ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 ธันวาคม 2559 เวลา 09:58 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/468491

โดย…ทีมงานโลก 360 องศา  keb_toke@plat360.com

เส้นทางที่ทอดยาวกับเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ ทางทีมงานโลก 360 องศาได้เข้าไปสัมผัสประสบการณ์ทั้งแนวคิดและวิถีชีวิตผู้คนในหมู่บ้านชนบทที่ห่างไกล เมืองใหญ่ บนถนน หรือแม้แต่มุมเล็กๆ ในซอกตึกในดินแดนต่างบ้านต่างเมือง รวมถึงความงดงามยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ ศิลปะวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมที่มนุษย์สร้างขึ้นมากมาย เก็บบันทึกมาเป็นภาพและตัวอักษรแทบจะทุกองศาทั่วโลก เพื่อนำมาถ่ายทอดสู่สายตาคนไทยมากว่า 16 ปีแล้ว

ทุกความรู้สึกและความประทับใจยังคงชัดเจนเสมอ จึงถือโอกาสนี้รวบรวมเรื่องราวที่ทีมงานช่วยกันคัดสรร กลับมาบันทึกเป็นประสบการณ์ฉบับย่อ เรียบเรียงเป็นหมวดหมู่เพื่อเก็บเรื่องราวและประสบการณ์อันมีค่าเหล่านี้ไว้อย่างเป็นระบบ และท่านผู้อ่านบางท่านอาจจะพลาดตอนใดตอนหนึ่งไป ก็สามารถเก็บสาระในส่วนสำคัญย้อนหลังได้อีกครั้งจากฉบับย่อนี้

ขอเริ่มจากบ้านใกล้เรือนเคียง จะห่างกันก็แค่ฝั่งโขงกั้น คือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวก่อนเป็นอันดับแรก

ต้นส้มจี๊ด หนึ่งในไม้มงคลช่วงเทศกาลเต็ดที่เวียดนาม

…แสงแดดอ่อนยามเช้าพาดผ่านบนถนนเส้นเล็กๆ ในเมืองหลวงพระบาง กับอากาศที่แสนจะสดชื่นและเย็นสบาย ในทุกเช้าจะเห็นภาพหญิงสาวนุ่งซิ่น มีแพรเบี่ยงหรือผ้าสไบพาดไหล่ตักบาตรด้วยความสำรวมและอ่อนช้อย เป็นภาพที่ชินตา ซึ่งเป็นความงดงามของธรรมชาติและวัฒนธรรมที่ผสมกลมกลืนกันอย่างลงตัว การร่วมตักบาตรยามเช้าที่หลวงพระบางจึงเป็นอีกกิจกรรมที่ไม่ควรพลาด

สำหรับคนไทยการไปท่องเที่ยวในลาว จะให้ความรู้สึกเหมือนไปเที่ยวบ้านญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิท เพราะจะมีภาษาที่เราคุ้นเคย  นิสัยใจคอของผู้คนที่คล้ายคลึงกัน ความใกล้ชิดทางวัฒนธรรมที่แทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกันกับภาคอีสานของไทย

ส่วนธรรมชาติในลาวส่วนใหญ่ ก็ยังค่อนข้างบริสุทธิ์ ร่มรื่น และสวยงาม สัมผัสได้ถึงความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติที่ยังมีการปรุงแต่งน้อย ต้นไม้ สายน้ำ ยังน่าชวนมองเสมอ ขอแนะนำให้ใช้เส้นทางจากเวียงจันทน์ ขึ้นไปวังเวียง จุดหมายปลายทางที่หลวงพระบาง จะเป็นการเดินทางที่จะได้สัมผัสบรรยากาศที่หลากหลายอย่างน่าประทับใจของประเทศลาว

เดินเท้าเปล่าเข้าพระมหาธาตุเจดีย์ชเวดากอง ที่เมืองย่างกุ้ง

ข้อดีของการไปเที่ยวประเทศลาว คือ ความคุ้มค่าของเงิน ค่าใช้จ่ายไม่แพงแต่สร้างความสุขในหัวใจได้ไม่แพ้ที่ใดในโลกเช่นกัน หากอยากหลีกหนีความวุ่นวาย อยากลดจังหวะความเร็ว ความรีบเร่งในชีวิต ความกดดันที่ทำให้หัวใจแทบไม่ได้พัก ลาวน่าจะเป็นตัวเลือกอันดับแรกๆ ที่ผุดขึ้นมาในความคิด

ประเทศถัดไปคือ สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา หรือประเทศพม่าก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อนั่นเอง หลายคนยังไม่ทราบที่มาของการเปลี่ยนชื่อซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 หรือปี พ.ศ. 2532  โดยรัฐบาลทหารเมียนมาที่เปลี่ยนชื่อเรียกประเทศในภาษาอังกฤษจาก Burma เป็น Myanmar ซึ่งในภาษาท้องถิ่นคำว่า Myan แปลว่า รวดเร็ว และ Ma แปลว่า เข้มแข็ง รวมกันแล้วจึงแปลว่า ประเทศที่เข้มแข็งขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมียนมา เป็นประเทศที่เกิดขึ้นจากการรวมกันของหลายชาติพันธุ์ในแต่ละรัฐ ซึ่งแต่ละรัฐจะมีประวัติศาสตร์และมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง ทำให้เสน่ห์ของประเทศเมียนมาคือ ความหลากหลายทางวัฒนธรรมที่น่าสนใจ

ธรรมชาติอันร่มรื่น สวยงาม ในลาว

ถ้าต้องการสัมผัสความเป็นเมียนมาแบบแท้ๆ ก็ต้องที่เมืองย่างกุ้ง เพราะผู้คนส่วนใหญ่จะเป็นชนชาติ บามาร์ (Bamar) หรือชาวเบอร์มีส (Bermese) จะได้เห็นความเป็นเมียนมาอย่างชัดเจนได้ที่นี่

อย่างไรก็ตาม ชาวเมียนมาในปัจจุบันเปิดรับวัฒนธรรมสมัยใหม่มากขึ้น ภาพเดิมๆ ที่เคยเห็นผู้คนแต่งกายด้วยชุดประจำชาติมีลดน้อยลงไป จะมีภาพคนแต่งตัวด้วยเสื้อยืด กางเกงยีนส์ และกางเกงขาสั้น เข้ามาแทนที่ เพิ่มขึ้นไปพร้อมๆ กับจำนวนตึกสูง โรงแรม หรือการเติบโตของความเป็นสังคมเมืองนั่นเอง

แม้ความเป็นสังคมเมืองจะเพิ่มขึ้น แต่สิ่งที่ไม่เคยลดน้อยถอยลงไปเลยก็คือ ชาวเมียนมาไม่เคยเอาใจออกห่างจากพระพุทธศาสนา วัดในเมียนมายังคงรักษาประเพณี วิธีปฏิบัติแบบดั้งเดิมไว้อย่างเคร่งครัด จะเข้าวัดต้องแต่งตัวสุภาพและถอดรองเท้าก่อนเข้าวัดทุกครั้ง ทุกวัดในเมียนมาต้องเดินด้วยเท้าเปล่าเพียงอย่างเดียว

อีกจุดหมายปลายทางในเมียนมาที่น่าไปเที่ยวที่สุดเมืองหนึ่งคือเมือง เชียงตุง ที่นั่นจะได้เห็นวัฒนธรรมที่แตกต่างออกไป มีทั้งไทยเขินและไทยใหญ่ บรรยากาศจะคล้ายกับการย้อนอดีตไปสัมผัสชีวิตผู้คนทางภาคเหนือไทยนั่นเอง ได้เห็นภาพวิถีชีวิตที่เรียบง่าย กินอยู่อย่างพอเพียง และความมีศรัทธาอันแรงกล้าต่อพระพุทธศาสนา

ชาวลาวนุ่งซิ่นตักบาตรยามเช้าที่หลวงพระบาง

“เวียดนาม” เป็นอีกประเทศหนึ่งที่ชวนให้หลงใหลเช่นกัน โดยเฉพาะคนที่ชอบความสนุกสนานและความมีสีสัน  เมืองโฮจิมินห์ หรือไซ่ง่อน จะเป็นคำตอบที่จะสร้างความประทับใจให้ แต่หากต้องการสัมผัสอากาศที่เย็นสบายก็แนะนำให้ขึ้นไปทางเหนือที่เมืองฮานอย

ยิ่งใกล้เทศกาลปีใหม่แบบนี้ ทีมงานโลก 360 องศา อยากให้ลองไปสัมผัสกับเทศกาลปีใหม่ของชาวเวียดนาม หรือเทศกาล “เต็ด” (tet) กัน ซึ่งจะมีงานเฉลิมฉลองไปทั่วประเทศ ไม่เว้นแม้แต่ชนเผ่าต่างๆ ไปเที่ยวเวียดนามช่วงปีใหม่รอบนี้จะสร้างความประทับใจให้แบบไม่รู้ลืมเลยก็เป็นได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 ธันวาคม 2559 เวลา 09:52 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/468489

โดย…รอนแรม

หนังสือ Be Right Back  หายไปที่อื่น อธิบายยากมากว่านี่คือหนังสืออะไร เพราะไม่ใช่หนังสือบันทึกการเดินทางที่เป็น ทราเวล ล็อก (Travel Log) ที่อธิบายว่าเดินทางไปที่ไหน แล้วไปทำอะไร แต่ แชมป์–ทีปกร วุฒิพิทยามงคล เขียนขึ้นมาหลังเดินทางและมีเวลามากพอที่ได้สำรวจตัวเองว่าความคิดของตนนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร

แชมป์เป็นนักเขียน นักวาด และนักเดินทาง เคยเขียนหนังสือบันทึกการเดินทางเรื่อง แวนเดอร์บอย ที่บอกเล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ณ สถานที่นั้นๆ แต่สำหรับ Be Right Back เขาเขียนด้วยวิธีอีกแบบหนึ่งที่บอกเล่าถึง “สาระเบื้องใต้” ณ สถานที่นั้นๆ ของ 6 ประเทศ ได้แก่ ประเทศเกาหลีเหนือ สวนสนุกโคนีย์ที่บรูคลิน สกอตแลนด์ ไอร์แลนด์ ไอซ์แลนด์ และเกาะแมวในญี่ปุ่น

ปกหลังของหนังสือเขียนสรุปไว้หนึ่งย่อหน้าว่า

“บ่อยครั้งที่การเดินทางไกลทำให้เราได้เรียนรู้สิ่งที่ใกล้ที่สุด อย่างความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง”

ในเล่มคือการรวบรวมการเดินทางตลอด 2 ปี (2558-2559) ซึ่งเป็นทริปที่เขาไม่ตั้งใจกลับมาเขียน ทุกบทจึงเป็นเหตุการณ์ที่เคลื่อนผ่านเข้ามาและสุดท้ายก็ได้บทเรียนที่แตกต่างกันไป

เกาหลีเหนือ

เขาเดินทางไปเกาหลีเหนือตามคำเชิญของสมาคมแห่งหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้าที่จะเดินทางไป เขามีเวลาในการตัดสินใจว่าจะไปดีหรือไม่ เพราะกลัว

“กลัวความที่เราหาข้อมูลเกี่ยวกับเกาหลีเหนือได้น้อยมาก” เขากล่าว “คือมีคนเขียนเรื่องเกาหลีเหนือเยอะ แต่ทุกคนจะเล่าในเชิงเดียวกัน แถมทริปนี้เป็นทริปที่รัฐบาลเขาเชิญไปด้วยก็เลยมีความกลัวว่า เขาจะพาเราไปทำอะไรแปลกๆ ไหม แต่เมื่อได้ไปแล้วก็รู้สึกดีที่ได้ไป ได้ไปเห็นบางอย่างที่เราเห็นไม่ได้ที่อื่น เช่น เวลาอยู่เกาหลีเหนือจะรู้สึกว่าเราถูกจับตามองตลอดเวลา หรือเวลาเรามองเหตุการณ์สักเหตุการณ์หนึ่ง มันจะมีความแตกแยกระหว่างสิ่งที่เราเห็นกับสิ่งที่เขาต้องการให้เราเห็น ทำให้ผมมีคำถามตลอดเวลาว่าอันนั้นจริงหรือเปล่า ทำให้มีข้อสังเกต ทำให้ตั้งคำถามกับสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัว”

เกาหลีเหนือเป็นเรื่องหนึ่งที่มีคนเรียกร้องอยากให้เขาทำเล่มเต็ม ซึ่งเขากำลังคิดอยู่ เพราะยังมีเรื่องราวที่ซ้อนอยู่ข้างในอีกมากที่ยังไม่ได้เขียน

ดิสมาแลนด์ (Dismaland)

“ที่นี่คล้ายๆ เกาหลีเหนือ” แชมป์กล่าวถึงดิสมาแลนด์เป็นประโยคแรก ดิสมาแลนด์คือนิทรรศการสัญจรเกี่ยวกับสังคม ซึ่งครั้งนั้นได้สัญจรไปตั้งที่เมืองบริสทอล ประเทศอังกฤษ เป็นสวนสนุกที่ไม่ใช่สวนสนุก แต่เป็นสวนสนุกที่ทำให้เราคิดกับทุกอย่างในนั้น

“ทุกเครื่องเล่น ทุกงานศิลปะในนั้นจะมีประเด็นทางสังคมหมดเลย อย่างเช่นเรื่องผู้อพยพ สิ่งแวดล้อม การทำงานของสื่อมวลชนนำมาจัดแสดงแบบที่แบงก์ซี่ชอบทำ มาพลิกมุม มาจิกกัดบ้าง รวมถึงศิลปินอื่นๆ ด้วย ที่นี่จึงเป็นนิทรรศการศิลปะที่ไม่ใช่แค่แสดง แต่ทำให้คิดต่อด้วย”

อย่างแชมป์เองก็ไม่ได้เป็นเพียงนักเขียน แต่ยังเป็นสื่อมวลชนในฐานะบรรณาธิการบริหาร สำนักข่าวออนไลน์ เดอะ แมทเทอร์ (The Matter) ที่เสนอข่าวในประเด็นที่น่าสนใจในวิธีที่คนออนไลน์ชอบ ซึ่งไม่ได้ทำขึ้นมาให้อ่านข่าวที่นี่ที่เดียว แต่ต้องการเป็นตัวเพิ่มในระบบนิเวศของข่าวออนไลน์ที่มีอยู่มากในปัจจุบัน

“เราจะชวนคิดว่า ข่าวที่คุณอ่านมาแล้วจะต่อยอดไปสู่เรื่องใดได้บ้าง สนุกขึ้น อ่านง่ายขึ้น” โดยเดอะ แมทเทอร์ ก่อตั้งมานาน 5 เดือน ร่วมกับ แบงค์-ณัฐชนน มหาอิทธิดล บรรณาธิการสำนักพิมพ์แซลมอน มีเป้าหมายที่จะจุดประเด็นในสังคม และสามารถทำให้ประเด็นนั้นถูกแก้ไขได้จริง

สกอตแลนด์

สกอตแลนด์เป็นบทที่แชมป์ชอบมากที่สุด เพราะเป็นบทที่เขาพูดถึงการเดินทางน้อยที่สุด แต่พูดถึงบทสนทนาระหว่างทางมาก

“การเดินทางมันไม่สำคัญที่จุดหมาย แต่สำคัญตรงคำพูดระหว่างที่เราไม่มีวันพูด ถ้าเราไม่ได้อยู่ในเซตติ้งแบบนั้น สกอตแลนด์ผมเลยเลือกพูดเรื่องห้องคอมมอนรูม หรือห้องส่วนกลางที่ทุกคนในโฮสเทลจะนำเรื่องที่พบเจอมามาสาดใส่กัน แล้วหลายๆ ครั้งโมเมนต์ตรงนี้มันสนุกกว่าการได้ไปเห็นภูเขา” เขากล่าว สกอตแลนด์จึงทำให้เขาตระหนักและเห็นคุณค่าของชีวิตที่คงเหลือ

ไอร์แลนด์

ไอร์แลนด์เป็นประเทศนิ่งๆ เต็มไปด้วยวรรณกรรม และรายละเอียด “ความพิเศษของมันอยู่ระหว่างทาง” เขากล่าว

“เวลาขับรถไปมันจะมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ โผล่มาตลอด ซึ่งมันดี ปลายทางมันก็สวยดี แต่เราเสิร์ชหาภาพมาแล้ว ระหว่างนี่ต่างหากที่ไม่มีในอินเทอร์เน็ต ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่มีใครเล่าให้ฟัง แบบนี้เราต้องไปเจอเอง” เขากล่าวเพิ่มเติม

เป็นไปได้ที่จุดเด่นของไอร์แลนด์ไม่ได้สวยที่สุดและเด่นที่สุดขนาดนั้น แต่รายละเอียดรอบข้างมันเตะตาและสร้างความประหลาดใจ ซึ่งทำให้เขาคิดถึงชีวิตประจำวันที่คิดว่าไม่พิเศษอะไร แต่เมื่อมองไปถึงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แล้ว เชื่อว่าทุกวันจะเป็นพิเศษ

นิวยอร์กและโคนีย์ไอส์แลนด์

เกาะโคนีย์ตั้งอยู่ที่เมืองบรูคลิน ประเทศอเมริกา ถูกนิยามว่าเป็นสวนสนุกที่ชวนให้นึกถึงความทรงจำที่ไม่เคยลืม เขากล่าว โคนีย์เป็นเกาะที่ไม่ฮิตมาก แต่เมื่อได้ศึกษาประวัติจะพบว่าที่แห่งนี้มีความขึ้นลงทางด้านวัฒนธรรมสูง ซึ่งจะบอกเล่าเรื่องความป๊อปของอเมริกาได้เป็นอย่างดี ที่ถึงแม้ว่าจะเป็นสวนสนุกจัดสร้างและแปลกปลอม แต่อายุที่อยู่มาทำให้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองได้อย่างแนบเนียน เขาหลงใหลประวัติศาสตร์ของโคนีย์

ไอซ์แลนด์

“เป็นประเทศที่ผมจะพาทุกคนที่ผมรักไปให้ได้” แชมป์ประทับใจไอซ์แลนด์อย่างออกหน้าออกตา เพราะเป็นประเทศสลัดรวมมิตรภูมิประเทศทุกอย่างบนโลกไว้ ทั้งภูเขาไฟ หิมะ ธารน้ำแข็ง ทุ่งลาวา น้ำพุร้อน ภูเขา ทะเล

“รู้สึกว่าเป็นประเทศที่เท่มาก เหมือนพระเจ้ามาทดลองทุกอย่างบนเกาะนี้แล้วค่อยไปสร้างที่อื่น และวัฒนธรรมก็เท่ มีความเท่าเทียมเป็นอันดับต้นๆ ในโลก ชีวิตดีเป็นอันดับต้นๆ ในโลก” เขากล่าว และเขาชอบถึงขนาดที่อยากมีไอซ์แลนด์อยู่ทุกที่บนโลก

ญี่ปุ่น

บทที่เขียนแล้วเชื่อมโยงถึงบ้านของเขามากที่สุด กล่าวคือ ถึงแมวสองตัวที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน บทนี้จึงเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ทั้งไกลทั้งใกล้ระหว่างเขากับแมว

“ทุกครั้งที่ผมไปเที่ยว ผมจะรู้สึกผิดกับแมวที่บ้าน” เขากล่าว “การไปเกาะแมวจึงทำให้เกิดความทรงจำและความสัมพันธ์อะไรบางอย่างระหว่างคนกับแมว และเรื่องแมวจรที่แวะเวียนเข้ามาในชีวิต”

นอกจากนี้ แชมป์ได้นิยามคำว่าการเดินทางว่าคือ การเรียนรู้ตน

“เราจะรู้จักตัวเองมากที่สุดเมื่อเราได้ไปพบกับสถานการณ์ใหม่ เพราะเราจะเห็นตัวเองในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่า ถ้าเราเจอสถานการณ์นี้เราจะรีแอ็กยังไง บางที่เราเซอร์ไพรส์ตัวเองด้วยซ้ำ การเดินทางจะนำสถานการณ์ใหม่ๆ เข้ามาตลอดเวลา นอกจากเราจะได้เรียนรู้จากข้างนอกแล้ว เรายังได้เรียนรู้จากข้างในด้วย” เขากล่าวทิ้งท้าย

โลกของแชมป์

ถ้ามีโลกของตัวเองหนึ่งใบ เขาอยากนำไอซ์แลนด์มาแปะไว้ทุกที่บนโลก และจะดีมากถ้าบาลานซ์ธรรมชาติกับเทคโนโลยีไว้ด้วยกัน “อยากให้เป็นโลกที่มีเมืองตรงกลาง แล้วพอออกไปนิดนึงจะเจอธรรมชาติ คืออยากให้ความเจริญและความดั้งเดิมอยู่ด้วยกันได้” แชมป์ฝันถึงโลกแบบนั้น

ทั้งนี้ ติดตามผลงานหนังสือของแชมป์ได้ทั้งเรื่อง Be Right Back หายไปที่อื่น Wander Boy หนทางยังเยาว์วัย และโตเกียวเที่ยวที่หนึ่ง จากสำนักพิมพ์แซลมอน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 พฤศจิกายน 2559 เวลา 10:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/travel/world/467398

โดย…ทีมงานโลก 360 องศา keb_toke@plat360.com

ถ้าไม่มีวิกฤตเศรษฐกิจเกิดขึ้นอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้ รับรองว่าเวเนซุเอลาจะยังครองตำแหน่งดินแดนแห่งความงามตลอดไปอย่างแน่นอน เพราะประเทศนี้มีทั้งสาวงามและธรรมชาติสวย อันเนื่องมาจากลักษณะภูมิประเทศที่มีความหลากหลาย คือมีตั้งแต่เทือกเขาแอนดิส มีที่ราบสูงยาโนส มีชายฝั่งทะเลแคริบเบียน และมีป่าฝนอเมซอน ซึ่งนั่นทำให้เวเนซุเอลาเป็นประเทศที่น่าอยู่มาก ยิ่งถ้าย้อนกลับไปสมัยที่ยังเป็นประเทศเศรษฐีน้ำมันด้วยแล้ว ก็เรียกได้ว่าสรวงสวรรค์แห่งอเมริกาใต้ของแท้เลยก็ว่าได้

เศรษฐกิจที่พังทลายลงมา ดึงเอาทุกๆ อย่างให้หล่นฮวบลงภายในเวลาอันรวดเร็ว ประกอบกับ ความพยายามแก้ปัญหาที่ไม่ถูกจุดของรัฐบาล ก็ยิ่งฉุดให้ทุกอย่างดำดิ่งลงเหวลึกยิ่งกว่าเดิม สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนำไปสู่ความอดอยาก และปัญหาอาชญากรรม จนคนในประเทศเองที่ยังพอมีเงินเหลือก็เตรียมย้ายออกนอกประเทศแล้ว ส่วนคนจนก็ต้องทนกันต่อไป

แม้ว่ารัฐบาลเวเนซุเอลาจะพยายามควบคุมสื่อไม่ให้นำเสนอภาพเชิงลบ แต่สถานการณ์ที่ย่ำแย่ ก็แผ่ขยายกว้างไปจนเกินกว่ารัฐบาลจะปิดมิด ประกอบกับสำนักข่าวต่างประเทศก็นำเสนอภาพเหล่านั้นออกไปสู่สายตาชาวโลก ก็ยิ่งทำให้ชาวต่างชาติไม่กล้าเดินทางมายังประเทศนี้ (ถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริงๆ)

แต่เชื่อหรือไม่ว่าภายใต้สถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้ กลับมีนักท่องเที่ยวอีกจำนวนไม่น้อยที่พยายามหาวิธีเดินทางไปยังประเทศนี้ เพื่อไปเยือนสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ นั่นก็คือ น้ำตกแองเจล (Angel Fall)

น้ำตกแองเจล ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติคาไนมา (Canaima National Park) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ห่างจากเมืองหลวงคาราคัส ออกไปประมาณ 700 กิโลเมตร ซึ่งไม่มีเส้นทางตรงจากเมืองหลวงไป หากนักท่องเที่ยวต้องการเดินทางไปที่นี่ ต้องนั่งเครื่องบินไปลงสนามบินภายในประเทศ เพื่อต่อเครื่องบินเล็ก 6 ที่นั่งไปยังอุทยานแห่งชาติ จากนั้นก็นั่งเรือแคนูต่อไปอีกเกือบวัน ก่อนที่จะเดินเท้าเข้าป่าไปอีกหลายกิโลเมตร แต่ถึงแม้ว่าการเดินทางจะยากลำบากและเสี่ยงเพียงใด ก็ยังมีนักท่องเที่ยว (ที่รักการผจญภัย) หาวิธีเดินทางไปกันจนได้

นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต้องเริ่มต้นการเดินทางที่สนามบินนานาชาติไซมอน โบลิวา (Simon Bolivar International Airport) เพื่อนั่งเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศไปยังเมือง “เปอร์โตออร์แดซ” (Porto Ordaz) โดยจะใช้เวลาบินเพียงแค่ 1 ชั่วโมง จากนั้นก็ต้องนั่งรถต่อไปยังเมือง “ซิวดัดโบลิวาร์” (Cuidad Bolivar) ซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามบิน “โทมัส เดอ ฮีริส” (Tomás de Heres Airport) สนามบินเล็กๆ เพียงแห่งเดียว ที่นักท่องเที่ยวจะสามารถนั่งเครื่องบินเล็กต่อไปยังอุทยานแห่งชาติคาไนมา อันเป็นที่ตั้งของหนึ่งในน้ำตกที่สวยที่สุดและสูงที่สุดในโลก

เครื่องบินเล็กขนาด 6 ที่นั่ง (รวมนักบิน) ไม่ได้มีกำหนดตารางบินที่แน่นอน จะออกเดินทาง เมื่อผู้โดยสารเต็ม (คล้ายๆ กับรถตู้โดยสารในบ้านเรา) โดยใช้เวลาบินประมาณ 1 ชั่วโมงเศษ บินที่ระดับความสูงไม่มากนัก จึงมองเห็นบรรยากาศภาคพื้นดินได้ค่อนข้างชัด และด้วยความที่เครื่องบินมีขนาดเล็กแบบนี้ ผู้โดยสารทุกท่านก็จะได้ที่นั่งติดหน้าต่างไปโดยปริยาย

ภาพจากมุมสูงแสดงให้เห็นว่าประเทศนี้ยังมีพื้นที่อีกกว้างใหญ่มากที่ไม่ได้ถูกใช้ประโยชน์ในทางเกษตรกรรม มองเห็นเพียงแค่เหมืองแร่ของรัฐบาลเป็นหย่อมๆ เท่านั้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะแนวนโยบายแบบสังคมนิยมที่จะยึดเอาจากคนรวยมาแจกจ่ายคนจน จึงทำให้คนไม่อยากทำอะไรมาก เพราะถ้ารวยไปก็โดนยึด ดังนั้นไม่ต้องคิดทำอะไรมาก เดี๋ยวรัฐบาลก็เอามาแจกอยู่ดี

อีกหนึ่งภาพที่บอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจอีกมิติหนึ่งของประเทศนี้ คือ ภาพพื้นที่กักเก็บน้ำเหนือเขื่อนกูริ (Guri Dam) ซึ่งเป็นเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในเวเนซุเอลา ที่น่าสนใจก็เพราะเขื่อนนี้คือปัจจัยสำคัญอย่างมากต่อการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศนี้ และช่วงที่ผ่านมาเกิดน้ำแล้งจนทำให้ผลิตไฟฟ้าได้ไม่เพียงพอ นำไปสู่ปัญหาไฟฟ้าดับเป็นวงกว้าง (Black Out) อยู่หลายครั้งด้วยกัน

มีคำถามว่าทำไมประเทศที่ร่ำรวยทรัพยากรน้ำมันและก๊าซธรรมชาติอย่างเวเนซุเอลา จึงไม่ใช้เชื้อเพลิงที่มีอยู่มาผลิตกระแสไฟฟ้าให้เพียงพอ ซึ่งคำตอบของปัญหานี้มีจุดเริ่มต้นมาจาก “นโยบายของรัฐบาล!!!”

ย้อนไปในช่วงทศวรรษ 1960 ในสมัยที่น้ำมันราคาดีอยู่ รัฐบาลยุคนั้นมีนโยบายลดการใช้เชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าเพื่อเอาไปส่งออกให้มากที่สุด และหันมาพึ่งพิงไฟฟ้าพลังน้ำแทน ทำให้ประเทศนี้พึ่งพิงไฟฟ้าจากพลังน้ำมากถึง 74% นับว่าเป็นนโยบายด้านพลังงานที่มีความเสี่ยงสูงมาก เพราะถ้าน้ำแล้งขึ้นมาเมื่อใด ก็จะไม่มีไฟฟ้าจากที่อื่นมาทดแทน ซึ่งปัญหานี้เกิดขึ้นทุกปีและบ่อยมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่ปรากฏการณ์เอลนินโญ (El Niño) กำลังส่งผลกระทบไปทั่วโลก

การคิดแก้ปัญหาพลังงานในยุคที่เศรษฐกิจย่ำแย่ ยิ่งกลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้นกว่าเดิม เพราะถึงเวลานี้รัฐบาลไม่มีเงินและไม่มีศักยภาพมากพอที่จะไปสร้างโรงไฟฟ้าจากเชื้อเพลิงได้ทันแล้ว (แม้ว่าราคาน้ำมันและก๊าซธรรมชาติจะแสนถูก) ทำได้เพียงแค่มาตรการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เช่น ดับไฟวันละ 4 ชั่วโมง เพิ่มวันศุกร์ให้เป็นวันหยุดราชการ ลดชั่วโมงทำงานลงเหลือวันละ 5 ชั่วโมงครึ่ง รณรงค์ให้ผู้หญิงลดการใช้ไดรเป่าผม ลดการใช้เครื่องอบผ้า และขอร้องให้ห้างสรรพสินค้าปั่นไฟฟ้าใช้เอง

มาตรการต่างๆ เหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยแก้ปัญหาที่ต้นเหตุสักเท่าไหร่ เพราะต้นทางของปัญหา อยู่ที่นโยบายรัฐบาลที่ไม่ยอมกระจายความเสี่ยง โดยใช้แหล่งไฟฟ้าที่หลากหลายและมีเสถียรภาพมากกว่า

ในบางพื้นที่ซึ่งมีน้ำตลอดทั้งปี และไม่ได้ใช้ไฟฟ้ามาก อย่างในเขตอุทยานแห่งชาติคาไนมา อาจจะเหมาะที่จะพึ่งพิงไฟฟ้าจากพลังน้ำทั้ง 100% แต่สำหรับกรุงคาราคัสแล้วพลังน้ำอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ

เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากพลังน้ำขนาดย่อมตั้งอยู่ริมทะเลสาบคาไนมาในเขตอุทยานฯ อาศัยน้ำจากน้ำที่ไหลมาจากน้ำตกหลายสาย รวมทั้งน้ำตกแองเจลที่ตกลงมาจากยอดเขาสูงจนเกิดเป็นแม่น้ำ “ชูรัน” (Churun River) ซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำ “โอริโนโค” (Orinoco River) อันเป็นแม่น้ำสายหลักของเวเนซุเอลา

นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาถึงอุทยานแห่งชาติคาไนมา จะต้องนั่งเรือแคนูทวนแม่น้ำชูรันขึ้นไปอีกครึ่งวัน ซึ่งแม่น้ำค่อนข้างจะคดเคี้ยวและตื้นเขินในบางช่วง ทำให้การเดินทางเป็นไปด้วยความยากลำบาก

เรือแคนูไม่สามารถล่องไปถึงน้ำตกได้ แต่จะส่งนักท่องเที่ยวขึ้นฝั่งยังปลายทาง เพื่อเดินเท้าลุยป่าเข้าไปอีก 2-3 ชั่วโมง ก่อนจะได้ชมความงามของน้ำตก สรุปแล้วคนที่จะมาชมน้ำตกแองเจลได้ นอกจากจะมีกำลังทรัพย์เป็นทุน มีความกล้า (และลูกบ้า) เป็นแรงผลักดันแล้ว ยังต้องมีร่างกายที่พร้อมเป็นปัจจัยประกอบกันด้วย ไม่เช่นนั้นแล้วไม่มีทางไปถึงน้ำตกนางฟ้าแห่งนี้ได้เลย

อันที่จริงแล้วชื่อแองเจลนั้น ไม่ได้เกิดจากความงามเหมือนนางฟ้าอย่างที่หลายคนคาดเดากัน แต่ชื่อนี้ได้มาจากนักสำรวจชาวอเมริกันที่ชื่อว่า จิมมี แองเจล (Jimmy Angel) ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าค้นพบน้ำตกนี้ในปี ค.ศ. 1935 ผู้คนก็เลยเรียกชื่อว่าน้ำตกแองเจลตั้งแต่นั้นมา แม้ว่าอดีตประธานาธิบดีชาเวซ จะพยายามให้เปลี่ยนมาเรียกชื่อตามภาษาพื้นเมือง และให้เหตุผลว่า น้ำตกนี้เป็นของเวเนซุเอลา ไม่ควรไปเรียกชื่อตามชาวอเมริกัน อย่างไรก็ตามแต่ ชื่อพื้นเมืองที่เรียกว่า “เคราปาคุถปาอิ เมรุ” (Kerepakupai merú) ก็ยังยากเกินไปที่จะออกเสียงและจดจำ ดังนั้นใครๆ ก็ยังเรียกชื่อว่าน้ำตกแองเจลเหมือนเดิม และไม่ว่าจะเรียกว่าอะไร น้ำตกแห่งนี้ก็ยังคงความงามและคงความท้าทายอยู่เช่นเดิม เพราะนี่คือหนึ่งในความงามที่เข้าไปถึงยากที่สุดในโลก!!!