#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/653169

วันศุกร์ ที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2565, 02.00 น.

ความสงบสุขร่มเย็นของพสกนิกรชาวสยามเกิดขึ้นในแผ่นดินนี้มาแต่โบราณกาล ด้วยพระบารมีแห่งบูรพกษัตริย์

ในหนังสือ “กฤษฎาภินิหาร อันบดบังมิได้” ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ปราชญ์แห่งแผ่นดิน ได้ยกตัวอย่างและยกย่องกษัตริย์ไทยพระองค์หนึ่ง

“…ความปลอดภัยอันแท้จริงมาเกิดมีขึ้นเพราะพระนเรศวรเป็นเจ้าพระองค์เดียว ผู้ทรงก่อให้เกิดความคิดใหม่ วิธีการใหม่ และความหวังใหม่ขึ้นในใจคนไทย ถึงคนไทยจะเกรงกลัวพระราชอาญาแห่งพระเจ้านเรศวรเป็นเจ้ายิ่งกว่าความตาย

“ความกลัว” นั้นก็ยังดีกว่าความกลัว “พม่า” หรือหวาดหวั่น “ผู้มีอำนาจจากทิศอื่น” เพราะพระนเรศวรเป็นเจ้า ทรงปฏิบัติพระองค์ให้แลเห็นได้ชัดโดยทั่วกันว่า พระราชกรณียกิจน้อยใหญ่นั้น เป็นไปเพื่อประโยชน์ร่วมกันของ “คนไทย” และเพื่อประโยชน์ของ “บ้านเมือง” มิได้เป็นไปเพื่อประโยชน์ส่วนพระองค์เลยแม้แต่น้อย…”

พระปรีชาสามารถของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เป็นที่ครั่นคร้ามแก่อริราชศัตรู บ้านเมืองของเราจึงสุขสงบร่มเย็น ราษฎรของเรามิได้ถูกกองทัพศัตรูไล่ฆ่าฟัน ถูกเกณฑ์เป็นเชลย เป็นทาสในต่างแดน ใช้ชีวิต แรงงาน ทุกข์ยากแสนเข็ญเป็น “แรงงาน” สร้างปราสาทราชวังรับใช้ “ผู้ชนะ”

บูรพกษัตริย์ของเราได้สร้างบ้านแปงเมือง สร้างอาณาจักรสยามให้มี “เกียรติยศ” ทรงถือราษฎรของพระองค์เสมือน “ลูกหลาน” และทรัพย์สินแผ่นดินเป็น “สมบัติ” ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ

กษัตริย์ไทยจึงทรงหวงแหน “แผ่นดิน” รัก “ราษฎร” การเป็น “เจ้า” จึง “ปฏิบัติ” พระองค์ “บำเพ็ญ” พระราชกรณียกิจ เพื่อประโยชน์ร่วมกันของ “คนไทย”

พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา บันทึกไว้ว่า เพื่อรักษากรุงศรีอยุธยา พระมหาธรรมราชา มีนโยบาย “ผูกมิตร” กับพม่ามากกว่าที่จะเป็น “ศัตรู” ด้วยพระองค์ได้เห็นกำลังของพม่าว่ามีเหนือไทยทุกประการ (จนต้องเสียกรุงศรีอยุธยาในแผ่นดินสมเด็จพระมหินทราธิราช) และได้ทรงเห็นภัยพิบัติธนมหาศาล ซึ่งเกิดขึ้นแก่ประเทศไทยและคนไทยทั้งชาติ

แต่พระนเรศวรมิได้ทรงเข้าพระทัยว่าเหตุใดพระมหาธรรมราชา สมเด็จพระราชบิดา จึงทรงรับทางพระราชไมตรีกับกรุงหงสาวดี

พระนเรศวร ทรงมีความคิดฮึกเหิม “ถึงขนาดจะช่วงชิงเอากรุงหงสาวดีและมงกุฎของพระเจ้าหงสาวดีเสียก็ยังได้…”

อาจารย์ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช มองว่า “ปัญหาของพระมหาธรรมราชากับพระนเรศวรเป็นเจ้า เป็นปัญหาความแตกต่างระหว่าง “คนรุ่นเก่า” กับ “คนรุ่นใหม่” ซึ่งมีอยู่เสมอมา…”

ด้วยความรักราษฎรของพระองค์เหมือน “ลูกหลาน”ด้วยความเชื่อ “แผ่นดิน” เป็น “สมบัติ” ที่ตกทอดมาจาก “บรรพบุรุษ” สถาบันกษัตริย์จึงมี “เจ้านาย” “เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน” ผู้ทรงเสียสละพระองค์นึกถึง “ประโยชน์ส่วนรวม” มาก่อน

ความข้อนี้ คงต่างไปจาก “นักการเมือง พรรคการเมือง” จะมี “กี่พรรค กี่นักการเมือง” ที่คิด “เสียสละ”เช่นนี้

คนโบราณมี “ศิลปะ” ในการให้กำลังใจสนับสนุนคน “ทำงาน” ยิ่ง “สถาบันกษัตริย์” ที่เป็น “สัญลักษณ์” แห่งการทำความดี เพื่อส่วนรวม เพื่อบ้านเมือง

การสถาปนาพระอิสริยยศ “เจ้าต่างกรม” เป็นขัตติยโบราณราชประเพณีที่สมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เฉลิมพระเกียรติ พระบรมวงศ์ที่ทรงพระราชปรารภยกย่องสรรเสริญ ที่ทรงบำเพ็ญพระกรณียกิจ เป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยหรือที่ทรงพระราชอนุสรณ์คำนึงถึงในด้านต่างๆ ตั้งแต่สมัยอยุธยาสืบต่อมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์

ในอดีตเรามี “เจ้านาย” หลายพระองค์ที่ทรงได้รับการ “สถาปนา” อาทิ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ กรมหลวงสงขลานครินทร์ ฯลฯ

“เจ้านาย” ทุกพระองค์ทรงสร้างสรรค์ “คุณประโยชน์”แก่ประเทศให้พวกเราได้เก็บเกี่ยวความสุขสบาย แม้ถึงทุกวันนี้

หลายพระองค์ได้รับการยกย่องจาก องค์การ UNESCO ให้เป็น “บุคคลสำคัญของโลก”

ปีพ.ศ.2562 ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์ รัชกาลที่ 10แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ทรงสถาปนา “สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี“พระโสทรกนิษฐภคินี” ด้วยทรงพระราชดำริว่า

“ได้ทรงงานอย่างต่อเนื่องด้วยพระวิริยอุตสาหะเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัย”

“เกิดเป็นเจ้า ต้องรับใช้ประชาชน”

พระปณิธานของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ที่ได้ติดตามสมเด็จพระบรมชนกนาถ และสมเด็จพระบรมราชชนนี เสด็จฯ เยี่ยมราษฎรทั่วไทย ฯลฯ

สถาบันราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ รพ.จุฬาภรณ์ อันเนื่องมาจากพระดำริของพระองค์ เจริญก้าวหน้าเป็นที่พึ่งของราษฎรโดยแท้

พระองค์ทรงงานแม้พระพลานามัยไม่สมบูรณ์ บ่อยครั้งที่พระองค์เสวยพระโอสถ เพื่อให้ทรงงานได้ แม้แพทย์จะทูลเตือนว่า พระโอสถจะก่อให้เกิดอาการข้างเคียงที่ไม่พึงประสงค์ก็ตาม ทรงงานเข้มแข็งตลอดมาด้วย ขัตติยะมานะ แห่งหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์

สักวัน “พระบารมีอันบดบังมิได้” คงส่องแสงทะลุเหล่า อกุศลจิตผู้ฝักใฝ่ “เดรัจฉานวิชา”

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/650318

วันศุกร์ ที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2565, 06.00 น.

แรง “ข้าวเหนียวมะม่วง” ที่เด็กรุ่นใหม่ “มิลลิ” ดนุกา คณาธีรกุล นำมาโชว์การกินบนเวที เทศกาลดนตรีระดับโลก Coachella รัฐ California สหรัฐอเมริกา นอกจากปลุกกระแส “ข้าวเหนียวมะม่วงฟีเวอร์” ให้ขนมหวานไทย “สุดปัง” เป็นที่รู้จักแพร่หลาย (เพิ่มขึ้น) ยังทำให้คำว่า Soft Power มาอยู่ในความสนใจ “ข้าวเหนียวมะม่วง” ขนมหวานคลาสสิกเมนูนี้ เดิมก็ไม่ได้ “ขี้เหร่” ชาติใดได้ชิมไม่เคยมีใครไม่ชอบ แม้คนในอเมริกาจะโชคร้าย ไม่ได้กินตำรับโบราณสูตร Original ที่เป็น “ข้าวเหนียวมูน”อย่างดี คัดจากข้าวเหนียวเขี้ยวงู (อ.แม่จัน จ.เชียงราย)ทุกเม็ด

“กะทิ” คั้นจาก “มะพร้าว” ที่คัด (อีกเหมือนกัน) ความอ่อนแก่และเจาะจงใช้ “มะพร้าว” จากจังหวัดชุมพร แหล่งอุดมสมบูรณ์ด้วยผลิตผลธรรมชาติ

นี่เป็น “ข้าวเหนียวมะม่วง” ก.พานิช จานที่ให้ 5 ดาว จะให้ “ยาง” ยี่ห้อใด มาชิมไม่ว่าจะเป็นมิชลิน โยโกฮามา โอตานิ ฯลฯ ก็ต้องยกย่องเป็นรางวัล “กูร์มองต์”

ในสหรัฐอเมริกา ยิ่งโชคร้ายไม่ได้ลิ้มรส “มะม่วงอกร่อง” ที่เป็น “นางเอก” ของเมนูนี้ ต้องไปอาศัย “มะม่วงเม็กซิกัน” จากประเทศเพื่อนบ้านด้วยนโยบายกักกันพืชผลต่างแดน เหตุที่เขาก็เป็นประเทศที่ทำมาหากินกับ ผลิตผลการเกษตร หากมี “แมลง” ต่างแดนติดมะม่วงเข้าไปสักตัว มลรัฐ California คงลุกเป็นไฟ

มะม่วงชาติไทยจะเข้าสหรัฐได้ต้องผ่านการฉายกัมมันตภาพรังสี เหมือนประเทศญี่ปุ่นที่มีมาตรการกักกันมะม่วงไทย แต่เหี้ยมกว่าจะเข้าได้ต้องขออนุญาตเป็นพันธุ์เฉพาะเข้าไป และต้อง “อบไอน้ำ” (ญี่ปุ่นทำเครื่องอบไอน้ำขายเกษตรกรไทย)

ที่ตลกคือ ตอนนี้ “มะม่วงน้ำดอกไม้” ได้ผ่านเข้าไปขายในญี่ปุ่น (3 ใบ 1,000 เยน) แต่พันธุ์อื่นอย่าง “อกร่อง” ช้าก่อน เข้ายังไม่ได้

การเกษตรเขาคงอ้างว่า มะม่วงต่างพันธุ์ มีแมลงต่างพันธุ์ (ฮา)

คุณพาณี เฉียบฉลาด ผู้สืบทอดร้านข้าวเหนียวตำนาน ก.พานิช จากคุณย่าลี้ ซึ่งเป็น “ลูกมือ” ในห้องเครื่องรัชกาลที่ 6 บ่นเสียดายเสน่ห์ของอกร่องที่ไม่ได้ไปโชว์ตัวในต่างแดน

“เมื่อก่อนมะม่วงกินกับข้าวเหนียวให้อร่อยต้อง “อกร่อง” ของดำเนินสะดวก รสเขาจะแหลม แต่ถ้าเป็นคนจีนจะชอบ “น้ำดอกไม้” เนื้อแยะ (ฮา-พฤติกรรมผู้บริโภคของแต่ละชาติที่ไม่เหมือนกัน)

แต่ฉันว่า “รสหวาน” จะอ่อนกว่า “อกร่อง” แต่อกร่องเนื้อจะเป็นเสี้ยนหน่อย…”

“ข้าวเหนียวมะม่วง” และเพลงแร็พของสาววัยรุ่น“มิลลิ” ทำให้มีการพูดถึง Soft Power มีการพูดกันตูมตามตามกระแสแบบ “ไทยๆ” (คือเห็นอะไรดีๆ ก็ขอลอกมาก่อนไม่ได้สนใจปรัชญา รายละเอียด (ฮา)

ที่พูดถูกพูดผิดก็มีให้เห็น

บางคนเข้าป่าไปนึกว่าเขาพูดถึง Software

บางคนติดว่า ข้าวเหนียวก็นุ่ม มะม่วงก็อ่อนนี่แหละคือ Soft Power ของไทย(ถูกส่วนหนึ่ง ฮา)

มาฟัง Professor Joseph NYE แห่งมหาวิทยาลัย Harvard ผู้ต้นคิด Soft Power ให้คำจำกัดความ

“A country’s ability to influence the preferences and behaviours of various actors in the international arena (states, corporations, communities, publics etc.) through attraction or persuasion rather than coercion.”

“เป็นความสามารถของประเทศที่จะ “โน้มน้าว” ให้ผู้คนในประเทศ มิตรประเทศ ชอบประเทศของตน ด้วยการเสนอสิ่งที่ “น่าสนใจ” “ชักจูง” มากกว่า การใช้กำลังบีบบังคับ”

เขามีดัชนี KPI สากลวัดค่า Soft Power ของประเทศและประกาศให้ทราบทุกปี โดยหลักๆ ดูอยู่ 3 เรื่อง

Familiarity Reputation และ Influence

Familiarity ถ้าผู้คนในประเทศอื่น รู้เกี่ยวกับประเทศของคุณ ความสามารถ การดำเนินธุรกิจ ทรัพยากรคุณก็จะได้คะแนน Soft Power สูง

Reputation ชื่อเสียง ประเทศที่ผู้คนสนใจและเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับประเทศอื่นได้ จะแข็งแกร่งและเป็นบวก

Influence ประเทศคุณมีอิทธิพลในความคิดต่อประเทศอื่นๆ หรือไม่ หรือ Soft Power ของคุณจำกัดอยู่แค่ประเทศตนเอง ภูมิภาคเล็กๆ ของตนเอง

บรรพบุรุษผู้หลักผู้ใหญ่ ปู่ย่าตายายของเราได้สร้าง Soft Power มาช้านาน

“เด็กรุ่นใหม่” ถ้าให้โอกาสที่ดี ก็ได้แสดง ความสามารถให้นานาประเทศได้ชื่นชม

อย่าได้ปิดกั้นโอกาสอันดีของเยาวชนที่จะได้พัฒนาไปเป็นทรัพยากรบุคคลของประเทศของโลก

เพียงเพราะ “คนแก่” บางคน ยัง “ยักแย่ยักยัน”“ตามัว หูตึง” หลงใหลกับ “อำนาจ”

Soft Power ได้มาจาก “การสร้างสรรค์” หาได้มาจากการกำกับ จับผิด ปิดกั้นไม่

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/647043

วันอังคาร ที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2565, 06.00 น.

อย่างที่ทราบกันดีแล้วว่า เมื่อปีที่ผ่านมา จนมาถึงปีนี้มีความเคลื่อนไหวในแวดวงธุรกิจที่น่าสนใจ ใน 2 เรื่องด้วยกัน ซึ่งทั้ง 2 เรื่องนั้น คือ การผนึกกำลังกันของ 2 ทุนใหญ่ ในตลาดค้าปลีก และกิจการโทรคมนาคม แน่นอนว่า การเติบโตของบริษัทอันดับต้นๆ ของประเทศไทย ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรส่งเสริม เพื่อที่จะทำให้เรามีศักยภาพในการแข่งขันทางการตลาดในระดับโลก แต่ในอีกทางหนึ่งก็มีประเด็นที่ต้องไม่วางใจ เพราะการเติบโตดังกล่าวนั้น อาจมีผลกระทบต่อประชาชน รวมไปถึงธุรกิจขนาดเล็ก ทั้งในด้านโอกาสทางการแข่งขัน และความไม่เป็นธรรมในการกำหนดราคาสำหรับผู้บริโภค

ในฐานะตัวแทนประชาชน ผมได้ทำหน้าที่ในสภาผู้แทนราษฎร เรียกร้องให้มีการตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาผลกระทบต่อประชาชน จากการควบรวมกิจการโทรคมนาคม และการค้าปลีก ตลอดถึงผลกระทบจากการขยายตัวของทุนขนาดใหญ่ที่กระทบทุนชาวบ้านขนาดเล็ก เพื่อหามาตรการคุ้มครองประชาชนในฐานะผู้บริโภค และทุนชาวบ้าน จนได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาผลกระทบ กรณีการควบรวมกิจการโทรคมนาคม ระหว่าง True และ Dtac และการค้าปลีก-ค้าส่ง สภาผู้แทนราษฎร

โดยผมขอใช้พื้นที่ตรงนี้ ในการยืนยันหลักการทำงานของผมต่อกรณีดังกล่าวที่เกิดขึ้น รวมไปถึงการนำเสนอข้อสังเกตบางส่วนที่เกิดขึ้นจากการทำงานอย่างหนักของคณะกรรมาธิการชุดนี้ ที่มี นาวาอากาศเอก อนุดิษฐ์นาครทรรพ เป็นประธานฯ เพื่อเป็นการแจ้งให้ทราบ และเปิดรับความคิดเห็นจากประชาชน ในการสร้างกรอบอันเหมาะสมสำหรับกลไกที่นำไปสู่การเติบโตทางธุรกิจ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อประชาชน ตลาดการค้า และกิจการต่างๆ รวมไปถึงประเทศไทยของเรา ดังนี้

ผมขอเริ่มต้นที่ นัยสำคัญของการแข่งขันทางการค้าอย่างเสรี ซึ่งเป็นที่ทราบกัน และยอมรับกันทั่วโลกว่าผู้บริโภคจะได้รับประโยชน์เมื่อธุรกิจมีการแข่งขัน และผู้บริโภคจะได้รับประโยชน์เมื่อธุรกิจมีการแข่งขันอย่างเสรี และแข่งขันกันได้อย่างเต็มที่ นี่คือหลักการของกฎหมายว่าด้วยการแข่งขันทางการค้าเสรี อันหมายความว่า กฎหมายป้องกันการผูกขาดนั้น มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญใน 2 เรื่อง คือ 1. ป้องกันการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม และนำไปสู่การครอบงำตลาด และ 2. การรักษาผลประโยชน์ของผู้บริโภคที่พึงจะได้รับจากการแข่งขันทางธุรกิจ

ด้วยหลักการ 2 ข้อดังกล่าวนี้เอง หน้าที่ของรัฐบาลในฐานะหน่วยงานในการกำกับดูแลให้เกิดการค้าเสรีอย่างแท้จริง ต้องดำเนินการให้ธุรกิจการค้าในประเทศไทย ประกอบกิจการภายใต้เงื่อนไข 3 ประการด้วยกัน คือ

1. ห้ามให้มีข้อตกลงระหว่างคู่แข่งทางธุรกิจที่สร้างข้อจำกัดทางการค้าอย่างไม่สมเหตุสมผล

2. ห้ามการผูกขาด หรือการสร้างเงื่อนไขที่จะนำไปสู่การผูกขาด ที่ทำให้เกิดการขยายส่วนแบ่งของตลาด และการสร้างอำนาจการต่อรองในอนาคตที่ไม่เป็นธรรม

และ 3. ป้องกันการควบรวมธุรกิจ หรือบริษัท ที่ทำให้การแข่งขันลดลง

ดังนั้น เมื่อพิจารณาจากเงื่อนไขทั้ง 3 ข้อนี้แล้ว ผมมองว่า ในกรณีการควบรวมของ True และ Dtac รวมไปถึงกรณีของแม็คโคร และโลตัส นั้น สิ่งที่รัฐบาลของประเทศไทยต้องดำเนินการในทันที เพื่อสร้างความโปร่งใสไม่ขัดต่อหลักการตามที่ได้นำเสนอมาก็คือ 1. ต้องเปิดเผยรายละเอียดของข้อตกลงทั้งหมดให้กับประชาชนได้ทราบ 2. ต้องวิเคราะห์ให้ชัดเจนเลยว่า ข้อตกลงดังกล่าวนั้น จะนำไปสู่การแข่งขันที่เป็นธรรมหรือไม่ และ 3. ต้องวิเคราะห์ไปถึงผู้บริโภค และประชาชน ว่าจะได้รับประโยชน์จากการแข่งขันทางการตลาด หลังการควบรวมดังกล่าวนี้ มากขึ้นหรือไม่ อย่างไร นี่เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น และต้องเกิดขึ้นจริง โดยไม่อิงผลประโยชน์อันใดแอบแฝง

ในรัฐธรรมนูญก็ได้มีการเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า รัฐบาลจะต้องรักษาระบบธุรกิจ และเศรษฐกิจเสรี ซึ่งก็เป็นหน้าที่ของรัฐบาลที่จะต้องพึงปฏิบัติหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ อีกทั้งประเทศไทยของเรา ก็มีพระราชบัญญัติการแข่งขันการค้าในปี พ.ศ. 2560 มาแล้ว แต่ที่ผ่านมา ก็มีคำถามเกิดขึ้นเกี่ยวกับการปฏิบัติหน้าที่ของผู้ที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะคณะกรรมการแข่งขันทางการค้า หรือ กขค. ทั้งในกรณี การควบรวมของธุรกิจขนาดใหญ่ คือ แม็คโคร กับโลตัส ที่ลุล่วงไปแล้ว รวมไปถึงแนวทางการทำธุรกิจ และกลยุทธ์สร้างความเจริญเติบโตของร้านสะดวกซื้อเจ้าใหญ่ ที่หลายคนมีความเห็นอันแตกต่างไปจากคณะกรรมการแข่งขันทางการค้า ซึ่งมองว่า สามารถกระทำได้อย่างถูกต้อง มีเหตุและผลที่รองรับเอาไว้อย่างครบถ้วนตามกรอบกติกาของกฎหมาย

ยกตัวอย่างจากข้อมูลที่ได้รับมา ในกรณีควบรวมแม็คโคร กับโลตัส คณะกรรมการแข่งขันทางการค้าพิจารณาว่ามีความจำเป็นให้ทางซีพีเข้าซื้อกิจการโลตัส เพราะโลตัสต้องการที่จะยุติการทำธุรกิจในประเทศไทย หากไม่มีคนเข้ามาซื้อกิจการอาจทำให้เกิดปัญหาคนตกงานเป็นจำนวนมาก ซึ่งเหตุผลดังกล่าวนี้ ผมมองว่า คณะกรรมการชุดนี้ให้น้ำหนักต่อประเด็นการมีอำนาจเหนือตลาด และผลกระทบต่อธุรกิจขนาดเล็ก และประชาชนในฐานะผู้บริโภคน้อยเกินไป ซึ่งจากการศึกษาในชั้นของกรรมาธิการฯ ผม และคณะก็พบรายละเอียดที่น่าตกใจอยู่หลายเรื่อง เกี่ยวกับเงื่อนไขทั้ง 7 ข้อที่คณะกรรมการชุดดังกล่าวยื่นต่อทางซีพีให้ต้องปฏิบัติตามภายหลังการควบรวมเสร็จสิ้น อาทิ การส่งเสริม SME ให้เติบโตได้ 10% ของทุกปี ที่อาจไปสร้างความยากลำบากให้กับ SME อีก 90% ที่เหลือ หรือการห้ามควบรวมธุรกิจแบบเดียวกันอีกเพียง 3 ปี และไม่รวมถึงตลาดอีคอมเมิร์ซ(E-Commerce) ซึ่งน้อยเกินไป และเปิดช่องให้เข้าไปครอบครองตลาดออนไลน์ได้อีกทาง เป็นต้น ตรงนี้ก็เป็นประเด็นที่ทางคณะกรรมาธิการของเรากำลังหาทางอันเหมาะสมและเป็นธรรมกับทุกฝ่าย เพื่อวางกรอบที่ตรงตามหลักการที่กำหนดเอาไว้กันอยู่

ส่วนในกรณีของการควบรวมของ True และ Dtac ที่กำลังดำเนินการอยู่นั้น ผมได้มีคำถามอันเกี่ยวข้องกับข้อตกลงของการควบคุมบริษัทดังกล่าว จากคณะกรรมการแข่งขันทางการค้า ที่ต้องเชิญมาร่วมหาคำตอบในคณะกรรมาธิการของเราให้ได้ว่า 1. การควบรวมนี้สร้างข้อจำกัดทางธุรกิจให้ผู้ประกอบการรายอื่นๆ และรายใหม่อย่างไร 2. การควบคุมนี้นำไปสู่การผูกขาดและการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ และ 3. การควบรวมนี้ จะทำให้ประชาชนผู้บริโภคยังสามารถรักษาผลประโยชน์ของตัวเองได้ จริงหรือไม่

โดยผมได้เสนอต่อทางคณะกรรมาธิการฯ และจะหารือวางแนวทางร่วมกับคณะกรรมการแข่งขันทางการค้า และสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ หรือ กสทช. เพื่อขอให้เปิดเวทีสาธารณะเพื่อรับฟังความคิดเห็นของประชาชน และผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลาย รวมไปถึงการขอให้เปิดเผยข้อตกลงการควบรวมระหว่าง True และ Dtac ตั้งแต่บริษัทแม่จนถึงบริษัทลูก ว่าเชื่อมโยงกันอย่างไร ซึ่งหวังว่า หน่วยงานที่เกี่ยวข้องดังกล่าวนี้ จะรับข้อเสนอแนะ และข้อสังเกตของคณะกรรมาธิการของเรา เพื่อนำไปใช้ประกอบการพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง

ทั้งหมดนี้ เป็นหลักการ และความคืบหน้า ต่อการตรวจสอบเพื่อสร้างกรอบกติกาที่เป็นธรรมสำหรับการประกอบกิจการในประเทศไทย ที่ทุกฝ่ายจะได้รับโอกาส และประโยชน์ อันเสรี และเป็นธรรมอย่างแท้จริง ภายใต้กฎหมาย และจริยธรรมทางการค้า ไม่ว่าจะเป็นบริษัทขนาดใหญ่ ขนาดเล็ก ผู้ประกอบการชาวบ้าน และที่สำคัญ คือ ประชาชนคนไทยในฐานะผู้บริโภคทุกคน

กนก วงษ์ตระหง่าน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/645621

วันอังคาร ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2565, 06.00 น.

ถ้าติดตามการทำงานของผมมาอย่างต่อเนื่อง 10 กว่าปีที่ผ่านมา ผมให้ความสำคัญกับ “การศึกษาสายอาชีพ” หรือ “อาชีวศึกษา” เป็นอย่างมาก เพราะในอดีตที่ผ่านมา ผมมองว่า อาชีวศึกษา เป็นโอกาสในการพัฒนาประเทศ จวบจนมาถึงปัจจุบัน ผมก็ยังเชื่อเช่นนั้น และเห็นอย่างชัดเจนว่าอาชีวศึกษา จะเป็นคำตอบของการพลิกฟื้นเศรษฐกิจ ภายหลังจากสถานการณ์โควิดสร้างปัญหาต่อประเทศของเราอย่างสาหัส

กระนั้น การจะให้อาชีวศึกษามาทำหน้าที่ดังกล่าวนั้นได้นโยบายทางการศึกษาต้องได้รับการ “ปรับ” เพื่อ “เปิด” โอกาสสำหรับทักษะใหม่ๆ ที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในปัจจุบัน และบริบทแวดล้อมทางเศรษฐกิจของบ้านเรา รวมไปถึงระบบเศรษฐกิจของโลก

หัวใจสำคัญที่จะเป็นหลักสำหรับการปรับก็คือ Comparative Advantage หรือ “ความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบ” หรือถ้าจะให้เรียกเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ “จุดแข็ง” ที่ประเทศของเรามี ซึ่งผมมองว่า มีอยู่ 3-4 เรื่องด้วยกัน เรื่องแรก คือ เรื่องเกษตร เรื่องที่ 2 คือ เรื่องอาหาร เรื่องที่ 3 คือ เรื่องหัตถกรรม และเรื่องที่ 4 คือ เรื่องการท่องเที่ยว ผมคิดว่า 4 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ประเทศไทยมีความได้เปรียบ ดังนั้น นโยบายการศึกษาสายอาชีพ ที่จะตอบโจทย์ในการพัฒนาประเทศไทย ภายใต้สถานการณ์ในปัจจุบันนั้น ผมอยากให้โฟกัสไปที่ 4 เรื่องนี้เป็นสำคัญ เพราะถ้าเราไม่ใช้ Comparative Advantage หรือจุดแข็งของเรามาเป็นตัวนำ ทำให้ตายอย่างไรก็ไม่ชนะ(การแข่งขันทางเศรษฐกิจ) ประเทศอื่นๆ

มาลงลึกเกี่ยวกับจุดแข็งทั้ง 4 เรื่องกันสักนิด อย่างเรื่องของการเกษตร ประเทศของเรามีความหลากหลายทางชีวภาพสูงมาก เรามีอาหาร มีสมุนไพร และทราบไหมว่า เรามีจุลินทรีย์ หรือที่เรียกกันว่า โพรไบโอติกส์ (Probiotics) เป็นพันๆ ชนิด ที่ยังไม่เคยถูกนำมาใช้ ซึ่งถ้าต้องการให้การเกษตรไทยเป็นตัวยกระดับเศรษฐกิจของประเทศในแบบก้าวกระโดด เราต้องเอาอาชีวศึกษาเข้าไปดึงความรู้เช่นนี้ออกมาและนำไปพัฒนาเพื่อให้เกิดมูลค่าที่มากไปกว่าการขายเพียงแค่ผลผลิต

อีกเรื่องก็คือ วัฒนธรรม ซึ่งเป็นวิถีชีวิตจิตใจของคนไทยยกตัวอย่าง “รอยยิ้มของคนไทย” จะไปฝึกสอนให้คนสวีเดนยิ้มด้วยแววตาแบบเรานั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย และฝึกให้เข้มข้นขนาดไหน ก็ยากจะทำได้ใกล้เคียง แต่คนไทยเกิดมาสามารถยิ้มด้วยแววตาได้ทุกคน สิ่งนี้เราเรียกมันว่า SoftPower หรือ อิทธิพลทางวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ของคนไทย ตรงนี้เราต้องมองว่าเป็นจุดแข็ง และจุดขาย จากนั้นก็หากระบวนการที่จะนำไปสร้างเป็นมูลค่าออกมา นอกจากนั้น เรายังมีธรรมชาติที่เป็นต่อประเทศอื่นๆ ทั้งแม่น้ำ ภูเขา ทะเล ป่าไม้ รู้ไหมว่า ประเทศไทยของเราเป็นประเทศเดียวที่ปลูกอะไรได้ตลอดทั้งปี 12 เดือนนี่ ไม่ต้องหยุดกันเลย ประเทศอื่นอย่างมาก 4 เดือนก็ต้องหยุดเพราะว่ามันหนาวมาก ทั้งหมดนี้คือข้อได้เปรียบของเรา ที่ต้องนำออกมาใช้ให้เป็น และใช้อย่างแม่นยำ

ใช่ครับ ความหมายก็คือ นโยบายต้องปรับ ทุกอย่างต้องไม่ทำแบบเดิม ทำแล้วจน ต้องไม่ทำ คำถามก็คือ แล้วทำไมถึงทำแล้วจน ยกตัวอย่าง เกษตรกร ทำไมเขาปลูกข้าวปลูกมัน ปลูกปาล์ม ปลูกข้าวโพด หรือเลี้ยงสัตว์ แล้วยังยากจน นั่นเพราะพวกเขาทำสิ่งเหล่านั้นเพื่อขายในรูปแบบผลผลิต หรือสินค้าทางการเกษตร ที่ต้องอิงกับชุมชน กลุ่ม หรือตลาดการค้า ซึ่งราคามีขึ้นมีลงตาม “ผู้กำหนดทิศทาง” นั่นก็คือกลุ่มบุคคล หรือกลุ่มธุรกิจ ที่มีอิทธิพลต่อตลาด สามารถดันราคาขึ้น หรือกดราคาลงได้ตามความต้องการ และสถานการณ์ที่คาดหวังไว้ ซึ่งแน่นอนว่า เราไม่สามารถวิ่งตามราคาตลาดที่ถูกปั่นไปมาได้ตลอด ดังนั้น เราต้องเปลี่ยนจากการขายผลผลิตเหล่านั้น ให้เป็นการค้าขายผลิตภัณฑ์ ซึ่งต้องมีองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีที่เหมาะสม (Science Technology) เข้ามาเป็นเครื่องมือหลัก อาทิ เราจะไม่ขายผลผลิตในความหมายทั่วไป แต่เราจะขายสารออกฤทธิ์ที่อยู่ในผลผลิตนั้นๆ ที่อาจมีจำนวนไม่กี่มิลลิกรัม แต่มูลค่าสูงกว่าการขายผลผลิตเป็นกิโลกรัม หรือเป็นตัน มากมายหลายเท่าตัว เป็นต้น ว่ากันง่ายๆ ก็คือ สร้าง “คุณค่า” ให้เกิดขึ้นกับสินค้า จนกลายเป็น “มูลค่า” จากความต้องการของตลาดที่เกิดขึ้นเองอย่างแท้จริง หรือ การทำน้อย แต่ได้มาก ด้วยการใช้วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีเข้ามากำกับอย่างแม่นยำ

ตัวอย่างอันเป็นรูปธรรมที่ผมทำสำเร็จไปแล้วก็คือ การปลูกฟ้าทะลายโจร เมื่อก่อนบริษัทจะมาซื้อกับชาวบ้านในราคากิโลกรัมละ 30 บาท ชาวบ้านก็ขายในราคานี้มาหลายปี หลังจากที่ผม และคณะ เข้าไปหาชาวบ้าน ไปเอาฟ้าทะลายโจรมาเข้า Lab (ห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์) เพื่อหาสารแอนโดรกราโฟไลด์ (Andrographolide) จนเราพบว่า ฟ้าทะลายโจรของชาวบ้านกลุ่มนี้ มีสารแอนโดรกราโฟไลด์มากถึง 10% โดยองค์การอาหารและยา (อย.) ได้กำหนดไว้เพียง 4% เท่านั้น หลังจากเราเอาผลจากแล็บให้บริษัทได้รับทราบ เขาก็ยินดีขึ้นราคาจากกิโลกรัมละ 30 บาท เป็นกิโลกรัมละ 250 บาททันที นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง จากการที่เราพยายามหาว่า คุณค่าที่แท้จริงของผลผลิตของเรานั้นมันคืออะไร และพิสูจน์ว่า เรามีคุณค่าดังกล่าวนั้นอย่างครบถ้วน ซึ่งก็ต้องบอกว่าบริษัทเหล่านั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ เพียงแต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ พ่อค้าก็คือพ่อค้า เราเพียงแต่ต้องหาจุดร่วมที่ได้เปรียบของสินค้าให้เจอ ความเข้าใจ หรือข้อตกลงต่างๆ มันก็จะได้รับการยกระดับขึ้นมา

กระบวนการตามที่ได้เล่ามานี้เอง คือกระบวนการที่ควรต้องถูกบรรจุลงในนโยบายของการศึกษาสายอาชีพ หรืออาชีวศึกษา บุคลากรในสายนี้ต้องเสริมคมทักษะดังกล่าวอย่างแหลมคม เพื่อยกระดับผลิตผลราคาต่ำ ให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์มูลค่าสูง เราต้องขายสารแอนโดรกราโฟไลด์ ไม่ใช่ฟ้าทะลายโจร ดังนั้น องค์ความรู้ในด้านการปลูก ว่าปลูกแบบไหนถึงจะมีสารแอนโดรกราโฟไลด์เยอะ หรือต้องเก็บผลผลิตช่วงไหน และส่วนไหนที่มีสารแอนโดรกราโฟไลด์อยู่ รวมไปถึงกระบวนการอื่นๆ ทั้งการใช้เครื่องมือสมัยใหม่ การใช้องค์ความรู้ที่มาจากการค้นคว้าวิจัย รวมไปถึงการจดจำบันทึกข้อมูลสถิติ เพื่อนำมาใช้พัฒนากระบวนการทำงานให้มีความแม่นยำมากขึ้นนั้น ล้วนมีความจำเป็นต่อการสร้างทักษะให้แก่นักเรียนนักศึกษาสายอาชีพแทบทั้งสิ้น เพื่อให้พวกเขาสามารถนำมาพัฒนาการเกษตร และเรื่องอื่นๆ ของประเทศไทย ให้กลายเป็นโอกาสทางเศรษฐกิจต่อไปในอนาคต

ด้วยแนวคิดดังกล่าวนี้ ความตั้งใจของผมก็คือ นโยบายทางด้านการศึกษาสายอาชีพ สายอาชีวะนั้น ต้องเพิ่มเติมเรื่องของวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม เข้าไปด้วย เพราะเมื่อใส่ 3 เรื่องนี้เข้าไป อาชีวเกษตร มันก็จะไม่ใช่อาชีวเกษตรแบบเดิมๆ แล้ว แต่จะเป็น “อาชีวเกษตรโมเลกุล” (Molecular Agriculture) ส่วนในเรื่องของคหกรรม ก็จะยกระดับเป็น อุตสาหกรรมแปรรูป หรือเทคโนโลยีอาหาร อันมีหน้าที่ในการรังสรรค์ผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับอาหารออกมาสู่ตลาดในประเทศไทย และบุกไปตลาดทั่วโลก ผัดไทยที่อร่อยที่สุดของบ้านนี้ มัสมั่นที่เด็ดที่สุดของพัทลุง ถ้าขายเป็นจาน เป็นหม้อ ก็ไม่เกินร้อย แต่ถ้าเราสามารถบรรจุหีบห่อแล้วส่งไปประจำอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ลอนดอน ซิดนีย์ หรือเมืองอื่นๆ ทั่วโลกได้ มูลค่ามันก็จะทวีคูณขึ้นมาอย่างมหาศาล และนั่นคือศักยภาพทางการแข่งขันของเศรษฐกิจไทยที่จะก้าวกระโดดไปได้อย่างแท้จริง

แต่แน่นอนว่า กระบวนการชูจุดแข็งของสินค้า ด้วยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม ตามที่นำเสนอมา อาจเป็นเรื่องยากสำหรับชาวบ้านทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นข้อจำกัดเรื่องทักษะ ความเข้าใจ รวมไปถึงเครื่องมือ แต่อาชีวศึกษาทำได้ครับ เพียงแค่ปรับนโยบาย แล้วใส่สิ่งนี้เข้าไปให้กับนักเรียนนักศึกษาในสายนี้ เราก็จะมีผู้เชี่ยวชาญในด้านการสร้างมูลค่าที่สูงขึ้นให้แก่ผลผลิตของชาวบ้านตามท้องที่ต่างๆ ออกมามากมาย รวมไปถึงในกลุ่มช่างยนต์ ช่างไฟฟ้า ฯลฯ ถ้าเราเอาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรม เข้าไปเติมเต็ม เราก็จะสามารถมีนักสร้างปัญญาประดิษฐ์ (AI) หรือแม้แต่คนเขียนโปรแกรมเฉพาะด้านออกมาได้ ซึ่งนี่คือการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญสำหรับการศึกษาสายอาชีพ หรืออาชีวศึกษา ที่ผมคิดว่า มันควรถึงเวลาได้แล้วครับ สำหรับประเทศไทย

กนก วงษ์ตระหง่าน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/643512

วันศุกร์ ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

พ่อแม่ที่ส่งบุตรหลานที่รักเข้าศึกษาต่อในสถาบันการศึกษาคือ “เจ้าชีวิต” ด้วยการฟูมฟัก อบรม เลี้ยงดู ส่งเสีย เพื่อให้ “เด็กน้อย” ไปถึง“ฝั่งฝัน” จบการศึกษา มีงาน มีการทำ เพื่อกลับมาสนองคุณบุพการี ในยามที่พ่อแม่แก่เฒ่า เรี่ยวแรงหดหาย

ทุกชีวิตของเยาวชนเด็กน้อยที่เข้าสู่สถาบันการศึกษา จึงควรได้รับความรัก การดูแลให้สมกับความหวัง ความตั้งใจ ของพ่อแม่ผู้ปกครอง ผู้ส่งเสีย

อนิจจา เราได้ข่าวเศร้าไร้สาระทุกปีจากประเพณี “การรับน้อง” ในสถาบันการศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขั้น “อุดมศึกษา”

“รุ่นพี่” ได้ทำตัวเป็น “เจ้าชีวิต” ใช้ “อำนาจ” อันป่าเถื่อน “อำนาจ” ที่คิดเองว่า “มี” ทำร้าย “รุ่นน้อง” จนถึงขั้นเสียชีวิต จากความเชื่อที่ว่า “การรับน้อง” จะทำให้ “น้อง” แข็งแกร่ง จะทำให้ “น้องๆ” เมื่อเห็น “รุ่นพี่” รังแกข่มเหง จะรักใคร่สามัคคีในหมู่พวกตน อันจะเป็นประโยชน์ต่อการร่วมมือกันทำงานในอนาคต

ประเพณี “รับน้อง” นี้ก็เหมือน “หลายเรื่อง” ที่ไทยรับมาจากต่างประเทศ โดยรับมาไม่หมด รับมาแบบไม่รู้จริง ยิ่งตกทอดมาหลายรุ่น หลาย Generation “รุ่นพี่” ก็ได้เพิ่มเติมสีสัน เพิ่มความสนุกสนาน บางแห่งเพิ่ม Sadism เข้าไปในประเพณีที่แสนดี

บางคนจำขี้ปากคำว่า SOTUS ระบบริเริ่มการรับน้องที่สถานศึกษาไทยรับมาจากประเทศอังกฤษ

“โซตัส” ฟังดูเท่ดี มาจากคำภาษาอังกฤษ 5 คำ ได้แก่

Seniority (ความอาวุโส)

Order (ระเบียบ)

Tradition (ประเพณี)

Unity (ความสามัคคี)

และ Spirit (จิตวิญญาณ หรือความมีน้ำใจ)

เป็นคำและความคิดดีๆ ทั้งนั้น ถ้าทำให้เกิดในตัว “น้องใหม่” และหมู่คณะรุ่นพี่รุ่นน้อง

แต่ที่ผ่านๆ มา “รุ่นพี่” มักเน้นแต่ข้อแรกคือ Seniority ระบบอาวุโสอันศักดิ์สิทธ์ิและคิดว่า “รุ่นพี่ถูกเสมอ” มีความชอบธรรมที่จะใช้อำนาจของ “รุ่นพี่”

เคยเป็น “รุ่นน้อง” ที่ถูกรังแกมา (จาก “รุ่นพี่” โรคจิตบางคน) ก็ขอมาใช้กับ “รุ่นน้อง” บริสุทธิ์ที่ “เคราะห์ร้าย” และพลาดพลั้งไม่ตายก็พิการ

เชื่อว่าการสร้าง “ความกลัว” ให้เกิดจะเป็นแรงสำคัญที่ “น้องๆ” จะเคารพ “พี่ๆ” เคารพ “อาวุโส”

เครื่องมือสำคัญที่ “รุ่นพี่” ใช้กับ “น้องๆ” กันแพร่หลายคือ “ระบบการว้าก”

“การว้าก” ที่เอามาใช้กับ “น้องๆ” รุ่นพี่ (เบาปัญญา) เชื่อว่าเป็นการ “ละลายพฤติกรรม” (ลองมาจากมหาวิทยาลัยระดับ IVY League ของสหรัฐอเมริกา) การละลายพฤติกรรม เป็น “โจทย์” สำคัญของ “ระบบการรับน้อง” ทุกแห่ง คิดเอาเองว่า การตะคอกใส่เด็กดีๆ เด็กที่มาจากครอบครัวดีๆ ควรจะรู้ภาษา-ความถ่อยของ “รุ่นพี่” (ที่มาจากแหล่งชุมชนแออัดกระมัง?)

อาจารย์พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์ ให้ความรู้จริงใน SOTUS ว่า “จุดมุ่งหมายคือการสร้างความสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้อง และความรักพวกพ้องที่เหนียวแน่น เพื่อประโยชน์ต่อการสร้างระบบอุปถัมภ์ในชีวิตการทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระบบราชการ

ส่วนอาจารย์มหาวิทยาลัยก็ได้ประโยชน์จาก SOTUS เป็นการใช้อำนาจควบคุมนักศึกษาผ่านรุ่นพี่ทำให้เชื่อง”

ประเพณี “รับน้อง” ได้ระบาดเข้าไปถึงมหาวิทยาลัยเอกชน ลงไปถึงมัธยมศึกษาเด็กๆ

การไปบังคับนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยของรัฐนั้น พอเข้าใจได้เพราะ “ค่าเล่าเรียน” ได้รับการสนับสนุนจากรัฐ เอาว่า “น้องใหม่” ต้องใช้เวลาส่วนหนึ่งมาเป็น “ลูกไล่” (ซึ่งที่จริงก็ไม่ควรเพราะทารุณกรรมของการรับน้องจะเป็น “บาดแผล”ในใจของ “น้องๆ” ไปอีกนาน)

ที่ลามปามไปถึงมหาวิทยาลัยเอกชน ค่าเล่าเรียนแพง อย่าลืมว่า “น้องๆ” บางคนต้องใช้เวลาไปหางาน Part Time ทำ หาเงินมาช่วยค่าเล่าเรียน ฯลฯ

เคยเห็น “รุ่นพี่” ข่มขู่ “น้อง” ในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ไม่ให้ออกไปทำงานพิเศษ เลิกเรียนแล้ว ต้องอยู่ซ้อมเพลงเชียร์(อันไร้สาระ)

“ความรัก ความนับถือ ความสามัคคี” สร้างได้ด้วย “ศิลปะ” หาใช่ด้วย ทารุณกรรม วจีกรรม (ว้าก) ไม่

ชักอยากฟังเพลง “คืนความสุขให้มหาวิทยาลัย”แล้วสิครับ (ฮา)

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/641026

วันอาทิตย์ ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2565 ข้าพเจ้าชมการสัมภาษณ์ของ นายฉัตรชัย วิริยเวชกุล อธิบดีกรมการกงสุล ทางโทรทัศน์ เรื่องการอพยพคนไทยจากยูเครน 13 คน ส่วนหนึ่งและส่วนสุดท้ายของคนไทยจำนวนกว่า 250 คนในยูเครน ข้าพเจ้าพึงพอใจว่า การปฏิบัติงานช่วยเหลือคนไทยน่าจะเสร็จสิ้นลงหลังจากรัสเซียเริ่มต้นบุกยูเครน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2565

ทันใดนั้น ข้าพเจ้าได้ยินอีกข่าวว่า ในวันที่ 8 มีนาคม เดียวกันนี้ รัฐบาลมีกำหนดประชุมคณะรัฐมนตรี เรื่องหนึ่งที่กระทรวงการท่องเที่ยวฯ กำหนดเสนอหารือ คือ เรื่องการเยียวยาแก่นักท่องเที่ยวชาวรัสเซีย และชาวยูเครนที่ตกค้างในประเทศไทย สืบเนื่องจากการรุกรานยูเครนของรัสเซีย หะแรกนึกว่าหูแว่ว เพราะไม่เคยได้ยินข่าวใดมาก่อนว่า ประเทศใดเยียวยาคนชาติของอีกประเทศหนึ่งสืบเนื่องจากสงครามเชียวหรือ

เมื่อเร็วๆ มานี้ สมัชชาทั่วไปสหประชาชาติมีมติในการประชุมประณามการเข้ารุกรานยูเครนของรัสเซีย ซึ่งไทยเป็น 1 ใน 142 ประเทศสมาชิกที่ลงคะแนนเสียงประณาม ที่ผ่านไปคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ มีมติซึ่งไม่ผ่านความเห็นชอบรัสเซียโหวตยับยั้งร่างข้อมติ สาธารณรัฐประชาชนจีนโหวตไม่ออกเสียง ร่างข้อมติไม่ผ่าน แม้ว่ารัฐบาลไทยไม่มีข้อผูกพันจากสหประชาชาติให้แซงก์ชั่นในมาตรการต่างๆ เพราะไม่มี แต่รัฐบาลไม่มีเงื่อนไขให้ต้องเยียวยาอะไรต่อนักท่องเที่ยวชาวรัสเซียและชาวยูเครนสืบเนื่องจากมาตรการลงโทษทางเศรษฐกิจ ซึ่งรวมถึงการระงับการใช้บัตรเครดิตแก่นักท่องเที่ยวชาวรัสเซีย ซึ่งก็น่าเห็นใจ

อย่างไรก็ดี ข้าพเจ้าตรวจดูมติคณะรัฐมนตรีในค่ำวันนั้น ไม่พบว่ามี ก็ถือว่าโชคดีไป

วันที่ 8 มีนาคม (ซึ่งเป็นวันสตรีสากลด้วย) ดูเหมือนจะมีหลายข่าว คือ ความไม่สามารถของระบบในการสะสางคดีดาราสาว คุณแตงโม การต่อสู้ในยูเครน ข่าวผู้นำรัสเซียไม่นับไทยใน 25 ประเทศศัตรู ปัญหาความยากลำบากและผลกระทบต่อประเทศไทยและประชาชนไทยสืบเนื่องจากค่าครองชีพสูงอันเป็นผลจากการรบพุ่งในยูเครน ซึ่งไม่ทราบว่าจะสิ้นสุดเมื่อไร

ข้าพเจ้ารู้สึกภูมิใจในกระทรวงการต่างประเทศที่ดำเนินนโยบายร่วมกับส่วนราชการต่างๆ สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงวอร์ซอ กรุงบูคาเรสต์ เป็นต้น ในการส่งกลับชาวไทยตกทุกข์ได้ยากในยูเครน กรณีเดินทางกลับซึ่งแล้วเสร็จ ไม่มีผู้ตกค้างยกเว้นผู้สมัครใจอยู่กับครอบครัว

ผู้สมควรได้รับการเยียวยาคือ บุคคลสัญชาติไทยในประเทศไทยที่กำลังรับผลกระทบจากปัญหาโควิด-19 ปัญหาเศรษฐกิจการดำรงชีพ ผลกระทบจากการต่อสู้ในยูเครน การจะเยียวยาคนต่างชาติใดๆ เป็นเรื่องรอง เป็นการหลงผิด โดยเข้าใจว่าการกระทำเช่นนี้จะช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยว ข้าพเจ้ามิได้ยินว่ามีประเทศอื่นมีดำริเช่นนี้ และก็ไม่คิดว่า มาตรการเช่นนี้จะช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยวใดๆ อย่างมากเป็นการช่วยเหลือธุรกิจการท่องเที่ยวจำนวนหนึ่งเท่านั้น

พวกเขาเหล่านี้เข้าราชอาณาจักรโดยไม่มีการตรวจลงตราใดๆ เพราะได้รับการยกเว้นวีซ่าหนังสือเดินทางเนื่องจากความตกลงระหว่างกัน มิใช่นักท่องเที่ยวที่มีคุณภาพหรือเป็นมาตรฐานมีอำนาจการซื้อที่รัฐต้องเข้าไปดูแลค่าธรรมเนียมการอยู่ต่อเช่นไร โลกระหว่างประเทศทำงานอย่างกระฉับกระเฉงแสดงให้เห็นว่า สิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร สิ่งใดเสียเวลาเปล่าไม่จำเป็น

ผู้นำฉลาดย่อมพิจารณาวางแผนว่า ควรทำอะไรมากที่สุดในขณะนี้ ทำอะไรก่อนอะไรหลัง

ความเคลื่อนไหวของนายโวโลดิเมียร์ เซเลนสกีประธานาธิบดียูเครนในวันนี้ แสดงถึงความอ่อนด้อยในประสบการณ์ การปรับตัวภายหลังเข้าใจผิดไปว่าสหรัฐฯ นาโต สหภาพยุโรป โลกตะวันตกจะเอาด้วยกับตน ตนเองจึงได้ไปท้าทายประเทศเพื่อนบ้านที่ใหญ่กว่า

การรุกรานประเทศเพื่อนบ้านที่เล็กกว่าย่อมไม่เหมาะไม่ควร สมควรต้องประณาม สถานะของประเทศยูเครนควรเป็นประเทศที่มีความเป็นกลางเป็นที่สุด เพื่อให้ผู้ที่อยู่ใกล้ไม่รู้สึกระแวงไม่เป็นมิตรนั่นอาจเป็นทางออกในลำดับต่อไป เป็นสิ่งที่รัฐบาลที่เกี่ยวข้องต้องทำ หาทางออกให้แก่ปัญหายูเครนที่ควรมีความเป็นกลาง นอกจากนี้ ควรหาทางบรรเทาทุกข์คนในชาติจากปัญหาปากท้องท่ามกลางสถานการณ์ค่าครองชีพสูงมากในปัจจุบันซึ่งเป็นเรื่องเร่งด่วน

คมกริช วรคามิน

อดีตเอกอัครราชทูต ณ กรุงบูคาเรสต์ โรมาเนีย

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/640688

วันศุกร์ ที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

Beijing Winter Olympics 2022 การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ณ กรุงปักกิ่ง ที่เพิ่งเสร็จสิ้นไป มีหลายวัตถุประสงค์

วัตถุประสงค์หลัก คือ ยกความเป็น “เจ้าภาพ”กีฬาโอลิมปิกสร้างชื่อเสียงเกียรติคุณให้กับประเทศจีน “มหาอำนาจ” ที่เคยหลับตื่นขึ้นมาปฏิบัติการ “สร้างชาติ” เคียงบ่าเคียงไหล่ “ประเทศผู้นำ” ทั้งหลาย

ยิ่ง “มหานครปักกิ่ง” เป็นเมืองแรกของโลกที่ได้เป็นทั้งเจ้าภาพกีฬาฤดูร้อนโอลิมปิก SummerOlympic Games และกีฬาฤดูหนาว Winter Olympics

เป็นความภาคภูมิใจที่ “คุย” ได้อีกยาวนาน

การสร้าง “กีฬาฤดูหนาว” ให้เป็นที่นิยมไม่ง่ายนัก ต้องลงทุนด้วย “ทรัพยากรและเวลา” แต่ “ผล” ที่ได้ทางด้าน “เศรษฐกิจ” ก็เริ่มส่ง “ผล” ให้เป็นที่ชื่นใจ จากเมืองจนๆ เมื่อเป็น SKI Resort สภาพเศรษฐกิจดีขึ้นฉลุย ชื่อหมู่บ้าน “บ้านนอก” ขึ้นชั้นเป็น “เมืองสากล” ผู้คนในท้องถิ่น มีงานทำ ไม่ต้องอดอยากปากแห้งอีกต่อไป

ตัวอย่างเมือง Chongli ที่รู้จักกันว่าเป็นสวรรค์ของนักกีฬา “SKI Mecca” ได้ชื่อเสียงเป็นที่รู้จักว่าเป็นหนึ่งในเมืองเจ้าภาพ 2022 Winter Olympicsของจีน และเป็นตัวอย่างที่ดีของ “เมือง” ที่ได้ “ผลประโยชน์” จากกีฬาฤดูหนาวจาก SKI Tourism จากที่เป็นเมืองยากจน ทุรกันดารของ Zhangjiakou (เจ้าภาพ Winter Olympics ร่วมกับมหานครปักกิ่ง) เนื่องจากห่างไกลความเจริญและไม่มี “โรงงาน”

กีฬาฤดูหนาวและกิจกรรมต่อเนื่องโดยแท้ที่มีส่วนผลักดันการพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น

ว่าที่จริงคนจีนเริ่มเอาจริงเอาจังกับกีฬาสกีตอนปลายทศวรรษ 1990 ปีค.ศ.1996 มีนักเล่น “สกี” ในประเทศจีนน้อยกว่าหมื่นคน เป็นกีฬาที่ถือว่าเป็นของ “คนรวย” (เท่านั้น) เหมือนกีฬาขี่ม้า กอล์ฟ

การเป็นเจ้าภาพ “กีฬาฤดูหนาว” ตั้งแต่ Asian Winter Games ในปี 1996 “กระตุ้น” ความสนใจในกีฬาชนิดนี้ รัฐบาลจีนต้องการพัฒนาบางเมืองให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวสกี เจตนานอกจากจะช่วยเศรษฐกิจท้องถิ่นแล้ว ยังต้องการอวดโลกด้วยว่าประเทศจีนไม่ใช่ “โรงงานรับจ้าง” (ถูกๆ) ของโลก (อย่างเดียว)

ในปีค.ศ.2015 เมื่อรู้ว่าจีนได้เป็นเจ้าภาพ Winter Olympics ที่ปักกิ่งใน ค.ศ.2022 จีนเดินหน้าพัฒนาเต็มที่ ผู้คนตื่นตัวเกิด SKI Tourismอย่างรวดเร็ว และกลายเป็น “อุตสาหกรรม” สำคัญของ Chongli และเมืองโดยรอบของมณฑล Zhangjiakou (เจ้าภาพ Winter Olympics 2022 ร่วมกับมหานครปักกิ่ง) The New York Times นสพ.ทรงอิทธิพลถึงกับแนะนำแหล่ง “สกีรีสอร์ท” ของจีนเป็น 1 ใน 50 แห่งของโลกที่ห้ามพลาด

เป็นหมายสำคัญของจีนในการโปรโมท “กีฬาฤดูหนาว” ให้เป็นที่แพร่หลาย เพราะจีนเชื่อใน “กีฬาสร้างชาติ”

กีฬาฤดูหนาวการเล่นสกี ผู้เล่นอยู่ในธรรมชาติ อากาศดี กีฬานี้สร้างกล้ามเนื้อ สร้างสภาพร่างกายให้แข็งแรง จีนต้องการพัฒนากีฬานี้ให้เป็นที่นิยมใน “เยาวชน” รุ่นใหม่ด้วย “เยาวชน” จะต้อง “สร้างชาติ” ต่อไปจากรุ่นอาเจ๊กอาแป๊ะ ซึ่งนับวันอับจนทั้งร่างกายและสติปัญญา

จีนวางเป้าไว้จะมีนักเล่นสกี 300 ล้านคน มหัศจรรย์ถ้าดูตัวเลข คนเล่นไม่ถึงหมื่นคน (สำรวจในปี ค.ศ.1996) เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว

Eileen GU “ราชินีหิมะ” เจ้าเหรียญทองที่แปรพักตร์มาเล่นให้ “จีน” (สัญชาติของแม่) แทนที่จะแข่งขันในนามสหรัฐอเมริกา เมือง “พ่อ” ที่ให้การศึกษาการฝึกฝน “กีฬาสกี” เพราะเธอเชื่อว่า ความเก่งของเธอ คงจะสร้างนักกีฬาจีนเยาวชนจีนให้หันมาสนใจ “กีฬาฤดูหนาว” เธอมองว่า “เป้าหมาย” 300 ล้านคนเช่นกันว่าเธอจะมีส่วนช่วยผลักดันให้เป็นไปได้ เปรียบเทียบกับ “กีฬาฤดูหนาว” ในสหรัฐอเมริกา เยาวชนรุ่นใหม่ไม่มีทางตื่นตัวมากกว่าที่เป็นอยู่ การได้เหรียญทองโอลิมปิกของทีมสหรัฐ “เจ้ากีฬา”ไม่ได้ทำความตื่นเต้นหรือส่งผลได้มากเหมือน “การพัฒนา” ในจีน

หลัง Winter Olympics จีนเดินหน้าตามแผนสร้าง “เด็กใหม่ๆ” ให้หันมาสนใจ “กีฬาฤดูหนาว”

รายการ TV กิจกรรม ฯลฯ ส่งเสริมการเล่น “กีฬา” ให้แพร่หลาย มีการนำ Clip เด็กน้อยอายุ 1 ขวบ เล่นโชว์ Snow Board ฯลฯ

ประเทศจีนตั้งแต่ปีที่แล้ว มีโครงการ Double-Reduction ลดความเครียดจาก “การเรียน” เอาเป็นเอาตาย หลายล้านครอบครัวส่งเสริมให้ “ลูกหลาน”เล่นกีฬา

รายการ TV ช่อง CCTV-14 (ช่องเด็ก) เสนอShow เพื่อจะสร้างเด็กให้สนใจ Winter Sports

เด็กจีนจะต้อง “Brave, Strong, Optimisticและ Open”

“ผู้ใหญ่” ของจีนหวังดีกับ “เด็ก” เสมอครับ

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/639975

วันอังคาร ที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ผมได้ทราบจากรายงานข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ว่า “นายสมศักดิ์ สุวรรณสุจริต” ประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน ได้ออกมาเปิดเผยว่า จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ส่งผลกระทบหนักหน่วงต่อสภาพคล่องของโรงเรียนเอกชนทั่วประเทศ จำนวน 3,563 แห่ง ทำให้โรงเรียนเอกชนบางแห่งทั้งต่างจังหวัด และกรุงเทพฯ จำเป็นต้องปิดกิจการ เพราะไม่สามารถแบกรับค่าใช้จ่ายต่อไปได้ เนื่องจากนักเรียนสมัครเรียนน้อยลง ผู้ปกครองค้างชำระค่าธรรมเนียมจำนวนมาก จึงสร้างผลกระทบต่อโรงเรียนเอกชนอย่างมหาศาล

“ตั้งแต่ช่วงเดือนเมษายน 2564 มาจนถึงปัจจุบัน โรงเรียนเอกชนไม่สามารถเปิดเรียนแบบ ONSITE ได้ การเปิดการเรียนการสอนแบบ ONLINE ทำให้ผู้ปกครองจำนวนมากเรียกร้องขอเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาคืน อีกทั้งผู้ปกครองบางส่วนค้างจ่ายค่าธรรมเนียมการศึกษาให้กับโรงเรียนเอกชนกว่า 2,500 แห่ง ทำให้โรงเรียนขาดสภาพคล่อง ไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนครู ถึงแม้ว่าจะพยายามยื่นกู้จากสถาบันการเงิน แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจปัจจุบัน สถาบันการเงินจึงไม่อนุมัติเงินกู้ให้กับโรงเรียนเอกชนบางแห่งส่วนบางแห่งได้รับเงินกู้ แต่ถูกคิดดอกเบี้ยในอัตราที่สูงเกินไป ปัญหาดังกล่าวทำให้มีการเลิกจ้างครู และบุคลากรทางการศึกษาไปแล้วจำนวน 12,253 คน หากปัญหานี้ปล่อยวางจะกระทบถึงโอกาสทางการศึกษาของเด็กไทย และผู้ปกครองจำนวนมาก ที่พึ่งโรงเรียนเอกชนเป็นสถานศึกษาทางเลือก โดยเฉพาะผู้ประกอบการโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญ ที่ไม่ได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล”

นอกจากให้รายละเอียดเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับโรงเรียนเอกชนแล้ว ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินคนนี้ ยังให้ข้อเสนอเกี่ยวกับแนวทางแก้ไขปัญหาดังกล่าว ทั้งในเรื่องของสภาพคล่องทางการเงิน และการอุดหนุนงบประมาณจากภาครัฐเพื่อรักษาโรงเรียนเอกชนที่กำลังประสบปัญหา และเยียวยาในส่วนที่ปิดตัวไปแล้ว โดยที่ข้อเรียกร้อง หรือข้อเสนอของนายสมศักดิ์ ประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน อยู่ในช่วงของการรวบรวมรายละเอียดของความเป็นไปได้ ช่องทางของกฎหมาย และแนวทางที่เหมาะสมที่สุด จากนั้นก็จะส่งเรื่องให้แก่นายกรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาต่อไป

สำหรับผม นี่เป็นการทำหน้าที่ที่น่ายกย่อง และเป็นความพยายามที่ควรให้การสนับสนุนเป็นอย่างมาก ในการรักษา“คุณภาพทางการศึกษา” ของนักเรียน และดูแลบุคลากร รวมไปถึงหน่วยงานทางการศึกษาอย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะของรัฐ หรือเอกชนก็ตาม ดังนั้น เพื่อให้เกิดความชัดเจนต่อการพิจารณาของนายกรัฐมนตรีต่อกรณีดังกล่าวนี้ผมจึงขอเสนอแนะ “หลักคิด” ที่เห็นว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญต่อการตัดสินใจ และแก้ปัญหาในเรื่องนี้ พร้อมแนวทางบริหารจัดการที่ประสานประโยชน์แก่ทุกๆ ฝ่าย โดยเฉพาะ ประสิทธิภาพในการเรียนรู้ของนักเรียน ดังนี้

1. โรงเรียนเอกชนมีค่าใช้จ่ายในการจัดการศึกษา ต่ำกว่าโรงเรียนในเครือข่ายของสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน หรือ สพฐ. มาก ตั้งแต่เงินเดือน และสวัสดิการครู เงินอุดหนุนรายหัวของนักเรียน ค่าอาหารกลางวัน ไปจนถึงค่าซ่อมแซม และดูแลอาคารสถานที่ของโรงเรียน ดังนั้น ถ้าเรามองในมุมเช่นนี้ ภาพที่เห็นก็คือ โรงเรียนเอกชน คือ โรงเรียนที่ช่วยแบ่งเบาภาระทางการศึกษาให้กับกระทรวงศึกษาธิการ หรือกล่าวให้ชัดเจนก็คือ การที่โรงเรียนเอกชนหยุดกิจการทั้งหมด และทำให้นักเรียนกว่า 3.7 ล้านคน ต้องมาเข้าเรียนกับโรงเรียนในเครือข่ายของ สพฐ. นั้น รัฐบาลจะต้องจ่ายงบประมาณอุดหนุนรายหัวเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยกว่า 7,400 ล้านบาทต่อปี ไม่รวมค่าเครื่องแบบ ค่าหนังสือ ค่าอุปกรณ์การเรียน ค่ากิจกรรมพัฒนาผู้เรียน ไปจนถึงค่าอาหารกลางวัน ซึ่งถ้าเรารวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดออกมา ตัวเลขน่าจะมากกว่า 10,000 ล้านบาทต่อปี และยังไม่นับรวมค่าใช้จ่ายเงินเดือน และสวัสดิการครูอีกมากกว่า 100,000 คน ที่จะต้องมารับผิดชอบนักเรียน 3.7 ล้านคนนี้

ด้วยรายละเอียดทางงบประมาณตามที่นำเสนอมาถ้าพิจารณาด้วยเหตุผลนี้ ผมเห็นว่า การที่รัฐบาลเลือกที่จะรักษาให้โรงเรียนเอกชนอยู่รอด และช่วยแบ่งเบาภาระทางการศึกษา คือทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว

2. โรงเรียนเอกชนต้องจัดการศึกษาอย่างมีคุณภาพตามเกณฑ์มาตรฐานของ สพฐ. เป็นเกณฑ์ และแน่นอนว่า ประสิทธิภาพของโรงเรียนเอกชนในด้านการบริหารจัดการ ด้านการจัดการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ รวมไปถึงการใช้นวัตกรรมทางการเรียนการสอน เพื่อคุณภาพทางการศึกษาของนักเรียน ย่อมมีประสบการณ์ และความชำนาญที่แตกต่างไปจากโรงเรียนในสังกัดของรัฐ หรือ สพฐ. ไม่มากก็น้อย จึงมีความเป็นไปได้ที่ เมื่อโรงเรียนเอกชนแต่ละแห่งได้รับความช่วยเหลือด้านการเงิน และสวัสดิการบางอย่างจากทางรัฐบาลเพื่อให้สามารถผ่านวิกฤตโควิด-19 ไปได้แล้ว นอกจากรายละเอียดในการจัดการเรียนการสอน หรือหลักประกันที่โรงเรียนเอกชนต้องให้กับรัฐ เกี่ยวกับมาตรฐานการเรียนการสอนที่มีประสิทธิภาพต่อนักเรียน เพื่อแสดงให้เห็นว่า เงินช่วยเหลือ และสวัสดิการที่ให้ มิใช่การให้เปล่าแล้ว

การบูรณาการ รูปแบบการจัดการเรียนการสอน ประสบการณ์ของบุคลากร และแนวทางที่จะยกระดับการเรียนรู้ของนักเรียนต่างๆ จึงควรต้องได้รับการประสาน หรือแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน ในการนำไปส่งเสริมจุดแข็ง และลบจุดอ่อนในการบริหารจัดการการศึกษาของทั้งโรงเรียนภาครัฐ ในสังกัด สพฐ. และโรงเรียนเอกชน ที่ได้รับความช่วยเหลือจากรัฐอย่างเหมาะสม และมีประสิทธิภาพ

ใน “ประเทศสหรัฐอเมริกา” มีการเลือกที่จะให้เอกชนเข้าไปบริหารโรงเรียนของท้องถิ่น ที่รัฐบาลท้องถิ่น ไม่สามารถอุดหนุนงบประมาณได้ เพราะจำนวนนักเรียนน้อย แต่ด้วยประสิทธิภาพการบริหาร และคุณภาพ การจัดการเรียนการสอนของเอกชน ทำให้โรงเรียนของท้องถิ่นกลับมามีชีวิต และจัดการศึกษาให้ชุมชนได้ โดยแบบแผนการแก้ปัญหาในลักษณะเช่นนี้ “กระทรวงศึกษาธิการ” ของไทย ควรศึกษา และค้นหาแนวทางการทำงานกับโรงเรียนเอกชนในมุมมองใหม่ซึ่งผมหวังว่า ในอนาคตโรงเรียนเอกชนจะมีโอกาสได้เข้ามาช่วยบริหารจัดการโรงเรียนขนาดเล็กของกระทรวงฯ ต่อไป และนั่นจะทำให้ “การศึกษาไทย” จะได้รับการยกระดับ ด้วยความแตกต่างของการบริหารจัดการ ที่ได้รับการ “บูรณการ”ไปสู่ผลลัพธ์ในการสร้างคุณภาพทางการศึกษาของนักเรียนด้วยกันอย่างแท้จริง

ดังนั้น ถ้าประเด็นทั้งสองที่นำเสนอมานี้จะเกิดขึ้นจริง การช่วยเหลือทางการเงินแก่โรงเรียนเอกชน จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ซึ่งจะไม่ใช่แค่โรงเรียนเอกชนคิดแต่เพียงการได้เงินช่วยเหลือจากรัฐบาล หรือกระทรวงศึกษาธิการจะคิดเพียงว่าโรงเรียนเอกชนไม่อยู่ในความรับผิดชอบ แต่ทั้งสองจะสามารถเอื้อเฟื้อความสามารถ ประสบการณ์ และประสิทธิภาพร่วมกันได้ และต่อยอดไปถึง “การบูรณาการ” ที่จะทำให้ทุกอย่างไปอยู่ในจุดที่มีความสมบูรณ์สูงสุด ซึ่งหัวใจสำคัญที่จะทำให้เรื่องนี้เป็นไปได้ คือ หนึ่ง การมองเห็นคุณค่าของโรงเรียนเอกชน ในสายตาของกระทรวงศึกษาธิการ และสอง ความจริงใจของโรงเรียนเอกชน ในความรับผิดชอบต่อคุณภาพทางการศึกษาของนักเรียน

ทั้งหมดนี้ เป็น “หลักคิด” และ “แนวทาง” ที่ผมเห็นว่า ชัดเจนทางรายละเอียดมากที่สุด ในการนำไปเป็นฐานสำหรับการพิจารณาจัดทำ “นโยบาย” เพื่อการศึกษา และแก้ปัญหา “การปิดตัวของโรงเรียนเอกชน” ต่อไป

กนก วงษ์ตระหง่าน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/639241

วันศุกร์ ที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

โควิด-19 ทำให้ “ติดกับ” อยู่บ้าน

รัสเซียบุกยูเครนทำให้บางคนต้อง “อพยพ”

ไม่ว่าอยู่ในสภาพใด “มาม่า” อาหารกึ่งสำเร็จรูปเป็น “คำตอบ” ยอดนิยมที่ผู้คนเลือกไว้ติดตัว

แม้ในสมรภูมิสู้รบ ทหารที่ต้องตรึงอยู่กับที่ไปไหนไม่ได้ ใช้วิธีพก “มาม่าซอง” แก้หิว ยิงปืนไปกัด “มาม่า” แห้งๆ แล้วดื่มน้ำเปล่าจากกระติกตาม ยืนหยัดสู้ข้าศึกไปได้หลายชั่วโมง

ปีนี้ “มาม่า” ฉลอง 50 ปี “แบรนด์ไทย” ที่ตั้งโรงงานผลิต “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” เมื่อปีพ.ศ.2515 โดยวิสัยทัศน์ของ นายห้างเทียม โชควัฒนา เจ้าของสหพัฒนพิบูล บริษัทจัดจำหน่ายสินค้าบริโภค อุปโภคให้กับคนไทยมาช้านาน

นวัตกรรมอาหารชิ้นนี้ คิดค้นโดยนักธุรกิจ-นักประดิษฐ์อิสระตัวเล็กๆ ชาวญี่ปุ่นชื่อ Momofuku Ando ผู้เห็นปัญหาการขาดแคลนอาหารในประเทศญี่ปุ่นหลังพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 อย่างยับเยิน
เห็นผู้คนต่อคิวยาวเหยียดเพื่อจะรับอาหารปันส่วน ฯลฯ

Ando ตั้งเป้าชีวิตของตนว่า “จะทำงานเพื่อช่วยให้ชีวิตผู้คนดีขึ้น”

เขาเห็นความสำคัญของ “อาหาร” และเชื่อว่าหากขาด “ปัจจัย” พื้นฐานตัวนี้ “ปัจจัย”อื่นๆ ก็ไม่มี “ความหมาย” ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ไม่ต้องพูดถึง “ศิลปวัฒนธรรม” ที่เป็นเครื่องกล่อมเกลาจิตใจ ผู้คนต้องการความสุขทางใจด้านนี้ เมื่อ “ท้องอิ่ม” แล้ว

Ando เชื่อว่าที่โลก “วุ่นวาย” เพราะ “ขาดอาหาร”

“ถ้าท้องอิ่ม โลกสงบ” คติพจน์ของ Momofuku Ando ผู้คิดค้นอาหาร “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” เพื่อตอบโจทย์ชาวญี่ปุ่นหลังสงครามที่ “หิวโหย” ในขณะนั้น

Ando ไม่ได้ตั้งโจทย์ง่ายๆ แค่เอา “แป้ง” ใส่ปากคนหิว หากใส่ใจไปถึง “บะหมี่” (Ramen) อาหาร “ยอดนิยม” ของชาวซามูไร ต้องเป็น “บะหมี่” ที่ปรุงได้ง่าย ใช้ “น้ำร้อน” เปล่าๆ ก็ชงกินได้แล้ว ชงกินในบ้าน ในที่ทำงานเองได้ ไม่ต้องฝ่าอากาศหนาวออกไปหา Ramen ริมถนน

ที่สำคัญมาก คือ ต้อง “อร่อย” ถูกปาก

เหมือน “อัจฉริยะ” นักประดิษฐ์ทั่วๆ ไป Ando ใช้เวลาพากเพียร ทุ่มเทศึกษา ทดลองเป็นปีๆ ไม่ได้หลับได้นอน สังเกตวิธีทอดเทมปุระศึกษาวิธีเก็บอาหารจากภูมิปัญญาชาวบ้าน ฯลฯ ลองผิดลองถูก (ส่วนใหญ่ผิด) กว่าจะสำเร็จเป็น “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” Instant Noodles ซองแรกของโลกออกจากสายการผลิตในเดือนสิงหาคม ค.ศ.1958

Chicken Ramen ของ Momofuku Ando ประสบความสำเร็จในเวลาอันรวดเร็ว เรียกกันในตลาดว่า Miracle Noodles ผลิตภัณฑ์บะหมี่แสนวิเศษ ชงกินในบ้าน ที่ทำงานได้ง่ายๆ ใช้เวลา 2 นาทีสุก ขอแค่มี “น้ำร้อน”

บริษัท Nissin Foods ที่ Ando “ก่อตั้ง” ไม่ได้หยุดยั้งการพัฒนาจากกำเนิด “ซอง” แรกในปีค.ศ.1958เพิ่มบรรจุภัณฑ์ บะหมี่ถ้วย เพิ่มรสชาติ ฯลฯ

ปัจจุบันเป็นหนึ่งในโรงงานผู้ผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดในโลก

Ando ไม่เคยหยุด “ฝัน” ขนาด “วิ่ง” เอา “บะหมี่” Nissin ขึ้นไปในอวกาศร่วมกับ NASA อนาคตคงได้ขายในยานของ Elon Musk เจ้าของ Tesla ที่มีโครงการท่องอวกาศ

โลกใบนี้ เล็กเกินไปแล้ว

ส่วน “มาม่า” เมืองไทยที่ “สหพัฒนพิบูล” ร่วมกับบริษัทไต้หวัน (ที่ลอกเลียน Technology การผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากญี่ปุ่น) ก่อกำเนิดโรงงานในปีพ.ศ.2515 (หลังญี่ปุ่นคิดค้นสำเร็จ 14 ปี) ในเบื้องต้นไม่ได้ราบรื่นนัก เพราะเป็นสินค้าที่ “มาก่อนยุค”

เวลานั้น “มาม่า” ซองละ 2 บาท ขณะที่ข้าวแกง-บะหมี่ข้างทางชามละประมาณ 1-3 บาท “มาม่า” ประสบปัญหาเอาตัวเกือบไม่รอด

ก็ต้องยกเครดิตความสำเร็จให้กับนายห้างเทียม โชควัฒนา “มหาบุรุษทางการตลาด” ผู้นำบริหารสหพัฒนพิบูล ที่หา “ทุน” หา “คน” เข้ามารับผิดชอบ

“สหพัฒนพิบูล” เป็นตัวแทนจำหน่ายที่แข็งแกร่ง “มาม่า” ขายได้ไม่มีหนี้สูญ “นายห้างเทียม”มีสูตรสำเร็จของผลิตภัณฑ์อาหาร ต้องให้ “ชิม” ฯลฯ

ลูกหม้ออย่าง พิพัฒ พะเนียงเวทย์ ผู้ดูแลกิจการตั้งแต่ต้น (มาถึงปัจจุบัน) ใช้ความพยายามอยู่กับการลดต้นทุน ฯลฯ

สภาพตลาดขณะนี้ เอื้อกับการขาย “มาม่า”เป็นอย่างยิ่ง

“มาม่า” ตอนนี้ซองละ 6 บาท ขณะที่ “ข้าวแกงก๋วยเตี๋ยว” เริ่มที่ 40 บาท ไปจนถึงล่าสุดขึ้นไปถึง 70 บาท

วัตถุดิบขึ้นทุกอย่าง พลังงาน (น้ำมัน) ขึ้น ฯลฯ

“มาม่า” เริ่มเข้าปีที่ 51 คงหลีกเลี่ยงการขอขึ้นราคาไม่พ้น

น่าสนใจที่ “กรมการค้าภายใน” จะหาเหตุผลอะไรที่ห้ามอาหารยอดนิยม อร่อย สะดวก ย่อมเยา รายนี้ไม่ให้ขึ้นราคา

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ