอายุแล้วเช่นกัน แต่ว่ายังไม่สามารถทำได้แบบครบเครื่องเหมือนที่ Apple ทำ

ทั้งองค์การอนามัยโลกและอนามัยแถวบ้านผม ก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าตลาดผู้สูงอายุนั้นโตมาก สัดส่วนในอนาคตของคนที่อายุเกิน 60 ปีนั้นจะมากขึ้น อาจสูงถึง 5 ใน 10 คนในช่วงไม่ถึง 50 ปีได้ง่ายๆ นี่เป็นตลาดใหม่ที่ต้องการการดูแลในหลายๆ ด้านและต่อเนื่องในระยะยาวเสียด้วย ก็ไม่แปลกใจหรอกครับ ที่ใครๆ ต่างก็พยายามคิดหาบริการสำหรับผู้สูงอายุกันมากขึ้นเรื่อยๆ

เชื่อว่าระบบพวกนี้ไม่น่าเกินสองปี เราจะได้ใช้กันแน่ๆ ปัจจุบันเองทั้ง Apple และแบรนด์อื่นๆ ก็ร่วมมือกับนักพัฒนาแอพพลิเคชั่นพัฒนาระบบการตรวจสอบต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับผู้สูงอายุมากขึ้นเรื่อยๆ เช่น แอพพลิเคชั่นที่สามารถตรวจจับระดับน้ำตาลในเลือด หรือความดันโลหิตซึ่งมีความแม่นยำระดับ 90% ขึ้นไป

ไม่น่าเกิน 5 ปีจากนี้ สมาร์ทวอตช์อาจเป็นของจำเป็นของชนชั้นกลางอย่างเราๆ โดยเฉพาะของผู้สูงอายุอย่างรุ่นพ่อรุ่นแม่เรา

คือถ้าไม่เราซื้อให้เขา พวกเขาก็จะซื้อเองแน่ๆ ครับ