ทั้งนี้ มาตรฐานดังกล่าว ครอบคลุมการเลี้ยงไก่พื้นเมืองไทยและไก่พื้นเมืองลูกผสม และมีการกำหนดเกณฑ์การเลี้ยงไก่พื้นเมืองแบบเลี้ยงปล่อยอิสระ (Free-range) ที่ให้ไก่สามารถแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติได้ ซึ่งแตกต่างจากการเลี้ยงไก่เนื้อ และไก่ไข่เชิงพาณิชย์ อาทิ มีพื้นที่เลี้ยงปล่อยอิสระภายนอกโรงเรือนอย่างเพียงพอ ให้ไก่มีความเป็นอยู่ตามธรรมชาติ และมีต้นไม้หรือร่มเงาเพื่อให้ไก่ได้พักผ่อน นอกจากนั้น ต้องมีพื้นที่ที่มีหญ้าหรือพืชที่เป็นอาหารให้ไก่จิกกิน อย่างน้อยร้อยละ 40 ของพื้นที่ โดยพืชดังกล่าวต้องมีการหมุนเวียนหรือพักแปลง กรณีหญ้าหรือพืชที่เป็นอาหารไก่ไม่เพียงพอต้องมีการเสริมหญ้าหรือพืชจากภายนอก และข้อกำหนดยังระบุด้วยว่า ไก่ต้องถูกปล่อยเลี้ยงภายนอกโรงเรือนไม่น้อยกว่าวันละ 8 ชั่วโมง เป็นต้น

ด้าน น.ส.ดุจเดือน ศศะนาวิน เลขาธิการสำนักงานมาตรฐานสินค้าเกษตรและอาหารแห่งชาติ (มกอช.) กล่าวเพิ่มเติมว่า เมื่อการยกร่างมาตรฐาน ไก่พื้นเมืองแล้วเสร็จ และประกาศใช้อย่างเป็นทางการ จะถือเป็นการก้าวกระโดดของวงการไก่พื้นเมืองเพื่อการบริโภคทีเดียว เพราะปัจจุบันถึงแม้จะมีความนิยมบริโภคไก่พื้นเมืองที่ผู้บริโภคเรียกกันว่า “ไก่บ้าน” มากขึ้น แต่ยังไม่มีการให้การรับรองมาตรฐานการเลี้ยง หรือ GAP เลย ในขณะที่มีการเลี้ยงไก่เนื้อ ไก่ไข่ มีมาตรฐานครบวงจรแล้วทั้ง GAP, GMP และอื่นๆ คาดว่า ฟาร์มไก่พื้นเมืองเกษตรกรรายย่อยจะพัฒนาระบบการผลิตเข้าสู่มาตรฐานฟาร์มอย่างต่อเนื่อง

ซึ่งจะช่วยเพิ่มโอกาสทางการค้าและการตลาดโดยเฉพาะโมเดิร์นเทรด ที่เริ่มมีความต้องการเนื้อไก่พื้นเมืองคุณภาพสูง รวมทั้งร้านอาหารพรีเมียมที่สามารถสร้างสรรค์เมนูพิเศษจากไก่พื้นเมืองเนื่องจากเนื้อมีรสชาติอร่อย ทั้งยังผลักดันให้เกิดอุตสาหกรรมไก่พื้นเมืองอย่างเป็นรูปธรรม ช่วยเพิ่มมูลค่าการจำหน่ายทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ ที่สำคัญยังจะสามารถรักษาสายพันธุ์ลักษณะดีของไก่พื้นเมืองไทยไว้อย่างยั่งยืน ที่สำคัญเป็นการเพิ่มมูลค่า และรายได้ให้กับเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมืองด้วย

“ไก่พื้นเมือง เป็นสัตว์เศรษฐกิจสำคัญในชุมชนและท้องถิ่น และเป็นแหล่งอาหารที่สร้างความมั่นคงทางอาหารให้คนไทยมาตลอด นอกจากนี้ การเลี้ยงไก่พื้นเมืองยังเป็นทางเลือกอาชีพสำหรับเกษตรกรรายย่อย เนื่องจากใช้เงินลงทุนน้อย ดูแลจัดการง่าย ทนทานต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และทนต่อการเป็นโรคได้ดีปัจจุบันประเทศไทยมีเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมืองกว่า 2.36 ล้านครัวเรือน และมีไก่พื้นเมืองไม่น้อยกว่า 72.5 ล้านตัว ซึ่งมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น โดยพันธุ์ไก่พื้นเมืองที่เลี้ยงมีหลายสายพันธุ์ เช่น ไก่พันธุ์ประดู่หางดำ ไก่พันธุ์เหลืองหางขาว ไก่พันธุ์แดง ไก่พันธุ์ชี และไก่พื้นเมืองลูกผสม เป็นต้น ซึ่งราคาซื้อขายไก่พื้นเมืองจะสูงกว่าไก่เนื้อ หากระบบการผลิตมีมาตรฐานจะทำให้มีโอกาสในการเข้าสู่ตลาดและมีช่องทางจำหน่ายทั้งในและต่างประเทศเพิ่มมากขึ้น” น.ส.ดุจเดือน กล่าว

ปัจจุบันไทยมีความต้องการใช้น้ำประมาณปีละ 151,750 ล้านลูกบาศก์เมตร (ลบ.ม.) โดยภาคเกษตรมีความต้องการสูงสุดถึง 113,960 ล้านลบ.ม. หรือร้อยละ 75 ที่เหลือเป็นการใช้น้ำเพื่อการรักษาระบบนิเวศร้อยละ 18 เพื่อการอุปโภค ร้อยละ 4 เพื่อการอุตสาหกรรมร้อยละ 3

ประเทศไทยแม้ปีนี้จะประสบภาวะภัยแล้งเกือบทั่วประเทศ แต่หากพิจารณาค่าเฉลี่ยปริมาณฝนตกรายปีแล้ว ถือว่าเป็นประเทศหนึ่งในโลกที่มีความมั่นคงเรื่องน้ำ แต่ที่ยังไม่มั่นคงเพราะปริมาณฝนตกจำนวนมหาศาลถึง 700,000 ล้าน ลบ.ม.นั้น ระเหยไปประมาณ 400,000 ล้าน ลบ.ม. และซึมลงดินประมาณ 100,000 ล้าน ลบ.ม. ทำให้เหลือปริมาณน้ำที่นำไปใช้ได้จริงหรือที่เรียกกันว่าน้ำท่าเพียง 200,000 ล้าน ลบ.ม.

ที่สำคัญปริมาณน้ำท่าจำนวนดังกล่าว สามารถเก็บกักน้ำไว้ในอ่างเก็บน้ำขนาดกลางและขนาดใหญ่ที่มีอยู่ในปัจจุบันกว่า 480 แห่ง รวมกับประมาณ 79,000 ล้าน ลบ.ม. ซึ่งไม่ถึงครึ่งของปริมาณน้ำท่าที่เกิดขึ้น

ขณะที่พื้นที่การเกษตรในประเทศไทยมีทั้งหมด 149 ล้านไร่ จากการสำรวจและศึกษาเบื้องต้นของกรมชลประทานพบว่า เป็นพื้นที่เกษตรน้ำฝน 119 ล้านไร่ และมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นพื้นที่เกษตรกรรมในเขตชลประทานได้อีกประมาณ 18.8 ล้านไร่เท่านั้น หากต้องการเพิ่มพื้นที่ชลประทานมากกว่านี้ จำเป็นจะต้องใช้เทคนิคอื่นๆ ในการจัดหาน้ำ เช่น น้ำบาดาล การผันน้ำ เป็นต้น

ทั้งนี้ตามยุทธศาสตร์บริหารจัดการทรัพยากรน้ำ ได้กำหนดไว้ว่า จะต้องเพิ่มพื้นที่ชลประทานให้ได้อย่างน้อย 8.7 ล้านไร่ ภายในปี 2569 แต่การเพิ่มพื้นที่ชลประทาน จำเป็นต้องเพิ่มปริมาณการเก็บกับน้ำต้นทุน ควบคู่ ไปกับการเพิ่มประสิทธิการบริหารจัดการน้ำที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ที่ผ่านมา กรมชลประทานได้เพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการน้ำอย่างต่อเนื่อง มีการจัดการแข่งขันมอบรางวัลให้กับกลุ่มผู้ใช้น้ำ และโครงการชลประทานที่บริหารจัดการน้ำดีเด่นเป็นประจำทุกปี แต่ด้วยปริมาณน้ำต้นทุนที่มีจำกัด เมื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการน้ำแล้ว ปริมาณน้ำในหลายพื้นที่ก็คงไม่เพียงพอกับความต้องการที่เพิ่มขึ้น จำเป็นต้องหาแหล่งเก็บกักน้ำต้นทุนเพิ่มขึ้น โดยเพิ่มปริมาณการเก็บน้ำของแหล่งน้ำเดิมที่มีอยู่ และการพัฒนาแหล่งน้ำแห่งใหม่ ซึ่งต้องใช้ระยะเวลาพอสมควร เพราะต้องทำการศึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อม ทำให้โครงการพัฒนาแหล่งน้ำ โดยเฉพาะการสร้างอ่างเก็บน้ำแห่งใหม่เพื่อเพิ่มปริมาณการเก็บกักน้ำต้นทุนทำได้ยากและใช้เวลานาน

เมื่อโครงการพัฒนาแหล่งน้ำใหม่ๆ ต้องใช้ระยะเวลา กรมชลประทานจึงได้ปรับมาดำเนินโครงการเพิ่มประสิทธิภาพการเก็บกักน้ำของอ่างเก็บน้ำเดิมที่มีอยู่ให้เต็มศักยภาพเท่าที่สามารถทำได้ เพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการที่เพิ่มขึ้น และเสริมความมั่นใจในเรื่องน้ำให้กับพื้นที่ชลประทานเดิม รวมทั้งสามารถขยายพื้นที่ชลประทานเพิ่มขึ้นจากเดิมได้

สำหรับอ่างเก็บน้ำที่จะเพิ่มปริมาณการเก็บกัก ตามโครงการเพิ่มประสิทธิภาพของอ่างเก็บน้ำ ที่กรมชลประทานบรรจุไว้ในแผนการก่อสร้างมีทั้งหมด 20 แห่งคือ อ่างฯศาลทราย จ.จันทบุรี อ่างฯคลองพระพุทธ จ.จันทบุรี อ่างฯห้วยแร้ง จ.ตราด อ่างฯพระปรง จ.สระแก้ว อ่างฯคลองใหญ่ จ.ระยอง อ่างฯหนองปลาไหล จ.ระยอง อ่างฯคลองหลวง จ.ชลบุรี อ่างฯคลองสียัด จ.ฉะเชิงเทรา อ่างฯคลองวังบอน จ.นครนายก อ่างฯทรายทอง จ.นครนายก อ่างฯทรายทอง จ.นครนายก อ่างฯห้วยปรือ จ.นครนายก อ่างฯทับเสลา จ.อุทัยธานี อ่างฯคลองสะเดา จ.สงขลา อ่างฯท่างิ้ว จ.ตรัง ฝายแม่ยม จ.แพร่ อ่างฯแม่สอง จ.แพร่ อ่างฯคำปอง จ.แพร่ อ่างฯแม่มาน จ.แพร่ อ่างฯแม่ถาง จ.แพร่ และอ่างฯกุดตาเพชร จ.ลพบุรี

นอกจากนี้ยังมีโครงการเพิ่มประสิทธิภาพของอ่างเก็บน้ำ ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างอีก 5 แห่ง คือ อ่างฯบางวาด จ.ภูเก็ต อ่างฯแม่มอก จ.ลำปาง อ่างฯห้วยตารู จ.ศรีสะเกษ อ่างฯคลองตรอน จ.อุตรดิตถ์ อ่างฯคลองสะเดา จ.สงขลา

รวมทั้งยังมีโครงการเพิ่มประสิทธิภาพของอ่างเก็บน้ำ ที่ผ่านเกณฑ์การพิจารณาเบื้องต้นอีกหลายแห่ง เช่น อ่างฯน้ำแหง จ.น่าน อ่างฯแม่ปืม จ.พะเยา อ่างฯห้วยใหญ่ จ.นครสวรรค์ อ่างฯคลองโพธิ์ จ.นครสวรรค์ อ่างฯห้วยท่าแพ จ.สุโขทัย อ่างฯลำพันชาด จ.อุดรธานี อ่างฯห้วยถ้ำเข้ จ.อุบลราชธานี อ่างฯห้วยพญาเสือ จ.อุบลราชธานี อ่างฯห้วยจันลา จ.อุบลราชธานี อ่างฯห้วยยาง จ.บุรีรัมย์ อ่างฯห้วยขนาดมอญ จ.สุรินทร์ อ่างฯอำปึล จ.สุรินทร์ อ่างฯเขาระกำ จ.ตราด อ่างฯคลองระบม จ.ฉะเชิงเทรา อ่างฯห้วยขอนแก่น จ.เพชรบูรณ์ อ่างฯคลองลำกง จ.เพชรบูรณ์ อ่างฯห้วยขุนแก้ว จ.อุทัยธานี อ่างฯลำตะเพิน จ.สุพรรณบุรี และอ่างฯห้วยสำนักไม้เต็ง เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม การเพิ่มประสิทธิภาพของอ่างเก็บน้ำที่มีอยู่แล้ว จะเพิ่มปริมาณการเก็บกักน้ำได้ไม่มากนัก รวมกันทั้งหมดได้น้ำมาไม่ถึง 350 ล้านลูกบาศก์เมตร และที่สำคัญจะเป็นเพียงการเพิ่มความมั่นคงในเรื่องน้ำให้กับพื้นชลประทานเดิม หรือขยายพื้นที่ชลประทานได้เฉพาะพื้นที่ที่ใกล้เคียงพื้นที่ชลประทานเดิมเท่านั้น ส่วนพื้นที่ลุ่มน้ำอื่นๆ ที่ยังไม่มีโครงการพัฒนาแหล่งน้ำ
ก็จะไม่ได้รับประโยชน์แต่อย่างใด ดังนั้นจึงจำเป็นจะต้องดำเนินโครงการพัฒนาแหล่งน้ำแห่งใหม่ เพื่อเพิ่มปริมาณน้ำต้นทุนควบคู่ไปด้วย

ยุทธศาสตร์บริหารจัดการทรัพยากรน้ำ ได้ตั้งเป้าหมายที่จะต้องเพิ่มพื้นที่ชลประทานให้ได้อย่างน้อย 8.7 ล้านไร่ ภายในปี 2569 ซึ่งเท่ากับว่า จะต้องหาทางบริหารจัดการน้ำต้นทุนเพิ่มขึ้นให้ได้ประมาณ 9,500 ล้านลูกบาศก์เมตร

การดำเนินการของกรมชลประทาน ทั้งการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการน้ำที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพิ่มปริมาณการเก็บกักของแหล่งน้ำเดิม สร้างแก้มลิงเพิ่มขึ้น ก็ยังไม่เพียงพอ จำเป็นจะต้องสร้างอ่างฯเก็บน้ำแห่งใหม่ ทั้งขนาดกลาง และขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น ในลุ่มน้ำที่มีศักยภาพ หรือแม้แต่ต้องดำเนินโครงการผันน้ำจากลุ่มน้ำอื่นๆ มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เช่น โครงการผันน้ำสาละวิน-ภูมิพล โครงการโขง เลย ชี มูล เป็นต้น ก็ควรจะเร่งดำเนินการ

หากต้องการเพิ่มพื้นที่ชลประทานให้ได้ตามยุทธศาสตร์ที่รัฐบาลวางไว้นั้น ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องจะต้องทำงานไปในทิศทางเดียวกัน และรัฐบาลจะต้องมีนโยบายด้านการเกษตรและด้านทรัพยากรธรรมชาติที่ชัดเจน ควรจะลดขั้นตอนและกระบวนการพัฒนาแหล่งน้ำ และการขอใช้พื้นที่ก่อสร้างอ่างเก็บน้ำ เพื่อที่จะสามารถพัฒนาอ่างเก็บน้ำให้ได้ตามเป้าหมาย

ส่วนผลกระทบสิ่งแวดล้อมนั้นย่อมมีบ้าง แต่เมื่อพิจารณาถึงความคุ้มค่าและประโยชน์ที่ได้รับ เป็นผลดีต่อส่วนรวมและประเทศชาติมากกว่า ก็ควรจะดำเนินการก่อสร้าง เพราะโครงการพัฒนาทุกโครงการ “ย่อมมีได้และมีเสีย” แต่ถ้าสิ่งที่เสียไปสามารถบรรเทา หรือชดเชยได้ก็น่ายอม และที่สำคัญโครงการพัฒนาแหล่งน้ำไม่ใช่ตัวการใหญ่ในการทำลายสิ่งแวดล้อม ทำลายป่า

พื้นป่าที่ถูกบุกทำลายจำนวนมหาศาล กลายเป็นเขาหัวโล้นล้วนแต่เกิดจากคนที่เข้าไปบุกรุกทั้งสิ้น!!

หากรัฐบาลกล้าตัดสินใจ เป้าหมายและวิสัยทัศน์ของยุทธศาสตร์บริหารจัดการทรัพยากรน้ำที่กำหนดไว้….ไม่ไกลเกินฝัน…

หลังแอบซุ่มมองการทำงานของทางรัฐบาลเกี่ยวกับการแก้ปัญหาภาคการเกษตร ซึ่งทีมที่ลงพื้นที่ ไปพบเกษตรกร ในครั้งนี้ มีทั้ง ดร.รอยล จิตรดอน ผู้อำนวยการสถาบันสารสนเทศทรัพยากรน้ำและการเกษตร (องค์การมหาชน) หรือ สสนก. (HAII) ที่เป็นผู้ดูแลในเรื่องการวางแนวทางการแก้ปัญหาเรื่องของน้ำ ที่คนในประเทศไทยทั้งประเทศ น่าจะพอรู้จักจากงานที่เขาทำโดยไล่มาจากทั้งน้ำท่วมและน้ำแล้ง เพื่อนำไปสู่การแก้ปัญหา ให้เป็นระบบ นอกจากนั้น ยังมี  นายประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์  ที่เป็นประธานสภาเกษตรกรแห่งชาติ ที่มีชื่อชั้นเป็นแกนนำในการขับเคลื่อนการแก้ปัญหาภาคการเกษตรมานานหลายปี และยังมีตัวแทนเกษตรกรอีกหลายคน ที่เป็นปราชญ์ชาวบ้านในพื้นที่ ร่วมถกปัญหาแบบวงเล็กๆ

หลายรื่องที่มีการถกกันแบบพี่แบบน้อง เป็นข้อมูลแบบบ้านๆ ที่ชาวบ้าน ชาวเกษตรกรเขาคิดร่วมกัน บอกตรงว่า ถึงวันนี้ เขาคิดไปไกลกว่า กระทรวงเกษตรฯ ค่อนข้างมาก แบบคนเข้าใจต่อปัญหาร่วมกัน ไล่มาแต่เรื่องของปัญหาเรื่องของการจัดการน้ำ วันนี้มีเครือข่ายแจ้งเตือนระบบน้ำ ทั้งระบบผ่านระบบแอพพลิเคชั่น ที่มีข้อมูลทั้งปริมาณฝนตก ไปจนถึงปริมาณน้ำในพื้นที่ เพื่อวางแผนบริหารจัดการที่เชื่อมโยงต่อไป เป็นตาข่าย ทั้งหมดที่วางเครือข่ายกันมา เกษตรกรรุ่นใหม่สามารถนำข้อมูลไปเป็นแนวทางการปลูกพืชผลการเกษตร ได้อย่างมีระบบทุกอย่างเครือข่าย เน้นวางแผน การแก้ปัญหาวางระบบ การใช้น้ำสร้างแหล่งน้ำ  เน้นในพื้นที่นอกเขตชลประทานเป็นส่วนใหญ่ และขอบอกว่า จากข้อมูลที่ได้เห็น หากทางกระทรวงเกษตรฯ ฉุกคิดแบบจริงจัง ที่จะร่วมกันแก้ปัญหาบอกตรงว่า น่าจะจบภายในรัฐบาลทหาร อย่างแน่นอน

การถกปัญหาร่วมกับผู้ใหญ่ที่คลุกคลีกับภาคการเกษตรหลายคน  บอกตรงกันว่า ข้อมูลมีพร้อมแต่ต้องออกมาเดินสายทำงานร่วมกับชุมชนทำงานแบบใต้ดิน ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์มากกว่า ทุกอย่างของกลุ่มที่ทำงานใต้ดิน ต้องการให้สังคมได้เห็นว่า แนวทางที่เขาเสนอต่อรัฐบาลเป็นเรื่องที่ถูกต้อง วิธีเดียวคือทำให้เห็นผลจริงต้องลงทุนลงแรง ปฏิบัติจริงให้ชาวบ้านเห็นเป็นตัวอย่าง วันนี้จึงได้เห็นเครือข่ายภาคการเกษตร มีการขับเคลื่อนลงพื้นที่ ลงมือทำให้กระทรวงเกษตรฯเห็นเป็นตัวอย่างจำนวนมากเพื่อหวังให้ผู้นำภาคการเกษตร อย่าง “ฉัตรชัย”ได้คิดได้ตรอง ว่า ที่สิ่งพวกเขาเคยบอกเป็นเรื่องจริงเพราะทำให้เห็นจริง

สุดท้าย จากการแอบไปรับฟังเกษตรกร และคนทำงานในการส่งเสริมงานภาคการเกษตรแบบบ้านๆคุยกันนานหลายชั่วโมง บอกตรๆ ว่า เท่าที่สรุปได้ตรงๆ คือวันนี้ปัญหาที่ไม่สามารถนำพาพี่น้องเกษตรกรไปสู่การทำเกษตรที่แก้ปัญหาความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นได้อย่างพอเพียง น่าจะมาจากการไม่เข้าใจของคนที่มาบริหารงานด้านการเกษตรภาครัฐไม่เข้าใจคำว่าการเกษตรและเกษตรกรจริงๆ ซึ่งน่าจะผิดฝาผิดตัว

ราชดำเนิน

นายอนันต์ อักษรศรี ผู้อำนวยการสำนักวิจัยและพัฒนาการเกษตรเขตที่ 8 (สวพ.8) เปิดเผยว่า ระเบียบการค้าสินค้าเกษตรในตลาดต่างประเทศในปัจจุบัน มักมีเงื่อนไขต้องเป็นสินค้าที่มาจากการผลิตในระบบปฏิบัติทางการเกษตรที่ดี หรือ GAP (Good Agricultural Practice) หมายถึง การปฏิบัติในไร่นา เพื่อผลิตพืชให้ได้ผลผลิตที่ปลอดภัยปลอดศัตรูพืช และมีคุณภาพเป็นไปตามมาตรฐานที่ผู้บริโภคต้องการ เน้นวิธีการควบคุม และป้องกันการเกิดปัญหาในกระบวนการผลิต ประเทศไทยในฐานะที่เป็นแหล่งผลิตสินค้าที่สำคัญของโลกจึงต้องหันมาให้ความสำคัญกับการผลิตพืชในระบบ GAP อันเป็นหนึ่งในระบบการผลิตสินค้าเกษตรตามนโยบาย “อาหารปลอดภัย” ของรัฐบาล

นางศิริกุล โกกิฬา ผู้อำนวยการกลุ่มถ่ายทอดเทคโนโลยี กล่าวว่า มาตรฐานสินค้าเกษตร มกษ. 9001-2556 ที่ใช้เป็นมาตรฐานในการตรวจสอบรับรอง หากเกษตรกรปฏิบัติได้ครบทุกข้อกำหนด เกษตรกรจะได้รับการรับรองแหล่งผลิต (Q) จากนั้นผู้ตรวจประเมินแปลงของกรมวิชาการเกษตร จะดำเนินการตรวจติดตาม เฝ้าระวัง เพื่อตรวจสอบการรักษาและคงไว้ซึ่งมาตรฐานของระบบ หากเกษตรกรปฏิบัติบกพร่อง อันเป็นเหตุให้เกิดความเสี่ยงต่อความปลอดภัยของแหล่งผลิต กรมวิชาการเกษตร จะใช้มาตรการยกเลิก พักใช้ หรือเพิกถอนใบรับรอง

สำหรับผลการตรวจสอบรับรองในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง 7 จังหวัด ได้แก่ สงขลา พัทลุง ตรัง สตูล ยะลา นราธิวาส และปัตตานี มีเกษตรกรเข้าร่วมระบบ GAP 8,908 แปลง พื้นที่ 30,647.44 ไร่ และเกษตรกรได้รับการรับรองแหล่งผลิต(Q) 8,858 แปลง พื้นที่ 30,509.41 ไร่ ซึ่งพืชที่ได้รับการรับรองแหล่งผลิตส่วนใหญ่เป็นไม้ผลประมาณ 80% ได้แก่ ลองกอง มังคุด ทุเรียน และไม้ผลอื่นๆ ผลการดำเนินงานพบว่าเกษตรกรเหล่านี้ไม่นิยมใช้สารป้องกันกำจัดศัตรูพืช จึงสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้บริโภคได้ว่าเป็นแหล่งผลิตปลอดภัย ส่วนที่เหลือ 20% เป็นพืชไร่และพืชผัก ซึ่งหากเป็นพืชผักที่เสี่ยงต่อการปนเปื้อน ผู้ตรวจประเมินจะสุ่มตัวอย่างเพื่อวิเคราะห์สิ่งปนเปื้อนเช่น สารพิษตกค้างหรือจุลินทรีย์ และผลการวิเคราะห์ต้องผ่านเกณฑ์มาตรฐานเท่านั้น ถึงจะได้รับการรับรองแหล่งผลิต ซึ่งจากผลการวิเคราะห์ของห้องปฏิบัติการ สวพ.8 ตั้งแต่ตุลาคม 2553 ถึง กันยายน 2558 พบว่าผลผลิตผักที่สุ่มเก็บจากแปลง GAP มีความปลอดภัยถึง 99.70% และภาคใต้ตอนล่างไม่มีการพักใช้หรือเพิกถอนใบรับรองแหล่งผลิต (Q)

นายอภัย สุทธิสังข์ อธิบดีกรมหม่อนไหม เปิดเผยว่า กรมหม่อนไหม ได้ร่วมบูรณาการขับเคลื่อนโครงการส่งเสริมปรับเปลี่ยนอาชีพให้เหมาะสมกับพื้นที่เพื่อสู้วิกฤติภัยแล้ง นำร่องพื้นที่บ้านคลองใหญ่ ต.หนองแซง อ.หันคา จ.ชัยนาท และ ต.ลำตาเสา อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นจังหวัดลุ่มน้ำเจ้าพระยา ที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาภัยแล้งปี 2559 โดยเบื้องต้นได้จัดทำประชาคมในพื้นที่เพื่อรับฟังปัญหา ความคิดเห็น และความต้องการของเกษตรกร พร้อมให้ข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม รวมถึงรายได้ที่เกษตรกรจะได้รับต่อการเลี้ยงหนึ่งรุ่น เพื่อเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจปรับเปลี่ยนอาชีพ

ทั้งนี้ได้ดึงกลุ่มเกษตรกรที่สนใจมาเป็นต้นแบบในการฝ่าวิกฤติปัญหาภัยแล้ง และเพิ่มทางเลือกในการลดความเสี่ยงการประกอบอาชีพให้กับเกษตรกร โดยใช้แปลงของผู้นำกลุ่มเกษตรกรเป็นแปลงต้นแบบ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมปลูกข้าวไปทดลองปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ซึ่งกรมหม่อนไหมได้มอบหมายให้ศูนย์หม่อนไหมเฉลิมพระเกียรติฯ สระบุรี สนับสนุนองค์ความรู้ ให้คำแนะนำทางวิชาการ พร้อมสนับสนุนต้นพันธุ์หม่อนพันธุ์ดีให้เกษตรกรนำไปปลูก และยังสนับสนุนให้ใช้น้ำในบ่อกักเก็บที่มีอยู่เดิมมาหล่อเลี้ยง ซึ่งพอเพียงเนื่องจากต้นหม่อนเป็นพืชที่ใช้น้ำน้อย

ส่วนรูปแบบอาชีพหม่อนไหมที่แนะนำให้กับเกษตรกรนั้น จะส่งเสริมการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมอุตสาหกรรม หรือเลี้ยงไหมเพื่อขายรัง ซึ่งกรมหม่อนไหมได้ประสานงานกับบริษัทจรูญไหมไทย ในการรับซื้อผลผลิตรังไหมของเกษตรกรด้วยการทำ Contract Farming โดยประกันราคาขั้นต่ำ กก.ละ 180-200 บาท ซึ่งจากการประมาณการผลผลิตและรายได้ในพื้นที่ 6 ไร่ จะผลิตหม่อนเฉลี่ย 1,800-2,000 กก./ไร่/ปี ผลผลิตรังไหม 60 กก./กล่อง ผลผลิตรังไหม 720 กก./ปี รายได้เฉลี่ยประมาณ 10,000 บาท/เดือน

นอกจากนี้ ยังส่งเสริมการปลูกหม่อนผลสด การปลูกหม่อนเพื่อขายใบ การทอผ้าไหม รวมถึงการแปรรูปผลิตภัณฑ์จากหม่อนและไหม อบรมหลักสูตรการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม การสาวไหม การทอผ้า ตลอดจนการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ แก่เกษตรกร เน้นการฝึกปฏิบัติจริงควบคู่กับการถ่ายทอดความรู้ทางวิชาการที่ถูกต้อง และยังได้ดำเนินการส่งเสริมการเข้าถึงแหล่งเงินทุนให้กับเกษตรกร ด้วยระบบการกู้ยืมเงินแบบปลอดดอกเบี้ยจากกองทุนสงเคราะห์เกษตรกร

“โครงการส่งเสริมปรับเปลี่ยนอาชีพให้เหมาะสมกับพื้นที่เพื่อสู้วิกฤติภัยแล้ง ตามนโยบายของ รมว.เกษตรและสหกรณ์ ที่กรมหม่อนไหมได้ขับเคลื่อนนำร่อง จะช่วยสร้างรายได้ สร้างอาชีพให้กับเกษตรกรได้อย่างยั่งยืน โดยในเบื้องต้นคาดว่าจะมีเกษตรกรที่ได้รับการส่งเสริมประมาณ 1,000 ราย” อธิบดีกรมหม่อนไหม กล่าว

นายวิณะโรจน์ ทรัพย์ส่งสุข อธิบดีกรมส่งเสริมสหกรณ์ เปิดเผยว่า สืบเนื่องจากนายกรัฐมนตรีได้มอบนโยบายการจัดตั้งธนาคารสหกรณ์ เพื่อสร้างความเข้มแข็งแก่สหกรณ์ออมทรัพย์ให้เป็นรูปแบบธนาคาร ซึ่ง พล.อ.ฉัตรชัย สาริกัลยะ รมว.เกษตรและสหกรณ์ ได้นำเรื่องนี้เข้าสู่การประชุมคณะกรรมการพัฒนาการสหกรณ์แห่งชาติ (คพช.) เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ที่ผ่านมา เพื่อพิจารณากรอบแนวทางการจัดตั้งธนาคารสหกรณ์ รวมทั้งตั้งคณะอนุกรรมการขับเคลื่อนการจัดตั้งธนาคารสหกรณ์

โดยคณะอนุกรรมการชุดดังกล่าว มี นายธีรภัทร ประยูรสิทธิ ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เป็นประธาน ส่วนอนุกรรมการมาจากผู้แทนหลายภาคส่วน อาทิ กรมตรวจบัญชีสหกรณ์ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง ธนาคารแห่งประเทศไทย ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) ธนาคารออมสิน สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา สำนักงานอัยการสูงสุด สันนิบาตสหกรณ์แห่งประเทศไทย มีกรมส่งเสริมสหกรณ์ เป็นเลขานุการ จะกำหนดโรดแมป 9 เดือน เพื่อขับเคลื่อนการจัดตั้งธนาคารสหกรณ์