วันนี้ถือว่าเป็นโอกาสอันดีเข้าเทศกาลปีใหม่ และมีโอกาสได้ชมสุดยอดพระเครื่องนิรันตรายจากแดนใต้ ซึ่งก็คือเหรียญหลวงพ่อทวด วัดช้างให้ รุ่นสาม พิมพ์สองจุด เนื้อทองคำ สร้างในปี พ.ศ.2504

ที่นับว่าเป็นโอกาสอันดี เพราะเหรียญหลวงพ่อทวด เนื้อทองคำจะมีโอกาสที่ได้ส่องของแท้ ของจริงยากมาก เพราะประการหนึ่งคือสร้างน้อยมาก และทุกคนที่มีต่างก็หวงแหน วันนี้ได้มีโอกาสมาส่อง เพื่อนำมาถ่ายทอดให้เป็นความรู้จึงถือว่าเป็นมงคลอย่างยิ่งในช่วงเทศกาลปีใหม่นี้ครับ

เหรียญหลวงพ่อทวด โดยรวมเมื่อหยิบมา ความคมชัดของตัวหนังสือเป็นสิ่งสำคัญ ตัวหนังสือต้องเป็นแท่ง พื้นเหรียญต้องไม่บวม พื้นต้องแน่น มีตำหนิเส้นสายที่เป็นธรรมชาติของแม่พิมพ์ เส้นสายต่างๆต้องคมชัดสวยงาม เช่นเส้นเกศามีความเป็นธรรมชาติ เสมือนจริง เส้นจีวรต่างๆมีความคมชัด บังเอิญว่ารูปที่ถ่ายนำมาลงนั้นพื้นเหรียญบางส่วนยังไม่ได้ทำความสะอาดปัดผงฝุ่นที่จับเกาะ แต่เมื่อส่ององค์จริงก็เห็นตำหนิต่างๆชัดเจนครับ

เพราะเราต้องมองเจตนาของช่างแกะแม่พิมพ์ที่ต้องการถ่ายทอดความสวยงามขององค์พระให้เสมือนจริงและสวยงามมากที่สุด อีกทั้งตำหนิต่างๆที่เกิดขึ้นจากการแกะแม่พิมพ์นั้น บางส่วนเช่นเส้นขนแมวที่ปรากฏขึ้นมาแบบไม่เจตนาของช่างที่แกะแม่พิมพ์ ได้กลายเป็นจุดตายในการพิจารณาแยกแยะระหว่างของแท้และของปลอมครับ

มาดูจุดพิจารณาของเหรียญหลวงพ่อทวดรุ่นสาม พิมพ์สองจุด ประคดเต็มเนื้อทองคำนี้กันครับ

เริ่มจากด้านหน้าเหรียญ

1.มีติ่งแหลมบนซุ้มกลาง

2.มีเส้นซ้อนภายในซุ้มทั้ง 4 มองเหมือนกลีบบัว

3.มีเส้นที่แกะเกินซ้อนด้านใน

4.มีเส้นเชื่อมระหว่างแถบบนกับลายกนก

5.เส้นหน้าผากคมชัด

6.มีเส้นขนแมวคมในร่องกนกฝั่งซ้ายองค์พระ

7.ลูกกระเดือกกลมคมชัด

8.มีติ่งเกินที่หัวยันต์ตัวที่สามจากล่างฝั่งซ้าย

9.ปลายจีวรด้านขวาองค์พระมีติ่งแหลม

10.ชายจีวรคมชัด

11.ติ่งเล็กๆปลายหัวไหล่ซ้ายองค์พระ

12.จุดเล็กๆสามจุด ด้านในแขนช่วงล่างฝั่งขวาองค์พระ

13.เส้นขนแมวคมๆเหนือหัว “ ห “

14.เส้นขนแมวคมๆท้ายตัว “ ห “

15.เส้นขนแมวคมๆหางตัว “ ห “

16.เส้นขนแมวคมๆด้านล่างตัว “ ว “

17.เส้นขนแมวคมๆด้านบนหัว “ พ “

18.เส้นขนแมวคมๆปลายตัว “ ง “วิ่งลงมาหาเส้นซุ้ม

ส่วนจุดพิจารณาด้านหลังเหรียญมีดังนี้

1.มีเส้นแตกเป็นในพิมพ์เหนืออักขระยันต์ด้านบนฝั่งซ้ายองค์พระ

2.มีขีดเส้นแตกเหนืออักขระยันต์ฝั่งซ้ายองค์พระ

3.เส้นเกศาคมชัด

4.ปลายไหล่มีติ่งแหลม

5.มีเส้นวิ่งจากสระโอผ่านลงมาที่ตัว “ ย “

ด้านขอบข้างเหรียญเนื้อทองคำนั้น จะเป็นขอบข้างเลื่อย แล้วนำมาขัดแต่งขอบเหรียญ จะเห็นร่องรอยขัดแต่งเก็บความเรียบร้อยของเหรียญ

เหรียญรุ่นสามแบบเสมานี้นอกจากเนื้อทองคำแล้ว ยังมีเนื้อทองคำลงยาซึ่งมีลงยาสีแดง และสีเขียว มีเนื้อเงินลงยาซึ่งมีสีแดงและสีเขียวเช่นกัน และมีเนื้อเงิน เนื้อทองแดง เนื้ออัลปาก้า เฉพาะเนื้อทองแดงและเนื้ออัลปาก้า ถือว่ามีแม่พิมพ์จำนวนมาก นอกจากนี้ในเหรียญรุ่นสามที่จัดสร้างในปี พ.ศ.2504 ยังมีที่เป็นเหรียญรูปไข่อีกด้วย

เหรียญหลวงพ่อทวดรุ่นสามนี้ ด้วยจำนวนจัดสร้างเป็นจำนวนมากจึงมีประสบการณ์จากการบูชา เป็นจำนวนมากทั้งจากทหารตำรวจในพื้นที่ที่ห้อยบูชา ระหว่างเดินลาดตระเวนแล้วเกิดการต่อสู้กับโจรในพื้นที่ ปรากฏว่าระหว่างยิงต่อสู้กัน ผู้ที่ห้อยเหรียญรุ่นนี้โดนกระหน่ำยิงแต่ไม่โดน เป็นที่เลื่องลือในเรื่องแคล้วคลาดนิรันตราย ยังมีเรื่องอุบัติเหตุ อันนี้เป็นประสบการณ์ของคนในพื้นที่มากมายเป็นที่มาของความศรัทธาที่เกิดขึ้นแทบกล่าวได้ว่าในพื้นที่สามจังหวัดภาคใต้ หากเป็นชาวพุทธแทบทุกบ้านจะมี หลวงพ่อทวดบูชาอยู่อาจจะเป็นพระบูชา พระเครื่องหรือรูปถ่ายที่ใส่กรอบไว้ครับ

ปีใหม่นี้ขออาราธนาบารมีของหลวงพ่อทวด วัดช้างให้ ให้ทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรง มีความสุข สมปรารถนาในทุกสิ่ง ขอให้ทุกท่านตั้งจิตอธิษฐานถึงหลวงพ่อทวด พร้อมกล่าว นะโม 3 จบ ว่าคาถา “ นะโมโพธิสัตโต อาคันติมายะ อิติภะคะวา “ ท่านจะสมหวังในทุกสิ่งครับ

หากจำไม่ผิดการสวดมนต์ข้ามปีเริ่มต้นจาก วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพ ฯ ยุคนั่นผู้เขียนยังทำงานอยู่ที่ช่อง 11 ทุกสิ้นปีจะมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ เป็นงานใหญ่ประจำปีที่ชาวพุทธกรุงเทพมหานครให้ความสนใจมาก

ในระยะหลังภาครัฐ คณะสงฆ์ หน่วยงานต่าง ๆ ให้ความสนใจ ประชาชนร่วมสวดมนต์เป็นแสนคน สถานที่ของวัดสระเกศ ฯ แออัดไม่เพียงพอรองรับจึงขยายไปยังท้องสนามหลวงและพุทธมณฑล

หน่วยงานภาครัฐที่รับลูกเข้ามาทำหน้าที่แทนหลัก ๆ คือ กรมการศาสนาและสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ

กรมการศาสนา ยึดที่มั่น “ท้องสนามหลวง” ซึ่งการจัดแต่ละครั้งมีคนมาร่วมจำนวนเรือนแสน มีทั้งเด็ก เยาวชน วัยรุ่น และคนสูงวัย เพราะการสวดมนต์รับปีใหม่แบบนี้ผู้คนจำนวนมากเชื่อว่า “จะทำให้ชีวิตปีหน้ารุ่งเรืองหรือสดใสขึ้น”

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ มีฐานที่มั่นคือ “พุทธมณฑล” หากจะว่าไปแล้วจำนวนคนน้อยกว่าท้องสนามหลวง อาจเป็นเพราะไม่ได้อยู่ใจกลางเมืองและไม่สะดวกกับการเดินทาง

การจัดสวดมนต์ข้ามปีปีที่แล้วของกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม ดังยิ่งกว่าพลุแตกภายใต้การนำของอดีตรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม คุณพี่วีระ โรจน์พจนรัตน์ ประชาชนให้ความสนใจไม่เฉพาะประเทศไทย แต่เกือบทุกประเทศเพื่อนบ้านที่นับถือพระพุทธศาสนาเช่น พม่า ลาว กัมพูชา ศรีลังกา จีน เวียดนาม หรือแม้กระทั้งอินโดนีเซีย เพราะท่านร่วมกับ พระโสภณวชิราภรณ์ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เดินสายขอความร่วมมือจากประเทศดังกล่าวทุกประเทศ พร้อมกับนิมนต์สังฆราช ประมุขสงฆ์และผู้นำชาวพุทธในประเทศดังกล่าวมาร่วมสวดมนต์ข้ามปี ณ ท้องสนามหลวง และขอให้จัดสวดมนต์ข้ามปีในศาสนสถานสำคัญ ๆในประเทศนั่นด้วย

ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จัดอยู่ที่พุทธมณฑลแบบเรียบง่ายสไตร์ “สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ” และก็ตามวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศและในต่างประเทศ และปีนี้พิเศษกว่าทุกปีได้ “สมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี” หรือเจ้าคุณธงชัย พระปรมาจารย์ด้านเจ้าพิธีกรรมไปทำพิธีปัดเคราะห์ต่อชะตา พร้อมกับพระเถราจารย์อีก 76 จังหวัด อันนี้คือกำหนดการวันที่ 30 ธันวาคม ส่วนวันที่ 31 ก็คงมิพิธีสวดมนต์ข้ามปีตามปกติ

ปีนี้ไม่กี่วันก่อนผู้เขียนเชิญอธิบดีกรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรมา มาออกรายการ “เดอะพิเพิ่ลโชว์” ช่อง 5 ท่านเล่าว่า “กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม คงจัดที่เดิมคือ ท้องสนามหลวง และวัดอรุณราชวราราม ร่วมทั้งวัดอื่น ๆ ทั้งในและต่างประทเศ ไม่มีประมุขสงฆ์ต่างชาติมาร่วม ซึ่งปีนี้พิเศษกว่าทุกปีเพราะทุกจังหวัดจะมีไฟพระพระฤกษ์ประทานจาก ”มเด็จพระสังฆราช” เพื่ออัญเชิญไปในการประกอบกิจกรรมสวดมนต์ข้ามปี ถวายพระราชกุศล เสริมสิริมงคลทั่วไทย ประจำปี 2563 ขณะเดียวกันในช่วงปีใหม่ยังมีกิจกรรมที่น่าสนใจ ได้แก่ กิจกรรมไหว้พระ 10 วัด สืบสิริสวัสดิ์ 10 รัชกาลในกรุงเทพ..”

สำหรับชาวพุทธต่างจังหวัดก็อย่าลืมวัดใกล้บ้านซึ่งส่วนใหญ่ก็จัดเกือบทุกวัดอยู่แล้ว เว้นบางวัดที่มีแต่หลวงปู่ หลวงตาเฝ้าวัด ก็อาจจะไม่มี แต่ก็ไม่เป็นไร ส่วนใหญ่ทุกบ้านมีพระพุทธรูปอยู่แล้ว ฟังการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ก็ได้ชาวพุทธเราอยู่ที่ไหนก็ทำความดีได้ ไม่ว่าบ้าน วัด หรือที่ใด ๆ ขอให้มีใจคิดดี พูดดี ทำดี บุญเกิดขึ้นได้ทุกที่..และที่สำคัญอย่าลืมไหว้พระที่บ้านซึ่งเป็นอรหันต์ของลูกคือ พ่อและแม่ ด้วย อันนี้แหละคือมงคลอันสูงสุดของชีวิตตอนรับปีใหม่ ส่งท้ายปีเก่า

พะเยา-จัดผ้าป่าสามัคคีพัฒนาการศึกษาได้ยอด 212,414 บาท จัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาบริการ “พระนิสิต-นิสิต”พร้อมปฏิบัติธรรมส่งท้ายปี

เมื่อวันที่ 27 ธ.ค.พระครูพิศาลสรกิจ รักษาการผู้อำนวยการ สำนักงานวิทยาเขตพะเยา มหาวิทยาลัยามหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขต (มจร.วข.)พะเยา เปิดเผยว่า ทาง มจร.วข.พะเยา ต.แม่กา อ.เมือง ได้เปิดการเรียนการสอนระดับอุดมศึกษาในจ.พะเยา เมื่อวันที่ 20 ส.ค.2534 ณ วัดศรีโคมคำ(พระอารามหลวง) ต.เวียง อ.เมือง

ต่อมาในปี 2558 ได้ย้ายการเรียนการสอนมายังสถานที่แห่งใหม่มาตั้งในท้องที่ ต.แม่กา อ.เมือง ซึ่งมีบริเวณพื้นที่กว้างขวาง แต่ยังขาดแคลนสิ่งอำนวยความสะดวกในการให้บริการด้านการเรียนการสอน ดังนั้นทาง มจร.วข.พะเยา จึงได้จัดพิธีทำบุญทอดผ้าป่าสามัคคีขึ้น เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2562 ที่ผ่านมา ยอดผ้าป่าจำนวน 212,414 บาท จะได้นำไปใช้ประโยชน์ด้านการจัดให้บริการการเรียนการสอนต่อไป

รก.ผอ.สำนักงานวิทยาเขต ฯ กล่าวว่า ได้มีการจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมส่งท้ายปี เสริมมงคลบารมี ปี 2563 ขึ้น โดยมีพุทธศาสนิกชนผู้สนใจเข้าร่วมปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน จำนวนมาก ระหว่างวันที่ 16-26 ธันวาคม 2562 ที่ผ่านมา และร่วมถวายการอุปถัมภ์พระนิสิต นิสิต ผู้ปฏิบัติธรรม ทอดผ้าป่าสามัคคีสมทบกองทุนพัฒนาและส่งเสริมการศึกษา เพื่อมอบเป็นทุนการศึกษาแก่พระนิสิตและพัฒนามหาวิทยาลัย และสืบชะตาหลวงขึ้นในวันเดียวกันด้วย ซึ่งมีทั้งศิษย์ปัจจุบัน ศิษย์เก่า บุคลากรผู้มีจิตศรัทธาจำนวนมาก เข้าร่วมกิจกรรมสั่งสมบุญในครั้งนี้

เมื่อครั้งที่มารดาของท่านตั้งครรภ์รู้สึกปัญญาเฉียบแหลมขึ้นมาก ต่อมาท่านมารดาเดินทางไปมหาอารามในเมืองชาคีร์เพื่อสดับพระธรรมเทศนา ทันใดนั้นท่านเกิดความรู้ความเข้าใจภาษาของชาวชมพูทวีปในบัดดล พระอรหันต์ธรรมโฆษได้ยินเรื่อง จึงกล่าวว่า มารดาท่านคงกำลังตั้งครครภ์บุตรผู้มีปัญญาเฉียบแหลม แล้วเทศนานิมิตประเสริฐต่างๆ ที่มารดาของพระสารีบุตรประสบขณะตั้งครรภ์ท่าน โดยเหตุนี้ พระกุมารชีพจึงได้สมญญานามว่า พระสารีบุตรองค์ที่สอง

เมื่อครั้งท่านกุมารชีพมีอายุเพียง 7 ปีก็เริ่มตามเสด็จพระมารดาใช้ชีวิตบนเส้นทางการศึกษาพุทธธรรมอย่างยากลำเค็ญ สองแม่ลูกเข้าพำนักในวัดแห่งหนึ่ง กุมารชีพได้คารวะท่านพุทธสิงหะแห่งนิกายหินยานผู้มีชื่อเสียง เริ่มต้นศึกษาอภิธรรมสูตร

ท่านอาจารย์พุทธสิงหะเห็นกุมารชีพมีหน้าตาเฉลียวฉลาดก็สอนบทสวดสิบบทก่อน ทันทีที่ท่านอาจารย์สอนจบกุมารชีพก็ท่องออกมารวดเดียวจบ ความทรงจำที่ดีเลิศอัศจรรย์ของกุมารชีพ ทำให้อาจารย์พุทธสิงหะตกตะลึงนิ่งไป (ส่วนนี้คัดมาจาก “พระธรรมโฆษาจารย์กุมารชีพ”)

นับจากนั้น กุมารชีพก็ท่องอ่านบทสวดทุกวัน วันละพันบท แต่ละบทมีอักษร 32 ตัว พันบทก็เท่ากับ 32,000 ตัวอักษร ท่านไม่เพียงมีความทรงจำดีเลิศอย่างน่าตกใจ ยังมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงเหตุผลที่อาจารย์ได้อธิบายเป็นอย่างดี แม้คัมภีร์บางบทยากจะเข้าใจ ท่านก็ยังพอเข้าใจได้บ้าง

เพียง 1 ปี บทสวดที่กุมารชีพท่องได้ทั้งหมดมี 3 แสนบท คัมภีร์อีก 10 เล่ม มีผู้เคยคำนวณว่าเฉพาะพุทธธรรมที่กุมารชีพได้ศึกษาครั้งเยาว์วัย ที่มีความเข้าใจอย่างละเอียดและสามารถท่องขึ้นใจได้นั้นมีอยู่ประมาณ 4 ล้านตัวอักษร (ส่วนนี้คัดมาจาก “พระธรรมโฆษาจารย์กุมารชีพ”)

เมื่อครั้งท่านยังเป็นสามเณรพำนักอยู่ที่อารามแห่งหนึ่งในเมืองคัชการ์ วันหนึ่งท่านเห็นกระถางธูปยักษ์ (บ้างก็ว่าบาตรยักษ์) คิดเล่นซุกซนแบบเด็กๆ จึงนำมาวางไว้บนศีรษะ แต่แล้วก็เกิดนึกขึ้นมาได้ว่า “เราเป็นเพียงกุมารน้อยไฉนจะยกของใหญ่โตเช่นนี้วางบนศีรษะได้เล่า?”

ในพลันที่คิดได้ดังนั้น กระถางธูปก็ล้มลงกับพื้นอย่างน่าอัศจรรย์ และในขณะจิตเดียวกันนั้น ท่านบังเกิดรู้ความแจ้งว่า สรรพสิ่งทั้งปวงล้วนเกิดมาแต่จิตตัวเดียว นับแต่นั้นท่านมุมานะศึกษาพระอภิธรรมนานถึง 2 ปี โดยปราศจากข้อกังขา ทั้งยังศึกษาพระเวทของพาหิระลัทธิ และแพทย์ศาสตร์ มายาศาสตร์

ครั้งหนึ่งระหว่างศึกษาอยู่ ณ วัดซินซื่อ เมืองคัชการ์ ท่านพบปัญจวิมศติสาหะริกาปรัชญาปารมิตาสูตรเก็บรักษาไว้ในวังเก่าข้างวัด จึงนำออกมาศึกษา แต่มารบันดาลให้พระสูตรไร้อักษร ท่านทราบว่าเป็นการกระทำของมาร จึงตั้งอธิษฐานมุ่งมั่นศึกษาพระธรรมยิ่งๆ ขึ้น มารจึงหลีกไป อักษรในพระสูตรปรากฎขึ้นอีกครา

ในช่วงวัยหนุ่ม ท่านเผชิญกับเหตุสุดวิสัย ถูกบีบบังคับให้ต้องวิวาห์กับองค์หญิงจั่งแห่งแคว้นกุฉา หากไม่ยินยอมชาวเมืองจะถูกประหารชีวิต ท่านเล็งเห็นวิบากของสรรพสัตว์ และเพื่อประโยชน์ในการรักษาชีวิตเพื่อเผยแผ่พระธรรม ท่านจึงต้องยินยอมสละพรหมจรรย์

ในกาลต่อมา ศิษย์ของท่านเกิดความกังขาว่าเหตุใดอาจารย์จึงไม่รักษาพรหมจรรย์ ท่านจึงเล่าเหตุผลให้ประจักษ์ แต่ยังมีบางพวกบางกลุ่มยังกังขา ท่านเห็นดังนั้นจึงคิดปราบอกุศลจิต แสดงอิทธิฤทธิ์ด้วยการสั่งให้ศิษย์นำเข็มมาจำนวนหนึ่ง พร้อมด้วยน้ำเปล่าและน้ำส้มสายชู จากนั้นทำการกลืนเข็มหนึ่งชามพร้อมดื่มน้ำตามลงด้วย แล้วท่านดึงเข็มทีละเล่มออกจากผิวหนังจนครบถ้วน เมื่อครบแล้วบอกกับศิษย์ว่า ผู้ใดคิดจะกระทำจะมีครอบครัว ต้องทำให้ได้อย่างท่านเสียก่อนจึงจะอนุญาต

ก่อนที่ท่านจะมรณภาพนั้น ได้ประกาศสัจจาธิษฐานว่า งานแปลพระสูตรของท่านมิได้มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย หลังปลงร่างสังขารแล้ว ล้นของท่านจะไม่ไหม้ไฟเป็นสัจจะพยานในความถูกต้องเที่ยงตรง ซึ่งปรากฎว่าหลังจากท่านมรณะภาพและมีการปลงร่างสังขารแล้ว ทุกส่วนของท่านแปรเป็นอัฐิธาตุทั้งสิ้น

ยกเว้นแต่ลิ้นของท่านยังคงสดอยู่เปลวเพลิงมิอาจทำอันตรายได้เลย จึงมีการแยกสรีระธาตุของท่านไปประดิษฐาน ณ สถูปทรงประทีปแบบจีนแห่งหนึ่ง ส่วนลิ้นนำไปประดิษฐาน ณ พระเจดีย์ทรงจีนอีกแห่งหนึ่ง ณ วัดเฉ่าถังซื่อ นครซีอาน (ฉางอาน)

เผยแพร่ครั้งแรกในเพจคลังพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2559

วันนี้มาชมพระพิมพ์เศียรโล้นสะดุ้งกลับ เนื้อดินกันครับ องค์นี้หลังอูมนูนคล้ายไข่ผ่าซีก มีรอยจารคมลึก ในแบบหลังอูมนูนลึกเช่นนี้มีบางคนเคยเอาเข้าเครื่องเอ็กซ์เรย์พบว่า มีโลหะคล้ายตะกรุดบรรจุอยู่ด้านในองค์พระด้วยครับ

ส่วนจุดพิจารณานั้นนอกจากภาพรวมของพิมพ์พระซึ่งมีความอ่อนช้อยและเนื้อแห้งเก่าแล้ว สิ่งที่ต้องดูต่อไปคือ

1.ฝุ่นขาวเล็กๆในองค์พระสำหรับพระเนื้อดินของหลวงปู่บุญ สอบถามจากผู้รู้ถือเป็นจุดจ่ายเงินครับ

2.บริเวณด้านล่างใต้ฐานจะมีเส้นบางๆปรากฎอยู่

ส่วนด้านหลังสำหรับองค์ที่มีจารสดแบบองค์นี้นั้น ยันต์ตัว “อะ”ที่จารสดจะลึกกว่ายันต์ตัวอื่น ที่ขอบยันต์จะมีรอยปลิ้นปรากฏอยู่

สำหรับเนื้อหามวลสารของพระพิมพ์นี้มีด้วยกัน 4 ชนิดคือ เนื้อดิน เนื้อผงผสมว่าน เนื้อยาจินดามณีและเนื้อยาจินดามณีจุ่มรัก ในจำนวนนี้เนื้อดินเผาจะมีจำนวนมากที่สุด บางองค์หลังเบี้ยอูมนูน บางองค์บาง มีทั้งจารอักขระด้านหลังและหลังเรียบ ส่วนเนื้อผงคลุกรัก เนื้อผงผสมว่าน และเนื้อผงยาจินดามณีนั้นมีจำนวนน้อยมาก

หลวงปู่บุญท่านสร้างพระเครื่องพิมพ์สะดุ้งกลับขึ้นมาทั้งหมด 3 พิมพ์ คือ พระพิมพ์เศียรโล้นสะดุ้งกลับ, พระพิมพ์นางพญาสะดุ้งกลับ และ พระพิมพ์ลีลากลับด้าน ใน 3 พิมพ์นี้ พระพิมพ์เศียรโล้นสะดุ้งกลับ ได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักมากที่สุดและพบเห็นบ่อยกว่าอีกสองพิมพ์

มีการสันนิษฐานกันว่าพระพิมพ์เศียรโล้นสะดุ้งกลับนั้น น่าจะเป็นรูปเหมือน หลวงปู่บุญ เพราะสอดคล้องกับรูป หลวงปู่บุญ ที่ท่านถ่ายไว้ในลักษณะสะดุ้งกลับ ซึ่งเป็นรูปภาพบูชาที่นิยมกันในหมู่นักสะสมเช่นกัน

มีบันทึกถึงพุทธคุณของพระเศียรโล้นสะดุ้งกลับไว้โดยคุณสุธน ศรีหิรัญ ว่า” เมื่อครั้งที่หลวงปู่เพิ่มมีชีวิตอยู่ได้เคยเล่าให้ผู้เขียน(คุณสุธน ) ฟังอยู่เสมอในเรื่องความสัมพันธ์ของพระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภา ที่เสด็จมาเยี่ยมหลวงปู่บุญ ในปีพ.ศ.2475 ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบบสมบูรญาณาสิทธิราชมาเป็นประชาธิปไตย โดยคณะราษฎร์ ขณะนั้นเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการปฏิวัติ

และได้มีการส่งคณะผู้แทนของคณะราษฎร์เดินทางไปเฝ้าพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงแปรพระราชฐานประทับแรมอยู่ ณ พระที่นั่งไกลกังวล หัวหิน โดยออกเดินทางด้วยรถไฟขบวนพิเศษ ในขณะนั้น พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภา ทรงดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงประจำเมืองนครปฐม

เมื่อทราบข่าวดังกล่าว ก็ทรงสั่งการให้นักเรียนนายร้อยตำรวจ ซึ่งในครั้งนั้นมีสถานที่ตั้งอยู่ที่ห้วยจระเข้ นครปฐม วางกำลังยับยั้งขบวนรถไฟพิเศษนี้ไว้ที่สถานีนครปฐม เมื่อขบวนรถไฟพิเศษแล่นถึงสถานีต้นสำโรง คณะผู้แทนได้ทราบว่า มีการวางกำลังอยู่ที่สถานีนครปฐม จึงได้เดินทางกลับไปยังกรุงเทพฯ แล้วเปลี่ยนการเดินทางไปทางทะเล โดยใช้เรือรบหลวงสุโขทัยเป็นพาหนะได้เข้าเฝ้าในหลวงได้สำเร็จและถวายเอกสารสำคัญให้ลงพระปรมาภิไธย

ครั้นเมื่อคณะราษฎร์ได้ยึดอำนาจสำเร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้สั่งการให้ข้าหลวงประจำจังหวัดนครปฐม เข้ามารายงานตัวในกรุงเทพฯ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภา ทรงวิตกกังวลพระทัยเป็นอย่างยิ่ง เกรงว่าจะถูกประทุษกรรมนานาประการจึงได้รำลึกนึกถึงหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้วที่ทรงศรัทธาเลื่อมใสเสมอขณะที่อยู่ในเมืองนครปฐม

คิดจะไปขอบารมีกฤตยาคมของหลวงปู่เป็นที่พึ่ง จึงเดินทางในเวลาดึกสงัดของคืนนั้นโดยเรือเร็ว มาตามคลองเจดีย์บูชาแล้ว เลี้ยวขวาออกเม่น้ำนครชัยศรี ถึงวัดกลางบางแก้ว เข้านมัสการหลวงปู่บุญ เล่าความหวั่นวิตกกังวลพระทัยให้หลวงปู่ทราบ เพื่อขอให้ชี้ทางแก้ไข

หลวงปู่จึงได้ทำสมาธิบริกรรมพระเวทย์ทำพิธีรดน้ำพระพุทธมนต์ถวายแล้วถวายพระเครื่อง ตลอดจนมงคลวัตถุให้แก่พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภาและประสาทพรว่า “ไม่ต้องวิตกกังวลใดๆ เรื่องที่ร้ายจะกลายเป็นดี”เล่ากันว่าพระเครื่องที่หลวงปู่ถวายในครั้งนั้นคือพระผงคลุกรักพิมพ์สะดุ้งกลับ อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการกลับร้ายกลายเป็นดีนั้นเอง

หลวงปู่เพิ่มเล่าถึงการสร้างพระสะดุ้งกลับ (มารวิชัยกลับด้าน) ของหลวงปู่บุญนั้น การปลุกเสกจะใช้พระพุทธมนต์ถอยหลังกลับ การเดินลมปราณผ่านกระแสจิต ทำได้ยากกว่าการปลุกเสกธรรมดา และหากจิตไม่เข้มขลังแก่กล้าจะเป็นอันตรายในการปลุกเสกต่อผู้ปลุกเสกเอง

พระปางสะดุ้งกลับของหลวงปู่หลายพิมพ์ มิได้สร้างสะดุ้งกลับเพียงรูปแบบเฉพาะพิมพ์ทรงเท่านั้น หากแต่ท่านสร้างตามตำหรับแบบฉบับที่เป็นเฉพาะอิทธิวิธีที่ท่านมีอยู่ นับเป็นพระเครื่องที่มีกฤตยาคมลึกล้ำ ซึ่งหลวงปู่ได้สร้างขึ้นไว้

หลังจากพระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภา ได้รับน้ำพระพุทธมนต์ และพระเครื่องจากหลวงปู่บุญแล้วได้ลากลับไปด้วยความมั่นพระทัย เมื่อเดินทางไปกรุงเทพฯ หลังจากรายงานพระองค์แล้วได้รับการกักพระองค์ เพื่อสอบสวนจากคณะเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในระยะเวลาหนึ่งจึงได้รับการปล่อยให้เป็นอิสระ เพียงไม่กี่วันจากนั้น รัฐบาลใหม่ก็สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในรัชกาลที่ 8

หลังจากเพียงไม่กี่วันที่ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพยอาภา ได้เสด็จมาหาหลวงปู่บุญพร้อมถวายเครื่องสักการะหลายสิ่ง รวมทั้งโต๊ะหมู่บูชาประดับมุกลวดลายงดงามซึ่งมีอยู่ถึงทุกวันนี้ รวมทั้งได้อุปถัมภ์วัดกลางบางแก้ว และเสด็จมาเยี่ยมดูแลทุกข์สุขหลวงปู่เป็นเนืองนิจ ตราบจนหลวงปู่มรณภาพ

การเดินทางโดยเครื่องบินจากประเทศไทยสู่ มัณฑะเลย์ประเทศเมียนมา ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 40 นาที ถึงสนามบินเมืองมัณฑะเลย์ การเข้าเมืองก็ง่ายไม่ต้องกรอกเอกสารอะไรเลย ไม่เหมือนสมัยก่อนเวลาจะเข้าเมืองต้องกรอกเอกสารเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งคนที่ไม่มีความรู้ด้านภาษาอาจจะลำบาก หลังจากเมื่อตอนที่แล้วคณะสงฆ์ซึ่งประกอบด้วยคณะสงฆ์จากจังหวัดตรัง วัดธรรมกาย และพวกเราในฐานะสื่อมวลชนกราบสักการะเจดีย์หยกกันแล้ว เป้าหมายต่อไปคือ “สะพานอูเบ็ง”

สะพานอูเบ็ง เป็นสะพานไม้สักที่เก่าแก่และยาวที่สุดในโลก ความยาว 1.2 กิโลเมตร สร้างจากไม้สักที่รื้อมาจากพระราชวังเก่าแห่งกรุงอังวะ เมื่อครั้งย้ายราชธานีมายังอมรปุระ จำนวน 1,086 ต้น เพื่อใช้ทำเป็นเสาและสะพาน มีอายุกว่า 170 ปี เหตุผลการสร้างตามประวัติศาสตร์ปนตำนานเล่าว่าเนื่องจากพระเจ้าแผ่นดินยุคนั่นต้องการที่จะย้ายพระพุทธรูปองค์หนึ่งไปอีกฝั่ง จึงจำเป็นต้องสร้างสะพานไม้ขึ้น

ส่วนสะพานชื่อ “อูเบ็ง” เรียกตามชื่อวิศกรคนสร้างซึ่งเป็นคนมุสลิมชื่อว่า “อูเบ็ง” ผิดหรือถูกผู้เขียนไม่ทราบ โต่โน่มัคคุเทศก์ชาวพม่าเล่ามามานี้ ช่วงที่คณะเราไปนักท่องเที่ยวมีแต่ชาวจีน เห็นคนไทยบ้างเล็กน้อย น้ำด้านล่างสะพานแห้งหมดแล้ว มีแต่ฝุ่น แต่พวกเราก็ไม่วายเดินใต้สะพานรบกวนให้ช่างกล้องมือหนึ่งของวัดธรรมกายคือ “หลวงพี่มหานพพร” เก็บภาพทุกซอกทุกมุม หากพวกเราไม่อยากถ่าย..หลวงพี่นพพร ท่านก็จะบอกว่า “มุมนี้สวย มุมนี้เด่น” พวกเราก็ไม่มีใคร..ปฎิเสธ..

หลังจากเที่ยวสะพานอูเบ็งเสร็จ พวกเราก็กลับเข้าโรงแรมที่พัก พรุ่งนี้มีกำหนดการเดินทางไปกราบเจดีย์ที่ได้ชื่อว่า “ทัชมาฮาลแห่งลุ่มน้ำอิระวดี” และ“เจดีย์มิงกุน” หรือ “เจดีย์จักรพรรดิ” ซึ่งอยู่ที่เมืองสกาย เมืองหลวงเก่าแก่อีกแห่งของพม่าอยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์เดินทางด้วยรถยนต์ประมาณ 2 ชั่วโมง กำหนดนัดพบเคลื่อนขบวน  07.30 น.

ในวันรุ่งขึ้นหลวงพี่นพพร กับโตโน่มารับพวกเราแต่เช้าเพื่อเดินทางไปเมืองสกาย เป้าหมายไปกราบนมัสการเจดีย์ “เจดีย์ชินพิวเม” และ “เจดีย์มิงกุน”

“เจดีย์ชินพิวเม” หรือ เมี๊ยะเต็งดาน ได้ชื่อว่าเป็น “ทัชมาฮาลแห่งลุ่มน้ำอิระวดี” มีอายุ 203 ปี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2359 โดยพระเจ้าบากะยีดอว์ พระราชนัดดาของพระเจ้าปดุงเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งความรักที่มีต่อพระมหาเทวีชินพิวเม ซึ่งถึงแก่พิราลัยก่อนเวลาอันควร เจดีย์องค์นี้มีความสำคัญ คือ สถาปัตยกรรมสร้างตามหลักภูมิจักรวาลทางพระพุทธศาสนา ซึ่งถือเอายอดพระสุเมรุเป็นศูนย์กลางของจักรวาล มีเจดีย์จุฬามณีอยู่บนสุดเหนือเขาพระสุเมรุ และมีเทือกเขาทั้งเจ็ดรายล้อมด้วยขุนเขาและมหาสมุทรตามหลักไตรภูมิ สีขาวสวยสง่าตื่นตาตื่นใจมาก..

ที่นี่มีทั้งเด็กและคนขายดอกไม้มารุมเพียบ และเสียค่าเข้าไปชม ในคณะเราพระสงฆ์ก็ไม่เว้น..ถูกเก็บค่าเข้าไปชมหมด..หากคุณผู้อ่านต้องการภาพมุมไหนสวยงามจะมีเด็กชาวพม่าพม่าเจ้าถิ่น จะคอยถ่ายภาพสวยทุกมุมมอง เขามีการแบ่งโซนกันชัดเจน แก็งค์มหาเจดีย์จะไม่ข้ามไปถ่ายรูปที่วัด แก็งค์วัดไม่ไปถ่ายรูประฆัง แต่ทุกคนพูดเหมือนกัน หาเงินไปโรงเรียน และผู้เขียนโชคดีที่ “เจดีย์มินกุน” มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหลังจากให้เงินไป 5,000 จ๊าตหรือประมาณ 100 บาทไทย จะเดินไปได้น้องบอกจะเป็นบอดี้การ์ดให้และคอยถ่ายภาพให้ตลอดจนขึ้นรถกลับ

เจดีย์มินกุนสร้างในช่วง พ.ศ. 2333–2340 โดยพระเจ้าปดุง พระองค์มีพระราชดำริจะสร้าง “เจดีย์มิงกุน” หรือ “เจดีย์จักรพรรดิ” ที่ใหญ่ที่สุดกว่าเจดีย์ใดๆและใหญ่กว่า “พระปฐมเจดีย์” ในสยามประเทศ ซึ่งถือว่าเป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในสุวรรณภูมิ งานก่อสร้างเจดีย์มิงกุนดำเนินไปได้เพียง 7 ปีเท่านั้น พระเจ้าปดุงเสด็จสวรรคตหลังจากที่ทรงพ่ายแพ้สยามในศึกสงคราม 9 ทัพ ส่วนมหาเจดีย์ที่ยิ่งใหญ่ตามความมุ่งหวังของพระองค์ แล้วเสร็จเพียงแค่ฐาน แต่ก็ยังสูงถึง 50 เมตรส่วนรอยแตกร้าวที่ฐาน เกิดจากเหตุแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2381 ว่ากันว่าหากพระเจดีย์สร้างเสร็จตามแผน จะเป็นเจดีย์ที่ใหญ่อลังการที่สุดและสูงที่สุดในโลก ด้วยความสูงถึง 152 เมตร

และตรงข้ามมหาเจดีย์มิงกุนจะมีก้อนหินใหญ่ยักษ์อยู่ 2 ก้อน คือสิงห์คู่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งไว้สำหรับเฝ้าหน้าเจดีย์มิงกุน แต่ส่วนหัวสิงห์ถูกแผ่นดินไหว หักตกลงแม่น้ำอิระวดี ถามคนท้องถิ่นเล่าว่า “อดีตที่นี้คือเมืองท่าใหญ่ที่สุดของพม่า การสร้างเจดีย์มิงกุนนี้ต้องเกณฑ์คนมานับหมื่นคน แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ” มีอีกหลายแห่งที่ไปเที่ยวแต่ไม่มีเวลาเล่ารายละเอียดขอรวบรัดคือว่า

หลังจากกลับจากเมืองสกายในช่วงหัวค่ำ หลวงพี่นพพร และฝ่ายประชาสัมพันธ์ของวัดธรรมกาย พาพวกเราไปดูสถานที่จัดงานซึ่งเป็นสนามบินเก่าของเมืองมัณฑะเลย์ ช่วงที่เราไปเห็นมีเด็ก ๆ วัยรุ่นที่เป็นอาสาสมัครหลายร้อยคนกำลังจัดสถานที่ มีกัลยาณมิตรจากวัดพระธรรมกาย มีพระสงฆ์ไทยหลายสิบรูป ช่วยกันจัดสถานที่และเตรียมของที่จะใส่บาตร 30,000 รูปในวันรุ่งขึ้น

ณ ที่นี้ทำให้เราเห็นว่า ประเทศเมียนมา เป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาที่แท้จริง คหบดีที่นี้มีศรัทธามั่นคงในพระพุทธศาสนา เสียสละทั้งทรัพย์และกำลังกายเพื่อพระพุทธศาสนา คนรวยคนจนที่นี้ดูไม่ออก ไม่ว่าจะเป็นประมุขรัฐ รัฐมนตรี หรือนายทหาร ตอนใส่บาตรต้องนั่งอยู่กับพื้น และที่แปลกตาที่สุดในชีวิตผู้เขียนไม่เคยเจอมาก่อนคือ จำนวนพระ 30,000 รูป นั่งเต็มพื้นที่ไปหมด ชาวพุทธพม่ามากันนับแสนคน..คิดเล่น ๆ แต่จริง..การจัดงานตักบาตรพระมากมายแบบนี้มหาเถรสมาคม รัฐบาลไทยก็ทำไม่ได้..