ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 19:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/482404

โดย…วรรณโชค ไชยสะอาด

กระชากสายตาและสั่นสะเทือนหัวใจมนุษย์เงินเดือนคนทำงานทั้งประเทศกับประกาศรับสมัครงานในตำแหน่ง “ผู้สำรวจความสุขคนไข้” ที่มี เงินเดือนสูงถึง 1 ล้านบาท จากโรงพยาบาลเวิลด์เมดิคอล แจ้งวัฒนะ จังหวัดนนทบุรี

ตัวเลขดังกล่าวสูงเกินกว่าเงินเดือนของนายกรัฐมนตรี ผู้บริหารองค์กรระดับสูงบริษัทเอกชนหลายแห่งจนเกิดความคาใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือเพียงแค่แผ่นป้ายโฆษณา

วันนี้ กันตพร หาญพาณิชย์ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลฝ่ายการตลาดภายในประเทศ โรงพยาบาลเวิลด์เมดิคอล จะเฉลยที่มาที่ไปของโครงการดังกล่าวให้ได้หายสงสัยกัน

เดือนละ 1 ล้าน สัญญาจ้าง 6 เดือนรับ 6 ล้าน 

“เรื่องจริงครับ เรารับสมัครจริง และจ่ายจริงครับ” ผู้บริหารหนุ่มเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

กันตพร บอกว่า หลังจากเปิดให้บริการมาได้ 3 ปี รพ.ต้องการสื่อสารและทำให้ทุกคนได้สัมผัสว่า เรามีมาตรฐานการให้บริการและการรักษาระดับสูง โดยตำแหน่งดังกล่าวจะเข้ามาตอกย้ำว่า คนไข้ที่มารักษากับเราได้รับความสุขและรอยยิ้มจากพนักงานและบริการที่ยอดเยี่ยมกลับไป

“บุคลากรตำแหน่งดังกล่าวจะทำหน้าที่สำรวจ รับฟังความสุขของคนไข้ที่ได้รับจากการมาพักรักษาตัว และนำข้อเสนอแนะมาปรับปรุงการบริการ ให้คนไข้มีความสุขมากที่สุด ผมเชื่อว่า การที่ทำให้คนไข้มีความสุขและมีกำลังใจที่ยอดเยี่ยมขณะรับการรักษาตัว จะทำให้เขาสามารถฟื้นตัวจากอาการเจ็บป่วยและกลับไปทำหน้าที่ของตนเองได้เร็วมากขึ้น”

หยุดเสาร์-อาทิตย์ พร้อมห้องพักฟรี

หน้าที่ของ มนุษย์เงินเดือน 1 ล้านบาท นั้นเป็นอีกเรื่องที่ทุกคนอยากรู้

กันตพร บอกว่า เวลาทำงานตั้งแต่จันทร์-ศุกร์เริ่มต้น 8.00 -17.00 น. และหยุดวันเสาร์-อาทิตย์ โดยตอนเช้า ผู้สำรวจความสุขคนไข้ ต้องขอรายงานสรุปจากฝ่ายการพยาบาลว่า วันนี้มีคนไข้นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลกี่คน และทำกำหนดการเพื่อเข้าไปพบปะพูดคุยกับคนไข้ที่เป็นผู้ป่วยใน

“ถามสารทุกข์สุขดิบ สำรวจว่าคนไข้มีความสุขในการพักรักษาตัวในโรงพยาบาลดีหรือไม่ และต้องทำอย่างไรเพื่อเพิ่มความสุขและรอยยิ้มของเขา ในกรณีที่เป็นคนไข้ต่างชาติ ทางโรงพยาบาลจะมีล่ามเจ้าของภาษา ซึ่งเป็นพนักงานของโรงพยาบาลคอยช่วยเหลือในให้ตลอดเวลา”

ในช่วงสาย เป็นเวลาของการพูดคุยกับผู้ป่วยนอกทั่วไป เพื่อดูว่าพวกเขาได้รับความสุขดีหรือไม่ ขณะที่ช่วงบ่ายให้นำเรื่องราวที่ได้รับ มาเรียบเรียงถ่ายทอดผ่านเฟซบุ๊กของทางโรงพยาบาล

ทั้งนี้ในกรณีที่มีกิจกรรม ต้องเป็นตัวแทนของโรงพยาบาลในการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ทั้งภายนอกและภายในโรงพยาบาลด้วย

“เจ้าหน้าที่รายนี้มีตำแหน่งในโรงพยาบาลเหมือนคนอื่นๆ ทั่วไปหากต้องทำงานเกินเวลาก็จะได้รับโอที และไม่จำเป็นต้องพักอาศัยอยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าเขามีบ้านหรือที่พักที่คิดว่าสะดวกต่อการเดินทางกว่า เราเตรียมที่พักไว้รองรับสำหรับผู้ที่อาจมาจากต่างจังหวัดหรือไม่สะดวกในการกลับบ้าน”

สำหรับข้อมูลของผู้ป่วยที่เก็บมาทั้งหมดในแต่ละวันนั้นจะถูกรวบรวม และเป็นแนวทางในการปรับปรุงเพื่อให้บริการคนไข้ต่อไปอนาคต

บรรยากาศห้องพักของ พนักงานเงินเดือน 1 ล้าน ที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ให้

ภายในห้องพักยังมีห้องนอนเสริมอีกห้องสำหรับญาติหรือเพื่อนสนิทของพนักงาน

ผู้บริหารรายนี้ บอกว่า สาเหตุที่ต้องให้ค่าจ้างสูงถึง 1 ล้านบาท เนื่องจาก รพ.อยากจะคัดเลือกบุคคลากรที่มีคุณภาพมากที่สุด โดยเปิดโอกาสเรื่องคุณสมบัติให้กับความหลากหลาย ทั้งอาชีพ เพศ การศึกษา ตลอดจนความสมบูรณ์ทางร่างกาย อย่างไรก็ตามสิ่งขาดไม่ได้เลยก็คือการเป็นคนมองโลกในแง่บวก และพร้อมถ่ายทอดความสุขของตัวเองให้กับผู้อื่น

“คนนี้ต้องเป็นคนที่มีความสุข ถึงจะสามารถไปสำรวจความสุขของคนอื่นได้ ต้องมองโลกในแง่บวก  และมีวิธีสื่อสารที่ทำให้คนที่กำลังเจ็บป่วยมีความสุขเพิ่มมากขึ้น”

“รูปร่างหน้าตา ร่างกายและวุฒิการศึกษา ไม่มีข้อจำกัด เพราะไม่อยากปิดกั้นหรือจำกัดกรอบ ต้องการให้ทุกคนนำเสนอสิ่งที่คิดว่าเหมาะกับงานนี้ ถ้าไปกำหนด 1-2-3 เกรงว่า จะขาดความคิดสร้างสรรค์ไป  ส่วนเงินเดือนที่สูง เชื่อว่าเป็นความท้าทายให้กับคนที่ทำงานต่างสาขาอาชีพได้มาทดลองหรือลองรับประสบการณ์ในการทำงานที่ โรงพยาบาล”

ทั้งนี้หลังจากทำงานครบ 6 เดือนตามสัญญา โรงพยาบาลมีข้อเสนอให้เป็นพนักงานประจำต่อไป ในตำแหน่งที่ต้องตกลงกันอีกครั้ง

บรรยากาศห้องทำงานที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ให้พนักงานในตำแหน่งนี้

สมัครง่ายๆ เปิดกว้างทุกอาชีพและสภาพร่างกาย 

การสมัครนั้นทำได้ง่ายเพียงแค่ ถ่ายคลิปวิดีโอ เวลาประมาณ 60 วินาที โดยไม่จำกัดจำนวนครั้ง เพื่อทำให้คณะกรรมการเห็นว่าทำไมท่านถึงเหมาะกับตำแหน่งงานนี้ และ โพสต์คลิปวิดีโอ มาทาง Facebook: bestjobinthailand  โดยเปิดรับสมัคร วันที่ 6 มีนาคม – สิ้นสุด วันที่ 12 พฤษภาคม 2560

ส่วนวิธีการคัดเลือก จะมีการคัดเลือกจากผู้สมัครทั่วประเทศ เข้าสู่รอบ Final ทั้งหมด 12 คน โดย 6 คน จะมาจากกรรมการโรงพยาบาลเป็นผู้คัดเลือก และอีก 6 คน จะมาจากจำนวนการกด Like ผ่าน facebook: bestjobinthailand โดยประกาศรายชื่อผู้เข้ารอบ 12 คน ในวันพฤหัสที่ 1 มิถุนายน

มีกำหนดการประกาศผลผู้ได้รับต่ำแหน่ง วันที่ 23 มิถุนายน และเริ่มงานเริ่มทำงานในวันจันทร์ที่ 3 กรกฏาคม 2560

“ผมมองว่าเฟซบุ๊กและคลิปวิดีโอ เป็นช่องทางที่ง่ายที่สุด เห็นบุคลิกภาพและความคิดสร้างสรรค์เบื้องต้นของผู้สมัครแต่ละคนได้มากที่สุด”

ผู้บริหารหนุ่ม ยืนยันว่า ไม่มีการล็อกผลล่วงหน้าแน่นอนและขณะนี้กำลังมีการติดต่อจากกรรมการตัดสินจากภายนอกผู้มีชื่อเสียงในสังคมจำนวน 3 คน เพื่อทำให้ทุกคนเห็นและเชื่อว่า การค้นหาผู้เหมาะสมครั้งนี้นั้นโปร่งใส 

“เป็นตำแหน่งที่โรงพยาบาลต้องการอย่างมาก จำเป็นต่อการพัฒนาคุณภาพบริการในโรงพยาบาล และผมเชื่อว่า เราต้องหาคนที่มีความสามารถมากที่สุดในตำแหน่งนี้เจออย่างแน่นอน

“เราให้ความสำคัญเรื่องความสุขของคนไข้มาก่อน และเรื่องโปรโมทโรงพยาบาลนั้นเป็นเรื่องรองลงมา”  กันตพรทิ้งท้าย

กันตพร หาญพาณิชย์ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลฝ่ายการตลาดภายในประเทศ โรงพยาบาลเวิลด์เมดิคอล

ชมคลิป

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 18:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/482146

โดย…วรรณโชค ไชยสะอาด

ถ้อยคำประกาศอย่างมั่นใจของรัฐบาลว่าจะแก้ไขปัญหาจราจรในกรุงเทพฯให้เห็นผลภายใน 1 เดือน เมื่อเดือนก.ย.ปีที่แล้ว

วันนี้ผ่านมา 6 เดือนเต็ม เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อรายงานสภาพการจราจรโลก โดย “อินริกซ์ โกลบอล ทราฟฟิก สกอร์การ์ด” บ่งชี้ว่า ไทยเป็นประเทศรถติดมากที่สุดอันดับหนึ่งของโลก คนไทยเสียเวลาเฉลี่ยประมาณ 61 ชั่วโมงต่อปีกับการเผชิญรถติดบนถนน

อะไรคือต้นตอของปัญหาที่ยืดเยื้อเรื้อรังมายาวนานนับทศวรรษ และทางออกคืออะไร ?

รถส่วนตัวเยอะ รถสาธารณะแย่ 

ผลสำรวจแบบเจาะจงแต่ละเมืองของ อินริกซ์ โกลบอลฯ พบว่า นครลอสแองเจลิสของสหรัฐอเมริกาเป็นเมืองที่รถติดที่สุดในโลก ผู้ขับขี่ยานพาหนะต้องเสียเวลากับรถติดบนท้องถนนเฉลี่ยปีละ 104 ช.ม. ขณะที่กรุงเทพฯติดอันดับที่ 12 ของโลก เสียเวลาไปกับรถติดประมาณ 64.1 ช.ม.ต่อปี หรือ  23% ของเวลาทั้งหมดในแต่ละปี

ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม บอกว่า สถานการณ์ด้านคมนาคมของไทยสะท้อนให้เห็นว่า นโยบายของรัฐให้ความสำคัญกับรถยนต์ส่วนตัวมาก วัดได้จากทุ่มงบประมาณด้านการก่อสร้างและซ่อมแซมถนนสูงถึง 1.5 แสนล้านบาท เมื่อปี 2559

“ประเทศเราเสพติดถนน สร้างถนนมหาศาล และไม่เคยคิดว่าเป็นกำไรหรือขาดทุน เพราะถนนไม่เคยเก็บเงิน ทุกคนใช้ฟรี เป็นสิ่งก่อสร้างที่น่าอิจฉา ไม่มีใครมองว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้รถยนต์ส่วนตัวได้รับความนิยมมาก งบสร้างและซ่อมเป็นแสนล้านต่อปี ขณะที่การลงทุนด้านอื่นอย่างรถไฟ รถเมล์ ทุกอย่างถูกตั้งคำถามเรื่องกำไรขาดทุนหมด” 

อดีตรมว.คมนาคม บอกอีกว่า ปัจจุบันกทม.มีรถยนต์ส่วนตัวประมาณ 4 ล้านคัน รถเมล์ 5 พันคัน ซึ่งอาจวิ่งจริงเพียง 3 พันคันเท่านั้น ขณะที่รถตู้โดยสารมี 5 พันคัน ตัวเลขดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าถนนสาธารณะเป็นที่จับจองของรถส่วนตัว และหากมองไปที่อัตราการเพิ่มขึ้นของรถยนต์ส่วนตัวที่มากกว่าอัตราการเกิดของประชากรในช่วง 8 ปีหลัง ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลจากนโยบายรถคันแรกด้วย ก็ชัดเจนว่า ความสำคัญของรถส่วนตัวนั้นมีมากขนาดไหน

ทั้งนี้ ถึงแม้ทุกคนจะรับรู้ว่ารถสาธารณะนั้นสามารถรองรับคนได้มากกว่าก็ตามที เมื่อมองย้อนกลับไปยังประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาก็พบว่า เราให้ความสำคัญกับรถยนต์ส่วนตัวเรื่อยมา ตั้งแต่ยกเลิกรถราง เพราะเห็นว่ากีดขวางทางรถยนต์ที่คนรวยใช้ มีการถมคลองจำนวนมากเพื่อทำถนนที่คิดว่าแสดงถึงความเจริญรุ่งเรือง ขณะที่ล่าสุดรถโดยสารบีอาร์ทีก็มีแนวโน้มว่าจะพ่ายแพ้ให้กับรถยนต์ด้วยเช่นกัน

“สำนักงานแห่งหนึ่งข้างๆออฟฟิศผมมีคนอยู่ประมาณ 4 พันคน เดินทางโดยรถส่วนตัวแค่ 20% ที่เหลือมาด้วยรถสาธารณะ แต่ 20% นั้นกลับใช้พื้นที่เกือบทั้งหมดบนท้องถนน ปัญหาหลักคือเราใช้รถส่วนตัวเยอะเกินไป ขณะที่รถสาธารณะก็ยังทำได้ไม่ดีพอ”

อย่าคิดว่ารถไฟฟ้าแก้รถติดได้

ที่ผ่านมาโครงการรถไฟฟ้าหลากหลายเส้นทางถูกมองว่าเป็นหนึ่งในตัวช่วยแก้ไขปัญหาด้านการจราจร แต่ ประมวล สุธีจารุวัฒน อาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บอกว่า รถไฟฟ้านั้นเป็นของดีจริง แต่อย่าคิดว่าเป็นพระเอกที่จะสามารถแก้ไขปัญหารถติดได้ เนื่องจากแท้จริงแล้วเป็นเพียงเครื่องมืออำนวยความสะดวกในการดำเนินชีวิตเท่านั้น

ที่สำคัญทุกการลงทุนต้องคิดให้รอบคอบ ความสะดวกสบายต้องมาพร้อมกับความคุ้มค่าและยั้งยืน มันคือส่วนผสมที่จะเปลี่ยนโปรเจคเงินก้อนโตให้กลายเป็นผลประโยชน์ตอบเเทนสังคมอย่างแท้จริง มิฉะนั้นจะเกิดการขาดทุนมหาศาลเหมือนที่รถไฟฟ้าสายสีม่วงกำลังประสบ

“โดยทั่วไปเมืองที่มีการใช้ประโยชน์จากระบบขนส่งที่ดี ผังเมืองจะต้องถูกพัฒนาเจริญเติบโตไปพร้อมๆกับเส้นทางรถไฟฟ้า เมืองที่รถไฟฟ้าเขาประสบความสำเร็จ ใจกลางเมืองต้องถูกพัฒนาอย่างเต็มที่ มีรถไฟฟ้าในรัศมีโดยรอบประมาณ 10 กม. ถ้าเจริญเติบโตเต็มที่แล้วค่อยขยับรัศมีในชั้นที่สอง แต่ประเทศไทยเรา ปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้นคือ รถไฟฟ้ากำลังกระจายตัวไปชั้นที่สาม มีการลากเส้นทางที่กระจัดกระจาย ไม่เป็นไปตามลำดับความสำคัญ  ทำให้การใช้งานไม่เป็นไปตามความคาดหวังและประสบปัญหาขาดทุนอย่างรุนแรง” 

นักวิชาการรายนี้ชี้ว่า ถึงเวลาที่ไทยควรจริงจังกับการแก้ไขปัญหาที่แท้จริงมากกว่าแค่เยียวยาบาดแผล โดยแก้ไขในเชิงโครงสร้าง มีนโยบายและยุทธศาสตร์ชัดเจน ไม่ใช่ฝากความหวังไว้กับโครงการรถไฟฟ้าเส้นทางต่างๆ เท่านั้น

“สไตล์การทำงานของแต่ละหน่วยงานต้องเปลี่ยนไป ไม่ใช่ต่างคนต่างทำ ต้องมีการวางแผนร่วมกันจากหลายๆฝ่าย ความสำเร็จต้องเกิดจากการแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้าง ไม่ใช่ด้วยโปรเจค ซึ่งแปลว่า ต้องถูกกำหนดโดยผู้มีอำนาจสูงสุดที่มีวิสัยทัศน์”

เหนืออื่นใด ปัญหาจราจรในกรุงเทพฯ ยังมีต้นตอมาจากการรวมศูนย์กลางความเจริญและความเหลื่อมล้ำในสังคมด้วย 

ประมวล บอกว่า ยิ่งเมืองเจริญเติบโตมากขึ้นเท่าไหร่ การแก้ไขปัญหาความหนาแน่นก็ทำได้ยากขึ้นเท่านั้น กลับกันหากสามารถกระจายความเจริญและลดความเหลื่อมล้ำในหลายๆ ด้านลงได้ โอกาสในการเลือกใช้ชีวิตของประชาชนก็จะมีมากขึ้น

“ถ้าสังคมนี้ไม่ได้มีความเหลื่อมล้ำในแง่ของพื้นที่อาศัย ทุกจังหวัดมีมหาวิทยาลัยที่ดี มีโรงพยาบาล สาธารณูปโภค และคุณภาพชีวิตที่ยอดเยี่ยม เราก็คงไม่จำเป็นต้องเลือกเดินทางไปไกลๆ เพื่อไปใช้ชีวิตหรือประกอบอาชีพในเมืองที่เต็มไปด้วยความแออัดหรือเข้ามาดิ้นรนเฉพาะในกรุงเทพฯ”

กรุงโซล…ต้นแบบความสำเร็จที่เป็นไปได้ 

พัฒนาการที่น่าตื่นตาตื่นใจและประสบความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาจราจรของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ถูกชัชชาติหยิบยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างให้กับกรุงเทพฯ เนื่องจากเห็นว่าปัจจัยและสถานการณ์ต่างๆ นั้นใกล้เคียงกันมาก

“เรากับเขามีการพัฒนาจากอดีตพร้อมๆกัน ทั้งจำนวนรถและคน แต่มาถูกทิ้งห่างเอาเมื่อปี 2002 โดยนายกเทศมนตรีกรุงโซล อี มย็อง บัก (I Myeongbak) ซึ่งตัดสินใจว่าจะปฏิวัติการขนส่งของเมือง เริ่มทำความเข้าใจกับประชาชนและสั่งปรับโครงสร้างสถาบันการดูแลระบบขนส่งสาธารณะ โดยตั้งผู้นำและเจ้าภาพดูแลภาพรวมอย่างชัดเจน”

อดีตรมว.คมนาคม เล่าว่า อี มย็อง บัก ปรับปรุงระบบรถบัสโดยสาร โดยลดความซ้ำซ้อนของเส้นทางวิ่ง และมีตั๋วร่วมที่คิดรูปแบบค่าบริการในการเดินทางเป็นกิโลเมตร ไม่ได้คิดเป็นโหมด ทำให้การเดินทางโดยทั่วไปสะดวกสบายขึ้น นอกจากนั้นยังมีการเลือกใช้ระบบรถโดยสารบีอาร์ที โดยมีระยะทางไกลถึง 157 กม. ระบบดังกล่าวทำให้ความเร็วในการเดินทางของรถทุกชนิดเร็วขึ้น เนื่องจากผู้คนเปลี่ยนจากโหมดรถส่วนตัวไปสู่รถเมล์ โดยจำนวนผู้โดยสารในบัสเลนมีมากกว่าเลนปกติถึง 6 เท่า นำไปสู่ความเร็วเฉลี่ยในการเดินทางเพิ่มขึ้นจาก 10 กม.ต่อชั่วโมงเป็น 20 กม.ต่อชั่วโมง 

“เมื่อก่อนเขาก็มีรถเอกชนมาวิ่งร่วมเหมือนกับเรา แข่งกันแย่งผู้โดยสาร แต่สุดท้ายเขาเอารถเมล์ทั้งหมดมาเข้าระบบ รัฐเป็นคนเก็บเงินค่าโดยสารผ่านระบบทีการ์ดและจ่ายให้รถเมล์ตามระยะทางที่วิ่งและคุณภาพที่กำหนด ทำให้รถเมล์มีคุณภาพดีขึ้นทันที เอกชนอยู่ได้ด้วยการจ้างวิ่ง โดยมีรัฐควบคุมเส้นทางทั้งหมด เส้นทางไหนที่เห็นว่าไม่ดีก็ปรับได้ทันที ผิดกับบ้านเรา ปรับไม่ได้ เพราะเป็นระบบสัมปทาน”

หากให้สรุปถึงอุปสรรคในการแก้ไขปัญหาจราจรในเมืองไทย ชัชชาติ บอกว่า หนีไม่พ้นเรื่องโครงสร้างการทำงานที่ไร้เจ้าภาพผู้มีบทบาทสูงในการทำงาน ขาดความมุ่งมั่นและนโยบายจากผู้นำที่ต้องมีวิสัยทัศน์ สามารถผสมผสานความร่วมมือจากทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ 

ขณะที่ทุกคนสังคม อย่ามองว่าปัญหาจราจรเป็นเรื่องของรัฐเพียงอย่างเดียว จริงๆ แล้ว พวกเราต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของรถติด ดังนั้นควรเริ่มจากใช้ระบบขนส่งสาธารณะให้มากขึ้น ควบคู่กันกับหันมาเคารพสิทธิของผู้อื่นและปฏิบัติตามกฎจราจร

“รถเมล์เป็นของขสมก.และเอกชน ป้ายรถเมล์เป็นของกทม. ถนนของกทม. บางส่วนเป็นของกรมทางหลวง มันมีหลายหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกัน ไม่สามารถผสมผสานกันได้ แต่ละอย่างมีเจ้าของ มีสัมปทาน ต่างคนต่างทำ ไม่มีเจ้าภาพรวมที่จะสามารถกำหนดนโยบายให้มันเดินไปสอดคล้องกัน

อย่าคิดว่าเป็นรัฐมนตรีคมนาคมแล้วจะทำได้ทุกอย่าง บางอย่างไม่ได้ควบคุม อยู่นอกเหนือกระทรวงก็ทำยากแล้ว สั่งข้ามหน่วยงานไม่ได้ เอาแค่เรียกประชุมก็ไม่มีคนมาแล้ว บางเรื่องไม่ใช่เป้าหมายเขา อยู่นอกเหนืองบประมาณ จะไปสั่งให้เขาตั้งก็ไม่ได้ สุดท้ายมันเลยกลายเป็นต่างคนต่างทำ ทั้งที่ความสำเร็จมันเกี่ยวเนื่องกันหลายๆ หน่วย”

สิ่งสำคัญต่อจากนี้คือ ทำอย่างไรให้ภาครัฐหันมาสนใจแก้ปัญหาจราจรและการขนส่งสาธารณะทั้งระบบอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่เยียวยาบาดแผลอันเรื้อรังผ่านโครงการใดโครงการหนึ่งเท่านั้น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 18:24 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/482012

เรื่องโดย : วิรวินท์ ศรีโหมด

สิงคโปร์ เป็นประเทศที่เพิ่งสร้างชาติมาเพียง 50 กว่าปี และมีความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว จนเคยเป็นหนึ่งประเทศที่แรงงานไทยนิยมเดินทางไปทำงาน เนื่องจากมีความสะดวกในการเดินทางไป-กลับ และสังคมวัฒนธรรมการใช้ชีวิตในสิงคโปร์ไม่ต่างจากประเทศไทยมาก

แต่ทว่า ไม่กี่ปีมานี้ตั้งแต่สิงคโปร์เริ่มเข้มงวดเรื่องกฎหมายแรงงาน เช่น กฎหมายเข้าเมือง ภาษี ประกอบกับมีค่าครองชีพสูง ทำให้แรงงานไทยที่เคยอยู่ในสิงคโปร์เกือบแสนคน ทยอยกลับหรือไปทำงานต่อยังประเทศที่สาม จนปัจจุบันในสิงคโปร์มีแรงงานไทยเหลืออยู่ประมาณ 3 หมื่นคน ฉะนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่รัฐบาลไทยควรให้ความสนใจติดตามดูแลพัฒนาคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ของแรงงานงานไทยในต่างแดน ภายหลังการเปิดประชาคมอาเซียน

การสอบเพิ่มทักษะแรงงานไทย

ปรีชา กรทอง ประธานสมาคมเพื่อแรงงานไทย (สิงคโปร์) เล่าว่า ตนเดินทางมาทำงานที่สิงคโปร์นานกว่า 17 ปี ซึ่งหลายปีก่อนแรงงานไทยมีมากเป็นอันดับ 1 ประมาณ 7-8 หมื่นคน นอกเหนือจากแรงงานจีน มาเลเซีย บัลคลาเทศ อินเดย ฯลฯ. ซึ่งทำงานประเภทก่อสร้าง แม่บ้าน กรรมกร ช่างประเภทต่างๆ แต่ด้วยปัญหาหลายอย่างทำให้ปัจจุบันแรงงานไทย ถึงแม้จะได้รับการยอมรับว่ามีทักษะสูง มารยาทดีจนเป็นที่ชื่นชอบของนายจ้าง

แต่เมื่อทำงาน 10 ปีและยังได้ค่าแรงเท่าเดิม จึงเลือกเดินทางกลับหรือไปทำงานประเทศแถบยุโรป ตะวันออกกลาง ทำให้ขณะนี้ในสิงค์โปร์มีแรงงานไทยเหลืออยู่เพียง 3.5 หมื่นคน หากเทียบกับแรงงานชาติอื่นถือว่าน้อยมาก และตอนนี้แรงงานกลุ่มใหญ่สุดในสิงคโปร์คือ จีน บังคลาเทศ อินเดีย ตามลำดับ

ปรีชา สะท้อนว่า ปัญหาของคนไทยในสิงคโปร์ส่วนใหญ่ประสบปัญหาการเรียกร้องสิทธิสวัสดิการด้านแรงงาน การหาวิธีเพื่อให้ได้ทำงานต่อ เพราะกฎหมายสิงคโปร์ระบุว่า แรงงานที่ได้รับใบอนุญาตจะทำงานได้เพียง 10 ปี หลังใบอนุญาตหมดอายุ หากประสงค์ต่ออายุการทำงานเพิ่ม จะต้องสอบทักษะทางวิชาชีพเพิ่มขึ้นอีก 1 อย่าง ถึงจะอยู่ต่อไปได้อีก 10 ปี

รวมถึงเรื่องภาษาก็เป็นอีกปัญหาใหญ่ของแรงงานไทย ซึ่งมีผลต่อการเรียกร้องสิทธิแรงงาน รวมถึงการต่อรองขอขึ้นเงินเดือนกับนายจ้าง นี่จึงเป็นหลายเหตุผลที่ทำให้แรงงานไทยในสิงคโปร์มีจำนวนลดลง เพราะไม่สามารถอยู่ได้ในสภาวะที่ประเทศนี้มีค่าครองชีพสูงมาก และคิดว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เป็นธรรมต่อแรงงานไทย แม้ที่สิงคโปร์จะมีสำนักงานผู้แทนแรงงานไทยคอยเข้าไปช่วยประสานกับบริษัทให้

ปรีชา กรทอง ประธานสมาคมเพื่อแรงงานไทย (สิงคโปร์)

ปรีชา มองว่า ปัญหาเรื่องภาษาของคนไทยไม่เก่งเท่ากับชาติอื่น จึงทำให้เสียเปรียบในการต่อรอง ถึงแม้จะมีทักษะวิชาชีพสูงที่ควรจะได้เลื่อนระดับ แต่เมื่อมีปัญหาเหล่านี้ จึงทำให้การพัฒนาด้านการทำงานและค่าแรงของคนไทยน้อยกว่าชาติอื่น อาทิ จีน บังคลาเทศ ถึงแม้จะทำงานเท่ากัน

สำหรับอัตราค่าแรงงานในสิงคโปร์ แรงงานไทยได้ประมาณ 25 เหรียญดอลลาร์สิงคโปร์/วัน (8ชั่วโมง) ส่วนค่าแรงงานจีน 60-70 เหรียญดอลลาร์สิงคโปร์/วัน แรงงานบังคลาเทศ 18 เหรียญดอลลาร์สิงคโปร์/วัน ซึ่งการคิดอัตราค่าแรงงานที่ไม่เท่ากัน มีวิธีคิดจากอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ และค่าเงินของแต่ละประเทศต้นทาง ถึงแม้จะทำงานในตำแหน่งเดียวกันและมีทักษะเพิ่มขึ้นก็ตาม

ประธานแรงงานไทยในสิงคโปร์ เรียกร้องว่า อยากให้สำนักงานแรงงานไทย หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามามีบทบาทช่วยเหลือแรงงานให้มีชีวิตคุณภาพและค่าแรงงานที่ดีขึ้น เพราะส่วนตัวมองว่าที่ผ่านมาแม้จะมีเจ้าหน้าที่ผู้แทนหน่วยงานไทย รวมถึงรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องมาเยี่ยมอยู่บ่อยครั้ง แต่ปัญหาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากเดิม

ฉะนั้นอยากขอให้กระทรวงแรงงานไทยหรือรัฐบาล เข้ามามีบทบาทในการต่อรองปกป้องช่วยเหลือแรงงานในสิงคโปร์ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น กับฝ่ายราชการแรงงานสิงคโปร์ รวมถึงช่วยดูแลทำให้คนไทยที่จะส่งมาทำงานมีความพร้อมก่อนเดินทางมาถึง เพื่อจะได้ง่ายต่อการปรับตัวไม่ถูกหลอกเวลาถึง

“ตลอด 17 ปีที่อยู่สิงคโปร์ เห็นมาตลอดว่าหน่วยงาน ผู้แทนส่วนราชการไทยที่อยู่ จะคอยช่วยเหลือเฉพาะแรงงาน ที่ประสบปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่การทำงานเรื่องการป้องกันปัญหาหรือส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตของแรงงานไทยในสิงคโปร์ ยังไม่เห็นความรูปธรรมชัดเจน”

ปรีชา ทิ้งท้ายว่า ที่ผ่านมาสมาคมไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะสิงคโปร์มีกฎหมายที่เข้มงวดควบคุมได้ 100% เนื่องจากรัฐบาลไม่ต้องการให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นภายในประเทศ ฉะนั้นอยากให้หน่วยงานไทยซึ่งเป็นผู้มีอำนาจมากกว่า เข้ามาช่วยเหลือ

จตุพร เล็กกิมลิ้ม เจ้าของธุรกิจร้านอาหารไทยในสิงค์โปร์ สะท้อนว่า ขณะนี้จำนวนแรงงานไทยในสิงคโปร์มีลดลงมากกว่าเมื่อช่วง 2-3 ปีก่อน และการที่แรงงานไทยเดินทางมาทำงานในต่างประเทศ ซึ่งมักจะต้องไปกู้ยืมเงินมา ทำให้มีหนี้ตั้งแต่ก่อนที่จะมาแล้ว ฉะนั้นเรื่องนี้จึงเป็นปัญหา และอยากให้รัฐบาลไทยช่วยเหลือ  เพราะหน่วยงานรัฐของสิงคโปร์ไม่รับฟังเสียงจากด้านแรงงาน แต่จะรับฟังเสียงจากภาคส่วนทางราชการด้วยกันเท่ากันนั้น

และมองว่าเจ้าหน้าที่ไทยที่ย้ายมาประจำอยู่ที่นี่ มีระยะเวลาอยู่เพียง 1-2 ปี ก็ย้ายไปประเทศอื่น จึงไม่มีความต่อเนื่องในการทำงานหรือสร้างสัมพันธไมตรีระดับเจ้าหน้าของสิงคโปร์ ดังนั้นอยากให้เรื่องนี้เป็นการทำงานระดับรัฐบาลซึ่งอาจได้ผลดีกว่า

วาสนา สีสัง จิตรกรไทยอิสระที่เดินทางไปทำงานที่สิงคโปร์

วาสนา สีสัง จิตรกรไทยอิสระที่เดินทางไปทำงานวาดภาพในโบสถ์วัดอานันทเมตยาราม ซึ่งเป็นวัดไทยในสิงคโปร์ สะท้อนว่า ขั้นตอนการเดินทางมาทำงานถือว่าค่อนข้างยาก เพราะรัฐบาลสิงคโปร์จะเลือกประเภทงาน และจำนวนแรงงานตามความต้องเท่านั้น เพื่อให้สามารถควบคุมไม่ให้มีแรงงานมากจนเกิดไป

นอกจากนี้มีการบังคับให้แรงงานต่างชาติต้องตรวจสุขภาพทุก 6 เดือน และถ้าเป็นแรงงานหญิงต้องตรวจภาวะตั้งครรภ์ และถ้าหากพบว่าตั้งครรภ์จะถูกส่งกลับประเทศต้นทางทันที เพราะสิงคโปร์มีความเข้มงวดเรื่องแรงงานและประชาชนมาก

ธงชัย ชาสวัสดิ์ เอกอัครราชทูตไทยประจำสิงคโปร์ กล่าวว่า ปัจจุบันมีคนไทยเดินทางมาทำงานประมาณ 3 หมื่นคน 80% ทำงานกลุ่มแรงงานทั่วไป เช่น ก่อสร้าง ช่าง ฯลฯ. ส่วนอีก 20 % ที่เหลืออยู่ในกลุ่มแรงงานสายวิชาชีพเฉพาะทางที่มีทักษะสูง เช่น สถาปนิก บัญชี แพทย์ วิศวกร

สาเหตุที่ทำให้สิงคโปร์ต้องนำเข้าแรงงานเพราะ คนในประเทศไม่ทำ และการนำเข้าแรงงานจะคิดจากความต้องการเท่านั้น โดยการเข้ามาจะห้ามแรงงานนำครอบครัวติดตามมา รวมถึงห้ามแต่งงานกับคนท้องถิ่น ส่วนแรงงานหญิงห้ามตั้งครรภ์เด็ดขาด หากพบจะถูกส่งกลับทันที แต่ถ้าหากต้องการกลับมาจะต้องเข้ามาใหม่โดยที่ไม่อยู่ในฐานะแรงงาน

เอกอัครราชทูตไทยประจำสิงคโปร์ กล่าวว่า เรื่องนี้ต้องยอมรับว่ากฎระเบียบเหล่านี้ ต่างจากประเทศไทยที่ไม่มีการออกกฎเช่นนี้ จึงทำให้พบว่าปัจจุบันแรงงานต่างชาติที่เข้ามาไทยมักพาครอบครัวมาด้วย และก็เป็นภาระให้กับประเทศไทย ฉะนั้นคิดว่าถ้าหากคนไทยมองแรงงานต่างชาติเป็นภัยต่อความมั่นคง ก็ต้องยิ่งเข้มงวดตรวจสอบเช่นเดียวกับสิงคโปร์ เพราะการไม่ควบคุม อาจเป็นช่องทางอะไรบางอย่าง

ธงชัย ชาสวัสดิ์ เอกอัครราชทูตไทยประจำสิงคโปร์

ด้าน ม.ล.ปุณฑริก สมิติ ปลัดกระทรวงแรงงาน เปิดเผยว่า กระทรวงฯ มีนโยบายคอยติดตามดูแลสิทธิให้แก่แรงงานในต่างประเทศ แต่ถ้าเป็นเรื่องของสวัสดิการรัฐบาลในแต่ละประเทศจะเป็นผู้กำหนด ซึ่งในสิงคโปร์ถือว่ามีความชัดเจนในเรื่องของกฎหมายสวัสดิการค่าจ้างค่อนข้างดี

แต่ถึงอย่างไรกระทรวงจะมีทูตด้านแรงงานไปคอยดูแล ช่วยเหลือคนไทยในการประสานงานกับส่วนราชการท้องถิ่นและนายจ้าง หากไม่ได้รับความเป็นธรรมจากการทำงาน นอกจากนั้นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์คณะทูตแรงงาน ยังจะคอยไปติดตามเยี่ยมคนไทยที่ไปทำงาน รวมถึงสอบถามดูแลด้านคุณภาพ สุขภาพชีวิตความเป็นอยู่ และมักร่วมจัดกิจกรรมต่างๆกับกลุ่มแรงงานไทย

ปลัด.แรงงาน ระบุว่า กรณีที่แรงงานมองว่าทำงานนานจนมีทักษะและควรได้รับค่าจ้างเพิ่มขึ้น แต่กลับไม่ได้ขึ้นค่าจ้างนั้น ตามกฎหมายสิงค์โปร์จะมีเพดานค่าจ้างมาตรฐานเป็นตัวกำหนด ฉะนั้นถ้าหากแรงงานต้องการเพิ่มในส่วนนี้ จะต้องไปสอบเพิ่มทักษะ

ส่วนที่แรงงานไทยมองว่าแรงงานจีน มาเลเซีย ได้รับเงินเดือนสูงกว่านั้น เนื่องจากสิงคโปร์จะให้แรงงานกลุ่มผู้ที่เป็นสัญชาติท้องถิ่นที่ร่วมก่อตั้งประเทศ หรือเรียกว่า ภูมิปุตรา ได้รับสวัสดิการต่างจากแรงงานชาติอื่นที่เข้าไป ยกเว้นแรงงานที่มีทักษะสูง เพราะสิงค์โปร์ถือว่าแรงงานเหล่านั้นเป็นคนในสัญชาติดั้งเดิม

สำหรับอัตราค่าจ้างแรงงานไทยในสิงคโปร์มี 3 ระดับ คือ 1.ระดับ (EP) สำหรับชาวต่างชาติตำแหน่งวิชาชีพบริหาร ผู้จัดการจะได้รับค่าตอบแทน 3,600 เหรียญฯ./เดือน  2.ระดับ S Pass สำหรับชาวต่างชาติที่ทำงานระดับกลางด้วยความรู้และทักษะเฉพาะ เช่น ช่างเทคนิค พ่อครัว แม่ครัว และอื่นๆ จะได้รับเงินเดือน 1,600 เหรียญขึ้นไป

และ 3.ระดับ Work Permit ระดับช่างฝีมือหรือกึ่งฝีมือที่ไม่เข้าคุณสมบัติประเภท S Pass เช่น ทำงานในอู่ต่อเรือ งานก่อสร้าง คนรับใช้ในบ้าน การผลิต เกษตรกรรม บริการ กลุ่มเหล่านี้จะได้รับเงินเดือนเฉลี่ย 1,200-1,500 เหรียญฯ/เดือน แต่ถ้าเป็นสัญชาติจีน มาเลเซีย จะทำได้ทุกสาขา เพราะสิงคโปร์ให้สิทธิพิเศษ แต่คนไทยจะทำได้เฉพาะประเภทงานเท่านั้น

ม.ล.ปุณฑริก ทิ้งท้ายว่า การปรับขึ้นค่าแรงถือเป็นกติกากรอบกฎหมายของสิงคโปร์เป็นผู้กำหนด ถ้าแรงงานต้องการได้ค่าจ้างเพิ่มจะต้องไปสอบพัฒนาทักษะให้สูงขึ้น แต่ถึงอย่างไรหน่วยงานไทยก็ยังคอยติดตามช่วยเหลือแรงงานไทย ซึ่งสามารถติดต่อสอบถามหรือขอความช่วยเหลือได้ที่ทูตด้านแรงงาน ที่ประจำจะอยู่ในสถานทูตไทยในสิงค์โปร์ เปิดทำการทุกวันจันทร์-ศุกร์ นอกจากนี้มีศูนย์บริการเสริมที่ห้างโกลเด้นมาย ซึ่งเป็นศูนย์รวมคนไทย เปิดทำการเฉพาะวันพุธ และวันอาทิตย์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

20 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 07:42 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/481727

โดย…ธเนศน์ นุ่นมัน

พลันที่ผลสำรวจของกระทรวงสาธารณสุขทำให้สังคมเห็นภาพชัดเจนว่า หญิงไทยแต่งงานน้อยลงหรือช้าลง นิยมอยู่เป็นโสดมากขึ้น พฤติกรรมดังกล่าวส่งผลให้อัตราการเพิ่มประชากรไทยลดจาก 2.7% ในปี 2513 เหลือ 0.4% ในปี 2558

หลายฝ่ายถกเถียงเรื่องนี้ โดยมองไปในทิศทางเดียวกันว่า ปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะหากไม่ดำเนินการภายใน 10 ปี อัตราการเพิ่มจะเท่ากับ 0.0 คือ อัตราประชากรเกิดใหม่จะเท่าอัตราการตาย หมายถึงประเทศไทยจะกลายเป็นสังคมที่ไม่มีจำนวนประชากรเพิ่ม รวมถึงอาจจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาประชากรขาดคุณภาพ จากเด็กเกิดใหม่ที่มาจากกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่มีลูกทั้งที่ยังอยู่ในวัยและสถานะที่ไม่พร้อม

นพ.สุริยเดว ทรีปาตี ผู้อำนวยการสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล พูดถึงเรื่องนี้ว่า ประเทศไทยกำลังเข้าสู่ยุคที่มีอัตราการเกิดต่ำสมใจนโยบายชะลอการเกิดที่ได้ผลอย่างชะงักงัน ปัจจุบันประเทศไทยมีจำนวนเด็กเกิดใหม่เพียงปีละไม่ถึง 8 แสนคน และหากวัดด้วยอัตราเจริญพันธุ์รวม หรือ Total Fertility Rate พบว่า จำนวนบุตรเฉลี่ยที่สตรีคนหนึ่งจะมีบุตรได้ตลอดวัยเจริญพันธุ์ ขณะนี้พบว่า เหลือเพียง 1.6 คน ลดลงจาก 5 คน ในปี 2517 ซึ่งจะเห็นว่า อัตราเจริญพันธุ์จะไม่พอเพียงกับการทดแทนประชากรรุ่นพ่อแม่ที่จะต้องตายไปในอนาคต

แต่การแก้ปัญหานี้ด้วยการส่งเสริมให้แต่ละครอบครัวมีลูกมากขึ้น ยังมีโจทย์สำคัญอื่นๆ ที่จะต้องจัดการควบคู่กันไป นั่นก็คือเรื่องสุขภาพของเด็กที่จะเกิดใหม่และเรื่องของการเลี้ยงดูให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี

“เราพบว่าการตั้งครรภ์ของแม่รุ่นปัจจุบันมีปัญหาเรื่องสุขภาพ แต่ปัญหาดังกล่าวก็ส่งเสริมกันได้ด้วยระบบดูแลสุขภาพ แต่นอกเหนือจากนั้น คนไม่กล้ามีลูก เพราะทราบดีว่าหมายถึงการมีภาระมากขึ้น และเมื่อต้องคิดว่าจะเลี้ยงลูกอย่างไรให้ดีก็ยิ่งเป็นภาระหนัก เพราะสังคมไทยมีจุดอ่อนสำคัญ คือเรามีระบบการศึกษาที่เป็นแบบ แพ้คัดออก เด็กไทยตั้งแต่เด็กเล็กจนถึงระดับอุดมศึกษาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ แม้แต่เด็กอนุบาลที่อยู่ในช่วงการเตรียมความพร้อมและเรียนรู้เกี่ยวกับพัฒนาการเด็ก สมควรถูกสอนให้เด็กเกิดความคิดสร้างสรรค์ ฝึกพัฒนาการทั้ง 4 ด้าน คือ พัฒนาการทางร่างกาย พัฒนาการทางด้านสังคม พัฒนาการทางด้านอารมณ์ และพัฒนาการทางด้านสติปัญญา ไม่ใช่เร่งรัดเรียน

นพ.สุริยเดว กล่าวว่า หากจะส่งเสริมให้คนมีลูก สิ่งที่ควรปฏิรูปเปลี่ยนแปลงและไม่ควรให้เกิดขึ้นเลยก็คือ ระบบสอบเข้าในระดับชั้นอนุบาล รวมไปถึงการสอบเลื่อนชั้น ซึ่งเป็นวิธีที่ผิดอย่างมากและส่งผลต่อการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็ก วัยที่ชีวิตจะมีคุณภาพได้ต้องเริ่มจากเสริมพลังครอบครัว การเลี้ยงดูที่เน้นการมีปฏิสัมพันธ์กับลูก โดยไม่ผลักภาระให้เป็นหน้าที่ของครูและโรงเรียน

“เด็กเลี่ยงที่จะต้องอยู่ร่วมกับสังคมแข่งขันไม่ได้ เพราะปัจจุบันโลกก็เต็มไปด้วยการแข่งขันอยู่แล้ว แต่เมื่อต้องอยู่กับโลกแบบนี้ เด็กสามารถอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคมได้หรือไม่ หรือแค่เรียนรู้เพื่อจะเอามาประกอบอาชีพ เด็กก็เสี่ยงที่จะเป็นแค่คนเห็นแก่ตัว”นพ.สุริยเดว กล่าว

เกียรติอนันต์ ล้วนแก้ว คณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ กล่าวเช่นกันว่า หากในอนาคตประชากรวัยเด็กน้อยลง จะส่งผลให้ค่าใช้จ่ายการจัดการศึกษาให้เด็กรายหัวสูงขึ้น เพราะค่าใช้จ่ายในการจัดการต่างๆ เช่น เงินเดือนครูจะเป็นอัตราที่คงที่ ไม่ว่าจะมีภาระการสอนมากหรือน้อยลง แต่กรณีดังกล่าวสามารถมองเป็นโอกาสที่เพิ่มขึ้นได้ เพราะเด็กที่น้อยลงจะทำให้ครูดูแลได้ทั่วถึงขึ้น อย่างไรก็ดี โจทย์ในการจัดการศึกษาเมื่อเด็กน้อยลง ยิ่งต้องเข้าไปจัดการเรื่องปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาให้ได้ผล

“ตอนนี้เด็กรุ่นใหม่ใช้สื่อออนไลน์ต่างๆ ได้มากขึ้นก็จริง แต่ยังมีส่วนน้อยที่ใช้เพื่อมาเป็นส่วนส่งเสริมหรือเพิ่มประสิทธิภาพการเรียน และในอนาคตหากเด็กน้อยลงจะกระทบกับการเรียนในระดับอุดมศึกษา ซึ่งขณะนี้มีที่นั่งเรียนมากกว่าเด็ก อาจจะทำให้มีมหาวิทยาลัยต้องปิดตัวลง หรือต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการดึงผู้เรียนจากวัยเด็กมาเป็นหาผู้เรียนในวัยทำงานมากขึ้น ซึ่งในต่างประเทศเริ่มปรับตัวจากกรณีนี้แล้ว” คณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ กล่าว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

20 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 07:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/481726

โดย…ทีมข่าวการเมืองโพสต์ทูเดย์

กลุ่มองค์กรภาคประชาชน 36 องค์กร และนักวิชาการจำนวน 49 คน รวม 85 ราย ร่วมกันออกแถลงการณ์เพื่อขอให้รัฐบาลทบทวนการสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหิน จ.กระบี่ โดยมีสาระสำคัญ ดังนี้

จากกรณีที่คณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติ (กพช.) มีมติเมื่อวันที่ 17 ก.พ. 2560 เห็นชอบการเดินหน้าการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินใน จ.กระบี่ ซึ่งนำไปสู่การชุมนุมคัดค้านของเครือข่ายปกป้องอันดามันและประชาชนจาก จ.กระบี่ รวมทั้งประชาชนจากพื้นที่ใกล้เคียงที่ต้องการปกป้องสิทธิชุมชนของตนเองที่ไม่เห็นด้วยกับมติดังกล่าวบริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาลมาตั้งแต่วันที่ 16 ก.พ. เพื่อเป็นการป้องกันมิให้ความขัดแย้งนำไปสู่การเผชิญหน้ารุนแรงระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐและประชาชน และเพื่อเป็นการแสวงหาทางออกจากความขัดแย้งอย่างสันติวิธี ที่จำเป็นยิ่งในห้วงเวลาของการเริ่มต้นกระบวนการปรองดองในสังคมไทยอย่างแท้จริง

องค์กรและผู้ที่มีรายชื่อแนบท้ายคำแถลงฉบับนี้ มีข้อเรียกร้อง เสนอแนะและสื่อสารต่อรัฐบาล และประชาชนทั้งประเทศในฐานะที่เป็นผู้ใช้พลังงาน เป็นผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการตัดสินใจกำหนดนโยบายในเรื่องดังกล่าว ดังนี้

1.กรณีเรื่องโรงไฟฟ้าถ่านหิน จ.กระบี่ รวมทั้งในพื้นที่อื่นๆ เป็นกรณีรูปธรรมที่สะท้อนถึงปัญหาความขัดแย้งในสังคมไทยที่ยังคงดำรงอยู่ อันเนื่องมาจากเรื่องแนวคิดการพัฒนาประเทศ เรื่องทิศทางการพัฒนาด้านพลังงาน เรื่องกระบวนการตัดสินใจนโยบายสาธารณะ เรื่องความแตกต่างของข้อมูลด้านพลังงาน เรื่องระบบการทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ (EHIA) ฯลฯ ซึ่งล้วนเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องปฏิรูปเป็นประเด็นที่เกี่ยวโยงกับการกำหนดยุทธศาสตร์ชาติระยะยาวและเป็นโจทย์ท้าทายต่อการสร้างความปรองดอง

รัฐบาลและสังคมไทยควรใช้เรื่องนี้เป็นกรณีตัวอย่างของการจัดการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งร่วมกันอย่างสร้างสรรค์ หาทางเลือกทางออกโดยใช้สันติวิธีทำให้เป็นจุดเริ่มต้นและผลลัพธ์รูปธรรมของการปฏิรูป การสร้างความสามัคคีปรองดองอย่างแท้จริง และการกำหนดยุทธศาสตร์ชาติเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนตามหลักธรรมาภิบาลตามที่ได้กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ (มาตรา 65) และเป็นภารกิจหลักของคณะกรรมการบริหารราชการแผ่นดินตามกรอบการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติและการสร้างความสามัคคีปรองดอง (ป.ย.ป.)

2.รัฐบาลควรจัดเวทีสาธารณะที่เป็นกลางที่เป็นที่ยอมรับโดยทุกฝ่าย เพื่อให้ทั้งฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายคัดค้าน โรงไฟฟ้าถ่านหิน จ.กระบี่ รวมทั้งในพื้นที่อื่นๆ ได้ถกแถลงเหตุผลและข้อมูลของทั้งสองฝ่าย และเพื่อให้ประชาชนทั่วไปซึ่งเป็นผู้ใช้พลังงานไฟฟ้าได้รับทราบข้อมูลอย่างรอบด้าน เป็นโอกาสของการสร้างการเรียนรู้เรื่องพลังงานแก่สังคมไทยให้มีส่วนร่วมรับรู้ข้อมูลที่ใช้ในการตัดสินใจ รับรู้ภาระ และผลกระทบที่จะเกิดขึ้น

ไม่ว่ารัฐบาลจะตัดสินใจเลือกกำหนดนโยบายอย่างไร ทั้งนี้อาจให้สถาบันอุดมศึกษาอย่างน้อยจำนวน 3 สถาบันที่จัดการเรียนการสอนเรื่องพลังงานและเรื่องสิ่งแวดล้อม ร่วมกันเป็นองค์กรเจ้าภาพจัดเวทีและกระบวนการดังกล่าว และเป็นผู้จัดทำรายงานสรุปผลการจัดเวทีสาธารณะเสนอต่อรัฐบาลและเผยแพร่ต่อสาธารณะ และให้รัฐบาลนำรายงานดังกล่าวเป็นฐานในการกำหนดตัดสินใจทางนโยบายต่อไป

3.การจัดเวทีสาธารณะและการตัดสินใจทางนโยบายในกรณีโรงไฟฟ้าถ่านหิน จ.กระบี่ รวมทั้งในพื้นที่อื่นๆ ควรมีประเด็นที่ครอบคลุมอย่างน้อยใน 4 เรื่องดังนี้

(1) การพิจารณาถึงความสอดคล้องกับเป้าหมาย เป้าประสงค์ และตัวชี้วัดเรื่องเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ที่ประเทศไทยมีข้อผูกพันทางการเมืองในการมุ่งมั่นดำเนินการให้บรรลุผลตั้งแต่ปี 2558

(2) การพิจารณาถึงความสอดคล้องกับพันธสัญญาภายใต้ความตกลงปารีส ที่ประเทศไทยได้ตั้งเป้าหมายการลดปล่อยก๊าซเรือนกระจกร้อยละ 20-25 จากอัตราการปล่อยปกติให้ได้ภายในปี 2573 และต้องมีการทบทวนเป้าหมายดังกล่าวให้มีระดับก้าวหน้าขึ้นทุก 5 ปีนับตั้งแต่ปี 2563 เป็นต้นไป

(3) การพิจารณาถึงเป้าหมายความมั่นคงด้านพลังงานของประเทศทั้งในระยะสั้นและระยะยาว

(4) การพิจารณาถึงทางเลือกของการจัดหาพลังงานอย่างรอบด้าน ทั้งที่เป็นพลังงานฟอสซิล พลังงานหมุนเวียน โดยมีการศึกษาวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับต้นทุนโดยรวมของแต่ละทางเลือก ทั้งที่เป็นต้นทุนด้านเศรษฐกิจ ด้านสิ่งแวดล้อม ด้านสังคม และด้านสุขภาพ

สำหรับองค์กรภาคเอกชนและนักวิชาการที่ร่วมลงนาม อาทิ สมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนา มูลนิธิผสานวัฒนธรรม เครือข่ายชาวเลอันดามัน เครือข่ายชนเผ่าฯ ภาคใต้ เครือข่ายชุมชนจัดการภัยพิบัติ มูลนิธิสืบนาคะเสถียร

ขณะที่ในส่วนของนักวิชาการ นำโดย ศ.สุริชัย หวันแก้ว ศูนย์ศึกษาสันติภาพและความขัดแย้ง จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย นพ.นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ อดีตกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ บัณฑูร เศรษฐศิโรตม์ ผู้อำนวยการ สถาบันธรรมรัฐเพื่อการพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 19:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/481429

โดย…วรรณโชค ไชยสะอาด

จากคำขวัญในอดีตที่ว่า “มีลูกมาก จะยากจน” เมื่อปี พ.ศ.2515 วันนี้ประเทศไทยกำลังเผชิญหน้ากับโครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนแปลงไป ตัวเลขการเกิดเเละการตายที่ใกล้เคียงกัน วัยเเรงงานมีจำนวนลดน้อยลง เเละเคลื่อนตัวไปสู่สังคมผู้สูงอายุเข้าทุกที

ทั้งหมดนี้กำลังเป็นปัญหาที่นำไปสู่ยุทธศาสตร์การพัฒนาอนามัยเจริญพันธุ์แห่งชาติฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560-2569) ว่าด้วยการส่งเสริมการเกิดและการเจริญเติบโตอย่างมีคุณภาพ

“มีลูกกวนตัว ไม่อยากมีผัวกวนใจ” ทัศนคติคนไทยพ.ศ.นี้

ข้อมูลจากวิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ชี้ให้เห็นว่า คนไทยมีลูกน้อยลงกว่าสมัยก่อน จาก 6 คนต่อผู้หญิง 1 คนเมื่อ50 ปีที่แล้ว เหลือเพียงแค่ 1-2 คนในปัจจุบัน ขณะที่รายงานสำมะโนประชากรและเคหะที่มีการสำรวจทุกสิบปี ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2523–2553 พบว่า ชายหญิงชาวไทยมีแนวโน้มไม่สมรสและอยู่เป็นโสดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ปัทพร สุคนธมาน อาจารย์ประจำวิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เผยว่า จากงานวิจัยชื่อ “Attitude and Perceptions Towards Marriage and Singlehood Among Thai Women” ที่ศึกษาทัศนคติและค่านิยมของหญิงไทยที่มีต่อการสมรส โดยใช้ข้อมูลทั้งเชิงปริมาณที่สอบถามผู้หญิงกว่า 4,000 คนทั่วประเทศ และเชิงคุณภาพจากผู้หญิงในกรุงเทพฯ จำนวน 30 คน พบว่า เหตุผลที่พวกเธอไม่อยากแต่งงาน เพราะยังไม่เจอคนที่ใช่และคู่ที่เหมาะสม

“งานวิจัยชิ้นนี้ได้สำรวจผู้หญิงที่มีการศึกษาและอาชีพที่ค่อนข้างมั่นคง พบว่า เป็นเรื่องของทัศนคติทั้งต่อตัวเองและครอบครัว พวกเขาคิดว่าการแต่งงานไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตและไม่มีการกดดันจากครอบครัวเหมือนกับในอดีต ขณะที่สถานการณ์ทางสังคมก็เป็นเหตุผลสำคัญเช่นกัน ผู้หญิงหลายคนได้รับการศึกษาสูงมากขึ้น มีความมั่นใจในความสามารถของตัวเอง ต้องการความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน สร้างเนื้อสร้างตัว และมีรายได้เพิ่มขึ้นจนมั่นใจว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร”

ปัทพรบอกต่อว่า ทัศนคติหนึ่งที่ยังดำรงอยู่ในผู้หญิงส่วนใหญ่แถบเอเชียคือ ถ้าจะแต่งงานต้องแต่งกับผู้ชายที่เหนือกว่า ไม่ว่าจะเป็นด้านรายได้ การศึกษา หรืออย่างน้อยก็ต้องเท่าเทียมกัน กลุ่มที่หาคู่ยากจึงกลายเป็นกลุ่มที่มีการศึกษาหรือรายได้สูง เช่นกันกับผู้ชายที่มีการศึกษาหรือรายได้ต่ำก็มักจะหาคู่ได้ยาก

อย่างไรก็ตามผู้หญิงยุคใหม่ในแถบเอเชียบางส่วนเริ่มมีทัศนคติที่เปลี่ยนแปลงไป เริ่มมองเห็นความเท่าเทียม ไม่ยึดติดค่านิยมผู้ชายต้องเป็นผู้นำ มีฐานะหรือการศึกษาที่สูงกว่าเสมอไปเหมือนเช่นผู้หญิงในประเทศแถบตะวันตก

ในส่วนของการมีลูก ข้อมูลประชากรไทยจากองค์กรหลายแห่งระบุในทิศทางเดียวกันว่า ครัวเรือนไทยมีลูกน้อยลงจากอดีต พูดง่ายๆว่าผู้หญิงหนึ่งคนจะมีบุตรน้อยกว่า 2 คน

นักวิชาการรายนี้ เล่าว่า จากการลงพื้นที่เก็บข้อมูลผู้หญิงในกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2559 พบว่าเหตุผลหลักที่คนไม่อยากลูก คือ “ภาระค่าใช้จ่าย” ขณะที่งานวิจัยระดับเอเชียหลายแห่งระบุเหตุผลในด้านเวลาประกอบกันไปด้วย

“ส่วนใหญ่มองว่าลูกนั้นสร้างภาระค่อนข้างมาก ตั้งแต่เกิด เข้าโรงเรียน รวมถึงเรียนพิเศษ ขณะที่งานวิจัยในระดับเอเชียก็มีเหตุผลด้านเวลาประกอบในแง่ที่ว่าผู้หญิงที่ต้องการความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน รู้สึกว่าการมีลูกต้องใช้เวลาค่อนข้างมากในการดูแล ไม่มีโอกาสทุ่มเทกับงานเต็มที่ ทำให้โอกาสก้าวหน้าในอาชีพลดน้อยลง หรือบางประเทศ พอผู้หญิงท้องและคลอดลูก อาจถูกมองจากที่ทำงานว่า ไม่สามารถทุ่มเทให้กับงานได้มากเช่นเดิม รวมๆ แล้วเป็นเรื่องของการเงินและเวลาเป็นหลัก ขณะเดียวกันบางกลุ่มอาจมีความเชื่อทางศาสนาที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเข้ามาเกี่ยวข้อง”

รับมือความเปลี่ยนแปลงอย่างมีคุณภาพ

โครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนแปลงไป ประชากรมีอัตราการเกิดน้อยใกล้เคียงกับการตาย ซึ่งหากปล่อยสภาพนี้ต่อไปอีก 10 ปี อัตราเพิ่มขึ้นของประชาชนกรจะเหลือ 0% ทำให้ประเทศไทยประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานและเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุเต็มตัวในอีกไม่เกิน 20 ปี โดยในเดือน ธ.ค. ปี 2559 สำนักงานสถิติแห่งชาติ ระบุว่า ไทยมีประชากร 65.7 ล้านคน เป็นประชากรที่มีงานทำ 37.36 ล้านคน

ดร.นณริฏ พิศลยบุตร นักวิชาการฝ่ายการวิจัยนโยบายเศรษฐกิจ สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) ชี้ว่า การปรับตัวเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ต้องมองอย่างรอบด้านให้ครบทั้ง 3 ขา ได้แก่ ตัวเอง ภาคเอกชน และภาครัฐ

ตัวเอง

ประชาชนต้องมีวินัยทางการเงินมากขึ้นจากเศรษฐกิจที่มีแนวโน้มจะโตต่ำลงและมีโอกาสเกิดความเสี่ยงต่างๆ ที่ส่งผลต่อรายได้ในอนาคต ทุกคนต้องศึกษา รู้จักวิธีบริหารจัดการและใช้เครื่องมือทางการเงินไปจนถึงการใช้ระบบประกันสุขภาพต่างๆ

ภาคเอกชน

โครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนแปลงไป ส่งผลกระทบให้เกิดภาวะขาดแคลนและหาแรงงานฐานรากได้ยากขึ้น โดยเฉพาะในภาคการเกษตรและประมง รวมถึงแรงงานในอุตสาหกรรมอื่นๆ เช่น พนักงานทำความสะอาด พนักงานบริการในร้านอาหาร ถึงแม้จะมีการนำเข้าแรงงานต่างด้าวเข้ามาทดแทน แต่ก็ไม่สามารถการันตีได้ว่าจะรองรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นได้ในอนาคต ขณะที่แรงงานด้านบน แม้จะได้รับผลกระทบไม่มากนัก แต่ก็อาจทำให้ธุรกิจที่ดำเนินการอยู่สะดุดลง

เหตุผลดังกล่าวทำให้ภาคเอกชนจึงเริ่มปรับเปลี่ยนกระบวนการผลิต หันมาใช้เครื่องจักรหรือเทคโนโลยีที่เข้มข้นมากขึ้นเพื่อทดแทนแรงงานและเร่งพัฒนาฝีมือแรงงานให้สูงขึ้น โดยเฉพาะแรงงานไทย พร้อมกับขยายอายุการทำงาน ตลอดจนพิจารณาการใช้ระบบโค้ชชิ่ง ซึ่งเป็นโมเดลจากประเทศเยอรมัน โดยรายงานวิจัยระดับโลกพบว่า ช่วงอายุ 35-55 ปี เป็นช่วงการทำงานที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด แรงงานมีส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างกำลังและประสบการณ์ แต่หลังจากอายุ 55 ปีขึ้นไป แรงงานจำนวนไม่น้อยจะเริ่มหย่อนประสิทธิภาพ บางงานวิจัยระบุว่าเกิดขึ้นตั้งแต่อายุ 50 ปีเลยด้วยซ้ำ

“เมื่อแรงงานหย่อนประสิทธิภาพ ขณะที่ค่าแรงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆตามอายุ ปัญหาคือ ธุรกิจไม่สามารถจ้างคนพวกนี้ไว้ได้ สิ่งที่ประเทศเยอรมันทำก็คือ ระบบโค้ชชิ่ง โดยแรงงานกลุ่มที่มีประสิทธิภาพต่ำลง จะถูกลดเงินเดือนและปรับตำแหน่ง คอยทำหน้าที่ถ่ายทอดประสบการณ์ให้กับคนรุ่นใหม่ ถ้าไทยสามารถสร้างตำแหน่งและวัฒนธรรมนี้ขึ้นมาได้ คนกลุ่มนี้จะไม่ใช่ภาระของบริษัทอีกต่อไป”

ภาครัฐ

นักวิชาการจากทีดีอาร์ไอ ชี้ว่า บทบาทของภาครัฐต้องเริ่มตั้งแต่เกิดยันตายหรือจากครรภ์มารดาถึงเชิงตะกอน

วัยแรกเกิด – เมื่ออัตราการเกิดลดลง รัฐควรมีมาตรการรองรับ สนับสนุนให้การมีลูกไม่เป็นภาระทางเศรษฐกิจมากเกินไปสำหรับพ่อแม่ เช่น ขยายเวลาการลาคลอดโดยได้รับเงินทดแทน แรงจูงใจทางด้านภาษีและระบบอุดหนุน ไล่ตั้งแต่ช่วงก่อนวัยเรียน โดยอาจมีการฝึกอบรมการเลี้ยงลูก เพื่อให้ครอบครัวมีความพร้อม อย่างไรก็ตามนโยบายเหล่านี้ต้องใช้อย่างระมัดระวัง เพราะสิ่งสำคัญคือ การเกิดมาพร้อมกับคุณภาพ ไม่ใช่การถูกบังคับให้เกิดมา

วัยเรียน – งานวิจัยทางด้านเศรษฐศาสตร์ พบว่าแนวทางหนึ่งในการคัดง้างกับผลกระทบจากโครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนแปลงไปสู่สังคมสูงวัย คือการพัฒนาระบบการศึกษา ไม่ว่าจะเป็นการเข้าถึง คุณภาพในการเรียนรู้  ความเหลื่อมล้ำระหว่างสถานศึกษา ตลอดจนความพร้อมเข้าสู่ตลาดแรงงาน

วัยทำงาน – ภาครัฐต้องแก้ไขปัญหาในตลาดแรงงาน เร่งพัฒนาศักยภาพและผลิตภาพของแรงงาน ส่งเสริมให้คนทำงานได้ยาวนานขึ้น มีระบบโค้ชชิ่ง ตลอดจนมีการเชื่อมโยงงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปัจจุบันปัญหาที่พบคือ แรงงานมีทักษะไม่สอดคล้องกับงานที่ทำ บางกลุ่มเป็นการว่างงานแฝง ลักษณะการใช้วุฒิเกินตำแหน่ง เช่น งานบางงานควรใช้วุฒิเพียงแค่ ปวช. แต่ปรากฎว่า จ้างคนระดับปริญญาตรีมาทำ นอกจากนั้นยังต้องวางแผนเรื่องแรงงานข้ามชาติอย่างรอบด้านด้วย

วัยเกษียณ – เมื่อคนไทยมีอายุยาวนานขึ้นส่งผลให้มีประชากรสูงอายุมากขึ้น รัฐควรส่งเสริมให้ผู้สูงอายุ มีความพร้อมในด้านหลักประกันรายได้ และเตรียมการดูแลผู้สูงอายุในระยะยาว เพื่อไม่ให้เป็นปัญหากับระบบสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาล รวมทั้งควรจัดหางานให้กับผู้สูงอายุที่มีสุขภาพดี ที่ยังต้องการทำงาน

“ทั้งหมด 3 ขา ตัวเอง เอกชน และภาครัฐ ต้องเดินไปพร้อมกัน เพื่อรองรับและทำให้การเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นไปอย่างมีคุณภาพ”  ดร.นณริฏ กล่าวย้ำอย่างหนักแน่น

เพิ่มจำนวนประชากร…ทุ่มเงินอย่างเดียวไม่เพียงพอ

การพัฒนาระบบเพื่อรองรับปัญหาโครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ละประเทศนั้นมีรูปแบบที่แตกต่างกัน โดยวิธีการเพิ่มประชากรนั้น รัฐบาลมักเลือกเพิ่มสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจ อย่างสิงคโปร์  มีการให้เงินโบนัสพิเศษแก่ทารก โดยแจกเงินหลักแสนตั้งแต่แรกเกิด มีการอุดหนุนเงินฝากเพื่อพัฒนาเด็ก มอบเซ็ตของขวัญสำหรับเด็กอ่อนตั้งแต่วันแรกเกิด ขณะที่พ่อแม่ก็ได้รับสิทธิการลาคลอด สามารถดูแลลูกได้อย่างเต็มที่โดยได้รับเงินเดือนเต็มจำนวนเช่นเดิม

ดร.นณริฏ กล่าวว่า ยังไม่มีประเทศใดประสบความสำเร็จในการเพิ่มประชากร เนื่องจากบางครั้งสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจไม่สามารถเอาชนะแรงผลักดันทางสังคมที่ซับซ้อนและส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจมีลูกของครอบครัวได้

“ถึงแม้สิงคโปร์จะสนับสนุนให้คนเป็นแฟนกัน ให้เงินอุดหนุน พยายามเอื้อให้คนสร้างครอบครัวและมีลูก แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นไปตามเป้าหมาย เช่นกันกับอีกหลายประเทศ ที่มีมาตรการใกล้เคียงกัน ให้น้ำหนักกับกลไลทางด้านเศรษฐกิจ แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ เพราะคนเราไม่ได้ดูเพียงแค่ด้านการเงิน แต่ยังคำนึงถึงเรื่องอื่นๆ ด้วย ทั้งสังคม การศึกษา ทุกภาคส่วนจึงต้องสนับสนุนทั้งวงจร ให้คนรู้สึกว่า ฉันอยากมีลูก มีลูกแล้วไม่เป็นภาระและกำลังเติบโตในสังคมที่ดี”

กล่าวโดยสรุปก็คือ ความสำเร็จของการส่งเสริมการเกิดนั้นประกอบไปด้วยปัจจัยหลายอย่าง ไม่ใช่เฉพาะแค่ภาครัฐอย่างเดียว ประชาชนในสังคมและภาคเอกชนเองก็มีส่วนสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันที่จะทำให้คนในชาติรู้สึกว่า “อยากมีลูก” มีแล้วไม่เป็นภาระแต่เป็นทรัพย์สินที่มีคุณภาพ.

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

17 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 06:59 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/481282

โดย…ทีมข่าวในประเทศโพสต์ทูเดย์

ปฐมบทการบุกค้นวัดพระธรรมกายเพื่อควบคุมตัวพระธัมมชโย อดีตเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ผู้ต้องหาตามหมายจับในข้อหาร่วมกันฟอกเงิน สมคบกันฟอกเงิน รับของโจร รวมถึงคดีบุกรุกป่าสงวนแห่งชาติ มาดำเนินคดีตามหมายจับของศาล

เส้นทางคดีนี้นับตั้งแต่ที่มีการสอบสวนเอาผิดคดียักยอกทรัพย์สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนคลองจั่น กระทั่งกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ได้มีหมายเรียกพระธัมมชโยและพวกมารับทราบข้อกล่าวหาร่วมกันฟอกเงินและรับของโจรเมื่อเดือน มี.ค. 2559 จนถึงขณะนี้ก็ร่วม 1 ปี แต่ก็ยังไม่สามารถนำตัวพระธัมมชโยส่งฟ้องศาลได้

ดีเอสไอออกหมายเรียกพระธัมมชโยรวมแล้ว 3 ครั้ง เพื่อเข้าให้ปากคำตามข้อกล่าวหา แต่แล้วก็ไร้เงาของอดีตเจ้าอาสวัดพระธรรมกาย กระทั่งศาลอนุมัติหมายจับครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พ.ค. 2559 และดีเอสไอได้ยื่นคำขาดให้พระธัมมชโยเข้ามอบตัวก่อนวันที่ 26 พ.ค.ในปีเดียวกัน ไม่เช่นนั้นอาจจะต้องนำกำลังเข้าค้นวัด

การถือหมายค้นและหมายจับเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิ.ย. 2559 โดยการนำของ พล.ต.อ.ศรีวราห์ รังสิพราหมณกุล รอง ผบ.ตร. ตามแผนปฏิบัติการ “กบิล 59” ที่นำกำลังตำรวจรวม 3 กองร้อยประชิดหน้าวัด

ทว่า ในวันนั้นเจ้าหน้าที่ไม่สามารถเข้าพื้นที่ชั้นในของวัดได้ เนื่องจากกลุ่มลูกศิษย์ได้นั่งสมาธิกระทำการขัดขืนเงียบ เพื่อไม่ให้กฎหมายเอาผิดพระธัมมชโย ขณะที่เจ้าหน้าที่เองก็หวั่นว่าหากบุกเข้าไปจะเกิดการปะทะ ร้ายแรงอาจถึงขั้นบาดเจ็บ จึงถอนกำลังขณะประชิดอยู่ได้เพียงวันเดียว

ดีเอสไอเสียหน้า ตำรวจเองก็เสียหาย และผลพวงที่ว่ากระเทือนไปถึงรัฐบาลโดยถูกสังคมตราหน้าว่าไม่อาจนำคนผิดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมได้

กระทั่งผ่านพ้นไปราว 5 เดือนเศษ เมื่อเจ้าหน้าที่ตั้งหลักได้อีกครั้ง จึงขอศาลอนุมัติหมายค้นวัดพระธรรมกายอีกรอบ ด้วยหลักฐานที่ยืนยันว่าพระธัมมชโยยังคงอยู่ภายในวัด

10 ธ.ค. 2559 พล.ต.อ.ศรีวราห์ สั่งการให้ตำรวจร่วม 3,000 นาย เตรียมเขย่าวัดพระธรรมกายอีกรอบ และเช้าตรู่วันที่ 13 ธ.ค.ถือเป็นการดีเดย์ครั้งที่ 2 ที่เจ้าหน้าที่เตรียมบุกเข้าวัดอีกครั้ง แต่ก็เข้าอีหรอบเดิมเมื่อเจอกับกำแพงมนุษย์ซึ่งเป็นลูกศิษย์และพระลูกวัดที่ขัดขวางไม่ให้เจ้าหน้าที่เข้าไปภายในวัดได้ พร้อมทั้งนำรถแบ็กโฮปิดกั้นทางเข้าออกทุกทาง ที่สุดตำรวจล้อมเอาไว้ครบ 4 วันก็ล่าถอย เนื่องจากไม่สุ่มเสี่ยงจะให้เกิดการปะทะ

แต่การล้อมกรอบวัดครั้งที่ 2 พล.ต.อ.ศรีวราห์ ซึ่งรับผิดชอบการคุมกำลัง และดำเนินคดีพระธัมมชโยสั่งการให้พนักงานสอบสวนรวบรวมพยานหลักฐานเอาผิดผู้ที่ขัดขวาง ทั้งพระสงฆ์ และฆราวาสและทางวัดพระธรรมกาย โดยเฉพาะองอาจ ธรรมนิทา ที่โดนคดียุยงปลุกปั่น ทำให้เสียขบวนหลบหนีไปสักพัก ก่อนจะเข้ามอบตัวเมื่อกลางดึกวันที่ 15 ก.พ.ที่ผ่านมา และได้ประกันตัวออกไป

การปิดล้อมและตรวจค้นครั้งที่ 3 ถือว่าจัดหนัก ถึงขนาดที่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ต้องออกคำสั่งหัวหน้า คสช. ตามมาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญชั่วคราวให้เจ้าหน้าที่ใช้เป็นเครื่องมือทางกฎหมาย อำนวยความสะดวกในการเข้าค้น โดยกำหนดให้วัดพระธรรมกายเป็นพื้นที่ควบคุมเป็นพิเศษ

คำสั่งตามมาตรา 44 ครั้งนี้ มีสาระสำคัญ ห้าม 8 ประการ อาทิ ห้ามผู้ใดที่มิใช่เจ้าหน้าที่เข้าหรือออกในพื้นที่วัดพระธรรมกายหรือมูลนิธิธรรมกาย ห้ามผู้ใดที่มิใช่พนักงาน พกพาอาวุธ หรือวัตถุระเบิด ห้ามผู้ใดที่มิใช่เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องขยายเสียงหรือกระจายเสียงในพื้นที่ควบคุม ห้ามผู้ใดขัดขวาง ก่อกวน ยั่วยุ เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ ห้ามผู้ใดปลุกระดม ชักจูงมวลชนให้มีพฤติการณ์ที่เชื่อได้ว่าน่าจะเป็นการขัดขวางเจ้าหน้าที่ ห้ามผู้ใดที่มิใช่เจ้าหน้าที่นำอากาศยานไร้คนขับที่บังคับด้วยคลื่นสัญญาณหรือการบังคับด้วยลักษณะทำนองเดียวกันขึ้นบินในเขตพื้นที่ควบคุม ห้ามผู้ใดถ่ายภาพหรือบันทึกเสียงเกี่ยวกับการปฏิบัติการของพนักงานเจ้าหน้าที่ พร้อมกับกำหนดว่า ผู้ใดขัดขวางหรือฝ่าฝืนคำสั่งฉบับนี้ มีโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 2 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ต้องดูว่าปฏิบัติการรอบสามครั้งนี้จะสามารถได้ตัวพระธัมมชโยมาดำเนินคดีตามกระบวนการยุติธรรมได้หรือไม่ หรือว่าจะคว้าน้ำเหลว เพราะมีข่าวสะพัดก่อนหน้านี้ว่า พระธัมมชโยหลบหนีไปนานแล้ว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

16 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 19:23 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/481260

เรื่องโดย…พรพิรุณ ทองอินทร์

ปรากฎการณ์ “น้ำตาลแพงมาก” ส่งผลให้ชื่อของ “น้ำตาล-ชลิตา สวนเสน่ห์” ตัวแทนนางงามผู้ไปประกวดเวที Miss Universe 2016 ดังกระหึ่มไปทั่วโลก แม้ไม่ได้มงกุฎ แต่รัศมีความสวย เก่ง และเปี่ยมด้วยเสน่ห์ความมั่นใจของเธอก็เอาชนะใจคนไทยทั้งประเทศได้

ใครจะรู้ว่า เบื้องหลังความเปล่งประกายของเพชรเม็ดงามเม็ดนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย หากแต่ผ่านการเจียระไนโดยน้ำมือของเหล่ากูรูผู้เชี่ยวชาญด้านบุคลิกภาพระดับแถวหน้า

เมื่อวันที่ 16 ก.พ.ที่ผ่านมา มีงานเสวนาเรื่อง “เบื้องหลังนางงาม: ถอดรหัส “ศาสตร์” และ “ศิลป์” ด้านการสื่อสาร กับการสร้างตัวตน คุณค่าความเป็นไทย และความเป็นข่าว” ณ ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ลองไปฟังกันดูว่า กว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นนางงามได้นั้นยากเย็นเพียงใด

ปลุกตัวตนที่แท้จริง สร้างความมั่นใจ

โค้ชมอส-ตรีมินทร์ เกษมวิรัติพงศ์  ผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับทัศนคติและดึงศักยภาพ เล่าให้ฟังว่า ครั้งแรกที่น้ำตาลได้ตำแหน่ง Miss Thailand Universe 2016 เธอเครียดมาก เนื่องจากถูกกระแสวิจารณ์ด้านลบโจมตีว่า น้ำตาลไม่ใช่นางงามตัวเก็งตั้งแต่แรก

“ช่วงแรกคนจะชอบวิจารณ์กันว่า หน้าเธอเครียด ถึงริมฝีปากจะยิ้มแต่สายตาดูเครียด แสดงให้เห็นถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ข้างใจ พอถ่ายรูปออกมาเลยดูไม่สวย เหมือนเป็นผู้หญิงที่มีแต่ร่างที่ไร้จิตวิญญาณ เราก็รับรู้ได้ว่าเธอมีอะไรบางอย่างในใจ อย่างเวลาไปทานข้าวกับผู้ใหญ่ก็เห็นว่าน้ำตาลจะรู้สึกวังเวง ไม่รู้จะพูดอะไรกับใครดี เพราะเป็นโลกใบใหม่ของเธอ ดังนั้นเราจึงต้องให้เธอเปลี่ยนตัวตนและทัศนคติให้เข้าใจใหม่ว่า ชีวิตไม่ได้มีแต่เรื่องเครียด แต่ชีวิตคือการเรียนรู้

หลังจากนั้นก็เป็นกระบวนการนั่งคุยกัน ดึงสิ่งที่เธออยากเป็นออกมา ให้ตอบแบบสอบถามจากจิตใต้สำนึก และให้คิดว่าตัวเองเป็นอย่างไร ให้เธอยอมรับเสียงที่มีภายในหัวของตัวเอง น้ำตาลอยากเป็นนางงามแบบ sophisticated หรืออธิบายให้เข้าใจง่ายๆคือ นางหงส์ เป็นผู้หญิงที่มีความสวย ลึกลับ น่าค้นหา นั่นจึงเริ่มทำให้น้ำตาลรู้สึกสนุก พอเริ่มสนุก เมื่อนำรูปเก่าและรูปใหม่มาเปรียบเทียบกัน จะเห็นได้ว่าแววตาของน้ำตาลเปลี่ยนไป ดูมีความสุขมากขึ้น เพราะเธอได้เป็นในแบบที่อยากเป็นจริงๆ ความมั่นใจจึงโดดเด่นออกมาจากภายใน และนั่นเป็นสิ่งที่กอบกู้ให้น้ำตาลกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง”

ภาพจากเฟซบุ๊กเพจ Miss Universe Thailand

บุคลิกภาพดี มีชัยไปกว่าครึ่ง

ขณะที่ น้ำฝน ภักดี ครูสอนด้านบุคลิกภาพสถาบัน John Robert Powers บอกว่า ในฐานะที่เชี่ยวชาญเรื่องพัฒนาบุคลิกภาพ แวบแรกที่เห็นน้ำตาลคิดเหมือนกับครูทุกคนว่า ผู้หญิงคนนี้ยังไม่มีจิตวิญญาณ ยังไม่มีความรู้สึกอินกับเรื่องนางงาม

“ถ้าถามว่า ครูสอนบุคลิกภาพจะสอนอย่างไร ขอตอบว่า ไม่ใช่ให้น้องน้ำตาลมาถึงแล้วสอนให้เดินแล้วเอาหนังสือมาวางบนหัวเลย สังเกตได้จากคนที่เดินแบบเก่งๆเขาไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงไปทั้งตัว แต่เขาเดินด้วยความมั่นใจ น้ำหนักที่ทิ้งตัวลงไปไม่ใช่ทิ้งตามแรงโน้มถ่วงของโลก แต่ทุกก้าวที่เดินออกไปคือทิ้งตัวตามแรงจังหวะของหัวใจ ตอนแรกก็ให้น้ำตาลเริ่มทำแบบฝึกหัดก่อน ดึงความกังวลและอุปสรรคของเธอออกไปก่อนจะเริ่มพัฒนาบุคลิกภาพของน้ำตาล เพราะความอยากมันยังไม่มากพอที่จะไปถึงขั้นประกวดเวทีมิสยูนิเวิร์ส พลังที่จะไปถึงมันต้องล้นมากกว่านี้ ถ้ามีความรู้สึกที่ล้นออกมาเราก็จะสามารถตบได้ง่ายมาก แต่ถ้าความรู้สึกออกมาน้อยก็เป็นงานยากที่เราต้องขุดความอยากของเขา”

ครูน้ำฝน ยอมรับว่า เธอฝึกบุคลิกภาพให้แก่น้ำตาลจนเครียดถึงขั้นร้องไห้ ก่อนจะพบว่าตัวครูนั่นแหละที่กดดันตัวเองมากเกินไป เธอจึงปล่อยแบบสบายๆ อิสระ ทุกอย่างจึงค่อยๆดีขึ้นเป็นลำดับ

“ที่เราทำไม่ได้เพราะเรากดดันตัวเอง แล้วก็บังคับให้ออกมาในประสบการณ์ที่เราทำแล้วมันสำเร็จทันทีเหมือนนางงามคนก่อนๆ แต่มันไม่มีสมการไหนที่เป็นนิรันดร์ขนาดนั้น ทีนี้เลยลองใหม่ ทำแบบสบายๆ พอทำแล้วสบายใจขึ้น ค่อยๆพูดค่อยๆสอนน้ำตาล จนในที่สุดก็เป็นน้ำตาลอย่างที่เห็น คนเบื้องหลังจะรู้ดีว่า วันที่ Kickoff events น้ำตาลเปลี่ยนไปเยอะมาก แววตา จริตจก้านต่างๆมาหมด ต่างจากนางงามคนอื่นเขามาแบบตัวสูง มีความมั่นใจ ยิ้มแย้มสนุกสนาน ลองนึกภาพเด็กสายวิทย์ เรียบร้อย เนิร์ดๆอยู่ในห้องแล็บ อยู่ในกรอบมาโดยตลอด ชีวิตมันเปลี่ยนยาก แต่เราต้องค่อยๆเติมเต็ม ใส่ให้น้ำตาลทีละนิด แล้วดึงอินเนอร์ออกมา”

เรื่องการตอบคำถาม เราก็ไปเอาวีดีโอการประกวดเก่าๆมาดู แล้วจับคอนเซ็ปได้ว่ามันน่าจะถาม-ตอบเป็นแพทเทิร์นประมาณนี้ แต่ไม่ได้มันมีแพทเทิร์นเดียว จึงลองให้นางงามลองตอบคำถามหลายๆแนวทางดู  กำชับว่าถ้าไม่ได้มีความรู้สึกจริงๆก็อย่าตอบ ต้องมีความรู้สึกและรู้ข้อเท็จจริงด้วย แต่ในบทเวทีการประกวดวันนั้นที่น้ำตาลตอบคำถามเรื่องผู้นำได้น่าประทับใจมาก ก็อยากให้เข้าใจว่า ตอนตอบคำถามแค่ขาไม่สั่นก็ดีแค่ไหนแล้ว (หัวเราะ) เพราะถ้าให้ครูไปตอบก็อาจตอบไม่ได้แบบนั้น”

ภาพจากเฟซบุ๊กเพจ Miss Universe Thailand

ภาพจากเฟซบุ๊กเพจ Miss Universe Thailand

เวทีประกวดนางงามในยุคโซเชียล

ดร.เจษฎา ศาลาทอง อาจารย์ประจำภาควิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บอกว่า เวทีประกวด Miss Universe 2016 ครั้งนี้มีปรากฎการณ์ใหม่ๆเกิดขึ้นให้เห็นหลายอย่าง

“ที่เห็นได้ชัดคือ การเปลี่ยนแปลงทางด้านการสื่อสาร ยกตัวอย่างคือ การฉีกขนบการประกวดนางงาม การประกวดนางงามครั้งนี้แตกต่างจากครั้งอื่นตรงที่ไม่ได้ดูบนจอโทรทัศน์ครั้งเดียวแล้วจบ แต่ทุกวันนี้เราสามารถดูผ่านจอโทรทัศน์แล้วสามารถแสดงความคิดเห็นทางอินเตอร์เน็ตได้ทันที  ติดแฮชแท็กนู้นนี่นั่น สิ่งที่เกิดขึ้นจึงสะท้อนให้เห็นถึง Media Convergence หรือการหลอมรวมสื่อ แสดงให้เห็นถึงความสดใสและมีมิติของสื่อมากขึ้น ซึ่งทางกองประกวดนางงามก็ใช้สื่อตัวนี้ได้อย่างชาญฉลาด

ปกติเวลาเราดูนางงามเราดูผ่านจอโทรทัศน์ก็คือจบ แต่ตอนนี้ที่เพิ่มเข้ามาคือ Transmedia storytelling การเล่าเรื่องข้ามสื่อ ไม่ได้มีแค่สื่อเดียวแต่ใช้หลายๆ สื่อได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่น ทางกองประกวดจะมีเฟซบุ๊กของเขา สามารถอัพเดตข่าวและข้อมูลต่างๆได้เป็นอย่างดี อย่างน้องน้ำตาลก็มีการมาทำเรื่องเล่า เราไม่ได้แต่เห็นแค่น้องน้ำตาลมีแค่ความสวย แต่ยังได้รับรู้เรื่องราวของน้องน้ำตาลที่มีคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เหตุผลที่มาเรียนจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ เพราะเห็นว่าไปทำงานกับแม่แล้วเห็นฝุ่นแล้วจึงเกิดความสงสัยว่าฝุ่นมาจากไหน แล้วคิดตามต่อว่าทำอย่างไรถึงจะกำจัดฝุ่นไปได้ เรื่องราวเหล่านี้มันสัมผัสคน เวลาที่คนเห็นน้องน้ำตาลเขาไม่ได้ดูที่ความสวย แต่เขาจะรู้ด้วยว่าเธอมาจากที่ไหน มีเรื่องราวแบบไหน และสามารถที่จะต่อยอดไปได้ ทำให้นางงามมีมิติ  ซึ่งมันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของสื่อ”

นักวิชาการด้านสื่อสารมวลชนรายนี้ บอกอีกว่า เวทีประกวดนางงามจักรวาลครั้งนี้มีการใช้สื่ออย่างหลากหลายและชาญฉลาด ขอชื่นชมที่กองประกวดของไทยรู้จักใช้ประโยชน์ตรงนี้ มีการสร้างกระแส สร้างแฮชแท็กและเอื้อกับคนไทยที่สามารถทำได้ง่ายๆจนติดเทรนด์

“อย่างกระแสน้ำตาลแพงมาก สังคมไทยพร้อมอยู่แล้วสำหรับเรื่องเหล่านี้ มันมีไม่กี่ประเทศที่พร้อมจะทำ ทำให้เกิดความเป็นชาตินิยม สิ่งที่เห็นได้ชัดอีกอย่างคือในทวิตเตอร์จะมีการติดแฮชแท็กและแจกของ ต้องการให้มียอดรีทวิตเตอร์เยอะเพราะมีผลต่อคะแนน มีการปั่นกระแสและสับขาหลอกอย่างแฮชแท็ก #Thailand กับ #Thailland เป็นวิชามารตัดคะแนนกัน ทำให้ผู้คนเข้าไปแสดงความคิดเห็นโดยไม่ทันได้สังเกตถึงความผิดปกติ สิ่งที่สำคัญคือต้องรู้จักคิด วิเคราะห์และแยกแยะ อย่างการปล่อยข่าวลือก็เหมือนกัน ต้องคิด แล้วชัวร์ก่อนที่จะแชร์”

ทั้งหมดนี้เป็นเบื้องหลังความสำเร็จอันน่าชื่นชมของ “น้ำตาล-ชลิตา สวนเสน่ห์” มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2016 ผู้เปล่งประกายบนเวทีนางงามระดับโลก ซึ่งน้อยคนจะรู้ว่าความดัง ความปังของเธอนั้นไม่ได้มาง่ายๆ.

ขอบคุณภาพบางส่วนจาก เฟซบุ๊กเพจ Miss Universe Thailand

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 18:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/480577

เรื่อง…พรพิรุณ ทองอินทร์

เมื่อวันที่ 10 ก.พ.ที่ผ่านมา ได้มีการจัดเวทีสัมมนาวิชาการเรื่อง “กระท่อม กัญชาคือพืชยาไม่ควรเป็นยาเสพติด” โดยกองทุนศาสตร์ตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์วิฑูรย์  อึ้งประพันธ์ ณ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)

เป็นที่ทราบกันว่า “กระท่อม” และ “กัญชา” คือพืชสมุนไพรที่ถูกตราหน้าว่าเป็นยาเสพติดมายาวนาน ภายใต้กฎหมายควบคุมห้ามเสพ ห้ามปลูก ห้ามขาย ทว่าในทางกลับกันสรรพคุณของพืชทั้งสองชนิดนี้มีประโยชน์ทางการแพทย์ ช่วยรักษาโรคได้ ดังนั้นแนวคิดที่จะ“ปลดล็อก”กระท่อม-กัญชา ออกจากบัญชียาเสพติด จึงถูกหยิบยกมาพูดถึงดังๆอีกครั้งว่า สมควรแล้วหรือยังที่จะทำให้ถูกกฎหมาย?

ไพศาล  ลิ้มสถิตย์  กรรมการบริหาร ศูนย์กฎหมายสุขภาพและจริยศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ เปิดเผยว่า ปี 2558 มีปริมาณคดีเกี่ยวกับยาเสพติดเข้าสู่การพิจารณาของศาลถึง 268,666 คดี ประกอบด้วย คดีเมทแอมเฟตามีน (ยาบ้า) มีการกระทำความผิดมากที่สุด จำนวน 192,953 คดี คดีพืชกระท่อม  55,004 คดี และคดีกัญชา  20,709 คดี

“กระท่อมเป็นพืชที่กฎหมายบัญญัติให้เป็นยาเสพติดมานานกว่า 70 ปี จัดอยู่ในยาเสพติดประเภทที่ 5 ในพระราชบัญญัติยาเสพติดยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 แต่ละปีมีคดีเกี่ยวกับกระท่อมในชั้นศาลนับหมื่นคดี สิ้นเปลืองงบประมาณและการใช้ทรัพยากรของรัฐโดยไม่จำเป็น อีกทั้งยังเป็นอุปสรรคในการศึกษาวิจัยทางวิทยาศาสตร์และบำบัดโรคเพื่อสุขภาพ ในกฎหมายระหว่างประเทศ กระท่อมไม่ถือเป็นยาเสพติด การที่เราบัญญัติให้กระท่อมเป็นยาเสพติดในกฎหมายไทย เป็นการบัญญัติที่ไม่สอดคล้องกับบัญญัติกฎหมายระหว่างประเทศ มีเพียงไม่กี่ประเทศที่บัญญัติให้กระท่อมเป็นยาเสพติด ทำให้ประเทศไทยถูกมองว่ามีกฎหมายเข้มที่สุดในโลก“

ผู้คร่ำหวอดด้านกฎหมายสุขภาพของไทยรายนี้ เสนอแนะว่า อยากให้มีการพิจารณาทางเลือกอื่นๆในพืชกระท่อม ควรมีมาตรการควบคุมให้แตกต่างกับยาเสพติด

“เรื่องขอบเขตใบกระท่อม กัญชา และกัญชง ควรส่งเสริมและสนับสนุนให้มีการใช้ประโยชน์ในเรื่องการวิจัยทางการแพทย์ ส่วนเรื่องการควบคุมก็ยังคงห้ามนำเข้าและส่งออกอยู่ แต่ควรมีข้อยกเว้นในปริมาณที่ไม่มากเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้ว่าเป็นความผิด ควบคุมการจำหน่าย การ ครอบ การใช้เสพ ยกเว้นการเสพเพื่อสุขภาพ หรือบำบัดอาการติดยาเสพติด ซึ่งต้องได้รับอนุญาตจากแพทย์”

ด้าน รศ.สมสมร ชิตตระการ อาจารย์ประจำภาควิชาเภสัชวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กล่าวว่า ใบกระท่อมนำมาใช้เป็นยารักษาโรคได้ สามารถระงับอาการปวดได้อย่างชัดเจน แก้อักเสบ ลดการท้องเสีย ลดระดับน้ำตาลในเลือด เบาหวาน และความดันสูง อีกทั้งสามารถใช้บำบัดอาการติดยาเสพติดได้อีกด้วย

ดร.ยงศักดิ์ ตันติปิฎก รองประธานสมาพันธ์แพทย์แผนไทยแห่งประเทศไทย กล่าวว่า ปัญหาใหญ่ที่พบคือ ถูกความรู้ชุดหนึ่งซึ่งเป็นความรู้แบบวิทยาศาสตร์มาฟันธงว่าทั้งกัญชาและใบกระท่อมเป็นสิ่งต้องห้ามอันตราย ซึ่งส่วนตัวคิดว่าเป็นการตัดสินที่มีอคติ เป็นเรื่องที่สังคมไทยควรกลับมาทบทวน

“ทั้งกัญชาและใบกระท่อมเป็นพืชที่มีบทบาทสำคัญอยู่ในวัฒนธรรมของชนชาติเรา เป็นวิถีชีวิตโดยเฉพาะชาวบ้านภาคใต้ ผมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่เติบโตที่นั่น เราคุ้นเคยเป็นเรื่องปกติ หมอพื้นบ้านยืนยันว่าถึงแม้จะผิดกฎหมายแต่ก็ยังมีการใช้อยู่ แต่เป็นลักษณะของการลักลอบมากกว่า เพราะจะปลูก หรือทำอะไรค่อนข้างจะมีปัญหา”

ขณะที่ พิภพ ชำนิวิกัยพงศ์ รองเลขาธิการ ป.ป.ส. ให้ความเห็นว่า ในทางกฎหมายยังคงให้กระท่อมและกัญชายังคงเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 5 ที่มีการผ่อนปรนให้ปลูกเพื่อวิจัยและใช้สำหรับผู้ป่วยเป็นรายๆ ไป แต่ยังไม่ชัดเจนถึงแนวทางการแก้ไขกฎหมาย เพราะยังต้องอยู่ในการควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิด

“ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงก็จะต้องสร้างความรู้ความเข้าใจให้กับประชาชนมากขึ้น เอาข้อมูลและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีการดำเนินการแล้วไปยืนยัน แต่ก็ยังต้องมีการศึกษาเชิงผลกระทบในเรื่องอาชญากรรม ยาเสพติด สังคมและเศรษฐกิจ ส่วนกัญชาก็อยู่ในระหว่างศึกษาข้อดีและข้อเสีย ผลกระทบต่างๆที่เกิดขึ้นโดยจะใช้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์มาตัดสินใจ แนวทางในขณะนี้ยังต้องอยู่ภายใต้การควบคุมที่เข้มงวดแต่จะเปิดช่องทางให้ใช้ประโยชน์ในทางการแพทย์มากขึ้น การใช้เฉพาะตัวจะต้องได้รับอนุญาตเป็นรายๆไป จะเอาแนวทางของการควบคุมพืชกัญชงเป็นพื้นฐาน เพราะมีพระราชบัญญัติพืชกัญชงออกมาแล้ว แต่จะใช้จริงในอีก 3 ปีข้างหน้า อย่างไรก็ตามอาจจะต้องมีคณะกรรมการ ลงทะเบียนและรับฟังความคิดเห็นจากทุกภูมิภาคส่วน เป็นแนวทางที่คณะปปส.จะดำเนินการในเร็วๆนี้”

แม้จะยังไม่มีความชัดเจนว่า จะสามารถปลดล็อกพืชกระท่อม-กัญชาให้ถูกกฎหมายเพื่อใช้ประโยชน์ในทางการแพทย์ได้ในเร็วๆนี้ แต่เชื่อว่าประเด็นดังกล่าวจะถูกจับตามองอย่างใกล้ชิดต่อไป.

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

10 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 07:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/report/480210

โดย…กันติพิชญ์ ใจบุญ

ในเหตุทะเลาะวิวาทระหว่างวิศวกรหนุ่มใหญ่กับกลุ่มวัยรุ่น จนนำไปสู่การลั่นไกยิงปืนจากมือวิศวกรเข้าใส่กลุ่มคนที่กำลังมีเรื่อง ผลลัพธ์ออกมาคือหนึ่งศพในกลุ่มวัยรุ่นที่นอนกองเสียชีวิตบนท้องถนนย่านอ่างศิลา จ.ชลบุรี

เหตุการณ์ครึกโครมขึ้นมาทันควัน ต่างฝ่ายต่างมาเที่ยวพักผ่อน แต่เกิดผิดใจทะเลาะกันด้วยเรื่องการจอดรถกีดขวาง ผลร้ายนำไปสู่การสูญเสีย

ในแง่ของเหตุการณ์วิศวกรอ้างว่าทำไปเพื่อป้องกันตัว และครอบครัวที่ยังนั่งอยู่ในรถ เพราะกลุ่มวัยรุ่นก็กรูเข้ามาทำร้ายชกต่อย ฟากกลุ่มวัยรุ่นเองก็อ้างว่าถูกวิศวกรหาเรื่องและจะเข้าทำร้ายด้วยเช่นกัน

วันชัย สอนศิริ สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และยังเป็นทนายความชื่อดัง วิพากษ์เรื่องนี้ว่า กฎหมายอาญามาตรา 68 ระบุว่า ผู้ใดจำต้องกระทำการใดเพื่อป้องกันสิทธิของตนเอง หรือของผู้อื่นให้พ้นภยันตราย ซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ การ กระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด แต่หากทำเกินกว่าเหตุ ศาลจะกำหนดโทษน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดเพียงใดก็ได้

อย่างไรก็ตาม กรณีของวิศวกรรายนี้ เมื่อดูจากพฤติการณ์ทั้งหมดแล้ว เชื่อว่าวิญญูชนคนทั่วไปที่เจอเหตุการณ์เช่นนี้ ก็ต้องกระทำเยี่ยงวิศวกรรายนี้ได้ทำ เพราะเด็กวัยรุ่นลงมาจากรถตู้คู่กรณีเกือบ 10 คน มาพร้อมกับพฤติการณ์ที่ไม่เป็นมิตร พร้อมจะมีเรื่อง นั่นแปลได้ว่ากลุ่มวัยรุ่นกำลังละเมิดต่อกฎหมาย และทำผิดต่อวิศวกรคู่กรณี

“คิดดูว่าคนเป็นสิบคนกรูเข้า มาหา ใช้คนละหมัด วิศวกรก็อ่วมแล้ว” วันชัย ให้ความเห็น

วันชัย เชื่อว่า สิ่งที่วิศวกรได้กระทำไปด้วยการลั่นไกปืนออกไปหนึ่งนัดนั้น สมควรแก่เหตุแล้ว เพราะหากไม่ทำเช่นนั้นเหตุการณ์ข้างหน้าจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น หรือกลุ่มวัยรุ่นอาจเข้าทำร้ายครอบครัวของวิศวกรที่อยู่ภายในรถยนต์ ดังนั้น กระสุนที่ออกจากปืนของวิศวกรคือการยับยั่งเหตุ ไม่ให้เหตุมันเกิดขึ้นอีกต่อไป

“ยิงนัดเดียวก็สมควรแก่เหตุแล้ว เพราะไม่ได้ยิงซ้ำ อีกอย่างหากไม่ยิงก็ไม่รู้จะเกิดอะไรตามมา” วันชัย ย้ำ

อนันต์ชัย ไชยเดช นักกฎหมายด้านคดีอาญาวิพากษ์ว่า หากดูตามพฤติการณ์ของวิศวกรหนุ่มใหญ่รายนี้ก็มีสิทธิจะอ้างว่าป้องกันตัว หรือจำเป็นต้องกระทำก็ได้ เพราะความจำเป็นคืออยู่ในเหตุการณ์ภายใต้การบังคับ ไม่อาจขัดขืน จึงนำไปสู่การป้องกันสิทธิของตนเอง หรืออ้างว่าป้องกันตัวตามสมควรแก่เหตุก็ได้ หรือแม้แต่หากกระทำเกินกว่าเหตุ ก็สามารถอ้างได้อีกว่าอยู่ในภาวะอาการตกใจ ซึ่งศาลสามารถพิจารณาตามดุลพินิจไม่ลงโทษ หรือลงโทษน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดก็ได้

“คดีนี้สู้ดีๆ วิศวกรรายนี้หลุดคดีได้ง่ายดาย หากว่ากันในเรื่องของป้องกันตัว รวมถึงทรัพย์สิน” อนันต์ชัย เสริม แต่อีกกรณีคือการพกพาอาวุธปืนในที่สาธารณะ ซึ่งอาจจะผิดเต็มๆ

“เพราะกฎหมายกำหนดไว้อยู่แล้วว่าห้ามเด็ดขาดในการพกพาอาวุธในที่สาธารณะ ปืนต้องเก็บไว้ที่บ้าน หากจำเป็นจะพกก็ต้องให้แยกปืนและกระสุนออกจากกัน และต้องอยู่ในลักษณะที่ไม่พร้อมจะใช้งาน แต่ผมเข้าใจว่าจากเหตุการณ์นี้คือปืนพร้อมจะยิงได้เลย ก็แสดงได้ว่าการพกพาอาวุธไม่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว” อนันต์ชัย แยกกรณีทั้งการพกพาอาวุธและการป้องกันตัว

อย่างไรก็ตาม อนันต์ชัย มองว่า เมื่อถูกกลุ่มวัยรุ่นที่เป็นลักษณะชายฉกรรจ์บุกเข้าทำร้าย และวิศวกรรายนี้ที่มีอายุพอควรจึงตัดสินใจป้องกันตนเอง ยิงออกไปโดยไม่ได้เล็งก็เข้าข่ายสมควรแก่เหตุได้ แต่หากเล็งและเลือกเป้า แน่นอนว่าจุดนี้คือเกินกว่าเหตุอันไม่สมควร

แต่อีกสิ่งที่อนันต์ชัยตั้งข้อสังเกตคือ ความสมดุลระหว่างอาวุธขณะที่มีเหตุทะเลาะวิวาท โดยอีกฝ่ายมีปืนอยู่ในมือ ขณะที่อีกฝ่ายมีเพียงกำปั้นเปล่า เมื่อถามว่ามีความสมดุลกันหรือไม่ คำตอบจากอนันต์ชัยคือแน่นอนว่ามันไม่สมดุลกัน ดังนั้น สิ่งที่วิศวกรต้องพิสูจน์คือกลุ่มวัยรุ่นมีอาวุธหรือไม่ หรือมีลักษณะจะมีอาวุธหรือไม่

อนันต์ชัย เสริมว่า คดีนี้ต้องสู้ให้ดีและชนวนมันไม่ได้มีแค่นี้เพราะมีเรื่องกันมาก่อนด้วย ต้องไปดูว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าฝ่ายวิศวกรไปด่าเขาก่อน กลุ่มวัยรุ่นเลยโมโหขับรถตาม จนนำไปสู่การเอาเรื่องเอาราว เรื่องนี้อยู่ที่ดุลพินิจศาล อย่างเดียว

“คู่ต่อสู้มีแค่มือ แต่จะรุมทำร้าย หรือทำร้ายครอบครัว ตรงนี้ศาลจะ เอามาพิจารณาด้วย แต่ถ้าสู้ไม่ดี วิศวกรก็มีสิทธิติดคุกเหมือนกัน เพราะเอาจริงก็ไม่สมดุลระหว่างปืนกับมือเปล่า มันคิดได้หลายแง่จริงๆ แต่ถามว่าจำเป็นมั้ย ก็จำเป็น แต่ถามว่าเกินกว่าเหตุมั้ย ก็เกิน แต่ก็อ้างได้ว่าเพราะ ตกใจกลัวก็ได้ ศาลไม่ลงโทษก็ได้” อนันต์ชัย ทิ้งท้าย