ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 ตุลาคม 2560 เวลา 14:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/ent/celeb/518567

แฟนคลับ แบตเตอรี่ ที่ผลักดันถึงวันนี้

บทเพลงของเขา ฝากเลี้ยง คาใจ แววตา เจ็บไปเจ็บมา ประมาณนี้หรือเปล่า ยุ่งน่า ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ All I Wanna Do ค้นใจ เก็บมันเอาไว้ ฯลฯ ยังฮิตติดหู ถูกนำมาร้องมาเปิดให้ได้ฟังกันอยู่เสมอ

ราคาบัตรคอนเสิร์ตใหญ่ของเจสูงสุดอยู่ที่ 4,000 บาท ซึ่งแฟนคลับเต็มใจ (แย่ง) ซื้อ สิ่งนี้ไม่ได้แทนค่าความรักที่เขาได้รับจากแฟนเพลง หากเป็นสิ่งที่ช่วยยืนยันว่า สิ่งที่เจทำมาตั้งแต่เข้าวงการบันเทิง มันมีคุณค่า สมควรแก่มูลค่าที่แฟนเพลงยินดีจ่าย

“ผมยึดหลัก รักคนที่เขารักเราดีกว่า ผมไม่ใช่คนดีอะไร ผมเป็นตัวของตัวเอง พูดตรง บางคนบอกปากหมา แต่ผมก็เป็นแบบนี้แฟนคลับรักเราก็ดูแลอย่างดี ใครไม่รักไม่ชอบเราก็ไม่เป็นไร เขาไม่ชอบเราทำยังไงเขาก็ไม่ชอบ คนที่รักเขาก็รักเราไปจนวันตาย เราก็รักเขาไปจนวันตายเหมือนกัน

แฟนเพลงผมไม่ได้เพิ่งมี แต่มีตั้งแต่เป็นพิธีกรคอนเสิร์ตลืมโลก รายการแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ออกอัลบั้มแรกตอนอายุ 20

สิ่งที่เราลงทุนมา คือ ผมเล่นคอนเสิร์ต ไม่ว่าจะเวทีใหญ่เล็ก คนดู 50, 30 คน จำได้งานหนึ่งพายุเข้ามีคนดู 10 คน ผมเรียกมาดูติดเวทีเลย

นั่นคือสิ่งที่เราทุ่มเท จะบัตรราคาเท่าไร จะร้านอาหารหรือ อิมแพ็ค อารีน่า ผมเล่นเต็มที่ ผมใส่จนเสียงแหบ ไม่สนุกคืนเงินทันที ซึ่งสิ่งนี้มันส่งผลมา ผมให้ใจจริง ให้เกินร้อย อย่างคอนเสิร์ตใหญ่ กว่าจะออกมาลงตัว เถียงกันแทบจะฆ่ากัน ผมซีเรียสเวลาทำงาน มันถึงให้สิ่งที่ดีที่สุด

ส่วนประกอบที่สำคัญคือ แฟนคลับ ทุกคนโตมากับผม ผมบอกเขาตลอดว่า เขาคือแบตเตอรี่ของผม ผมแคร์เขามาก เราดูแลกันมา ผมมีแฟนคลับที่สนิทกันหลายคน

แฟนคลับผมเรนจ์อายุกว้างมาก บางทีเด็กๆ ชอบลูกชายก็มาชอบพ่อก็มี แต่ส่วนมากช่วงอายุคือวัยทำงาน ไม่ใช่เฟิสต์จ๊อบเปอร์ด้วย แต่บางคนเป็นผู้บริหารแล้ว ซึ่งพร้อมมาเต้นเสาร์อาทิตย์ บัตรราคา 4,000 ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา

เวลาจัดที่อิมแพ็คเราจะกังวล บัตรราคา 1,500 จะไม่หมด เพราะบัตร 4,000 จะหมดก่อน เพราะทาร์เก็ตเรากำลังซื้ออยู่ชั้นล่าง แต่ผมก็สัญญาว่าไม่ว่าชั้นไหน บัตรราคาเท่าไร เราจะไปใกล้ชิดทุกชั้น”

การเกิดขึ้นอีกครั้งของ เจ-ดีเอ็นเอ

เมื่อเดือน ก.ค.ปีนี้ เจมีคอนเสิร์ตใหญ่ ที่อิมแพ็ค อารีน่า “เจ-ดีเอ็นเอ คอนเสิร์ต” 2 รอบการแสดง สร้างปรากฏการณ์บัตรหลายหมื่นที่นั่งขายหมดในเวลาเพียงไม่นาน

เกิดเสียงเรียกร้องระคนร่ำไห้จากแฟนเพลงที่ซื้อบัตรไม่ทัน มิหนำซ้ำกระแสหลังจบคอนเสิร์ตยังดีมาก หลายคนเรียกร้องผ่านทุกช่องทางโซเชียลอยากสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นอีก 

เอ-ไทม์ โชว์บิส จึงประกาศจัด “เจ-ดีเอ็นเอ เอ็กซ์-ตรีม คอนเสิร์ต” ตอกย้ำความแรงของ คิงส์ ออฟ แดนซ์

การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การรีสเตจ แต่เป็นการอัพเกรดทุกอย่าง ซึ่งจะมีขึ้นในวันที่ 16 และ 17 ธ.ค. 2560

“ผมยังจำประโยคสุดท้ายที่พูดบนเวที แล้วเจอกันใหม่ครับ กลับบ้านดีๆ นะ ตอนนั้นผมเองยังรู้สึก ไม่รู้อีกเมื่อไรเราจะได้เจอกัน คิดว่าจบแล้วเราคงกลับมาทัวร์คอนเสิร์ตเหมือนเดิม 

พอเสร็จคืนนั้นพักเหนื่อยไปทริปแอฟริกาใต้กับครอบครัว กลับมาถึงไทยเปิดดูฟีดแบ็กที่ได้รับ 99% แฮปปี้หมด 

เราเก็บข้อมูลตรงนั้นไว้ ฟีดแบ็กมันดีมากทั้งจากคนที่ได้ไปดูและไม่ได้ไปดู ก็มานั่งคิด ทำการบ้านในใจ แอบคิดอยากมีอีกสักเซตจัง ก็ได้คุยกับพี่ฉอดแบบส่วนตัว (สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา) ทางพี่ฉอดอยู่กับมีเดียใหญ่ก็มีข้อมูลตรงนี้ ก็เลยส่งเรื่องไปยังทุกฝ่าย เตรียมแผนเรื่องของสปอนเซอร์ เราเช็กคิวว่าช่วงไหนว่าง ต้องดูลูกชายว่ามาได้ไหม

1 เดือนจากนั้นเราตัดสินใจทำ เป็นเรื่องของไทม์มิ่ง เรื่องกระแส เหมือนเราทำอาหารคนมากินแล้วติดใจยังอยากกินอยู่เราต้องเสิร์ฟเลย”

การเตรียมงานทุกอย่างรุดหน้าไวมาก เจให้คำนิยามคอนเสิร์ตครั้งนี้ว่า เหมือนการอัพเกรดโทรศัพท์มือถือ

“มีออปชั่นเพิ่มเข้าไปอีก เชื่อเถอะยังมีอะไรเหลืออีกเยอะให้เราใส่เข้าไป เซอร์ไพรส์ใหม่หมด เพลงช่วงที่จะให้คนแดนซ์มาราธอนก็เปลี่ยนใหม่ แขกรับเชิญก็มีทั้งใหม่และเก่า แสงก็เปลี่ยนเวทีบางอย่างที่คนยังชื่นชอบ อย่างแอร์สเตจ คนยังอยากเห็นภาพนี้ ที่เราลอยไปใกล้ชิดแฟนเพลง ผมคุยกับฝ่ายเวทีเลยว่าอันนี้ดีเก็บไว้เถอะ แต่เพิ่มเข้าไปใกล้คนดูให้ได้มากกว่าเดิมอีก”

ส่วนดีเอ็นเอสายตรงของเจ ลูกชายทั้ง 3 เจ้านาย เจ้าสมุทร และเจ้าขุน ยังขึ้นเวที “มีคนถามมาเยอะว่าจะได้เห็นเจ้านายร้องเพลงเยอะขึ้นไหม ต้องไปดูกันเอง เพราะตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแค่ลูกพ่อ เป็นดีเอ็นเอของเรา แต่เจ้านายเป็นศิลปินแล้ว มีเพลงคนละชั้น เป็นของตัวเอง ก็ต้องรอดูว่าเขาจะมายังไง”

ต้นแบบ วางแบบ ให้เจ้านาย

เรียกว่าครอบครัวเจมีสายเลือดศิลปินทั้งบ้าน “ปิ่น เก็จมณี” ก็เป็นนักแสดงและอดีตศิลปินอินดี้ แต่ตอนนี้มติที่บ้านส่งลูกชายคนโต “เจ้านาย จินเจษฎ์” มาเป็นศิลปินเดี่ยว เบอร์แรกของค่าย “เจมีดี” ซึ่งเป็นค่ายเพลงของครอบครัว

“เราอยู่ในวงการมานาน รู้ขั้นตอนการทำงานทั้งหมด ลูกอยากออกซิงเกิ้ล เราก็รู้ว่าลูกมีแฟนคลับ มีคนรอเขา ก็คุยกับเจ้านาย ใช้เวลาเป็นปีที่จะดูว่าเขาชอบเพลงแบบไหน คือเขาฟังเพลงแนวผิวสีอยู่แล้ว เราก็หากันไปจนเจอว่า ณ วันนี้ เขาอินกับอาร์แอนด์บี

ไม่ได้คิดว่าจะต้องทำค่าย เราคิดแค่ว่าจะทำเพลงกัน เริ่มจากความสนุก เพราะมันเป็นความสุขที่ได้ทำ เพลงเป็นลิขสิทธิ์ของครอบครัวเรา เพลงพ่อเป็นลิขสิทธิ์ของแกรมมี่ เราภูมิใจตรงนี้

ผมว่าผมโตพอที่จะอยู่ในจุดการทำงานหลายอย่าง สมมติถ้าเจ้านายอยากเล่นละคร ผมก็จะจ้างผู้กำกับมา แล้วเราสร้างละครเอง ไม่จำเป็นต้องไปอยู่ค่ายไหน”

เพลงคนละชั้น ของเจ้านาย มียอดวิวในยูทูบ 60 กว่าล้านวิว ซึ่งเจให้คำนิยามผลงานนี้ว่า เป็นออร์แกนิก “ปัจจุบันกล้าทำเจมีดี เพราะมีมีเดียฟรี สมัยก่อนถ้าทำคงไม่ได้ ต้องอาศัยนั่นนี่ ตอนนี้เรามีช่องทางของตัวเอง ถ้าบอกเป็นภาษาของเรา เจมีดี เพลงคนละชั้น ผมเรียกว่า ออร์แกนิก ไม่มีการเสริม ไม่มีการซื้อบูทยูทูบ ไม่ซื้อยอดวิว

พูดในการวางแผนการตลาดเพลงของเจ้านาย ผมเดินแค่เกียร์เดียว ผลตอบรับขนาดนี้เรามีความสุขแล้ว ถ้าจะใส่เกียร์สองเกียร์สามต้องรอให้เขาโตกว่านี้ ตอนนี้เจ้านายยังอยู่กึ่งๆ ความเป็นเด็กกับเด็กหนุ่ม ยังไม่เป็นหนุ่มใหญ่

ค่ายเราเริ่มจากศูนย์ เมื่อเดือน ส.ค. ถึงตอนนี้เราประสบความสำเร็จ ผมภูมิใจในลูกผม วันนี้เขา 16 วันหนึ่งเขา 17 19 เรามาดูใหม่

ผมดีใจกับตัวเองด้วยว่า เราทำได้ถ้าเราจะทำ ก่อนหน้านี้มีคนไม่เชื่อมือผมเยอะ วันหนึ่งผมทำให้เพลงคนละชั้นทุบชาร์ตหลายชาร์ตได้

ยุคผมศิลปินแข่งกันเอง แต่ตอนนี้เราโดนต่างชาติตีหมด เราไม่ได้มาเป็นคู่แข่งใคร เราเป็นส่วนหนึ่งเล็กๆ ให้เด็กรุ่นใหม่ได้เจอไอดอล

ผมไม่ได้สร้างเจ้านายเป็นนักร้องดังแล้วหายไป ผมสร้างเจ้านายฟอร์แมตเดียวกันกับที่ทำผมมา คือ เป็นสตาร์ 

ผมทำกับเจ้านายแบบในรายการ ทรูแมน โชว์ เขาต้องมีที่มา มีเรื่องเล่า ผมทำตั้งแต่เจ้านายหัดขี่จักรยาน 4 ล้อ เข้าโรงเรียนวันแรกร้องไห้ คือทุกคนได้ติดตาม เห็นเจ้านายมา

แม้กระทั่งตัวผม เราก็ทำมา กว่าจะเริ่มแข่งเจ็ตสกีก็ฝึกซ้อมให้เห็นจนได้แชมป์โลก ทุกอย่างไม่ได้สร้างวันเดียว

ผมบอกเจ้านายว่า ในโซเชียลลูกอาจจะดังกว่าพ่อ แต่ถ้าลูกอยากจะดังให้นานเหมือนพ่อต้องทำยังไง ก็มีทั้งบอกและทำให้เห็น

เจ้านายเขารู้ว่า มีคนรักเขาเพิ่มขึ้น แต่ยังอายๆ อยู่ เวลาแฟนคลับมาทัก เราก็บอกโบกมือไปเลย เราเป็นคนสาธารณะ

สอนเขาตลอด แฟนคลับคือแบตเตอรี่ของเรา แฟนคลับคือผู้มีพระคุณของเรา ผมร้องเพลงปีหนึ่ง 200 เวที เจ้านายเขาเห็นว่าผมไม่เคยรังเกียจแฟนคลับเลย ไม่ได้ทำเพื่อเสแสร้ง แต่เราเป็นแบบนั้น ซึ่งส่งผลให้เรามาถึงวันนี้ เจ้านายเขาก็ได้เห็นแล้วเขาก็จะเรียนรู้เอง”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 ตุลาคม 2560 เวลา 14:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/ent/celeb/518354

การแต่งหน้าไม่ต่างจากการวาดภาพ ยูตะ ซาโตะ อินเตอร์เนชั่นแนล เมกอัพ อาร์ติสต์เครื่องสำอางแบรนด์คุณภาพจากญี่ปุ่น ทรี (Three) เล่าพื้นฐานครอบครัวของเขาเป็นศิลปินทั้งครอบครัวก็ว่าได้ ตั้งแต่คุณตามีอาชีพเป็นจิตรกร คุณแม่ก็ได้รับการผ่องถ่ายฝีมือมาเต็มร้อย ส่งต่อมายังพี่ชาย และตัวเขาเองที่ใฝ่ฝันเป็นศิลปินกันทั้งบ้าน

ความเป็นศิลปินจึงอยู่ในสายเลือด ยูตะ ช่างแต่งหน้าจากแดนอาทิตย์อุทัย เริ่มต้นสนทนาด้วยบุคลิกนิ่งๆ เท่ๆ ซึ่งหลายคนก็ถามเขาว่า แล้วทำไมจึงเลือกอาชีพในวงการเครื่องสำอาง คำตอบก็คือสำหรับเขาการแต่งแต้มบนใบหน้าสตรี ก็คือ งานศิลปะอย่างหนึ่ง ดีกว่านั้นอีก คือ ถ้าเป็นจิตรกรก็ไม่ได้พูดคุยกับใคร สมาธิจ้องจดจ่ออยู่แต่แผ่นเฟรมว่างเปล่า แต่อาชีพที่ทำอยู่ทุกวันนี้ ได้พูดคุย ได้พบปะสังสรรค์กับผู้คนหลากหลายวงการ โดยมีความภาคภูมิใจในงานกับการสร้างสรรค์ความงามให้ผู้คนทั่วโลก

เส้นตรงคือกุญแจความงาม   

“ผมเดินทางมาเมืองไทยมากกว่า 30 ครั้งแล้วนะครับ” ยูตะ บอกพลางหัวเราะกับจำนวนครั้ง ที่เชื่อมั่นว่าคนฟังต้องพากันแปลกใจแน่ๆ การมาเยือนเมืองที่สวยงามน่าท่องเที่ยวที่สุด แต่ช่างแต่งหน้าหนุ่ม บอกว่า ไม่ได้ไปไหนมาไหนเลย มาถึงก็ทำงานแต่งหน้านางแบบ และเนรมิตความงามให้สาวๆ ที่เคาน์เตอร์ทรี อยู่แต่ในกรุงเทพฯ ที่กลายเป็นอีกออฟฟิศหนึ่งไปแล้ว

“ผู้หญิงไทยมีเอกลักษณ์ชัดเจนครับ ในความเป็นมิตรยิ้มแย้มแจ่มใส แต่พวกเธอก็แฝงความขี้อายอยู่ในรอยยิ้มด้วย ซึ่งผมว่านี่คือความสวยจากภายในแท้จริง แล้วทำให้ดูงามไม่ซ้ำแบบผู้หญิงชาติใดอีกด้วยครับ”

ยูตะ โปรยยาหอมเริ่มต้นสนทนา จากการสะสมประสบการณ์ในด้านเมกอัพเป็นเวลาเกือบ 10 ปี โดยทำงานร่วมกับนิตยสารหลายฉบับในญี่ปุ่น และยังทำงานแฟชั่นโชว์ และงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์มากมาย

“พี่ชายกับพี่สะใภ้ของผม บุกเบิกอาชีพเป็นเมกอัพ อาร์ติสต์ มาก่อนครับ ซึ่งในตอนเด็กๆ ผมก็มีความสนใจในด้านการวาดภาพ จนกระทั่งเมื่อเติบโตขึ้นก็รู้ว่าอาชีพจิตรกรไม่ใช่เรื่องง่ายๆ พอพี่ชายลองทำงานช่างแต่งหน้า มีคำแนะนำดีๆ ให้ผมสนใจ พอได้ทำก็รู้สึกถึงความหลงใหลมากๆ ผมจึงหันเหไปในด้านการเมกอัพ และลองสร้างสรรค์สไตล์ที่เป็นของตัวเองขึ้นมา ซึ่งมันก็ได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างจากช่างแต่งหน้าคนอื่นๆ

คนแรกที่ชมผม คือ คุณแม่ ผมก็รู้สึกว่ามาถูกทางแล้ว แบบฉบับของช่างแต่งหน้าชาวญี่ปุ่น ไม่เหมือนชาติใดนะครับ คือ เราจะแต่งหน้าให้น้อยที่สุด ให้ดูธรรมชาติมากที่สุด

สำหรับสไตล์ของผม ใช้เส้นตรงเข้ามาใช้ในการแต่งหน้า ซึ่งก็เป็นพื้นฐานจากการวาดภาพนั่นเองครับ ผมใช้เส้นตรง ตั้งแต่คิ้ว อายไลเนอร์ แทนที่จะเขียนโค้งไปตามขอบตา ผมกรีดด้วยเส้นที่ตรงขึ้น หรือเฉดดิ้งโหนกแก้มเชื่อมหลังใบหู ไปจนถึงขอบริมฝีปาก เมื่อลงสีสันเมกอัพไปตรงบริเวณเหล่านี้ ก็จะทำให้ผู้หญิงเปลี่ยนไปได้ชัดเจน เพราะใบหน้าคนเราจะไม่ค่อยมีเส้นที่ตรงแบบนี้ การแต่งเติมเส้นตรงลงไปก็จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัดเจน ผลลัพธ์ก็คือพวกเธอสวยขึ้นเลยครับ”  

ยูตะ เข้ามาร่วมงานกับแบรนด์ ทรี ในปี 2010 ซึ่งการได้ทำงานใกล้ชิดร่วมกับครีเอทีฟไดเรกเตอร์ของแบรนด์ ริเอะ โอโมโตะ คือ ก้าวสำคัญในการสั่งสมประสบการณ์

“แบรนด์ชื่อสั้นและเรียบง่าย แต่ให้ความหมายที่ลึกซึ้ง ผมเริ่มงานด้วยแนวคิดหลัก 3 แนวคิด คือ Natural เน้นส่วนผสมจากพืชธรรมชาติ Honest การให้ข้อมูลผลิตภัณฑ์ตรงไปตรงมาของแบรนด์ แสดงถึงความรับผิดชอบต่อผู้ใช้ และ Creative การสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ความงามเพื่อผู้หญิงยุคใหม่ เพื่อให้การแต่งหน้าเป็นเรื่องง่าย และให้ผลลัพธ์อย่างมืออาชีพ

3 ข้อนี้ คือ ปรัชญาและแนวคิดของแบรนด์ และผมทำงานด้วยความเชื่อมั่นว่าความงามสำหรับผู้หญิงในมุมมองใหม่ในปัจจุบัน ไม่มีรูปแบบที่แน่นอน และไม่สามารถให้คำจำกัดความตายตัวได้    

ไม่ว่าอย่างไร ความงดงามต้องซ่อนอยู่ภายในจิตใจด้วย ประโยคนี้ไม่ได้พูดลอยๆ สวยๆ (บอกพลางยิ้ม) เพราะความงามมาจากตัวตน จะเผยให้เห็นถึงความงามเสริมด้วยพลังของเมกอัพ ที่สามารถทำให้ทุกๆ คนรู้สึกมั่นใจและรู้สึกดีกับตัวเองมากยิ่งขึ้น ผมเชื่อว่าในผู้หญิงแต่ละคนล้วนมีความงามอันเป็นเอกลักษณ์ ในฐานะของการเป็นเมกอัพ อาร์ติสต์ ผมต้องการค้นหาสีสันที่เข้ากันได้ดีกับแต่ละคน เพื่อสร้างสรรค์ความงามได้อย่างลงตัว ซึ่งช่วยเผยให้เห็นถึงความงามที่ซ่อนอยู่ในตัว และทำให้พวกเธอรู้สึกสนุกสนานกับการแต่งหน้า”

ผู้ชายก็แต่งตัว-แต่งหน้าได้ (นะ!)

เส้นทางอาชีพเมกอัพ อาร์ติสต์ เริ่มชัดเจนเพียงอายุ 17 ปีเท่านั้น ความใฝ่ฝันคือได้ก้าวไปสู่เวทีแฟชั่นระดับโลก โดยมีแบรนด์โปรด คือ มาร์แตง มาร์เจลล่า ดีไซเนอร์ผู้บุกเบิกแฟชั่นแนวอาวองต์การ์ด เสื้อผ้าที่เขาใส่ประจำ ก็คือ แบรนด์นี้

“ก็ยังเป็นความใฝ่ฝันอยู่ครับ (ยิ้ม) ผมได้ไปแต่งเวทีปารีสแฟชั่นวีก แต่ก็ยังไม่ได้แต่งให้แบรนด์ในฝัน ซึ่งตอนนี้ผมไม่ได้ซื้อเสื้อผ้า มาร์แตง มาร์เจลล่า และไม่ใช่แบรนด์ในฝันไปแล้วละครับ เพราะเขาเปลี่ยนดีไซเนอร์เป็น จอห์น กัลลิอาโน แฟชั่นกูตูร์ไปสำหรับการทำงานนะครับ เสื้อผ้ารวมทั้งรองเท้าที่ผมใส่ตอนนี้เป็นโลคัลแบรนด์ของญี่ปุ่น แบรนด์ Devoa นอกจากความสนุกสนานของการดีไซน์แล้ว อย่างเช่น รองเท้า ก็มีจินตนาการใส่รอยเท้าคนเข้าไปให้เหมือนรอยเท้าสุนัข หรือแมว ที่ชอบเหยียบไปบนพื้นปูนที่ยังไม่แห้ง หรือส่วนเสื้อผ้าการคำนวณทุกๆ จุดของร่างกายคนเราเพื่อรองรับทุกๆ การเคลื่อนไหว ผมว่านี่คือหลักการออกแบบที่ดี  

เครื่องประดับผมใส่แบรนด์ของนิวยอร์ก Jew Platina ผมต้องไปทำงานแต่งหน้าปีละ 2 ครั้ง แบรนด์นี้ใช้ตัวเลขเข้ามาในการออกแบบเพื่อความโชคดีด้วย สำหรับผม เลขนำโชค ก็ต้องเป็นเลข 3 สิครับ”  

ยูตะ บอกพลางหัวเราะ การแต่งตัวแนวอินดี้ เท่ และมีความละเอียดไปทุกอณู ในสไตล์ผู้ชายทำงานคลุกคลีกับแฟชั่น และชื่นชอบการออกแบบแท้จริง และสำหรับคอลเลกชั่น ล่าสุด Three Thailand Limited  2017 ยูตะ ก็ได้ร่วมใส่รายละเอียดนี้ในการรังสรรค์ความงามเพื่อผู้หญิงไทยโดยเฉพาะ

“แต่ละซีซั่น ผมจะคิดร่วมกับครีเอทีฟไดเรกเตอร์ของแบรนด์ คือ ริเอะ โอโมโตะ สีสันคือสิ่งที่เราใส่ใจที่สุด สีอายแชโดว์กว่าจะได้ผ่านการทดลองหลายร้อยครั้ง กว่าจะได้สีเฉดที่ได้แรงบันดาลใจมาจากท้องฟ้ายามเย็นของพระปรางค์วัดอรุณราชวราราม สีนี้ผลิตขึ้นในแบบลิมิเต็ด เอดิชั่น สำหรับผู้หญิงไทย มีขายเฉพาะในเมืองไทยเพียงที่เดียวเลยครับ

กุญแจความสำเร็จของเครื่องสำอางจากญี่ปุ่น คือ ความพิเศษที่เราคิดค้นอย่างละเอียดอ่อน สิ่งที่ผสมอยู่ในเมกอัพ คือ ออยล์เจล ทำให้ลิปสติกเกลี่ยทาที่พวงแก้มได้ด้วยครับ นอกจากความสวยแล้ว คือ การแต่งหน้าได้ง่ายขึ้น สนุกขึ้น ด้วยนวัตกรรมที่เราคิดค้นขึ้นมาใหม่ๆ อยู่เสมอเลยครับ และทำให้เครื่องสำอางชิ้นนั้นเป็นมัสต์เฮฟที่ผู้หญิงทุกคนต้องมี”

แต่งหน้าเนรมิตความงามผู้หญิงมาทั่วโลกแล้ว เมื่อถามว่าแล้วตัวเมกอัพ อาร์ติสต์เอง แต่งหน้าหรือไม่? ยูตะ ตอบคำถามนี้พร้อมเสียงหัวเราะ

“แต่งสิครับ การแต่งหน้าผู้ชาย ก็ต้องแตกต่างจากผู้หญิงแน่นอน คือ ต้องแต่งให้เหมือนเราไม่ได้แต่งอะไรเลย ผมแต่งให้ผู้หญิงโดยเน้นความเป็นธรรมชาติแล้ว แต่งหน้าตัวเองก็ต้องธรรมชาติยิ่งกว่าอีก การแต่งหน้าคือการมองรวมๆ บนใบหน้า ไม่ต้องพยายามแต่งส่วนใดส่วนหนึ่งมากจนเกินไป

ผู้ชายยุคนี้แต่งหน้าไม่แปลกหรอกนะครับ (ยิ้ม) เพราะทุกคนต้องดูดีเมื่อออกนอกบ้านเช่นเดียวกับผู้หญิง และหลักการแต่งหน้าก็ไม่ต่างกัน คือ ดึงส่วนที่ดีที่สุด ให้ออกมาดูเด่นที่สุด การแต่งหน้าคือมารยาทด้วยซ้ำ ผู้ชายแต่งหน้าต้องให้เหมาะสมกับการทำงาน หรือการเข้าสังคม แต่งแล้วคุณต้องรอดนะ (หัวเราะ) ใบหน้าคุณต้องดูสะอาด ไม่ต้องคิดมากไปกว่านั้นเลยครับ” ยูตะ ช่างแต่งหน้ามือโปรจากญี่ปุ่นบอกทิ้งท้ายด้วยมาดสุดเท่

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 ตุลาคม 2560 เวลา 14:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/ent/celeb/518135

ชายหนุ่มร่างสันทัด หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสท่าทางใจดี มีบุคลิกที่เรียกว่าเล็กพริกขี้หนู เพราะสามารถปลุกปั้นบริษัทด้านสื่อสารให้มีรายได้ทะลุหลายพันล้านบาท ณัฐนัย อนันตรัมพร กรรมการผู้จัดการ บริษัท อินเตอร์ลิ้งค์ เทเลคอม บริษัทให้บริการทางด้านอินเทอร์เน็ตชายขอบกว่า 30 จังหวัด ที่เพิ่งเข้าตลาดหลักทรัพย์มาเพียง 1 ปี ถือเป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีอายุเพียง 30 ปี งานของบริษัทเขานั้นเพื่อรองรับนโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของรัฐบาลยุคปัจจุบัน ให้ประชาชนเข้าถึงเทคโนโลยีได้มากขึ้นแม้ในพื้นที่ห่างไกลที่รัฐบาลเองเข้าไปไม่ถึง

เขาบอกว่า การทำธุรกิจที่ดีควรต้องให้โอกาสคนอื่นด้วย แม้จะได้กำไรน้อยแต่หากเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยพัฒนาประเทศก็ควรจะทำ เพราะปัจจุบันนี้เทคโนโลยีมีความสำคัญและจำเป็นในชีวิตของทุกคน ถือเป็นปัจจัยที่ 5 ก็ว่าได้ และจะเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตของคนมากขึ้นทุกวัน การจะทำธุรกรรมกับหน่วยงานภาครัฐอนาคตก็จะผ่านออนไลน์กันหมดแล้ว แต่แค่เรื่องพื้นๆ อย่างโทรศัพท์พื้นฐานบางหมู่บ้านยังไม่มีโทรศัพท์บ้านใช้เลย นั่นแสดงถึงความแตกต่างไม่เท่าเทียมที่รัฐพยายามที่จะปิดช่องว่างตรงนี้ให้มีความเสมอกันในทุกที่ของประเทศไทย แม้ในถิ่นห่างไกลยังชายขอบของประเทศ

จบปริญญาตรีจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตอนเรียนจบใหม่ๆ เขาเคยทำงานฝ่ายวิจัยและพัฒนาที่บริษัทรถยนต์แห่งหนึ่งอยู่เกือบปี ก่อนจะไปเรียนต่อปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยบอสตัน สหรัฐอเมริกา ตอนเรียนที่อเมริกาเคยทำงานที่อเมริกา แต่เป็นหน่วยงานทางด้านงานวิจัยและจับคู่ธุรกิจให้กับนักธุรกิจของแคนาดามาจับคู่กับของอเมริกาอยู่ 9 เดือน เป็นงานที่สนุก รายได้ดี และได้เปิดโลกเปิดมุมมองทางธุรกิจให้เขาอย่างมาก

“เวลาที่เราสามารถช่วยให้เขาจับคู่ธุรกิจกันได้ระหว่างชาวแคนาดากับอเมริกา เราจะได้เปอร์เซ็นต์ตามสัดส่วนของธุรกิจอีกด้วย เช่น 2 เปอร์เซ็นต์ ยิ่งมูลค่าธุรกิจเยอะเราก็จะได้มาก เพียง 9 เดือนกว่าที่ทำงานที่นี่ผมสามารถได้ส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์จากการจับคู่ค้าให้เกิดขึ้นได้ คิดเป็นเงินเกือบ 30 ล้านบาท เป็นเงินติดกระเป๋ากลับมาประเทศไทย ซึ่งตอนนั้นผมอยากทำงานที่นั่นต่อ ไม่อยากกลับประเทศไทยเลย อยากจะทำงานที่นั่นหาประสบการณ์และเก็บเงินสัก 2-3 ปีก่อน แต่ทำได้แค่ 10 เดือน คุณพ่อไม่ยอม ท่านเรียกตัวกลับมาช่วยธุรกิจของครอบครัวทันที”

เขากลับประเทศไทยตอนปี 2554 ตอนที่ประเทศไทยเกิดน้ำท่วมใหญ่ คุณพ่อบอกให้มาช่วยทำธุรกิจ ก็มาทำงานเป็นผู้จัดการในแผนกทั่วไปเรียนรู้งานไปก่อน ตรงไหนคนขาดก็ส่งไปทำ โจทย์การทำงานของคุณพ่อกว้างมาก ทำให้เกิดแรงกดดันให้กับเขาเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากคุณพ่อเป็นคนเก่ง เวลาไปดีลงานกับใครก็จะถูกคาดหวังว่าเขาจะต้องเก่งเหมือนคุณพ่อ แล้วคุณพ่อของเขาเคยไปออกรายการโทรทัศน์ช่องธุรกิจหนึ่งและให้สัมภาษณ์ว่า ต้องการให้บริษัทเติบโตมียอดขายภายใน 10 ปี ให้ได้ 1 หมื่นล้านบาท ซึ่งตอนที่ท่านให้สัมภาษณ์บริษัทมีรายได้เพียง 1,200 ล้านบาท เขาฟังแล้วเครียดมาก เพราะคุณพ่อคาดหวังให้เขามาช่วยงาน 

หลังจากวันนั้นเขาก็ตั้งทีมงานทำงานทันที มีพนักงานเริ่มต้นเพียง 5 คน เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมา ปัจจุบันมีพนักงาน 600 คน และเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้เพียง 1 ปี โดยแยกแผนกของเขาออกมาเป็นบริษัท ไอเทล

“กดดันมากครับ คุณพ่อมองว่าท่านเริ่มธุรกิจเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว ด้วยเงินลงทุนเพียง 2 แสนบาท ท่านไม่มีความพร้อมใดๆ มากนัก ยังสร้างตัวมาได้ถึงตรงนี้ ขณะที่ผมเริ่มต้นมีหลายอย่างรองรับ มีความพร้อมกว่ามากก็ควรจะทำให้ได้ ผมจึงต้องพยายามทำงานให้เต็มที่ คิด ลงมือทำ ลุยเองทุกอย่าง ขยายงาน ต่อยอดจากสิ่งที่คุณพ่อสร้างก็เหนื่อยมากๆ ครับ และก็ผ่านมาได้ในที่สุด แต่ก็ถือว่ายังไม่สวยงามเป็นที่พอใจแบบที่เราอยากได้จริงๆ ก็ต้องผลักดันอีกหลายอย่างให้เกิดขึ้น โดยเฉพาะยอดขายที่เราตั้งเป้าเอาไว้เยอะอยู่

การทำธุรกิจของผมเริ่มจากยากๆ แล้วค่อยไปง่าย เพื่อจะได้สบายตอนหลัง คนอื่นอาจจะเริ่มง่ายๆ ก่อนแล้วค่อยไปยากขึ้น แต่ผมสวนทาง ถ้าผ่านเรื่องยากๆ ได้แล้ว เรื่องที่เหลือก็ง่ายหมดล่ะ ผมมองอย่างนั้นนะ คุณพ่อก็พยายามสอนว่าให้ทำเรื่องยากๆ ก่อน ที่เหลือก็จะเป็นเรื่องง่ายไปเอง”

ณัฐนัย กล่าวต่อไปว่า ตลอดการทำงานเกือบ 7 ปีที่ผ่านมาของเขานั้น ถือว่าไม่ง่ายและไม่มีคำว่าฟลุก ต้องทุ่มเทจริงจังมาก หลายอย่างมีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้มากมาย คนคือตัวแปรที่สำคัญที่สุดและบริหารจัดการยากที่สุดในการทำงาน ส่วนหนึ่งตอนเขามาทำงานนั้นอายุไม่ถึง 24 ปี ประสบการณ์และการยอมรับอาจจะไม่มากนัก ก็ต้องพิสูจน์ตัวเองอย่างมากว่าเขาตั้งใจจริง แต่โชคดีก็คือเขามาถูกที่ ถูกจังหวะเวลา

ทุกวันนี้อายุเข้า 30 ปี ถือว่ามีประสบการณ์ มีชั่วโมงบินมากขึ้น แต่ก็ยังต้องทุ่มเทในการทำงานต่อไป เพื่อให้บริษัทมีเงินปันผลเป็นที่น่าพอใจแก่ผู้ถือหุ้น ในเรื่องความเครียดหรือเมื่อเจออุปสรรคปัญหา เขาพยายามใช้ธรรมะ ใช้สติเข้ามาช่วยแก้ไขให้ใจเย็นลง ทบทวนตัวเองมากขึ้น พยายามใจเย็น มองโลกในแง่บวก

หลักการทำงานก็คือพยายามเอาใจเขามาใส่ใจเรา ดูแลกันเหมือนคนในครอบครัวที่เขาต้องเติบโตไปพร้อมกัน เปิดใจรับฟังให้มากขึ้น มีความเด็ดขาดในการทำงาน กล้าตัดสินใจ ตั้งเป้าในอนาคตอันใกล้นี้ว่าพยายามสร้างมืออาชีพเข้ามาทำงานด้วยกันมากขึ้น ให้โอกาสทีมงานมากขึ้น ตอนที่เขาเริ่มต้นธุรกิจตอนนั้นพลาดไม่ได้จึงไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นร่วมตัดสินใจมากนัก แต่ตอนนี้บริษัทเข้าที่เข้าทางมีระบบมากขึ้น สามารถเปิดโอกาสให้ทีมงานช่วยในการตัดสินใจมากขึ้น

แม้งานหลักจะหนักหนาเพียงใด แต่เขาก็พยายามหางานอดิเรกที่ชอบทำเป็นงานอดิเรก สืบเนื่องจากเขาชอบรับประทานของหวาน ตอนอยู่ที่อเมริกามีร้านโยเกิร์ตร้านหนึ่งอร่อยมาก จนเขาซื้อแทบทุกวัน พอกลับมาประเทศไทยก็ยังนึกถึงเสมอ อยากขอแฟรนไชส์มาเปิดที่ประเทศไทยแต่ราคาแพงมากสู้ไม่ไหว จนไปเจอรุ่นพี่นักธุรกิจท่านหนึ่งอยากเปิดร้านโยเกิร์ตเช่นกัน เลยหุ้นกันเปิด คิดสูตรกันเองชิมจนเป็นที่พอใจ

เขาเลยเปิดร้านโยเกิร์ตของตัวเองชื่อ เฮลโหล โยเกิร์ต เมื่อปีที่ผ่านมา เป็นแนวสุขภาพ ตอนนี้มี 8 สาขาในห้างรอบนอก เช่น แฟชั่นไอส์แลนด์ บิ๊กซีรัชดา เซ็นทรัลปิ่นเกล้า เทสโก้ โลตัส กำลังจะหาสาขาในเมืองอย่างพารากอนสักปลายปีนี้ ตั้งเป้าจะเปิดให้ได้ 10 สาขาภายในสิ้นปีนี้ เป็นงานอดิเรกที่สร้างรายได้พอประมาณสำหรับเขา “คืองานหลักมันเครียด เลยอยากทำร้านของหวานเพราะเราชอบกิน (หัวเราะ) ไม่ได้ซีเรียสมากนัก พอเลี้ยงตัวเองได้ก็พอใจแล้ว”

นอกจากนั้น เขาอยากทำธุรกิจเกี่ยวกับเสื้อผ้ากีฬา เนื่องจากชอบออกกำลังกาย จึงเลือกทำธุรกิจเสริมในสิ่งที่เราชอบจริงๆ ชอบอะไรกินใช้อะไร ก็ทำในสิ่งที่คุ้นเคยและชอบจะได้มีความสุข ไม่กดดันตัวเองมากเกินไป เพราะงานประจำก็เครียดมากพอแล้ว เขากล่าวทิ้งท้ายอย่างมีความสุข

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 ตุลาคม 2560 เวลา 14:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/ent/celeb/517982

มีคนทำงานไม่กี่คนที่เติบโตก้าวหน้าไปพร้อมๆ กับองค์กรที่เห็นคุณค่าของพนักงาน ซึ่งหนึ่งในคนที่สามารถก้าวจากตำแหน่งพนักงานเล็กๆ ขององค์กรเมื่อ 16 ปีที่แล้วจนได้มายืนอยู่แถวหน้าที่ดูแลทิศทางความเป็นไปในบริษัทระดับโลกอย่าง นิพนธ์ วงษ์แสงอรุณศรี ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัท แอลจี อีเลคทรอนิคส์ (ประเทศไทย)

นิพนธ์ เล่าเส้นทางชีวิตของเขาว่า หลังจากจบการศึกษาปริญญาตรี จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขาก็เริ่มเข้าทำงานที่บริษัท แอลจีฯ เป็นบริษัทแรก (และเป็นบริษัทเดียวจนถึงปัจจุบัน) เขาให้เหตุผลที่เริ่มสนใจทางด้านวิศวกรรมไฟฟ้าว่า ย้อนกลับไปในปี 2540 เทคโนโลยีที่กำลังมาแรงที่สุดในเวลานั้นคือโทรศัพท์มือถือที่เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในการติดต่อสื่อสารในสังคมไทย

ประกอบกับเทคโนโลยีเหล่านี้เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งสิ้น ซึ่งเขามองว่าอนาคตข้างหน้าแรงงานด้านวิศวกรไฟฟ้าน่าจะเป็นที่ต้องการของตลาดมากที่สุด ประกอบกับตัวของเขาเองก็สนใจที่จะศึกษาทางด้านไฟฟ้าอยู่แล้วจึงไม่ยากที่เข้ามาเรียนและเริ่มทำงานในสายนี้

“หลังจากผมเรียนจบก็มีรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ซึ่งทำงานอยู่ที่บริษัท แอลจีฯ อยู่ก่อนหน้านี้แล้วชักชวนเข้ามาทำงานด้วยกัน เพราะมีตำแหน่งงานว่างอยู่ก็ได้เริ่มเข้ามาทำงานในตำแหน่งวิศวกรเครื่องซักผ้า ดูระบบไฟฟ้าของเครื่องซักผ้าจากนั้นย้ายมาอยู่ที่แผนกวิจัยและพัฒนาอีก 8 ปี แล้วก็ย้ายมาดูฝ่ายขายและการตลาดในปี 2552 จนถึงปัจจุบัน เป็นหนึ่งในพนักงานเก่าแก่ของแอลจีก็ว่าได้ครับ (หัวเราะ)

โชคดีของผมอย่างหนึ่งก็คือ บริษัท แอลจีฯ เป็นบริษัทเกาหลีที่มีวัฒนธรรมการทำงานอย่างหนึ่งก็คือ เริ่มทำงานที่ไหนแล้วก็จะทำงานอยู่ที่นั่นยาวไม่ค่อยมีการลาออกไปทำงานที่อื่น อีกทั้งระบบการพัฒนาบุคลากรขององค์กรมีการเทรนนิ่งพนักงาน เพื่อส่งเสริมพัฒนาการทำงานภายในองค์กรของแต่ละแผนก เพื่อให้พนักงานมีทักษะความสามารถที่จำเป็นต่อการทำงาน ความก้าวหน้าและความสามารถที่ดีขึ้น และทุกครั้งที่มีการอบรมพัฒนาพนักงานก็ต้องมีการมอบหมายงานที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อในการอบรมนั้นให้กับพนักงานนั้นได้ดูแลรับผิดชอบด้วย

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมอยู่แผนกวิจัยและพัฒนา ก็ได้รับมอบหมายให้ผมเข้าไปดูแลในส่วนของการพัฒนาสินค้าเครื่องซักผ้าในต่างประเทศ ซึ่งช่วงนั้นผมก็จะทำงานกับแผนกวิจัยและพัฒนาในแต่ละประเทศ ไปศึกษาว่าตลาดเครื่องซักผ้าต่างประเทศนั้นมีความต้องการที่แตกต่างจากเราตรงไหนบ้าง ทำให้เราพบว่าการใช้งานในแต่ละประเทศมีฟังก์ชั่นในการทำงานไม่เหมือนกันเลย

บางประเทศอาจจะต้องการฟังก์ชั่นแช่ผ้า แต่ในบางประเทศก็ไม่ต้องการฟังก์ชั่นนี้เราก็ต้องปรับเปลี่ยนรู้แบบการทำงานให้เหมาะสมกับการทำงานในแต่ละประเทศเพื่อตอบโจทย์ความต้องการของตลาดตรงนั้น ทำให้เรารู้สึกสนุกที่จะเรียนรู้ในเรื่องของการทำการตลาด” นี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้นิพนธ์ก้าวเข้าสู่เส้นทางบริหารการตลาดอย่างเต็มตัว

ผมจำได้ว่าในช่วงแรกที่ย้ายจากการทำงานในฝั่งของโรงงาน มาทำงานอยู่ในส่วนของการตลาดรูปแบบการทำงานค่อนข้างที่จะแตกต่างกันอย่างชัดเจนตอนที่ทำงานโรงงานทุกอย่างจะต้องทำไปตามระบบตามขั้นตอนที่วางให้สำเร็จ แต่พอผมมาทำงานในส่วนของฝ่ายการตลาดก็ปรากฏว่า ค่อนข้างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงต้องใช้ทักษะทางด้านความคิดสร้างสรรค์เพิ่มมากขึ้น ไม่ได้มีขั้นตอนการทำงานที่ถูกกำหนดมา มีแต่เรื่องเวลาที่กำหนดให้งานต้องเสร็จเหมือนกัน ก็เป็นความท้าทายที่ทำให้เราต้องเรียนรู้พัฒนาตัวเองอยู่ตลอด

ผมมีหลักในการทำงานของผมอย่างแรกก็คือ เรื่องของการวางกลยุทธ์ แอลจีเป็นบริษัทระดับโลก การวางกลยุทธ์ทุกส่วนในองค์กรหรือว่าในส่วนที่เกี่ยวข้องจะต้องเดินหน้าพร้อมกันและสอดคล้องกัน หากนโยบายใหญ่ชี้ว่าจะต้องขับเคลื่อนไปในทิศทางไหน เราก็ต้องปรับเปลี่ยนทิศทางการทำงานให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ส่งเสริมกันก็จะช่วยทำให้การทำงานมีประสิทธิภาพ

ต่อมาก็คือเรื่องของเป้าหมาย เราต้องมีเป้าหมายในการทำงานที่ชัดเจนมีความท้าทาย ในขณะเดียวกันก็ต้องมีเป้าหมายนั้นก็ต้องตั้งอยู่บนความเป็นไปได้ เพียงแต่ว่าเราจะเพิ่มความพยายาม ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงในจุดไหน ถึงจะบรรลุเป้าหมายนั้น ไม่ใช่การตั้งเป้าหมายที่พูดออกไปแล้วทุกคนมองหน้ากันแล้วก็เกิดความสงสัยว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า แต่เป้าหมายนั้นจะต้องเป็นเป้าหมายที่มีความท้าทายใหม่ และมีความเป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จด้วย นั่นเรียกว่าเป็นการตั้งเป้าหมาย แบบสมาร์ททาร์เก็ต

ต่อมาคือเรื่อง เน็ตเวิร์กกิ้ง เราอยู่ในยุคของเทคโนโลยี ข้อมูลของทางด้านการตลาด มีการเปลี่ยนแปลงที่จะค่อนข้างเร็วต้องมีการสื่อสารตั้งแต่หน้างานขายจนถึงภายในบริษัทว่าในช่วงเวลานั้น มีประเด็นอะไรสำคัญที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบถึงยอดขายของเราบ้าง ตลาดเครื่องใช้ไฟฟ้าเวลานั้นทิศทางกำลังเข้าสู่การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต มีสมาร์ททีวีที่เชื่อมต่อการชมคลิปวิดีโอออนไลน์ รูปแบบการชมรายการโทรทัศน์ของคนไทยเปลี่ยนไปมาก ตอนนี้คนเริ่มดูเน็ตฟลิกซ์ (Netflix) มากขึ้นเราก็ต้องทำปุ่มสำหรับการเข้าชมเน็ตฟลิกซ์ ที่รีโมททีวีให้โดยเฉพาะ

เครื่องซักผ้าก็เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตได้สามารถตั้งโปรแกรมการซักผ้าและแจ้งเตือนเราได้ว่าซักผ้าเสร็จแล้วบางคนตั้งซักทิ้งไว้แล้วลืมพอเปิดมาก็มีกลิ่นเหม็นอับเทคโนโลยีตรงนี้ก็ต้องพัฒนาตอบสนองไลฟ์สไตล์ลูกค้า หรือแม้กระทั่งหุ่นยนต์ดูดฝุ่นอัจฉริยะจากที่เคยดูดฝุ่นตามพื้นในบ้าน เราก็ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยภายในบ้านเข้าไป ติดกล้องเข้าไปที่หุ่นยนต์ดูดฝุ่นให้เจ้าของบ้านได้เปิดดูผ่านอินเทอร์เน็ต สิ่งเหล่านี้เราต้องพัฒนาอยู่ตลอด

ต่อมาก็คือเรื่องของการการพัฒนาบุคลากรภายในองค์กร ดูว่าบุคลากรของเราแต่ละคนนั้นมีศักยภาพในการพัฒนาสามารถทางด้านไหนบ้าง มีการอบรมพัฒนาทักษะทางด้านต่างๆ ที่มีความจำเป็นในสายงานของตัวเอง ส่วนตัวผมเองก็ต้องเรียนรู้อยู่ตลอดเวลาด้วยเช่นกัน ในแต่ละปีผมจะตั้งเป้าว่าในแต่ละปีเราควรจะเรียนรู้อะไรบ้าง ตั้งเป็นหัวข้อในสิ่งที่เราจะต้องเรียนรู้ แนวทางในการพัฒนาตัวเองของผมนั้นจะดูว่าปีนี้บริษัทกำลังจะไปในทิศทางไหน ก็จะต้องเรียนรู้ในสิ่งนั้น เพื่อให้ตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาของบริษัท

สุดท้ายแนวทางในการทำงานของผมก็คือ พยายามคิดบวกให้ได้อยู่ตลอด ไม่ว่าปัญหานั้นจะเป็นปัญหาอะไรก็ตาม ผมจะพยายามมองโลกในแง่ดีว่าทุกปัญหามีทางออก เพียงแค่เราต้องนำข้อมูลของของปัญหานั้นมาตีแผ่ข้อมูลปัญหาให้ชัดเจนว่าปัญหาเกิดจากอะไร แล้วเราจะมีแนวทางในการเข้าไปแก้ไขปัญหาตรงนั้น เพื่อให้การเดินหน้าต่อไปอย่างมีประสิทธิภาพอย่างไร”

แต่ว่าเราจะทำงานหนักแค่ไหนก็ตามสิ่งหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญก็คือเรื่องใช้ชีวิตอย่างสมดุล เวลางานก็ทุ่มเทให้กับงานเต็มที่ แต่ก็ต้องไม่ลืมแบ่งเวลาให้ตัวเองสำหรับการออกกำลังกายดูแลสุขภาพ และเวลาอีกส่วนหนึ่งใช้ชีวิตพักผ่อนกับครอบครัวชีวิตถึงจะมีความสุขทั้งหน้าที่การงานและครอบครัวไปพร้อมๆ กัน”