#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/796146

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ก็อดซิลล่า ปะทะ คอง 2 อาณาจักรใหม่ (Godzilla x Kong : The New Empire)

วันเสาร์ ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

จักรวาลมอนสเตอร์เวิร์สของ ต่าย เลเจนดารีพิคเจอร์ส เริ่มต้นจาก ก็อดซิลล่า (Godzilla) (2014) ตามด้วย คอง มหาภัยเกาะกะโหลก (Kong Skull Island)(2017) ก็อดซิลล่า 2 ราชันแห่งมอนสเตอร์ (Godzilla 2 King of the Monsters) (2019) ก่อนจะจับ 2 ตำนานยักษ์ให้ คอง กับ ก็อดซิลล่า มาจับคู่ปะทะกัน ถล่มเกาะฮ่องกงจนราบมาแล้วใน  ก็อดซิลล่าปะทะ คอง (Godzilla vs Kong) (2021)

ก็อดซิลล่า ปะทะ คอง 2 อาณาจักรใหม่ (Godzilla x Kong : The New Empire)คือ หนังเรื่องที่ 5 ในจักรวาลมอนสเตอร์เวิร์ส การผจญภัยครั้งใหม่ที่จะพาคองผู้ยิ่งใหญ่และก็อดซิลล่าผู้น่าเกรงขามไปพบกับมหันตภัยร้ายที่ซ่อนอยู่ในโลก “ร่วมกันรอดหรือแยกกันตาย” 

เจีย เกิดนิมิตถึงมหันตภัยร้ายที่กำลังจะทำลายโลก จึงออกเดินทางไปยังดินแดนฮอลโลว์เอิร์ธ ร่วมกับแม่บุญธรรม นักจัดรายการหนุ่มไททันที่เจอกันที่ฮ่องกง และ หนุ่มผู้เชี่ยวชาญไททันเพื่อสำรวจต้นกำเนิดแห่งไททัน ความลึกลับของฮอลโลว์เอิร์ธที่ยังไม่ถูกค้นพบ คอง ก็ออกเดินทางเพื่อตามหาครอบครัว ในขณะเดียวกันบนพื้นโลกก็อดซิลล่าก็เริ่มเคลื่อนไหวเมื่อมีสัญญาณของคู่ต่อสู้ใกล้เข้ามา 

CxK จัดเต็มความสนุก มันส์มาก คอง กับ ก็อดซิลล่า ดูยิ่งใหญ่อลังการงานสร้าง สมกับเป็นไททันในตำนาน สนุกไปกับฉากต่อสู้ถล่มทลายในแบบของทั้งคองและก็อด มีสัตว์ประหลาดทั้งฝั่งคองและก็อดมาร่วมวงสู้อีกหลายตัว จัดเต็มความมันส์สู้กันกระจายในบรรยากาศของหนังสัตว์ประหลาดถล่มเมือง หรือสัตว์ยักษ์ดึกดำบรรพ์ใต้พิภพ สู้กันแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก รายละเอียดทางวิทยาศาสตร์ ที่เน้นๆ ในภาคที่แล้ว ในภาคนี้มาแค่เกริ่นๆ หัวเท่านั้น มาแบบประปราย แทบจะไม่มีความสำคัญอะไรกับตัวเรื่องเลย

หนังเดินเรื่องด้วย 3 เส้นเรื่องตัดสลับไป-มา เรื่องของใครของมัน ก่อนจะเชื่อมกันในช่วงท้ายเรื่อง คอง ในดินแดน ฮอลโลว์เอิร์ธ ผจญภัยไปกับเพื่อนใหม่ เจ้าคองจิ๋ว ในแบบเพื่อนร่วมกัน ทะเลาะกัน/ตีกัน ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์ไปพร้อมๆ กับการต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ลิงยักษ์ที่นำทีมโดย สการ์คิง

ก็อดซิลล่า ที่เดินดุ่มๆ เดินไปเรื่อยๆ บนบก เดินลงน้ำจากครั้งที่แล้วถล่มฮ่องกงซะยับเยิน มาครั้งนี้ทั้งโลกข้ามทวีปไล่มาจากโคลีเซียมในกรุงโรม อิตาลี อียิปต์ ฝรั่งเศสข้ามมาถึงบราซิล ภาพเมืองใหญ่ถูกถล่ม โคลีเซียมกลายเป็นที่นอนของ ก็อดซิลล่า พีระมิดกลายเป็นสนามรบ ชายทะเลบราซิลกำลังถูกคุกคาม ภาพประชาชนวิ่งหนีตายทำออกมาได้สมจริงที่ดูเพลินในบรรยากาศที่คุ้นตาจากหนังสัตว์ร้ายถล่มโลกในยุคก่อน

การผจญภัยในแบบขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า ผสมกับจูราสสิค ค้นหาความจริง จากพื้นดินลงสู่ฮอลโลว์เอิร์ธ ใต้พิภพของกลุ่มตัวละครมนุษย์ เพลินๆ ไปกับภาพโลกใต้พิภพที่สวยงาม เต็มไปด้วยจินตนาการ สัตว์แปลกๆ 

คอง ยังคงเด่นมากๆ เหมือนในภาคก่อนๆ  ได้แสดงอารมณ์ในแบบลิงยักษ์ ที่หลากหลาย มาครบทุกรส ดราม่า แอ๊กชั่น และอารมณ์ขัน ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ฉากต่อสู้ดูบึกบึน เกรี้ยวกราด หรือความสัมพันธ์กับคองจิ๋ว ก็ดูน่ารัก น่าเสียดาย ที่ในส่วนของความสัมพันธ์กับ เจีย มันดูจืดชืดไม่เหมือนภาคก่อนๆ

ขวานหิน อาวุธคู่มือยังคงดูดี (ชวนให้นึกถึงขวานฟ้า ของ ขวานฟ้าหน้าดำ) หรือแขนเหล็ก อาวุธใหม่ ก็เท่ไม่เบา เจ้าคองจิ๋ว มาพร้อมกับความน่ารัก มาแบบขโมยซีน แต่ก็ช่วยเสริมความเด่นให้กับ คอง ไม่น้อย หน้าตาดูบ้องแบ๊วในแบบลิงซนๆ กวนๆ ที่อีกมุมหนึ่งชวนให้นึกถึง กอลลั่ม 

ส่วน สการ์คิง หน้าตาท่าทางอารมณ์ชัดเจนในความเป็นตัวร้ายสุดๆแส้กระดูก ปลายมีด อาวุธคู่กายนี่จอมยุทธห่วงโซ่ในหนังกำลังภายในชัดๆก็อดซิลล่า ยังคงมีเสน่ห์คงเอกลักษณ์เดิมๆ เอาไว้ ฉากต่อสู้ก็ยังคงพลังของความเป็นไททันผู้ยิ่งใหญ่เหมือนเดิม ภาคที่แล้วหนีบเอาเมก้าก็อดซิลล่ามาเป็นตัวร้ายมาภาคนี้ มอร่า แมลงยักษ์ ที่ FC หนังญี่ปุ่นคงจะชื่นชอบมาร่วมวงไพบูลย์ด้วยในแบบที่คงไว้ซึ่งตัวต้นแบบต้นฉบับแต่ดูสีสันสวยงามดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

ตัวละครที่เป็นมนุษย์ ดูเรียบๆ ง่ายๆ จืดชืด แบนราบไปในทุกๆ ส่วนแม้ตัวหนังจะพยายามใส่ในส่วนต่างๆ ลงไป แต่ก็ไม่ช่วยทำให้ดูดีขึ้น บรรดาตัวละครสัตว์ยักษ์ดูดีกว่า เทียบกันไม่ติด

เจีย ที่นำแสดงโดย เคย์ลี ฮอทเทล ดูโตขึ้น จากเด็กน้อยน่ารักมาเป็นสาวรุ่นแม้จะดูน่ารักแต่บทกลับไม่ได้มีอะไรให้เล่นมากนัก

รีเบกกา ฮอลล์ กลับมารับบท ดร.ไอลีน แอนดรูว์ส นักภาษาศาสตร์แม่บุญธรรมของ เจีย ผู้ดูแล คอง

ไบรอัน ไทรี เฮนรี่ ในบท เบอร์นี่ ยูทูบเบอร์ตัวฮาจากภาคที่แล้ว กลายเป็นตัวละครที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ ดูรกหนังมากที่สุด

แดน สตีเวนส์ รับบท  แทรปเปอร์ นักวิทยาศาสตร์ที่เชี่ยวชาญเรื่องไททัน ที่เข้ามารักษา คอง ตัวละครง่ายๆ สบายๆ ผู้มาพร้อมกับเพลงพราะๆ คุ้นหูในอดีต มาจับคู่กับ ดร.ไอรีน โดยเฉพาะ

ฟาลา เฉิน มาแค่โชว์ความสวยในบท ราชีนีเผ่าอีวี่ ในแดนฮอลโลว์เอิร์ธ

แนะนำให้ดูในโรง IMAX ในระบบ 3D ช่วยเพิ่มความสมจริง คม ชัด ลึก พร้อมระบบเสียงกระหึ่มรอบตัว ทำให้เหมือนเข้าไปยืนอยู่ในฉากนั้นจริงๆ ตัวหนังดีไซน์ซาวนด์เอฟเฟกท์ CG เพื่อเพิ่มความยิ่งใหญ่ ของ คอง กับ ก็อดซิลล่า และบรรดาสัตว์จริงๆ

สำหรับใครที่ไม่เคยดูหรือลืมเลือนภาคแรกไปแล้วไม่ต้องตกใจ สนุกสนานไปกับ CxK กันได้แบบเต็มที่ ไม่งงกับเรื่องอย่างแน่นอน แค่ส่งต่อตัวละครหลักเท่านั้น

ชอบๆ ความสนุกสนาน ความมันส์แบบจัดเต็ม สองไททันผู้ยิ่งใหญ่ ทั้ง พี่คองและพี่ก็อดซิลล่า สนุกได้ใจไปเต็มๆ แต่หักความน่าเบื่อน่ารำคาญของตัวละครที่เป็นคนออกไป 8/10 คะแนน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/794778

โอ๊ยเล่าเรื่อง : หอแต๋วแตกแหกกก สัปะหยด

วันเสาร์ ที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

หอแต๋วแตก เริ่มเปิดหอให้กับ ค่ายไฟว์สตาร์ ครั้งแรกในปี 2550  เรื่องง่ายๆ ความวุ่นวายในหอที่สามพี่น้องกะเทยเป็นเจ้าของกับผีในหอ ที่ พจน์ อานนท์ (ชื่อเดิม) ทำออกมาได้สนุกโดนใจ จนทำรายได้งดงาม จนมามีภาคต่อๆ กันมาอย่างต่อเนื่องหลายค่ายหนัง

หอแต๋วแตก แหกกระเจิง…(2552), หอแต๋วแตก แหวกชิมิ (2554) และ หอแต๋วแตก แหกมว๊ากมว๊ากกก (2555) ภาค 2-4 กับค่ายพระนครฟิล์ม หอแต๋วแตก แหกนะคะ (2558) ภาค 5 กับ โมโนฟิล์ม

หอแต๋วแตก แหกต่อไม่รอแล้วนะ (2561) ภาค 6 ในค่าย เอ็ม พิคเจอร์และ M๓๙ พจมาน สว่างคาตา (2563) ภาค 7 ภาคย่อย ที่ทำกับ M๓๙  หอแต๋วแตก แหกโควิดปังปุริเย่ (2564) ภาค 8 ที่พชร์ อานนท์ลงทุนทำเอง หอแต๋วแตก แหกกกสัปะหยด ภาค10 ที่ กลับมาทำให้กับ ค่ายโมโน ออริจินอล และM Studio โดยโดดข้ามภาค 9 

เจ๊แต๋ว กับ อาโคย ถูกผีร้ายรังควาน จนต้องมาตามจัดการผีร้าย ใน หมู่บ้านสัปะหยด โดยมี แพนด้า ตามมาเป็นผู้ช่วย ต้องเผชิญหน้ากับ วิญญาณผีร้าย สามพระในป่าลึก แก๊งกะเทยประจำหมู่บ้าน ครอบครัวสาวลึกลับ ศึกครั้งนี้หนักนัก ผีแพนเค้ก ถูกเรียกตัวด่วนมาเสริมทัพ

เส้นเรื่องหลักของภาคนี้เน้นๆ ไปที่การล้อเลียนหนังผีดังๆ อย่าง สัปเหร่อ กับ ธี่หยด ผสมกับ หุ่นพยนต์ เน้นๆ บรรยากาศน่ากลัวๆ ของหนังผีที่ใส่ตัวละครสนุกสนานจากชุด หอแต๋วแตก เข้ามา สิ่งที่ต่างไป ในภาคนี้คือย้ายโลเกชั่นจากในหอพักมาชุลมุนกันกลางป่า

พชร์ อานนท์ ยังคงแม่นยำและขัดเจนในการทำหนังชุดหอแต๋วแตกวางโครงเรื่องหลักแล้วใส่ตัวละครหลักๆ เข้ามา เน้นมุขกะเทยเป็นหลัก มุขสองแง่สามง่าม นำเอาเด็กหนุ่มหน้าตาดีหุ่นดีมาโชว์ โดยไม่ต้องสนใจที่มาที่ไปในแบบนึกจะมาก็มาจะไปก็ไป ไม่จำเป็นต้องมีความต่อเนื่องยังคงมีการนำเหตุการณ์/บุคคลที่กำลังเป็นกระแสมาล้อเลียนมาใส่ในหนังเรียกได้ว่าไม่ตกยุค

ที่ต้องชมเลยคือในส่วนโปรดักชั่น ภาพสวย บรรยากาศ ความน่ากลัวของหนังผี ชวนตกใจ ออกมาเป็นหนังผี มีฉากสะดุ้งตุ้งแช่ตกใจ น่ากลัวชวนขนหัวลุก เพียงแต่อาจจะถูกเบรกหรือตบด้วยมุขตลก เลยมีทั้งเรียกกรี๊ดปนกับเสียงหัวเราะ หรือตกใจแบบค้างๆ คาๆ 

เจ๊แต๋ว ยังคงจูงมือหลานรัก อาโคย ผีแพนเค้ก แพนด้า กลับมาเป็นตัวละครหลัก จตุรงค์ พลบูรณ์, โก๊ะตี๋-เจริญพร ยังคงมาในแบบที่คุ้นตากันตั้งแต่ภาคแรก แต่ที่ขโมยซีนคือ กัส-วีรดิษฐ์ ที่มาลุคของอาโคย ที่เปลี่ยนไป แบกน้ำหนักถึง 130 กิโล ที่เรียกเสียงฮาได้มากทีเดียวติ๊ก-ชาญณรงค์ ผลุบๆ โผล่ๆ กับบท พยูน กับประโยคฮิตติดหูรวมทั้ง มดดำ กับ การ์ตูน ก็กลับมาและเตรียมจากไปของสองตัวละครนี้ 

ติช่า-กันติชา ในบท ผีดอกหญ้า( ส่วนผสมระหว่าง ผีสาวในธี่หยดกับ หุ่นพยนต์) ที่ดูหลอน ดูน่ากลัว ดูจริงจัง เล่นดี น่ากลัว ไม่มีหลุดความเป็นผี ไม่มีมุขตลก

อัจฉริยะ ศรีทา (สัปเหร่อศักดิ์ จาก หนังชุดไทบ้านเดอะซีรี่ส์หนัง สัปเหร่อ ตัวจริงเสียงจริง) มาในบท สัปเหร่ออัจฉริยะ  ที่ไม่มีบทตลกเช่นกัน ปุ้มปุ้ย-พรรณทิพา มาในบท น้ำฝน สาวลึกลับในหมู่บ้าน ผัดไท-ดีใจ ดีดีดี ในบท แม่หยาด สามเด็กสร้างพชร์ พัดชา ชนุดมสุขสถิตย์, เอแคลร์ จือปาก, น้องหลิน ท่าขอน

หอแต๋วแตกแหกกก สัปะหยด เป็นหนังที่ตอบโจทย์คอหนังที่ชอบหนังแนวตลกสนุกสนาน ไม่ต้องคิดอะไรมาก หนังตลกในแนวของ พชร์ อานนท์ แต่อาจจะไม่โดนไม่ถูกใจ คนที่ไม่ชอบหนังแนวนี้ แต่สำหรับ FC หอแต๋วแตก ไม่ผิดหวังอย่างแน่นอน มากี่ภาคกี่ภาคก็ยังตามดูและแม้ว่าบอกภาค 10 จะเป็นภาคท้ายสุด แต่ล่าสุด พชร์ อานนท์ก็ประกาศออกมาแล้วว่าจะทำภาคที่ 11 หอแต๋วแตก 11 หกกี่โมง และย้อนกลับมาทำภาคที่ 9 หอแต๋วแตก แหกอาชีวะ 90

ในส่วนของหนังผี บรรยากาศหลอนเอาไป 8/10 หัวกะโหลก แต่ในส่วนของหนังตลก 5/10 คะแนน ในความเป็นหอแต๋วแตก ชอบรองจากภาค 1

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/791927

โอ๊ยเล่าเรื่อง : กังฟูแพนด้า 4 (Kung Fu Panda 4)

วันเสาร์ ที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

สกาดูช! “โป แพนด้า” พุงพุ้ยลูกชายเจ้าของร้านบะหมี่ที่โชคชะตาลิขิตให้กลายเป็น นักรบมังกรในตำนานใน กังฟูแพนด้า(2008) ค่อยๆ เรียนรู้วิถีจอมยุทธ ไปพบกับชาติกำเนิดที่แท้จริง ใน กังฟูแพนด้า 2(2011) ก่อนจะได้พบกับ พ่อตัวจริงป๊ะป๋าแพนด้า เขยิบจาก ลูกศิษย์มาเป็นอาจารย์ ใน กังฟู แพนด้า 3(2016)

กังฟูแพนด้า 4 การกลับมาอีกครั้งของ “โป” ที่เตรียม เขยิบฐานะ ขึ้นเป็น ผู้นำจิตวิญญาณของหุบเขาสันติและสืบหาผู้สืบทอดตำแหน่ง นักรบมังกร เส้นเรื่องหลักของ Kung Fu Panda 4 ยังคงอยู่ที่ เส้นทางการเติบโต การเรียนรู้โป ที่โตขึ้นตามวัย หลังจากพูดถึงการค้นหาตัวตนของตัวเอง การทำให้ตัวเองเป็นตัวเอง ไม่ใช่ให้ตัวเองเป็นคนอื่น ในภาคก่อนๆ มาสู่ ประเด็น เรื่อง การเปลี่ยนแปลง เสน่ห์ของ กังฟูแพนด้า ยังคงมีอยู่ครบ จัดเต็ม ความน่ารักของตัวการ์ตูน ภาพสวย ฉากต่อสู้ในแบบวิทยายุทธ์กำลังภายในที่พลิ้วไหว ในภาคนี้ มีความรู้สึก เชื่อมต่อ กับ ภาค 3มีอะไรหลายอย่างที่ส่งไม้ต่อ ส่งต่อ เหมือนๆ กัน เริ่มจากไม้เท้าปัญญา ที่ส่งต่อมาจากภาค 3 อาวุธคู่มือของ “โป” และยังมีตัวร้ายที่ดูดพลังดูดวิชา การดึงจอมยุทธ์จากปรภพ มาเกี่ยวข้อง ฯลฯ

เส้นเรื่องในภาคก่อนปมต่างๆ ภารกิจ การเรียนเดินทางของโป ในภาคก่อนมีหลายอย่างที่มีความแปลกใหม่ชวนติดตาม แต่ในภาคนี้ กลับไม่ค่อย รู้สึกว้าว!! สักเท่าไหร่ในภาคก่อนจะเน้นไปที่ “โป” ดูเด่นอยู่คนเดียว โดยมี ตัวละครอื่นๆเข้ามาช่วยเสริมความสนุก แต่ในภาคนี้ ตัวหนังกลับให้ “โป”เดินเรื่องไปพร้อมกับ จอมโจรเจิน เน้นไปที่ การเป็นคู่หูไปพร้อมกันจากการตามดู ปม เบื้องหลังของ “โป” ในตอนก่อนๆมาในภาคนี้ เทไปที่ “เจิน” เพียงคนเดียวความสนุกสนานจึงเน้นไปที่เดินทางของคู่ซี้คู่หูคู่กัด 2 คู่ เพื่อนใหม่ และสิงพ่อจริงพ่อเลี้ยง

“โป” ยังคงเป็น แพนด้าพุงพุ้ย น่ารัก แม้จะเติบโตขึ้นแต่ก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่ในตัวเอง “แจ็ค แบล็ค” ยังคงให้เสียงความน่ารักออกมาได้ดี (เสียงไทยโดย ดีเจเชาเชา-ชวลิต ศรีมั่นคง เจ้าเก่า) “เจิน” สุนัขจิ้งจอก ดูสวยน่ารักมีรังสีความเจ้าเล่ห์ ในแบบสุนัขจิ้งจอก ที่แววตา สีหน้าท่าทาง ลีลากันต่อสู้ดูพลิ้วไหว อควาฟินา พากย์เสียงจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ได้ดีทีเดียว

กังฟูแพนด้า 4 ยังคงสร้างความสนุกน่ารัก ดูไปยิ้มไป น่ารักสดใสมีความสุข ได้เหมือน ทุกๆ ตอนที่ผ่านมาแฟนๆ ประจำ คงไม่พลาด เพื่อนเก่ากลับมาทั้งที ต้องมาเจอะเจอกัน 8/10 คะแนน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/790467

วันเสาร์ ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

Dune คือนิยายไซ-ไฟคลาสสิกของโลกตลอดกาล ของ แฟรงก์เฮอร์เบิร์ต ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1965 การผจญภัยอันตื่นเต้น ไซ-ไฟ แฟนตาซี เวทมนตร์ และการเมืองได้รับการขนานนามว่าเป็น The Lord of the Rings แห่งแวดวงนิยายไซ-ไฟ เคยได้รับรางวัล Hugo Award และ Nebula Award สาขานิยายยอดเยี่ยมตั้งแต่ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1966 (แฟรงก์ เฮอร์เบิร์ต เขียนไว้ 6 เล่ม ก่อนที่ลูกชายเขาจะสานต่อ เขียนนวนิยายไตรภาค ภาคต่อและภาคปฐมบทของดูน ออกมาอีกหลายเล่ม)

Dune ถูกนำมาสร้างครั้งแรกในปี 1984 โดย ดีโน เลอ ลอเรนติส กำกับโดยเดวิด ลินซ์ (ชื่อไทยคือ ดูนสงครามล้างเผ่าพันธุ์จักรวาล) 

ในปี 2000 ดูน ถูกสร้างเป็นมินิซีรี่ส์จำนวน 3 ตอน ฉายทางโทรทัศน์ใช้ชื่อว่า Frank Herbert’s Dune และภาคต่ออีก 3 ตอน ชื่อ Frank Herbert’s Children of Dune ฉายในปี 2003

จนกระทั่ง Dune ถูกนำมาสร้างใหม่ ในปี 2021 ผลงานการกำกับของ เดอนีส์ วีลเนิฟว์ ที่มีภาค 2 ตามออกมาในปี 2024

โครงเรื่องหลักของ Dune ไม่ต่างอะไรกับนิยายกำลังภายในจักรๆ วงศ์ๆการชิงบัลลังก์ คำทำนาย จักรพรรดิ ผู้กลัวการถูกชิงบัลลังก์พี่น้องรวมตัวกันเพื่อพลังทางการเมืองตัวละครหลักๆ อย่าง พอล อะเทรดีส ที่มา-ที่ไป พลังความสามารถอดนึกถึงตระกูลสกายวอล์กเกอร์ใน สตาร์วอร์ส ไม่ได้

เดอนีส์ วิลเนิฟว์ ทำ Dune Part Two  ออกมาดูสนุก เล่าเรื่องง่ายๆ เดินเรื่องต่อจากในภาคแรก แม้เนื้อเรื่องอาจจะทำให้คนดูบางส่วนสับสน งงงวย ไปกับตัวละครมากมาย แต่ก็ชดเชยด้วย ฉากต่อสู้ที่ดูสนุกสนาน ฉาบรบยิ่งใหญ่ตระการตา การต่อสู้ตัวๆ ประดาบประมีด มือเปล่า ปืนผาหน้าไม้

ดาราดังๆ มีฝีมือเยี่ยม ยกทัพกันมาแสดง หลายคน แต่งหน้าแต่งตา จนจำแทบไม่ได้ นักแสดงที่ต่อยอดมาจากในภาคแรก มากันครบ เพิ่มเติมคือ ตัวละครใหม่ๆ ในภาคนี้ ทิโมธี ชาลาเมต์ มาพร้อมกับเสน่ห์ความน่ารัก หล่อเหลา มีพัฒนาการของตัวละครที่ค่อยๆ โตขึ้นตามวัย และหล่อหลอมจากประสบการณ์เรื่องราวที่เจอมา ดูดีที่ในส่วนดราม่า รัก หรือแอ๊กชั่น

เซนเดย์อา ในบท ชานี่ นักรบสาวทะเลทราย หวานใจ พอล ดูดี สวยน่ารักมากกว่าในภาคที่แล้ว ชวนให้คนดูรักไปกับตัวละครตัวนี้ 

ออสติน บัตเลอร์ ในบท เฟย์ด-รอว์ธา หลานชายบารอน ตัวร้าย ที่สุดของเรื่อง เถื่อนๆ ดิบๆ ได้ใจ ออร่า ความซาดิสต์ มาแบบจัดเต็ม

รีเบคกา เฟอร์กูสัน มาพร้อมกับความสวยสง่า ในบทเลดี้เจสซิก้า คุณแม่ที่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกชายและแก้แค้นแทนสามี

เดฟ บาวทิสต้า  เป็น เดอะ บีสต์ แรบแบน หลานของบารอน วลาดิเมียร์ฮาร์คอนเนน ผู้มีความสุขจากการทำร้ายผู้อื่น และเขาเป็นผู้คุมอำนาจสูงสุดแห่งอาร์ราคิส ชาร์ล็อตต์ แรมพลิง กลับมารับบทแม่ใหญ่ โมเฮียม หนึ่งในตัวละครที่มีความโหดเหี้ยมผู้อยู่เบื้องหลังทุกแผนการ

จอช โบรลิน ในบท เกอร์นีย์ ฮอลเล็ค  นักรบผู้เก่งกล้าของ อะเมทิสฮาเวียร์ บาร์เด็ม รับบท สติลการ์ นักรบแห่ง ทะเลทราย

ฟลอเรนซ์ พิวจ์ ในบท เจ้าหญิงอิรูลาน ผู้สง่างามช่าวลูกสาวคิด ลูกสาวของจักรพรรดิพาดิชา ชาดดัมที่สี่ ที่รับบทโดย คริสโตเฟอร์ วอลเคน และบุตรบุญธรรมของเบเน เจสเซริต คุณแม่ใหญ่ โมเฮียม 

สเตลแลน ชาร์สการ์ด รับบท บารอน วลาดิเมียร์ ฮาร์คอนเนน ผู้มีความโหดเหี้ยม

เลอา เซย์ดูซ์ ในบท เลดี้ มาร์กอต เฟนริง พี่น้องของบีน เกสซีริต ผู้มีพลังมหาศาล และ ซูเฮลา ยาคอบ ในบท ชิชาคลี เพื่อนสนิทของชานี่

งานด้านโปรดักชั่นออกมาดีงาม ดูดีไปหมด ภาพทะเลทรายที่ดูสวยงามสีเหลืองนวลดูสบายตาอบอุ่น ดูมีชีวิต ไปพร้อมๆ กับความน่าสะพรึง เมื่ออยู่ท่ามกลางพายุทะเลทราย หรือสัตว์ร้ายเคลื่อนตัวอยู่ข้างใต้ (ดูแล้วอดนึกไปถึง ความงามของทะเลทรายใน Lawrence of Arabia)

ชอบมากๆ กับงานด้านภาพ ที่มีหลากหลาย ภาพสวยงามที่ทำให้ ทะเลทรายเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ภาพขาวดำในช่วงของ ตัวละครร้ายๆ ที่ชวนให้นึกถึง งานศิลปะชิ้นเยี่ยม ฯลฯ ภาพที่สวยงาม มาพร้อมกับ การตัดต่อ เสื้อผ้าหน้าผม ฉาก ดนตรีประกอบ อันยอดเยี่ยม ของ ฮานส์ ซิมเมอร์ ที่ผสมกันได้อย่างลงตัว

แนะนำให้ดูในระบบ IMAX ที่ช่วยเพิ่มความอลังการงานภาพที่มาพร้อมกับระบบเสียงกระหึ่ม ให้ภาพเสียงที่ทำให้ดูกันแบบอลังการงานสร้าง ไม่น่าเบื่อจะมีที่ติดอยู่บ้าง ก็ตรงฉากทัพนักรบ พลเมือง ที่มีคนมากๆ เรียงแถวกันมากมายแม้ซีจีจะสร้างภาพได้โอเค แต่ภาพที่ออกมา มันชัดเจนว่าใช้ซีจี สร้างภาพ ไม่พลิ้วไหวทำให้ลดความสนุกลงไปพอควร

ตัวหนังมีความยาว 166 นาที เกือบไป 3 ชั่วโมงเต็ม และหนังจบแบบดื้อๆ แบบเดียวกับใน ภาคแรก รอดูตอนต่อไปในภาค 3 ทำให้หลายคนยังสนุกสนาน อารมณ์ค้างๆ อยากรู้เรื่องต่อไปไวๆ  ดูน สองภาคนี้ เนื้อหา ยังไม่หมด เล่มหนึ่งในนิยาย ซึ่งตัวนิยาย ยาวมีหลายเล่ม เล่นไปจนรุ่นลูกรุ่นหลาน ซึ่งทั้ง 2 ภาคนี้ จบเรื่องลง เหมือนใน Dune ฉบับปี 1984 

ก่อนที่จะมาดู Dune Part Two จำเป็นต้องดูภาคแรกมาก่อน เพราะหนังไม่มีเล่าย้อนให้เสียเวลา ขนาดบางคนดูภาคแรกมาแล้วยังงงๆ กับเรื่องราวและตัวละคร ถ้าไม่เคยดูมาก่อน ต่อเรื่องไม่ติด ลำพัง!! ตัวหนังล้วนๆ แม้จะอลังการงานสร้างก็ไม่ช่วยให้ดูสนุก ถ้าต่อเรื่องราวไม่ติด สนุกสนาน เพลิดเพลิน ไปกับ เจ้าหนอนทะเลทราย ชอบๆ ในระดับ 8/10 คะแนน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/789095

โอ๊ยเล่าเรื่อง : พี่นาค 4 ห้ามบวช..ห้ามสึก..ห้ามลัก..ห้ามลืม

วันเสาร์ ที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567, 06.00 น.

“พี่นาค” คือหนังผีน่ากลัวปนความฮาที่ “ไฟว์สตาร์” เปิดตำนาน “ผีพี่นาค” จนประสบความสำเร็จงดงามในปี 2562 ทำให้มีภาคต่อยอดสู่จักรวาลผีพี่นาคตามมาอีก 2 ภาคในปี 2563, 2565 ผีนาคนนท์, ผีนาคสน, ผีนาคคำ, มาสู่พี่นาค 4 ผีพี่นาคตนใหม่ภายใต้หน้ากากสยอง 

ไมค์-ภณธฤต โชติกฤษฎาโสภณ ยังคงชัดเจนในลายเซ็นงานของตัวเอง กับหนังชุด พี่นาค และ หุ่นพยนต์ แบบเต็มๆ มาตามสูตรเป๊ะๆ ที่แทบจะไม่มีอะไรที่ฉีก ไม่ว่าจะเป็น เส้นเรื่อง ปมในตัวผีพี่นาค การสืบคดีผีๆ บรรยากาศการเล่าเรื่อง เน้นๆ ผีน่ากลัวแบบจริงจัง แทรกด้วยมุขเฮฮาที่เข้ากันได้ดีกับตัวเรื่องแต่ไม่ทำให้ความเป็นหนังผีน่ากลัวลดน้อยลงภาพเสียงดนตรีประกอบ เน้นๆ ด้วย ความน่ากลัว ใน ตัวผีพี่นาค ที่ภาคนี้ ชัดเจน มาพร้อมกับ หน้ากากผีตาโขนผีหน้าเละภายใต้หน้ากาก น่าเสียดายที่ในภาคนี้ พลังความน่ากลัว ออร่าในตัว ผีพี่นาค ดูอ่อนมากเมื่อเทียบกับ สามผีตัวรุ่นพี่ ที่มาพร้อมกับ ความจริงจัง เล่นกันถึงตาย แต่ ผีนาคติณ แค่ มาหลอกมาหลอน แก้ปม บูลลี่ ให้คนมากราบเท้า เท่านั้นความน่ากลัว ความสยดสยอง ฉากสะดุ้งตุ้งแช่ ดูอ่อนพลังลงจากภาคก่อนๆ ยังดีที่ ยังได้เสียงกรี๊ด จากคนดูหนังขวัญอ่อน มากระตุ้นให้ตกใจตาม แต่สิ่งที่ ตัวหนังยังคงทำได้ดีคือ มุขตลก ที่เรียกเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี ใส่เข้ามา ได้ถูกที่ถูกเวลา มีทั้งมุข กะเทย มุขหนังวายเพศสภาพ มุขวิ่งหนีผีมีแม้กระทั่งมุข จิกกัด ผีพี่นาคตัวก่อนๆ

พี่นาค 4 ถึงคิวที่เส้นเรื่องไปอยู่ กับ โท-โทมินจุนที่เริ่มมาเข้าแก๊งเจอผีพี่นาค มาตั้งแต่ภาค 2 ได้เวลา เผชิญหน้ากับ ผีพี่นาคตนใหม่ กับชีวิตของตัวเอง ที่มีการปู รายละเอียด เอาไว้ ใน พี่นาค 3 มีน-พีรวิชญ์ มาพร้อม เสน่ห์ ความหล่อ โดนใจสาวๆ เหมือนเดิม ทุกมุมดูดี การแสดงยังเหมือนเดิมจากภาคก่อนๆ 

บอลลูน กับ เฟิร์ส ยังคงเป็น สองตัวละครหลักที่อยู่มาตั้งแต่ภาคแรก บุคลิกยังเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนไปคือ การแต่งตัว เสื้อผ้าหน้าผม ที่ไม่ซ้ำกันทุกภาคเอม-วิทวัส กับ เจมส์-ภูริพรรธน์ ยังคง เล่นกันได้แบบเข้าขา รับส่งความสนุกเสียงหัวเราะ ความฮามาแบบเต็มๆ แบกหนังเอาไว้ทั้งเรื่องดูแบบไม่เบื่อ โดยในภาคนี้ ชัดเจน ในความเป็นตัวเสริมเส้นเรื่องไปอยู่ตัวละครคนอื่น

เณรน็อต จาก พี่นาค 1-3 กลับมาครั้ง ในรูปแบบ ฆราวาส จาก เณรน้อยน่ารักๆ ต้า-อธิวัตน์ มาพร้อมกับวัยที่โตขึ้น ดูดีในแบบวัยรุ่นๆ เป็นตัวเสริมที่เพิ่มความสดใสให้กับตัวเรื่อง

แปลน-รัฐวิทย์ ชายลับแล จากใน พี่นาค 3 กลับมารับบทเดิม มีบทเพิ่มขึ้น ในภาคนี้ เป็นตัวคีย์ของเรื่อง

ตัวละครใหม่ๆ ในภาคนี้ ประกอบด้วย นนท์-อินทนนท์กับ มินตัน-มินตรา มารับบท แพรรี่ แม่ครัวปากแจ๋ว กับโบนัส  เครื่องด่าแห่งหมู่บ้านสองพี่น้อง เพื่อนเก่าของ โทจัสติน เบนเน็ท ในบท เณรอิคคิว กาโตว์-ปัณณวิชญ์มารับบท ไอ้ยิ้ม เด็กหนุ่มในหมู่บ้าน ที่ทำทุกอย่างได้เงินที่ร่วมเผชิญหน้ากับผีพี่นาค ตอนจบของ พี่นาค 4 ยังคงทิ้งเชื้อส่งต่อไปสู่ พี่นาค 5 กับ…. ที่จะมีเส้นเรื่องของตัวเองต่อจาก โทอาจจะไม่น่ากลัว ไม่สนุกเท่า พี่นาค 1-3 รวมไปถึง หุ่นพยนต์ แต่พี่นาค 4 ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ดูกันได้แบบเพลินๆ ในระดับ 6/10 หัวกะโหลก

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/786237

โอ๊ยเล่าเรื่อง : โคตรพยัคฆ์ชน คนมือทอง (The Goldfinger)

วันเสาร์ ที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567, 06.00 น.

การกลับมาพบกันอีกครั้งในรอบ 20 ปี ของ 2 ซูเปอร์สตาร์แห่งเอเชีย เหลียงเฉาเหว่ย และ หลิวเต๋อหัว ในผลงานการเขียนบท และกำกับภาพยนตร์ของ จวงเหวินเฉียง (เฟลิกซ์ ชอง)(ผู้เขียนบท “Infernal Affairs” ทั้ง 3 ภาค)

ตัวหนังดัดแปลงมาจากคดีสุดอื้อฉาวทางการเงินของกลุ่มบริษัทคาร์เรียน กรุ๊ป (Carrian Group) ที่ล่มสลายจากการฉ้อโกง และการพัวพันกับคดีฆาตกรรมนักบัญชีของธนาคารในปี 1983 ที่ถือว่าเป็นคดีล้มละลายที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของฮ่องกง

โคตรพยัคฆ์ชน คนมือทอง (The Goldfinger) มาพร้อมบรรยากาศของหนังฮ่องกงในยุค 90 ในแนวหนังเจ้าพ่อมาเฟีย หักเหลี่ยมเฉือนคม ตำรวจจับผู้ร้าย ที่สร้างจากคดีดังที่เกิดขึ้นจริง เพียงแต่หนังไม่ได้ทำออกมาให้แนวแอ๊กชั่นรุนแรง เน้นการเชือดเฉือนกันของตัวละคร ฉากแอ๊กชั่นแค่เป็นส่วนเสริมเพิ่มความตื่นเต้น ความสนุก โดยที่ไม่เว่อร์เกินจริง แม้จะมีบรรยากาศของหนังฮ่องกง ยุค 90แต่ตัวหนังก็นำเสนอการเล่าเรื่องโปรดักชั่นที่ทำออกมาเนี้ยบมีความพิถีพิถันในแบบที่หนังในยุคนี้สมัยนี้ทำกัน

ตัวหนังเดินเรื่องเร็ว เล่าเรื่องแบบไม่เรียงลำดับเหตุการณ์เล่าผ่านตัวละครหลัก ผ่านคำให้การของพยานผู้ต้องหาคนอื่นๆ รวมไปถึงการสืบสวนของฝ่ายตำรวจตัดสลับไปมากับช่วงยุคปัจจุบันตัวหนังมีครบรส การหักเหลี่ยมกันในเชิงธุรกิจ การสืบสวนตามจับกุมของตำรวจ ดราม่าเข้มข้น มิตรภาพ การทรยศหักหลัง ผลประโยชน์ อารมณ์ขัน และที่ขาดไม่ได้ คือ ฉากแอ๊กชั่นในแบบหนังฮ่องกง

เหลียงเฉาเหว่ย ยังคงพลังเหลือล้น เล่นเรื่อยๆ ดูเด่น มากๆ ในทุกๆ ฉาก กลบคนอื่นๆ หมด ทำให้เชื่อว่าเป็นอัจฉริยะ เป็นคนเก่ง มีความลุ่มลึก เจ้าเล่ห์ โหด แต่ก็ดูมีน้ำใจ

หลิวเต๋อหัว ดีงาม เป็นคู่ปรับที่มาต่อกรกับ เหลียงเฉาเหว่ยแบบสมน้ำสมเนื้อ บทอาจจะน้อยกว่า แต่ทุกฉากที่ออกมาดูมีพลังดูดีไปหมด

นอกจาก เฮียเหลียง กับ เฮียหลิว แล้ว ยังได้ดารารุ่นเก่าที่คุ้นหน้ากันดี อาทิ เยิ่นต๊ะหัว, ไท่เป่า, เจียงห่าวเหวิน,ฟางจงซิ่น, อาซา และ เฉินเจียเล่อ และที่ดีใจฟิลสุดๆ คือ ได้เห็น หยวนหย่งอี้ นางเอกขวัญใจ มารับเชิญในบทผู้พิพากษาสาว

เสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของเรื่องนี้อยู่ที่เสียงภาษาไทย ที่ได้ ติ่ง-สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล กลับมาให้เสียง เหลียงเฉาเหว่ย และ โอ๊ต-จักรกฤษณ์ หาญวิชัย มาพากย์เสียง หลิวเต๋อหัว นำทีมนักพากษ์ชั้นนำ อาทิ ปิยะ-ชำนาญกิจ, เล็ก ดอกคำใต้ ฯลฯ

โคตรพยัคฆ์ชน คนมือทอง (The Goldfinger) อาจจะไม่โดนใจ คอหนังรุ่นใหม่ อาจมีบางอย่างที่ถูกเชยๆ ขัดหูขัดตาอยู่บ้าง แทบจะไม่มี ดารารุ่นใหม่ที่คุ้นเคยแต่สำหรับ คอหนังฮ่องกงในยุครุ่งเรือง ยุค 90 ต้องถูกใจอย่างแน่นอน สนุกโดนใจในระดับ 8/10 คะแนนครับ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/784697

โอ๊ยเล่าเรื่อง : Blue Giant เป่าฝันให้เต็มฟ้า

วันเสาร์ ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567, 06.00 น.

แอนิเมชั่นงามๆ ที่ดัดแปลงจาก มังงะ เรื่องดังของญี่ปุ่น ที่นำเสนอเรื่องราวของดนตรีแจ๊ส ได มิยาโมโตเด็กหนุ่มจากเมืองเซนได เดินทางมาโตเกียว เพื่อสานฝันที่จะเป็นนักแซกโซโฟนอันดับหนึ่งของโลก ทำงานแบกหามฝึกฝนฝีมือด้วยตัวเอง และหาที่ฟังเพลงแจ๊สเพื่อเพิ่มประสบการณ์ จนได้พบกับ ยูกิโนริ ซาวาเบะ นักเปียโนฝีมือดีวัยเดียวกัน และตกลงตั้งวงดนตรี และดึง ชินจิทามาดะ เพื่อนซี้วัยมัธยมของ ได ที่เขามาพักอาศัยอยู่ด้วย ที่ไม่มีพื้นฐานทางด้านดนตรี มาร่วมเล่นกลองวง Jass ถือกำเนิดขึ้น เริ่มต้นเล่นดนตรี เริ่มฝึกฝนดนตรี เพื่อทำความฝันของแต่ละคนให้เป็นจริง หัวใจสำคัญ ของ Blue Giant เป่าฝันให้เต็มฟ้า อยู่ที่เรื่องราวของดนตรี ความสัมพันธ์ มิตรภาพของ 3 สมาชิกในทีม ที่มีความฝันต่างกัน มีความสามารถต่างกัน แต่ทุกคนเชื่อมกันด้วยดนตรี

เส้นเรื่องหลักของหนัง มาตามสูตรชัดเจน สนุกไปกับบรรยากาศของหนังสร้างฝัน สร้างแรงบันดาล การฝึกฝนความพยายาม ท่ามกลางมิตรภาพ
อันงดงามของเพื่อนคนรอบข้าง Blue Giant เป่าฝันให้เต็มฟ้า คือแอนิเมชั่นที่ให้ความอิ่มเอมทั้งอารมณ์ ภาพลายเส้นอันสวยงาม ภาพตัวละครที่พลิ้วไหว เข้าถึงคนดู ภาพของการเล่นดนตรีในลายเส้นที่แปลกตา เหมือนดูภาพวาดศิลปะอันงดงาม ดึงให้เข้าไปสู่เรื่องราว เหมือนเข้าไปนั่งดูการแสดงสดๆ ข้างๆ เวที การเล่าเรื่องที่สนุกชวนติดตาม เสียงดนตรีแจ๊สที่ไพเราะ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม

ฮิโรมิ อูเอฮาระ นักเปียโนนักแต่งเพลงแจ๊ส ชาวญี่ปุ่นโด่งดังในระดับโลก เจ้าของรางวัลแกรมมี่อวอร์ด มาดูแลออกแบบเพลงต่างๆ ในเรื่อง ทุกๆ ฉากที่ออกมาจึงเต็มไปด้วยพลัง มีสีสัน ความงดงามของห้วงทำนองเพลงแจ๊ส ทั้งแซกโซโฟน เปียโน กลอง ฉากดนตรีทุกๆ ฉากดีงามไปหมด แต่ละโชว์ให้ภาพการแสดงที่ต่างกันไม่ซ้ำ ทำให้ดูได้ไม่เบื่อ โดยเฉพาะฉากสุดท้าย ไคลแม็กซ์ของเรื่อง ที่มีพลังมากๆ เหมือนได้เข้ามานั่งดูคอนเสิร์ตดีๆ งานหนึ่งทีเดียวฉากนี้โชว์เสียงแซกโซโฟน เสียงเปียโน และเสียงกลอง ออกมาได้อย่างอัศจรรย์บาดลึกเข้าไปในใจ ขนลุกขึ้นมาในทันที หนังจบแล้วอย่าเพิ่งลุกในช่วงเอนเครดิต มีติ่งต่อท้ายที่มาเรียกรอยยิ้มก่อนกลับ รักตัวหนังจนเข้าไปเป็นหนังการ์ตูนญี่ปุ่นในดวงใจเรียบร้อยแล้ว 10/10 คะแนนเต็มๆ ไม่มีหักครับ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/783257

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ‘เหมรฺย’ บน บาป สาป แช่ง

วันเสาร์ ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

“เหมรฺย” (อ่านว่า เหมย) คือ การบนบานศาลกล่าว หากสำเร็จจะทำสิ่งใดเป็นการตอบแทนเป็นต้น แต่หากไม่ทำตามที่กล่าวไว้ก็จะได้รับผลตามแต่วิบากกรรมของแต่ละคน ถึงขั้นชีวิตตามความเชื่อ เรื่องราวของครอบครัวหนึ่งที่ได้ทำการบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อขอทายาทสืบสานศิลปะโนรา แต่เมื่อเวลาผ่านไปครอบครัวนี้ไม่ได้ทำตามคำสัตย์สาบาน จึงนำมาซึ่งความสยองขวัญในการทวงคืนสัญญาที่ต้องแลกมาด้วยชีวิต“เหมรฺย” บน บาป สาป แช่ง มีการเล่าเรื่องผ่านตัว อลิซ กับ ออกัสที่พาเข้าไป 4 เรื่องราว 4 เหตุการณ์ กับ 4 ตัวละคร ที่เกี่ยวข้องกับ มโนราห์ อันทำให้เกิด  “เหมรฺย” ขึ้น อารมณ์เหมือนดูเรื่องสั้น 4 เรื่อง ที่ผลเกี่ยวเนื่องกัน

บน..เน้นๆ ไปที่ เอ ที่อยากได้ลูกชาย เลยไปบนบานขอกับครูมโนราห์ โดยมีลูกชายเป็นเครื่องบน บาป..ปมที่อลิศ เคยทำเอาไว้ เมื่อ 15 ปีก่อนตัวหนังย้ำตรงส่วนบ่อยๆ ความจริงที่ถูกปิดไว้ และรอวันทวงคืนอย่างสาสม สาป..พาย้อนกลับไปในอดีต ย้อนยุคไปสมัยปู่ทวด ออกัส เคยทำอะไรไว้ผลกรรมที่ต้องคำสาปของผู้ใหญ่จึงตามมา บรรยากาศ เส้นเรื่อง ชวนให้นึกถึงหนัง โหมโรง ที่พ่อคาดหวังกับลูกชายคนโต แต่มีอันต้องจากไปเหลือลูกชายคนเล็ก จะต่างกันที่ใน โหมโรง นั้น ค่อนข้างสวยงาม แต่ในเรื่องนี้เป็นเรื่องเศร้า แช่ง..ผลสืบเนื่องมาจาก บาป ที่เคยทำ คำสาปแช่งส่งผลให้เกิดเรื่องร้ายๆ เป็นช่วงสรุป เฉลย ดึงอีกสามเหตุการณ์เข้าด้วยกัน

“เหมรฺย” บน บาป สาป แช่ง เป็นหนังผี ที่เป็นผีจริงๆ เป็นหนังที่ตามหลอกหลอน ไม่ใช่หนังผี ฆาตกรโหด ฆ่ากันแบบถึงเลือด ถึงไม่มีเลือดสาดไม่มีภาพความรุนแรง แต่สร้างความน่ากลัวด้วยบรรยากาศผีครูบาอาจารย์ ที่ชัดเจนด้วยครูมโนราห์

ซี-ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์ บทอาจจะน้อยไปหน่อยเมื่อเทียบกับนักแสดงหลักคนอื่นๆ มาแบบกะปริดกะปรอย เน้นๆ ไปที่เรื่องราวในอดีตเมื่อ 15 ปีก่อน เริ่มต้นเรื่องราว

เจนนี่-รัชนก สุวรรณเกตุ เล่นดีดูเป็นธรรมชาติ ฉีกไปได้บทที่โตขึ้นดราม่าเกือบทั้งเรื่อง รับรู้ถึงพลังของแม่ ที่พยายามปกป้องลูก จะติดอยู่นิด คือแม้จะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทั้งหน้าตา ท่าทาง เครื่องแต่งกาย แต่ดูยังไงๆก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นเมียของ ซี-ศิวัฒน์ หรือเป็นแม่ที่มีลูกชายวัย 15 ปี

มังกร-ฟาบริซโช่ เปาโล เล่นได้ไม่เลว สามารถทำให้รู้สึกอินตามเอาใจช่วย และอยากรู้ว่าตัว ออกัส ไปทำอะไรไว้จึงทำให้เกิดเรื่องเกิดราวขึ้นช่วงที่เป็น ออกัส ในชาตินี้กับ ทับ ในอดีตดูต่างกันแต่ดูดีทั้งคู่ นอกจากนี้มีได้โชว์การรำโนราด้วย

เอกชัย ศรีวิชัย ดูน่าเกรงขาม ออร่า ดุดันความเข้มงวด ในแบบ พ่อครู มาแบบจัดเต็ม พลังการแสดงล้นเหลือเหมือนเคยดูกัน

สนธยา ชิดมณี ในบท เชิด หนุ่มลึกลับที่อยู่ในเรือนครูมโนราห์ยังคงเล่นนิ่งๆ ดูเซอร์ๆ ชัดเจนในความเป็นใต้ เป็นตัวละครที่เหมือนไม่มีอะไร ดูมีความลับ แต่จะเป็นตัวละครที่มีเซอร์ไพรส์ในตอนท้ายเรื่อง

ปู-นาตยา จันทร์รุ่ง มารับบททองศรี เมียพ่อครู ที่เป็นช้างเท้าหลังต้องคอยแอบช่วยลูก ธนาวุฒิ เกสโร ในบท ทิว ลูกชายพ่อครูที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดวิบากกรรมอันเกิดจากความรัก ความหลง ความลำเอียง ที่พ่อครูมีกับลูกทั้งสองคนทายาทมโนราห์

เอกชัย ศรีวิชัย ทำ “เหมรฺย” บน บาป สาป แช่ง ได้ดีตามมาตรฐานที่เคยทำ ยังคงชัดเจนในการนำเสนอเรื่องราวของครูบาอาจารย์ทางการแสดงทางภาคใต้ จากที่คนภาคอื่นได้รู้จัก เชิร์ด มาแล้ว มาครั้งนี้เป็นครูมโนราห์ มีการพูดถึงพรานบุญนิดๆ ทำให้รู้ถึง “เหมรฺย” จนอดนึกต่อไปว่า จักรวาลเรื่องราวสิ่งลี้ลับครูบาอาจารย์ทางใต้ เรื่องต่อจะนำเสนอเรื่องอะไร โปรดักชั่นทำได้ดี ไม่ว่าจะเป็นบทโดย อาทิตย อาริยวงศ์ษา ดนตรีประกอบโดยเทิดศักดิ์ จันทร์ปาน ซีจีเทคนิคพิเศษบรรยากาศหลอนๆ ตอนผีโผล่สิ่งที่ชอบมากๆ คือ ปกติหนังชอบ เอกชัย ตัวละครจะพูดภาษาใต้แหล่งใต้กันทั้งเรื่อง แต่มาในเรื่องนี้พูดภาษากลาง จะมีเพียงแค่ตัวละครคนใต้ทำให้เข้าถึงสัมผัสตัวเรื่องได้ง่ายขึ้นชกว่าในเรื่องก่อนๆ ที่อาจจะไม่เข้าไม่ถึงหนัง เหมือนเราหลงเข้าไปอยู่ภาคใต้ หลอน ในระดับ 7/10 หัวกะโหลก

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/781828

โอ๊ยเล่าเรื่อง : ลิฟต์ซ่อนผี (Elevator Game)

วันเสาร์ ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

หนังผีฝรั่งเรื่องล่าสุดที่นำเอาลิฟต์มาเป็นตัวสร้างความสยองขวัญสยดสยองน่ากลัวกล้าไหม ทำตามกฎ…เล่นตามเกมสุดสยองเพื่อท้าเจอผีที่ซ่อนอยู่ในลิฟต์ หากแหกกฎแม้แต่ขั้นตอนเดียว คุณอาจหายไปตลอดกาล จากเรื่องเล่าที่เป็นกระแสในโลกอินเตอร์เนต เกี่ยวกับตำนานหญิงสาวชั้นห้ากับลิฟต์มรณะ ที่ว่าหากใครอยากติดต่อกับวิญญาณหรือต้องการเดินทางไปสู่อีกมิติหนึ่ง ให้ทำพิธีกรรมในลิฟต์และเล่นตามกฎ

ลิฟต์ซ่อนผี (Elevator Game) น่าจะเป็นหนังผีที่มีพล็อตเรื่องและตัวหนังน่าจะสร้างความน่ากลัว ความหลอน ให้เกิดขึ้นได้ไม่อยาก สามารถเล่นอะไรได้มากมาย เหมือนที่เราเคยผ่านตาจากหนังผีลิฟต์มาแล้วแทบจะทุกชาติทุกภาษา แต่น่าเสียดายที่ตัวหนังกลับออกมาดูเรื่อยๆ หนังไม่ได้สร้างความน่ากลัวในลิฟต์ ดูง่ายทื่อเรื่อยๆ ไร้อารมณ์ แม้แต่ฉากสะดุ้งก็แทบจะไม่มี ตัวละครหลักๆ มีเพียงไม่กี่คนก็ขาดเสน่ห์ทั้งจากการแสดงหรือการวางคาแร็กเตอร์บุคลิกตัวละครที่จะไม่ทำให้คนดูรู้สึกผูกพัน แถมออกมาแห้งแล้งน่าเบื่อ ตัวผีสาวชั้น 5 ก็ไม่มีอะไรใหม่ ใส่ชุดดำ เคลื่อนที่ไป-มา เล่นสะพานโค้ง ที่เห็นกันจนชินตาในหลายเรื่อง ยังดีที่บางช่วงบางตอนตัวหนังยังพอมีอารมณ์ขันอยู่บ้าง

แม้หนังจะนำเกมความเชื่อมาดัดแปลงเป็นหนังแต่เอาเข้าใจจริงๆ ตัวหนัง กลับไปเหมือนกับหนังผีไต้หวันยังกับรีเมคกันมา แค่เปลี่ยนรายละเอียดบางอย่าง

โรงเรียนผีเฮี้ยน (The Bridge Curse : Ritual) หนังผีไต้หวันภาคต่อจาก คำสาปสะพานเฮี้ยน (The Bridge Curse Road to Salvation) (2020) ที่ประสบความสำเร็จ จนมีภาคต่อ เข้าฉายในบ้านเรา เมื่อเดือนพฤศจิกายน ปี 2566 นำเข้าโดยเนรมิตรหนัง ฟิล์ม และ ฉายแสง แอด.เวนเจอร์ เด็กมหา’ลัยหารายได้พิเศษ คิดโปรแกรมเกม AR เกมผีๆ ในโลกโซเชียลทุกคนต้องฝ่าด่านผีร้าย โดยมีฉากในโรงเรียน ที่มีตำนานผีดุที่มีนักเรียนหายสาบสูญไปภายในลิฟต์ ตัวเอกสาวเข้ามาทดสอบเกมนี้เพื่อทำตามวิธีการเปิดประตูเจอผีในลิฟต์ เพื่อตามหาพี่ชายที่หายสาบสูญไปจากการทดลองเล่นเกมนี้โรงเรียนผีเฮี้ยน หนังผีไต้หวัน เรื่องนี้ดูหลอนน่ากลัว

สิ่งที่เหมือนกันชัดๆ คือ เรื่องของลิฟต์ เปิดเรื่องด้วย ตัวละครที่เข้าไปเล่นเกมตามผีในลิฟต์ตามเรื่องเล่า และหายสาบสูญ ตัวเอกที่เป็นน้องกลับมาเล่นเกมเพื่อตามพี่ที่หายไปการปลดปล่อยผีร้ายที่อยู่หลังลิฟต์ ที่มา-ที่ไปของผีร้ายก็คล้ายๆ กัน ฯลฯ น่าเสียดาย…น่าเสียดาย ลิฟต์ซ่อนผี กลับไม่น่ากลัวอย่างที่คิด จากขั้น 10 ลิฟต์หล่น ความน่ากลัวเหลือแค่ 4/10 หัวกะโหลก ส่วนโรงเรียนผีเฮี้ยน ความน่ากลัวขึ้นลิฟต์ไปถึง 8/10 หัวกะโหลก

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/entertain/780385

โอ๊ยเล่าเรื่อง : เด็กชายกับนกกระสา (The Boy and The Heron)

วันเสาร์ ที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2567, 06.00 น.

สตูดิโอจิบลิ คือค่ายผลิตการ์ตูนงามๆ ของญี่ปุ่นที่มีแฟนๆ ชื่นชอบ ชื่นชมมากมาย ผลิตงานดังๆ อาทิMy Neighbor Totoro (1988), Princess Mononoke (1997), Spirited Away (2001) และ Howl’s Moving Castle (2004) สร้างตัวละครน่ารักให้เข้ามาอยู่ในใจคนดูมากมาย อาทิ โทโทโร่ แม่มดกีกิ ฯลฯ เด็กชายกับนกกระสา (The Boy and The Heron) คือผลงานชิ้นล่าสุดของ จิบลิ จากฝีมือการกำกับของเจ้าเก่ามือเก๋า ฮายาโอะ มิยาซากิ ที่เคยประกาศจะทำ The Wind Rises (2013) เป็นเรื่องสุดท้าย ก่อนจะเปลี่ยนใจมาทำเรื่องนี้ในอีก 10 ปีให้หลัง ในวัย 83 ปี

เด็กชายกับนกกระสา (The Boy and The Heron) ได้แรงบันดาลใจมาจาก คิมิตาจิวะ โดอิกิรุคะ หนังสือนวนิยายเล่มโปรดในวัยเด็กของ มิยาซากิ ผลงานของ โยชิโนะ เก็นซาบุโรที่ตีพิมพ์ในปี 1937 โดยเอามาแค่ชื่อเรื่องมาผสมกับชีวิตในวัยเด็กของเขา ที่มีพ่อเป็นเจ้าของโรงงาน กับการสูญเสีย แม่ไปในวัยเด็ก ตัวหนังยังคงเล่าเรื่องง่ายๆ ในแบบของ จิบลิมาพร้อมกับภาพ ลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของ จิบลิที่เห็นปุ๊บรู้ปั๊บแบบดั้งเดิมขนานแท้ ลายเส้นสองมิติธรรมดาๆ ไม่จำเป็นต้องเป็น 3D แบบในปัจจุบันก็ออกมาดูดีได้ ความรู้สึกเหมือนได้ดูหนังการ์ตูนสีสันลายเส้นสวยงามแท้ๆ ไม่ใช่งานแอนิเมชั่น หรืองานที่สร้างจากมังงะ ที่เห็นกันจนชินตาภาพในช่วงสงครามสวยงามมากๆ ชวนให้นึกถึงสุสานหิ่งห้อย (Grave of the Fireflies) (อีกหนึ่งมาสเตอร์พีชของ จิบลิที่กำกับโดย อิซาโอะ ทากาฮาตะ) จนดึงอารมณ์ชวนให้คิดไปก่อนเลยว่าหนังอาจจะเรียกน้ำตา และอาจจะฉีกออกไปจาก การ์ตูนใสๆ ของจิบลิ ภาพไฟไหม้ ระเบิดเมือง ซากปรักหักพังการสูญเสีย เสื้อผ้า หน้าผมตัวละครนี่ใช่เลย

ตัวละครหลักๆ ก็ยังคงเป็นเด็กที่มีปม รอการคลายปมเหมือนในเรื่องดังๆ ของจิบลิ ที่พลัดหลงเข้าไปสู่โลกแฟนตาซีโลกวิญญาณ ความเป็นความตาย สัตว์ประหลาดน่ารักๆ ตัวละครที่เหมือนจะจริงจัง แต่เอาเข้าจริงๆ กลับมีความน่ารัก อารมณ์ขันเพลินๆ ยิ้มไปกับบรรดาตัวละครในโลกแฟนตาซี

เด็กชายกับนกกระสา เป็นการ์ตูนที่ดีงามตามมาตรฐานของ สตูดิโอจิบลิ ทั้งเนื้อหา ลายเส้น และตัวละคร ที่น่าจะถูกใจบรรดาแฟนพันธุ์แท้หรือใครที่ชื่นชอบค่ายนี้ ความรู้สึกเหมือนงานรวมมิตรฉากเด็ดๆ ของ จิบลิ แต่อาจจะไม่ถูกใจหรือไม่โดนใจกับใครที่ไม่ใช่แฟน หรือการ์ตูนในสไตล์ หรือการนำเสนอแบบจิบลิ หรือคนที่เสพแอนิเมชั่นในยุคนี้ที่อยากเห็นภาพที่ดูจริงจัง หรือเรื่องราวที่ซับซ้อนมากกว่านี้ สุดแต่ใครจะชอบหรือไม่ชอบแล้วแต่รสนิยมล้วนๆ ล่าสุดดีใจด้วยที่ เด็กชายกับนกกระสา(The Boy and The Heron) คว้ารางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์แอนิเมชั่นยอดเยี่ยม ชอบมากๆ ชอบในระดับที่ได้ใจไปเต็มๆ 10/10 คะแนน ครับ