#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/638521

วันอังคาร ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

เมื่อวันที่ 9 ก.พ. 2565 ที่สภาผู้แทนราษฎร ได้มีการนำเสนอร่างพระราชบัญญัติ “ธนาคารแห่งประเทศไทย” ซึ่ง “ดร.พิสิฐ ลี้อาธรรม” และคณะ ได้มองเห็นว่า พระราชบัญญัติธนาคารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2485 นั้น ไม่ได้กำหนดให้ธนาคารแห่งประเทศไทยต้องรายงานเปิดเผยสภาพเศรษฐกิจ การเงิน การคลัง และวิเคราะห์สภาวะเศรษฐกิจของประเทศ และของโลก รวมทั้งการจัดทำแนวทางการดำเนินงานในอำนาจหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยต่อรัฐสภา

ทั้งๆ ที่เมื่อเข้าไปอ่านใน “รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย” ได้กำหนดให้รัฐสภา มีบทบาทหน้าที่ในการควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน ซึ่งธนาคารแห่งประเทศไทย มีวัตถุประสงค์ในการดำเนินงานเพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเงิน ของระบบสถาบันการเงิน และระบบการชำระเงินของประเทศ โดยการดำเนินภารกิจดังกล่าวต้องคำนึงถึงการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจของทางรัฐบาลด้วย จึงถือว่า เป็นการบริหารราชการแผ่นดินโดยฝ่ายบริหาร

ด้วยเหตุผลดังกล่าวนี้เอง ดร.พิสิฐ ลี้อาธรรม และคณะ จึงเห็นว่า ธนาคารแห่งประเทศไทย ควรจัดทำรายงานดังกล่าวเสนอต่อรัฐสภา เพื่อให้รัฐสภาได้รับทราบแนวทางการดำเนินงานของธนาคารแห่งประเทศไทย และมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวกับเสถียรภาพทางการเงิน และระบบสถาบันการเงิน ที่อาจก่อให้เกิดผลกระทบหรือความเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ โดยมีสาระสำคัญ คือ กำหนดให้ธนาคารแห่งประเทศไทยต้องจัดทำรายงานเปิดเผยสภาพเศรษฐกิจการเงิน การคลัง วิเคราะห์สภาวะเศรษฐกิจของประเทศและเศรษฐกิจโลก รวมทั้งจัดทำแนวทางการดำเนินงานในอำนาจหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทย มานำเสนอต่อรัฐสภาทุกๆ สามเดือน เพื่อให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในฐานะตัวแทนของประชาชน ได้รับทราบความเคลื่อนไหว และการดำเนินงานต่างๆ ของทางธนาคารแห่งประเทศไทย รวมไปถึงการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเพื่อการแก้ไขปัญหา หรือพัฒนากระบวนการบริหารจัดการ หรือการดำเนินงาน ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อประเทศชาติ และประชาชน

เบื้องต้นนี้เป็นหลักการ และความประสงค์ของผู้นำเสนอ ซึ่งสำหรับผม ในฐานะคนของประชาชน จึงขอใช้พื้นที่ตรงนี้ แสดงความคิดเห็นส่วนตัวต่อความสำคัญในการยกระดับพระราชบัญญัติธนาคารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2485 ให้มีความยึดโยงต่อความเป็นอยู่ของประชาชน และเหมาะสมต่อสถานการณ์ทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในปัจจุบัน ดังนี้

ประเด็นแรก ร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการจะทำให้ความเป็นอิสระในการปฏิบัติหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยเปลี่ยนแปลงไปเลย ธนาคารแห่งประเทศไทยก็ยังคงเป็นหน่วยงานที่สามารถจะทำงานได้อย่างเป็นอิสระ ตามหลักแห่งวิชาชีพ แต่ประเด็นที่สำคัญก็คือ วันนี้ปัญหาของประเทศไทยเกิดขึ้นเพราะว่า หน่วยงานที่มาให้ข้อมูลกับสภาผู้แทนราษฎรส่วนใหญ่แล้วเป็นหน่วยงานของกระทรวงที่สังกัดฝ่ายบริหาร คือ รัฐบาลเช่น สำนักงบประมาณ กรมบัญชีกลาง และ สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) ซึ่งทางสภาฯ ได้รับรายงานจาก
3 หน่วยงานนี้ก็จริง แต่ปัญหาที่แท้จริง อันสร้างความเดือดร้อนให้แก่พี่น้องประชาชน ก็ยังไม่สามารถแก้ไขได้ เช่น สำนักงบประมาณจัดงบประมาณไม่ตรงกับปัญหาของพี่น้องประชาชน หรือ สตง. ตรวจกระบวนการใช้เงิน แต่ไม่ตรวจผลลัพธ์ของการใช้งบประมาณ หรือการที่กรมบัญชีกลางกลัวการทุจริต จึงทำให้การจัดซื้อจัดจ้างล่าช้า และได้ของที่ไม่ตรงกับความต้องการของพี่น้องประชาชน สิ่งเหล่านี้เป็นปัญหาในเชิงระบบที่สำคัญอย่างยิ่ง และหน่วยงานตามที่กล่าวมา ก็ยังไม่มีการรายงานปัญหาตามที่ผมหยิบยกมาต่อสภาฯ ซึ่งเป็นสถานที่ในการแก้ไขปัญหาของพี่น้องประชาชนโดยสำคัญ ผ่านตัวแทนที่พวกเขาเลือกเข้ามาทำงาน

ดังนั้น ผมหวังว่า การแก้ไขร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้จะทำให้ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) นำประเด็นที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อนมารายงานต่อสภาแห่งนี้ เพราะจากการที่ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้บริหารระดับสูงของ ธปท. หลายท่าน ก็ยืนยันได้ว่า วันนี้ พ.ร.ก.เงินกู้ สำหรับ SME ในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถกู้ได้ แม้ว่าจะมีความพยายามแก้ไขมาถึง 2 ครั้งแล้วก็ตาม นั่นเพราะธนาคารพาณิชย์ไม่ปล่อยกู้ โดยที่สิ่งเหล่านี้มีรายละเอียดวางอยู่ข้างหลังมากมาย ซึ่งทางกระทรวงการคลังไม่สามารถจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้ และไม่สามารถที่จะเข้าไปล้วงข้อมูลมาได้ ตรงนี้เองที่ทาง ธปท. ซึ่งเป็นผู้กำกับธนาคารพาณิชย์เหล่านั้น จะสามารถบอกกับเราได้ ว่าปัญหาคืออะไร ทำไม SME จึงไม่สามารถกู้ได้ นี่เป็นเหตุผลสำคัญ ว่าทำไม ธปท. จึงต้องยึดโยงกับปัญหาของประชาชน ผ่านทางตัวแทนของพวกเขาเหล่านั้นที่สภาฯ

นอกจากนั้น ในกรณีของธนาคารเอ็กซิมแบงก์ ก็น่าสนใจ เพราะเขาบอกว่า กำลังพยายามปรับบทบาทเป็นธนาคารเพื่อการพัฒนา และมีเกษตรกรจากนครราชสีมาโทรมาบอกว่า ต้องการเงินกู้ 250,000 บาท ผมจึงประสานให้กับธนาคารเอ็กซิมแบงก์เพื่อปล่อยกู้ แต่สุดท้ายกลับตอบว่าให้กู้ไม่ได้ คำถามคือเป็นเพราะอะไร ติดกฎระเบียบตรงไหน จึงทำไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ไม่มีคำอธิบาย แต่ผมเชื่อว่า ธปท. ทราบดี และสามารถเสนอแนะแนวทางที่เหมาะสมได้ เพียงแต่อาจติดปัญหาทางด้านกฎหมาย หรืออุปสรรคบางประการ ซึ่งถ้าข้อมูลดังกล่าวสามารถปรากฏที่สภาฯ ได้ ด้วยสถานะของฝ่ายนิติบัญญัติ ก็ย่อมที่จะร่วมด้วยช่วยกันจัดการกับปัญหานี้ได้อย่างลุล่วง เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนของพี่น้องประชาชนได้อย่างทันท่วงที

รวมไปถึงเรื่องปัญหาเรื่องการเงินอื่นๆ ของประเทศอีกมากมาย ที่ ธปท. และสภาฯ ควรต้องช่วยกันขบคิดหาทางออกให้กับประชาชน และรักษาผลประโยชน์ของประเทศชาติให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็น หนี้สินของกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา หรือ กยศ. ที่มีการฟ้องร้องกันเยอะมาก และค่าทนายต่อรายก็ตก 7 พันบาทต่อคน รวมๆ แล้ว กยศ. ต้องควักเงินจ่ายค่าทนายไม่ต่ำกว่า 5 ถึง 7 พันล้านบาท คำถาม คือ ใครเป็นทนาย ทำไมจึงอยากฟ้อง แม้ว่าหนี้ กยศ. เหลือเพียง 5 พันบาท ก็จะฟ้อง ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ข้อมูลเหล่านี้กระทรวงการคลังไม่มีวันทราบ แต่ ธปท. ทราบดี หรือกรณีของธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์ (ธ.ก.ส.) ที่ปล่อยเงินกู้ให้เกษตรกร แล้วลงทุนให้เงินเกษตรกรไปคืน ธ.ก.ส. เพื่อกู้ใหม่ไปเรื่อยๆ โดยที่นายทุนคนนั้นก็จะหักหัวคิวของเงินต่อรอบที่กู้มารายละ 2-3 หมื่นบาท ที่ดินผืนเดียวจึงถูกหมุนเงินไปมากกว่า 7 รอบ เมื่อเวลาผ่านไปที่ดินนั้นก็มีมูลค่าน้อยกว่าหนี้ แถมดอกเบี้ยยังสูงกว่าเงินต้นหลายเท่าตัวท้ายที่สุด ก็จบลงที่การฟ้องร้องยึดที่ดินทำกินของพี่น้องเกษตรกรทั่วประเทศ นี่เป็นข้อมูลที่ ธปท. ทราบดี แต่ไม่มีการนำมาปรึกษาหารือเพื่อหาทางออกให้กับชาวบ้านเหล่านั้น

ก็ต้องบอกว่า ตัวอย่างที่ยกมา เป็นแค่ปัญหาส่วนน้อยเท่านั้น ยังมีปัญหา หรือความมีลับลมคมในอะไรบางอย่างทางการเงินของประเทศ ที่ ธปท. ทราบดี แต่ไม่มีใครได้ยิน นี่จึงเป็นที่มาของความต้องการให้ ธปท. มารายงานสถานการณ์เศรษฐกิจ และผลการดำเนินงาน ต่อสภาฯ ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานของตัวแทนประชาชน เพื่อที่ ธปท. จะได้นำปัญหาของประชาชน และผลประโยชน์ของประเทศชาติที่เสียหาย ซึ่ง ธปท. รู้ แต่สังคมไม่เคยได้ยิน มาบอกกับผู้แทนราษฎร อันจะนำไปสู่การผลักดัน (กฎหมาย) และช่วยกันแก้ไขกฎหมายที่เป็นอุปสรรค ต่อการแก้ไขปัญหาของชาวบ้าน และการรักษาผลประโยชน์ของประเทศชาติ
ในด้านการเงิน และการสร้างคุณภาพทางเศรษฐกิจอย่างแท้จริง

โดยส่วนตัว ผมเชื่อว่า สภาผู้แทนราษฎร จะมีความเข้าใจใหม่ๆ ต่อปัญหา และจะพบแนวทางในการแก้ไขปัญหาใหม่ๆ หลังจากที่ทาง ธปท. ยินดีที่จะนำข้อมูลใหม่ๆ มาบอกกับพวกเรา ถึงตอนนี้ พ.ร.บ.ฉบับดังกล่าวถูกส่งไปให้คณะรัฐมนตรีศึกษาเป็นเวลา 60 วัน ผมจึงนำมาสื่อสารให้กับพี่น้องประชาชนได้รับทราบ และช่วยกันสื่อสารเหตุผลดังกล่าวนี้แก่รัฐบาล และทาง ธปท. ให้เข้าใจและเต็มใจที่จะมาร่วมด้วยช่วยกันทำอนาคตทางการเงินของประเทศไทย และของพี่น้องประชาชน ให้มีความมั่นคง และยั่งยืนยิ่งขึ้นต่อไป

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/636651

วันอาทิตย์ ที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565, 06.00 น.

“กาญจนบุรีเป็นจังหวัดที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นลำดับ 3 ของประเทศ มีชุมชนห่างไกลบริบทของแต่ละพื้นที่แตกต่างกัน มีความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่หลากหลายและค่อนข้างรุนแรง เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่มีชายแดนติดกับประเทศเพื่อนบ้าน มีเด็กไร้สัญชาติอาศัยอยู่จำนวนมาก อีกทั้งมีความแตกต่างด้านฐานะทางครอบครัว ทำให้ไม่สามารถดำเนินการรูปแบบการจัดการศึกษาของจังหวัด ดังเช่นจังหวัดอื่นๆ ได้

ขณะเดียวกัน กาญจนบุรี มีนวัตกรรมการจัดการศึกษาที่หลากหลายที่ได้ริเริ่มดำเนินการไว้ในโรงเรียนนำร่องนวัตกรรมการศึกษา ปี 2562 จำนวน 41 สถานศึกษาเป็นการศึกษา ที่ดำเนินการจัดรูปแบบการจัดการศึกษาที่เหมาะสมกับบริบทเชิงพื้นที่ของจังหวัด ในเรื่องการพัฒนาหลักสูตร การจัดกิจกรรมสำหรับเด็ก โดยยึดเพียงแค่หลักสูตรแกนกลางเป็นพื้นฐาน ส่วนรูปแบบอื่น วิธีการจัดการศึกษา เนื้อหารายวิชาในกลุ่มสาระบางอย่างทางจังหวัด โดยคณะกรรมการขับเคลื่อนนวัตกรรมทางการศึกษาจะเป็นผู้ดำเนินการได้”

ณรงค์เดช รัตนานนท์เสถียรอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรีบอกเล่าถึงบริบทการจัดการศึกษาในพื้นที่กาญจนบุรี จังหวัดทางตะวันตกของประเทศไทย ซึ่งนับตั้งแต่ปี 2562 เป็นต้นมามรภ.กาญจนบุรี ทำงานร่วมกับ สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดกาญจนบุรี โดยได้รับการสนับสนุนจาก กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) เริ่มจากโครงการ “ระยะที่ 1” ตั้งเป้าหมายการสำรวจไว้ 13 อำเภอ กลุ่มเป้าหมายเด็กปฐมวัยยากจนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก (ศพด.) จำนวน 10,565 คน สำรวจได้จริง 3,560 คน คิดเป็นร้อยละ 33

ในส่วนของเด็กที่อยู่ในเกณฑ์ยากจนและได้รับการช่วยเหลือ จำนวน 1,489 คน จากจำนวน ศพด. 90 แห่งใน 39 องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั้งจังหวัด และสนับสนุนช่วยเหลือพัฒนาสถานปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จำนวน 25 ศพด. กลุ่มเป้าหมายเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษาทั้งสิ้นจำนวน17,749 คน สำรวจได้จริง 2,386 คน คิดเป็นร้อยละ 13.44 ในส่วนของเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษาที่ได้รับการช่วยเหลือจริง 223 คน

จากนั้น “ระยะที่ 2” แบ่งการช่วยเหลือเป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มเป้าหมายเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษา การช่วยเหลือเด็กปฐมวัยยากจนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก การพัฒนาสถานศึกษาปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และการช่วยเหลือเด็กเสี่ยงหลุด ซึ่งการดำเนินงานและการทำงานในระยะ 6 เดือนแรก ของโครงการระยะที่ 2 มีผลการดำเนินงานที่น่าพึงพอใจ ตัวอย่างเช่นวันที่ 22-23 ม.ค. 2565 ณ สวนไทรโยครีสอร์ท

ในการจัดประชุมเชิงปฏิบัติการกิจกรรมพัฒนาศักยภาพครู ศพด. ให้มีประสิทธิภาพในการจัดการเรียนการสอนเพื่อเป็นการช่วยยกระดับทำให้ครูและบุคลากรทางการศึกษามีความรู้และสามารถนำความรู้ที่ได้รับด้านการพัฒนาทักษะสมอง EF ไปพัฒนาการเรียนการสอนและพัฒนาทักษะสมองของเด็กปฐมวัย 2-6 ขวบ ของแต่ละศูนย์ได้ การสนับสนุนงบประมาณการจัดกิจกรรม การจัดหาวิทยากรเพื่อพัฒนาศักยภาพครู ให้ได้รับความรู้

สามารถแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากวิทยากรได้ในด้านต่างๆ ที่ทีมงานของโครงการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่จัดให้ ผมคิดว่า Impact ที่สำคัญที่ช่วยสนับสนุน ส่งเสริม และสร้างโอกาส ไม่ว่าจะสร้างโอกาสให้เด็กนอกระบบการศึกษาได้กลับเข้ามาในระบบ หรือมีอาชีพในการดำรงชีวิตเพื่อช่วยเหลือครอบครัว จากที่เราจะได้ยกระดับพัฒนาเด็กปฐมวัย คิดว่าเป็นโครงการที่มีความสำคัญ และเป็นประโยชน์มากสำหรับการพัฒนาการศึกษาในพื้นที่เพื่อความเสมอภาค

กลไกโครงสร้างการทำงานของระยะที่ 1 มีการทำงานร่วมกันเชื่อมโยงกับส่วนราชการหลายส่วน โดยมีผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี เป็นที่ปรึกษาโครงการ ทั้งนี้ การทำงานเชิงพื้นที่ในระยะที่ 1 ต้องมีการเชื่อมโยงผู้บริหารท้องถิ่น หากในพื้นที่ไม่รับนโยบายการเชื่อมต่อการทำงานกลุ่มเป้าหมายเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษา กลุ่มเป้าหมายเด็กปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และการพัฒนาสถานปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จะทำให้การทำงานไม่สามารถดำเนินการช่วยเหลือตามเป้าหมายได้

โครงการระยะที่ 1 ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรีมุ่งเป้าหมายการจัดการศึกษาไปที่ศึกษาธิการจังหวัด เนื่องจากการดำเนินงานด้านข้อมูลการช่วยเหลือเด็ก และข้อมูลการดำเนินงานด้านการศึกษา ศึกษาธิการจังหวัดน่าจะเป็นผู้ดูแลโครงการและงบประมาณ ประสานงานร่วมกับผู้นำชุมชน ระดับนายอำเภอ ซึ่งมีบทบาทสำคัญมาก ส่วนระยะที่ 2 การทำงานจะดำเนินการขับเคลื่อน โดย มรภ.กาญจนบุรี เป็นองค์กรผู้เสนอโครงการ

โดยมีคณะกรรมการดำเนินงาน (Core Team) เป็นอาจารย์ เจ้าหน้าที่ มรภ.กาญจนบุรี และคณะกรรมการสมาคมสภาการศึกษาจังหวัดกาญจนบุรี เป็นภาคีเครือข่ายหลักพร้อมทั้งมีหน่วยงานภาครัฐต่างๆ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหน่วยงานภาคเอกชน สถานศึกษา และหน่วยงานประชาสังคม(NGO) ใน จ.กาญจนบุรี ซึ่งทั้งหมดเป็นภาคีเครือข่ายการทำงานจากระยะที่ 1 ที่เข้าร่วมเป็นคณะทำงานในระยะที่ 2 ต่อเนื่อง

“การทำงานการช่วยเหลือเด็กจะอยู่ในกลไกและวัตถุประสงค์ของโครงการ การทำงานการเชื่อมโยงจะดำเนินงานโดยทำหนังสือแจ้งผู้บริหารท้องถิ่น ในระดับนายกองค์การบริหารส่วนตำบล นายกเทศมนตรีเทศบาล หรือมีการประสานงานกับผู้นำชุมชน เช่น ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน อสม. อพม.ร่วมถึงนักศึกษา และกลุ่มคณะทำงาน U2T ของ มรภ.กาญจนบุรีดำเนินงานอยู่ในพื้นที่ 5 อำเภอ ที่โครงการได้ดำเนินงานในระยะที่ 2 ซึ่งได้รับความร่วมมืออย่างดียิ่ง” ณรงค์เดช ระบุ

อธิการบดี มรภ.กาญจนบุรี กล่าวในตอนท้ายว่า การที่กสศ. เสนอให้ กาญจนบุรี เป็นหนึ่งใน 20 จังหวัดนำร่อง และได้อนุมัติโครงการปีที่ 2 ในการทำงานนั้นเป็นการสร้างโอกาส กำลังใจ ทำให้มุมมองของคนในพื้นที่เห็นความสำคัญ ซึ่งแม้จะดึงเด็กนอกระบบกลับมาได้ไม่ทั้งหมด แต่ก็จะทำให้เกิดความตระหนัก และหากระบวนการ มาตรการสนับสนุนส่งเสริมเด็กและเยาวชนนอกระบบการศึกษา

ทั้งนี้ สมาคมสภาการศึกษาจังหวัดกาญจนบุรี หนึ่งเครือข่ายที่เป็นผลผลิตในการดำเนินงานจากการทำงานโครงการระยะที่ 1 จะสามารถเชื่อมต่อการช่วยเหลือและ
เชื่อมต่อหน่วยงานจังหวัด องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภาครัฐภาคเอกชน ในการจัดตั้งงบประมาณช่วยเหลือต่อไปได้หรือไม่แต่ทุกคนตระหนักว่าในพื้นที่มีเด็กที่ด้อยโอกาสและอยู่นอกระบบการศึกษา ซึ่ง กสศ. ทำให้เห็นแล้วว่ามีกลไกที่สามารถเชื่อมโยงการช่วยเหลือแบบนี้

แม้งบประมาณช่วยเหลือเด็กแต่ละรายจะไม่มากมาย แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นในการให้โอกาสทางการศึกษา!!!

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/635502

วันอังคาร ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565, 06.00 น.

ตามที่ทราบกันดีว่า สุราเป็นสินค้าควบคุม และผูกขาดของบริษัททุนใหญ่มาเป็นเวลาช้านาน และด้วยกฎหมายที่เอื้อต่อการควบคุม และผูกขาดเช่นนี้ จึงปิดกั้นไม่ให้สุรา เบียร์ หรือ สาโท รวมไปถึงเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ต่างๆ อันมีคุณภาพสูง และรสชาติดี ของชาวบ้าน ของเกษตรกร ของวิสาหกิจชุมชนและของ SME ที่เกิดขึ้นแล้วในวันนี้ สามารถที่จะกลายเป็นรายได้ อาชีพ และเครื่องมือในการสร้างคุณภาพชีวิตที่ดี ให้แก่พวกเขาเหล่านั้นได้

คงปฏิเสธได้ยากว่า ประเทศไทยวันนี้กำลังมีปัญหาเรื่องความเหลื่อมล้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเหลื่อมล้ำระหว่างเมืองกับชนบท คำถามก็คือว่า เรามีอะไรบ้างที่ชนบทจะแข่งขันกับเมือง และสามารถเอาชนะเมืองได้ สำหรับผมแล้ว มีน้อยมาก ส่วนใหญ่เมืองจะได้เปรียบทุกอย่าง ทั้งกฎหมายก็ได้เปรียบ เทคโนโลยีก็ได้เปรียบ ยิ่งเรื่องทุนยิ่งได้เปรียบมาก เพราะฉะนั้น การที่เราจะทำให้ชนบทสามารถเติบโตขึ้นมาได้ อันเป็นปัจจัยสำคัญในการแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำ ผมมองว่า เราต้องพยายามค้นหาสิ่งที่จะทำให้ชนบทสามารถเอาชนะเมืองได้

 สำหรับผมให้ความสำคัญต่อชนบทอยู่ 3 เรื่อง คือ หนึ่ง ธรรมชาติ เรามีภูเขา มีน้ำ มีทะเล มีป่า สิ่งเหล่านี้
เป็นสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้กับเรา เรามีจุลินทรีย์มากมายเกิดขึ้นตามพื้นที่ต่างๆ ตรงนี้เองที่เป็นความได้เปรียบที่ชนบทมีมากกว่าเมือง สอง ชนบทมีของแท้ เพราะจุลินทรีย์ หรือยีสต์คือของแท้ ที่ในเมืองไม่มี และเป็นของเฉพาะในแต่ละพื้นที่ที่มีความโดดเด่นอันแตกต่างอย่างน่าภาคภูมิใจ และสาม ชนบทมีวัฒนธรรม มีวิถีชีวิตของผู้คน อันเป็นอัตลักษณ์ที่สะท้อนถึงรากเหง้า เอกลักษณ์ และบริบทของชีวิตที่ได้รับการสืบทอดต่อกันมาหลายชั่วอายุคน สิ่งเหล่านี้มีคุณค่าจนมิอาจเปลี่ยนเป็นมูลค่าได้

 ความได้เปรียบดังกล่าวเหล่านี้ ได้ปรากฏออกมาเป็นเรื่องราวต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวของอาหาร เครื่องดื่มและการท่องเที่ยว แต่บนพื้นที่ตรงนี้ ต้องขออนุญาตนำเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับเครื่องดื่มมาบอกเล่า เพื่อให้เข้าใจถึงความสำคัญ และโอกาสของประเทศไทย ในการใช้ “สุราพื้นเมือง” เพื่อการกระตุ้นเศรษฐกิจ และพลิกชีวิตชาวบ้านในชนบททั่วประเทศของเรา ให้มีรายได้ทัดเทียมกับประชาชนคนทั่วไปที่อาศัยอยู่ในเมือง

 รู้หรือไม่ครับ เหล้าสาโท หรือเหล้าขาวต่างๆ นั้น เกิดมาจากก้อนแป้งที่แม่จะเป็นคนเก็บรักษาไว้ แล้วส่งต่อให้กับลูกสาวเป็นมรดกที่จะเอาไว้ทำเครื่องดื่มให้กับสามีของเธอในอนาคต เพื่อที่เขาคนนั้นจะได้ดื่มเหล้าที่ดี นี่คือวัฒนธรรม และเรื่องราวที่สืบทอดกันมา จากช่วงอายุหนึ่ง ไปสู่อีกช่วงอายุหนึ่งอย่างงดงาม คุณค่าที่เกินบรรยายตรงนี้ เหล้าดีๆ ที่มาจากความรักของแม่ที่มีต่อลูก ของภรรยาที่มีต่อสามี กลายเป็นสิ่งที่กฎหมายห้าม อาจทำกินได้บ้างตามพระราชบัญญัติชุมชน แต่ไม่สามารถเอามาเลี้ยงชีวิตได้ ตรงนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างมาก  

 เมื่อเป็นเช่นนี้ การแก้ไขร่างพระราชบัญญัติสรรพสามิต เพื่อปลดล็อกสุราพื้นเมือง ให้ชาวบ้านตามชนบท หรือ
ผู้ประกอบการในกลุ่มฐานราก จึงไม่ใช่เพื่อให้พวกเขาสามารถนำมาทำกินได้เท่านั้น แต่เพื่อเป็นเครื่องมือในการสร้างโอกาสให้กับคนยากคนจน หรือเกษตรกรในชนบท ให้สามารถมีกำลังในการสร้างโอกาสให้กับตัวเอง ด้วยการผลิตเหล้าที่ดีที่สุดขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรง และภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อนำไปแข่งขันกับบริษัทใหญ่ๆ ที่มีโอกาสในการสร้างรายได้ และคุณภาพชีวิตที่ดีกว่า เหนือกว่าหลายร้อยเท่านัก ให้มาอยู่ในกรอบกติกาที่เป็นธรรมระหว่างกัน และโอกาสของชีวิตที่สามารถจะไขว่คว้าได้ในระยะทางที่ไม่ห่างกันนัก อันเชื่อมโยงถึงช่องว่างของความ
เท่าเทียมที่จะขยับเข้ามาชิดกันมากขึ้น รวมไปถึงประโยชน์ที่จะตกไปอยู่ที่ผู้บริโภค ซึ่งจะได้ชิมรสชาติของสุราพื้นเมืองอันหลากหลาย ที่สำคัญ ถ้าความสำเร็จตรงนี้เกิดขึ้น เราจะสามารถต่อยอดไปยังเรื่องต่างๆ ได้อีกมากมาย อาทิ การท่องเที่ยวการส่งออก รวมไปถึงคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชนบทที่จะได้รับการพัฒนาขึ้นตามลำดับอย่างต่อเนื่อง  

 ยกตัวอย่างที่อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร มีสาโทที่อร่อยมาก ที่อำเภอพาน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย มีสาโทที่ดีที่สุด ที่จังหวัดตาก มีเหล้าขาวที่เด่นเหลือเกิน ที่แพร่ ก็มีเหล้าขาวที่มีประสิทธิภาพ และรสชาติอันเป็นเลิศ “คุณเทอดพงษ์ ไชยนันทน์” สส.อาวุโสของพรรคประชาธิปัตย์ เป็นคนที่ดื่มเหล้าพื้นเมืองเก่งที่สุด ท่านยืนยันกับผมว่า เหล้าพื้นเมืองเหล่านี้ สู้เหล้าของบริษัทใหญ่ๆ ได้สบายมาก เพราะความสามารถของยีสต์ ที่ทำงานอยู่ในแต่ละพื้นที่ และในแต่ละหมู่บ้านไม่เหมือนกันเลย จึงทำให้รสชาติของเหล้าพื้นเมืองตามพื้นที่ต่างๆ มีความอร่อยอันแตกต่างกันไป

ดังนั้น การท่องเที่ยวของจังหวัดเชียงราย การท่องเที่ยวของจังหวัดตาก การท่องเที่ยวของจังหวัดแพร่ และการท่องเที่ยวของจังหวัดสกลนคร ถ้าเอาเหล้าพื้นเมืองมาเป็นตัวดึง เช่น ถ้าจะดื่มเหล้านี้ คุณจะต้องไปที่อำเภอพาน จังหวัดเชียงรายเท่านั้น คุณไปที่อื่นไม่มี เพราะยีสต์ตัวนี้อยู่ที่อำเภอพานจังหวัดเชียงราย หรือเหล้าสาโทแบบนี้ ต้องไปที่สกลนครเท่านั้น ตรงนี้ก็จะกลายเป็นความสนใจของนักท่องเที่ยวในทันทีทันใด และแน่นอนว่า นักดื่มทั่วโลกก็จะเดินทางมาลิ้มรสชาติที่แตกต่างกันอย่างเนืองแน่น สร้างรายได้เข้าประเทศ ลงสู่ชนบทได้อย่างมากมาย

ร่างกฎหมายฉบับนี้ จึงเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้ประเทศไทยของเรา มีความได้เปรียบในเรื่องของเครื่องดื่ม อาหาร และการท่องเที่ยว เหมือนเราไปญี่ปุ่น เราชื่นชมสาเกในหมู่บ้านต่างๆ ที่ไม่เหมือนกัน และเขาก็บอกว่า เพราะน้ำแร่ของเขาไม่เหมือนกัน ยีสต์ของเขาจึงไม่เหมือนกัน สิ่งเหล่านี้ประเทศไทยก็มีเช่นเดียวกัน ส่วนตัวผมนั้นมีรายการยีสต์เป็นร้อยๆ ซึ่งแต่ละรายการก็ไม่เหมือนกันเลย ผมจึงแปลกใจ ว่าทำไมกฎหมายประเทศไทย จึงไม่เปิดโอกาสให้พวกเราเอาความได้เปรียบทางการแข่งขันมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อประเทศของเรา

ถ้าเป็นเพราะข้อกังวลในเรื่องของความปลอดภัย ก็ต้องบอกว่า ด้วยความที่ผมทำงานกับพี่น้องประชาชนในทุกภาคส่วนของประเทศไทย ก็ขอยืนยันได้เลยว่า วันนี้เทคโนโลยีทางด้านการกลั่นของประเทศไทย เรามีดีเกินพอที่จะรับประกันความปลอดภัยได้อย่างสนิทใจแล้ว ไม่มีอันตรายใดๆ ทั้งนั้น ที่สำคัญ เราสามารถนำไปถ่ายทอดได้อย่างทั่วถึง และมีประสิทธิภาพ

สำหรับผมจึงไม่มีเหตุผลอันใด ที่จะไม่แก้ไขพระราชบัญญัติสรรพสามิต เพื่อปลดปล่อยสุราพื้นบ้านของประเทศไทย ให้ออกไปสู่มิติทางการแข่งขัน ทั้งตลาดในประเทศ และตลาดโลก เพราะนี่คือกุญแจของการกระตุ้นเครื่องยนต์ทางเศรษฐกิจที่ทรงประสิทธิผล และทำให้คนชนบทกับคนเมืองกลับมาอยู่ใกล้กันมากยิ่งขึ้น ทั้งในมิติของรายได้ และการให้คุณค่าในฐานะประชาชนของประเทศนี้

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/631994

วันอาทิตย์ ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2565, 06.30 น.

“หมอกระต่าย” ไม่ใช่คนเดียวที่ตายจากอุบัติเหตุบนถนน แต่คนไทยต้องตายเพราะเหตุนี้ถึงปีละ 20,000 คน 10 ปี ก็ 200,000 คนมากกว่าที่ตายเพราะโควิด หรือตายในสงคราม ที่บาดเจ็บอีกปีละหลายแสนคน สะสมคนพิการให้เพิ่มขึ้นๆ ทุกปี เป็นการสูญเสียมหาศาลที่ต้องแก้ไขให้ได้ ทั้งนี้ แม้จะมีความพยายามหลายอย่างในอดีตที่ผ่านมา แต่ไม่ได้ผลจริงจังอันใด ที่ไม่ได้ผลเพราะขาดการขับเคลื่อนระบบนโยบายครบวงจร ทำเป็นบางส่วนหรือเป็นส่วนๆ ก็เหมือนวงจรไฟฟ้า ถ้าไม่ครบวงจรไฟก็เดินไม่ได้

การขับเคลื่อนระบบนโยบายครบวงจรมีทั้งหมด 12 ขั้นตอน ถ้าทำครบก็สำเร็จทุกเรื่อง ไม่ว่ายากอย่างไรก็สำเร็จ จึงเรียกวิธีการนี้ว่า “สัมฤทธิศาสตร์” หรือศาสตร์แห่งความสำเร็จ (Delivery Science) ซึ่งที่ผ่านมา หน่วยงานต่างๆ ต่างทำงานเฉพาะส่วนของตนๆ ไม่ถนัดหรือมีทักษะในการขับเคลื่อนนโยบาย เรื่องดีๆ ที่มีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อไปสู่หน่วยงานต่างๆ ที่ทำงานแบบแยกส่วน เรื่องดีๆ นั้นก็ไม่นำไปสู่ความสำเร็จ จึงต้องมีบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ถนัดและมีทักษะในการขับเคลื่อน

“คำกุญแจคือขับเคลื่อน เมื่อมีการขับเคลื่อนเรื่องต่างๆ ที่อยู่แยกๆ กัน จึงจะเคลื่อนเข้ามาเชื่อมโยงกันครบวงจรได้ ถ้าไม่มีการขับเคลื่อน แม้มีนโยบาย แม้มีแผน ก็เป็นแผนนิ่ง คือ หน่วยงานต่างๆ ยังนิ่งอยู่กับที่แยกๆ กันเหมือนเดิม เรื่องนั้นๆ ก็ไม่สำเร็จ อย่างเรื่องนโยบายหลักประกันสุขภาพหรือบัตรทอง ที่สำเร็จเพราะมี หมอสงวนนิตยารัมภ์พงศ์ และคณะ เป็นผู้ขับเคลื่อน

นโยบายควบคุมการบริโภคยาสูบที่สำเร็จ เพราะมีคุณหมอหทัย คุณหมอประกิต และคุณบังอร เป็นผู้ขับเคลื่อน ฉะนั้น ทุกฝ่ายที่สนใจเรื่องการควบคุมการตายจากอุบัติเหตุบนถนน ควรทำความเข้าใจเรื่องกลุ่มขับเคลื่อนนโยบายให้ดีๆ ไม่ใช่สักแต่จะตั้งใครแล้วจะทำได้ คนอยากได้รับการแต่งตั้งมีมากแต่คนที่ทำงานเป็นมีน้อย แต่งตั้งผิดคนก็ไม่สำเร็จ”

ต้องเข้าใจหลักการคณะกรรมการอิสระ ที่ตั้งๆ กัน ในชื่อนี้มักไม่ใช่หลักการของคณะกรรมการอิสระ คือต้องหาตัวประธานที่มีปัญญาและบารมีให้ได้ แล้วให้ประธานเฟ้นหาตัวกรรมการที่เหมาะสมเอง โดยรัฐบาลไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องการสรรหาตัวกรรมการและวิธีทำงานของคณะกรรมการ ให้อิสระเต็มที่โดยรัฐบาลให้ความสนับสนุนและความสะดวกในการทำงานทุกอย่าง คอยรับข้อเสนอแนะไปปฏิบัติ ควรออกระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีเป็นเครื่องมือสนับสนุนการทำงานของคณะกรรมการอิสระ

“คณะกรรมการอิสระขับเคลื่อนนโยบายควบคุมอุบัติเหตุบนถนน ที่มีสมรรถนะสูงจะเชื่อมโยงการกระทำ 12 ขั้นตอน เมื่อครบวงจร ไฟหรือผลสัมฤทธิ์ก็เกิดได้ ซึ่งในที่สุดจะลดการตายจากอุบัติเหตุบนท้องถนน จากปีละ 20,000 คน ลงมาใกล้ศูนย์ คณะกรรมการอิสระขับเคลื่อนนโยบายนี่แหละคือหน่วยสัมฤทธิศาสตร์ (Delivery Unit) ถ้ามีหน่วยสัมฤทธิศาสตร์ขับเคลื่อนนโยบายควบคุมอุบัติเหตุจราจรสำเร็จดังกล่าว คนทั้งปวงจะติดใจ อยากให้ขับเคลื่อนนโยบายอื่นๆไปสู่ความสำเร็จอีก

ประเทศไทยอาจมีประเด็นใหญ่ (Thailand Big Issues) ประมาณ 20-25 ประเด็น ถ้าปรึกษาหารือกัน ก็ไม่เป็นการยากที่จะร่วมกันกำหนดประเด็นใหญ่เหล่านั้น ประเด็นใหญ่ 20-25 ประเด็นนั่นแหละ คือนโยบายสาธารณะ อย่างเช่น การขจัดความยากจนลดความเหลื่อมล้ำ เป็นประเด็นใหญ่อย่างหนึ่งแน่นอน หรือการปฏิรูประบบความยุติธรรม และการปฏิรูประบบพลังงาน ฯลฯ เป็นตัวอย่าง”

สมมุติว่าได้ประเด็นนโยบาย 25 ประเด็น ก็สื่อสารให้รู้ทั่วกันเพื่อให้เกิดความมุ่งมั่นร่วมกัน แล้วจัดตั้งกลุ่มสัมฤทธิศาสตร์ขึ้น 25 กลุ่ม ทำการขับเคลื่อนนโยบายแต่ละอย่าง ไปสู่ความสำเร็จทั้ง 25 นโยบาย ประเทศไทยหลุดจากสภาวะวิกฤตเรื้อรัง เกิดความเจริญรุ่งเรือง และคนไทยรักกันมาก จากการมีส่วนร่วมในความสำเร็จ นโยบายเป็นเรื่องที่มีผลใหญ่ อย่างนโยบายบัตรทองทำให้คนจนทั้งประเทศได้รับประโยชน์อย่างใหญ่หลวง คุณทักษิณและพรรคไทยรักไทยจึงได้รับความนิยมจากคนยากคนจนสืบมาช้านานจนกระทั่งบัดนี้

พรรคการเมืองจึงควรเลือกขับเคลื่อนนโยบายดีๆ ให้สำเร็จเกิดประโยชน์ต่อประเทศชาติอย่างใหญ่หลวง ได้รับความนิยมจากประชาชนอย่างต่อเนื่องยาวนาน ทำให้มีรัฐบาลที่มีสมรรถนะสูงอย่างรัฐบาลจีน แต่เป็นในระบอบประชาธิปไตย พรรคการเมืองจะเป็นสถาบันพัฒนานโยบาย นักการเมืองจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการขับเคลื่อนนโยบาย การเมืองจะลงตัว ไม่มีใครอยากทำปฏิวัติรัฐประหารอีกต่อไป

บ้านเมืองลงตัวบนเส้นทาง “สันติปัญญาประชาธรรม”!!!

ศ.(เกียรติคุณ) นพ.ประเวศ วะสี

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/627344

วันอาทิตย์ ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

“เด็กที่เข้ามาหาส่วนใหญ่เราพบว่าเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นแล้ว บางปัญหาเกินกว่าที่เราจะช่วยเหลือเยียวยา บางปัญหาที่วนเวียนเข้ามาและยากแก่การแก้ไข ทำให้ต้องปรับวิธีคิด เปลี่ยนวิธีทำงานของตัวเองใหม่คิดว่าจะทำอย่างไรจะป้องกันปัญหาที่เกิดขึ้นมากกว่ามาตามแก้ปัญหา เพราะงานแนะแนวจริงๆ แล้ว คืองานป้องกันมากกว่างานแก้ปัญหา”

คำกล่าวของ “ครูเป้า” จุฑาทิพย์ ยงพาณิชย์ ครูแนะแนวประจำโรงเรียนพุทธชินราชพิทยา จังหวัดพิษณุโลก ซึ่งเดิมเป็นนักวิชาการศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่เมื่อได้เห็นว่าใช้ความรู้ได้ไม่คุ้มค่าเพราะนักศึกษามหาวิทยาลัยได้ประโยชน์จากครูแนะแนวน้อยมากเนื่องจากเวลามีปัญหาส่วนใหญ่จะคิดแก้ไขปัญหากันเอง ขณะที่นักเรียนระดับมัธยมศึกษาต้องการครูแนะแนวมากกว่า เพราะเด็กๆ เหล่านี้ไม่รู้จะไปพึ่งใคร และบางเรื่องก็ละเอียดอ่อนเกินกว่าที่เพื่อนรุ่นเดียวกันจะเข้าใจ

นั่นทำให้ จุฑาทิพย์ ตัดสินใจโอนย้ายมาเป็นครูแนะแนวในโรงเรียนแห่งนี้ แต่เส้นทางการเป็นครูแนะแนวตลอด 16 ปีที่ผ่านมา ไม่มีคำว่าง่าย ต้องพบเจอสารพันปัญหา และเมื่อได้ข้อสรุปว่าต้องเริ่มจากการป้องกัน จึงเสนอขอให้ผู้บริหารโรงเรียนก่อตั้ง “ศูนย์ให้บริการให้คำปรึกษาวัยรุ่น” หรือ “ศูนย์วัยใสเพื่อนใจวัยเรียน” ขึ้นเมื่อปี 2551 ซึ่งระยะแรกเด็กมักจะมาด้วยปัญหาเรื่องการเรียน แต่ช่วงหลังๆ กลับพบว่าเด็กเข้ามาขอคำปรึกษาด้วยเรื่องส่วนตัวและปัญหาชีวิตมากกว่าเรื่องเรียนต่อ ซึ่งบางเรื่องก็ซับซ้อนและยากเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับไหว

“จริงอยู่ที่เด็กเดินมาหาเราเพราะปัญหาบางอย่าง แต่เป็นปัญหาปลายน้ำแล้ว ไม่ใช่ต้นเหตุแห่งปัญหา เช่น เราไปเยี่ยมบ้านเด็กคนหนึ่งด้วยเหตุผลเพราะโรงเรียนกำลังจะให้ทุนการศึกษากับเขา แต่เมื่อไปเยี่ยมบ้านเด็กๆ จริง กลับพบว่า เขาอยู่ในสภาพครอบครัวที่แตกแยก สภาพแวดล้อมที่เสี่ยงต่อการถูกชักจูงไปในทางที่ไม่ดีเราก็ต้องรีบช่วยเหลือและป้องกันให้เพื่อให้พ้นจากสภาพปัญหาดังกล่าว หรือบางครอบครัวเราเจอทั้งปัญหาละเมิดสิทธิเด็ก ทั้งเรื่องการใช้แรงงานเด็ก เรื่องยาเสพติด เราต้องให้คำแนะนำเด็กอย่างเร่งด่วน” ครูเป้า ระบุ

ข้อค้นพบนี้ทำให้ “การเยี่ยมบ้าน” กลายเป็นสิ่งที่ครูเป้าให้ความสำคัญ โดยเวลาลงพื้นที่แต่ละครั้งจะดูทั้งสภาพแวดล้อม ชีวิตความเป็นอยู่ บรรยากาศ การปฏิสัมพันธ์ของคนในครอบครัว รวมถึงสอบถามถึงวิถีชีวิตในบ้าน สถานที่การนอน นอนกับใคร ใครอยู่บ้านบ้างการอาบน้ำ แต่งตัว อนึ่ง “เด็กที่มีปัญหาหรือเสี่ยงส่วนใหญ่จะอยู่ห้องเช่า นอนรวมกัน” ซึ่งจะต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษเกี่ยวกับปัจจัยเสี่ยง เช่น พ่อแม่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือไม่ หรือนักเรียนหญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและนอนตรงไหน จากนั้นต้องรีบให้ความรู้กับเด็กในเชิงป้องกัน

จุฑาทิพย์ เล่าต่อไปว่า “เรื่องเพศ” เป็นหัวข้อที่เด็กๆ มักจะเข้ามาขอคำปรึกษา ทั้งการมีเพศสัมพันธ์ การตั้งครรภ์และโรคติดต่อที่เกี่ยวข้อง “เด็กนั้นกล้าที่จะเล่าหากเขาไว้ใจ” ซึ่งก็จะมีหลายกรณี เช่น หากเพิ่งไปมีเพศสัมพันธ์มาก็จะแนะนำให้รีบกินยาคุมฉุกเฉินภายใน 72 ชั่วโมง หรือผู้ที่เป็นชายรักชายก็แนะนำเรื่องการป้องกัน
สถานที่ตรวจโรค ฯลฯ ทั้งนี้ “ในฐานะที่เป็นครูแนะแนว การที่เด็กกล้าเดินมาถามตรงๆ แสดงว่าไว้ใจและต้องการความช่วยเหลือ” เพราะเรื่องเพศเป็นประเด็นละเอียดอ่อนมาก

ขณะที่ “ปัญหาครอบครัว” เป็นหัวข้อรองลงมา ซึ่งมักเกิดกับเด็กที่อยู่ในครัวเรือนยากจน พ่อแม่มีความเครียดสูงเกิดความรุนแรงในครอบครัว การทำร้ายร่างกาย หรือการสื่อสารเชิงลบทำให้พูดคุยกันไม่เข้าใจ ซึ่งเมื่อมองให้ลึกถึงต้นเหตุแห่งปัญหาก็คือ “ความไม่พร้อม” ของพ่อแม่ โดยต้องยอมรับว่าบางคนเรียนไม่จบ บางคนมาแต่งงานมีลูกทั้งๆที่ไม่มีอาชีพ ทำให้เลือกงานไม่ได้ ส่วนใหญ่มีรายได้น้อยไม่เพียงพอต่อการสร้างคุณภาพชีวิตลูก เมื่อโตขึ้นก็มีโอกาสที่จะหลุดออกจากระบบการศึกษาสูง และสุดท้ายปัญหาก็จะวนกลับมาที่ความเหลื่อมล้ำในสังคม

ซึ่งในเวลาต่อมา ครูเป้า ได้รู้จักกับ “โครงการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่เพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา จังหวัดพิษณุโลก” ที่สนับสนุนโดย กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ทำให้ตัดสินใจเข้าร่วมเป็น“ผู้จัดการรายกรณี (Case Manager : CM) และสหวิชาชีพ” ในปี 2562 เพราะด้วยการทำหน้าที่เป็นครูแนะแนวมากว่า 1 ทศวรรษ ก็ด้วยความหวังว่าหากเด็กได้รับการศึกษาที่ดีอย่างเสมอภาค ปัญหาสังคมก็จะลดลง

“หัวใจเราเบิกบานเหมือนเราเห็นแสงสว่าง เห็นความหวัง เหมือนว่าเรามีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ เราก็เทหมดใจให้กับการทำเพื่อเด็ก เพื่อลดความเหลื่อมล้ำและสร้างความเสมอภาคให้กับเด็ก ไม่ใช่แค่ความเสมอภาคทางเพศหรือความเสมอภาคทางสังคม แต่เราพยายามทำให้เด็กมีความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ตัวเองและไม่ละเมิดสิทธิของผู้อื่นเพื่อภาพรวมของสังคมไทยที่จะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ถ้าทุกคนรู้บทบาทของตัวเองและรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเอง” จุฑาทิพย์ กล่าว

ครูเป้า ยังกล่าวอีกว่า ในการเข้าร่วมกับโครงการนี้ไม่ได้ทำงานลำพังเพียงคนเดียว แต่ยังมีภาคีเครือข่ายที่เข้ามาช่วยเหลือเด็กเสี่ยงหลุดจากระบบการศึกษาอีกหลายหน่วยงาน เช่น หากเป็นปัญหา เหล้า บุหรี่ ยาเสพติด ท้องไม่พร้อม ภาวะซึมเศร้า จะมีสาธารณสุขจังหวัด โรงพยาบาลพุทธชินราชพิษณุโลก ศูนย์สุขภาพจิต เข้ามาช่วยเด็กทั้งด้านความรู้และสุขภาพกายใจ หรือในกรณีเด็กตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรและถูกผลักออกจากครอบครัวจะมีบ้านพักเด็กเข้ามารับหน้าที่ดูแลต่อหรือบ้านเด็กที่เข้าข่ายถูกค้ามนุษย์บ้านสองแควรับไป

ส่วนกรณีปัญหายาเสพติด ครูเป้าจะส่งไปยังสถานบำบัดภาคเหนือบ้านพระเมตตา ให้โอกาสเด็กทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ทั้งนี้ เมื่อเด็กพึ่งตนเองไม่ได้ไม่ว่าจะปัญหาใดก็ตาม จะต้องมีผู้ใหญ่หรือมีองค์กรภายนอกโรงเรียนเข้ามาช่วยเหลือเยียวยาทั้งร่างกายและจิตใจ และหากมองเรื่องความยั่งยืน ก็จะต้องมีกองทุนของจังหวัดขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือเด็กโดยเฉพาะ นอกเหนือจากกองทุนของโรงเรียน

“แท้จริงแล้วครูอาจจะไม่ใช่ผู้แก้ไขปัญหาให้เด็กได้ทุกเรื่อง แต่สิ่งที่ครูปฏิบัติต่อเด็กเท่าเทียมกันคือการเป็นผู้รับฟังที่ดี และชี้แนะให้เห็นทางทั้งมืดและสว่าง เพราะสุดท้ายเด็กต้องเป็นผู้เลือกทางของเขาเอง ไม่ใช่ครูแนะแนว” ครูเป้า กล่าวในท้ายที่สุด

SCOOP@NAEWNA.COM

กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/626235

วันอังคาร ที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2565, 02.00 น.

ปี 2564 กำลังจะผ่านไป ผมในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรขอให้โอกาสนี้รายงานการปฏิบัติหน้าที่ “ผู้แทน” ประชาชน ในรอบปี (2564) ที่ผ่านมา ที่สำคัญๆ คือ

1. การขยายผล “โครงการจังหวัดโมเดล” จาก 3 เป็น 9 จังหวัด ประกอบด้วย สกลนคร กระบี่ จันทบุรี สงขลา สมุทรปราการ นครราชสีมา กาฬสินธุ์ หนองคาย และเชียงใหม่

จนถึงตอนนี้ เกษตรกรหลายร้อยคนที่ตัดสินใจเข้าร่วมโครงการ พวกเขาสามารถมีรายได้เพิ่มขึ้นมากกว่า 10,000 บาทต่อเดือน ต่อครัวเรือนอย่างต่อเนื่องแล้วครับ ด้วยหลักของการให้เกษตรกร “ไม่รอ ไม่ขอ” ความช่วยเหลือจากใครแต่ลุกขึ้นทำงานด้วยตัวเอง โดยใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี ซึ่งทีมอาจารย์ และนักวิจัย ได้นำไปมอบให้ พร้อมกับการ “พาทำ” คืออาจารย์ และเกษตรกร ลงมือทำงานในแปลงด้วยกันและวัดผลสำเร็จด้วยผลผลิตที่มีคุณภาพสูงได้มาตรฐาน และที่สำคัญคือ นำไปขายได้เงินเข้ากระเป๋าเกษตรกรจริงๆ

ที่น่าสนใจไปกว่านั้นก็คือ สำหรับเกษตรกรในบางพื้นที่ ที่มีความเก่ง และกล้า ได้ยกระดับตัวเองปลูกสมุนไพร และไม้ดอกที่มี “สารออกฤทธิ์” จนสามารถสร้างรายได้หลายหมื่นไปจนถึงหลักแสนบาทต่อเดือนได้สำเร็จ

2. ในส่วนการแพร่ระบาดของโควิด-19ผมทำหน้าที่อภิปรายทั้งในและนอกสภาผู้แทนราษฎร ในเรื่องของการตรวจเชิงรุก การเร่งฉีดวัคซีนให้มาก การตั้งศูนย์พักคอยในชุมชน (Community Isolation) การกักตัวอยู่ที่บ้านพร้อมการเชื่อมต่อระบบกับศูนย์แพทย์ใกล้บ้าน (Home Isolation) ไปจนถึงการให้ยารักษาผู้ป่วยติดเชื้อที่จัดส่งโรงพยาบาล ที่สำคัญ คือ ผมพยายามผลักดันให้ใช้ “ฟ้าทะลายโจร” จนกระทรวงสาธารณสุขกำหนดในแนวปฏิบัติการรักษา (Clinical Practice Guideline) ให้ใช้ฟ้าทะลายโจรได้ แต่น่าเสียดายที่แพทย์แผนปัจจุบันยังยอมรับฟ้าทะลายโจรน้อยไป ทั้งที่กระบวนการทำงานของสารออกฤทธิ์ (Andrographolide) ทำงานไม่ต่างจากยา Favipiravir เท่าไหร่ และให้ผลต่อการยับยั้งการแพร่ขยายตัวของไวรัสที่ใกล้เคียงกัน แต่ที่ต่างกันก็คือ ฟ้าทะลายโจรราคาถูกกว่ายา Favipiravir หลายร้อยเท่า และเกษตรกรที่ปลูกยังมีรายได้จากการขายฟ้าทะลายโจร ในขณะที่ยา Favipiravir ประโยชน์ตกไปอยู่กับบริษัทต่างชาติเกือบทั้งหมด

3. สำหรับเรื่องการศึกษา ผมเรียกร้อง “สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน” หรือ สพฐ. มาโดยตลอด ว่าให้พัฒนาระบบการสอนออนไลน์ เพื่อให้นักเรียนได้เรียนที่บ้านอย่างเป็นระบบ และเมื่อกลับเข้าชั้นเรียนก็สามารถนำเข้าสู่การถาม-ตอบ และอภิปราย ประเด็นปัญหาของสาระวิชาได้เลย เพราะนักเรียนฟังบรรยายของครูผ่านออนไลน์ไปแล้ว ซึ่ง สพฐ. ก็ไม่ได้ทำเรื่องนี้อย่างจริงจัง จะทำให้นักเรียน “รุ่นโควิด” มีคุณภาพการเรียนรู้ที่ลดลงไปมาก

และผมเป็นคนแรกๆ ที่กล่าวถึง“วัคซีนเด็ก” ของไฟเซอร์ ที่รัฐบาล และกระทรวงศึกษาธิการ จะต้องเร่งฉีด ให้นักเรียน และในที่สุดการฉีดวัคซีนนักเรียนก็เกิดขึ้นส่งผลให้นักเรียนไปโรงเรียนได้ด้วยความปลอดภัย และมั่นใจมากขึ้น นอกจากนี้ผมยังเรียกร้องให้ทาง สพฐ. สนใจโรงเรียนขนาดเล็กในชนบทห่างไกลมากขึ้น แทนที่ สพฐ. จะคอยรวบหรือปิดโรงเรียนขนาดเล็กในถิ่นทุรกันดารห่างไกล ซึ่ง สพฐ. ยอมที่จะรักษาโรงเรียนดังกล่าวไว้ และเพิ่มการสนับสนุนด้านงบประมาณ และจำนวนครู เพื่อให้คงสภาพการเรียนการสอนที่มีคุณภาพไว้ได้

4.ปิดท้ายที่ “ความรับผิดชอบต่อประชาชน” ในการปฏิบัติหน้าที่ในสภาผู้แทนราษฎร ผมได้อภิปรายปัญหาความยากจน และความเหลื่อมล้ำ อันปรากฏความเสียหายอย่างรุนแรง ต่อเกษตรกรรายย่อย SME ขนาดเล็ก ไปจนถึงคนชายขอบ อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในร่างพระราชบัญญัติสำคัญ เช่น ที่ดินทำกินพืชกระท่อม และ พ.ร.บ.อาหาร เป็นต้น พร้อมเรียกร้องให้รัฐบาลได้นำองค์ความรู้ ส่งเสริมการวิจัย และนำผลการวิจัยไปแก้ไขปัญหาความยากจน และความเหลื่อมล้ำของคนฐานราก

ถึงตอนนี้ พ.ร.บ.กระท่อม และ พ.ร.บ.ส่งเสริมการใช้ผลงานวิจัย รัฐสภาได้ผ่านความเห็นชอบไปแล้ว ปรากฏมาตรการส่งเสริมการวิจัย และการนำผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ ไปจนถึงการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่เกษตรกร ฐานรากจะได้รับประโยชน์ขึ้นมา

ที่กล่าวโดยสรุปมานี้ แม้ผมจะยังทำงานเพื่อประชาชนฐานรากได้ไม่มากเท่าที่ตั้งใจ แต่ก็เกิดผลสำเร็จ มากพอที่ทำให้ผมได้มองเห็นแนวทางการแก้ไขปัญหา “ความยากจน” และ “ความเหลื่อมล้ำ” อย่างชัดเจน ซึ่งนั่นทำให้ผมยังคงมีความหวังต่อทิศทางของประเทศไทยในอนาคต

ผมจึงขอรายงานการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะ “สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร” ต่อ “พี่น้องประชาชน” โดยเฉพาะท่านที่กรุณาติดตามการทำงานของผมอย่างต่อเนื่อง และผมจะพยายามทำงานให้มากขึ้น ตามความหวังที่ว่า ความสำเร็จทั้งหลาย จะกลายเป็นผลที่ดีแก่ประชาชน ซึ่งจะมากขึ้นๆ ในปีหน้า

สวัสดีปีเก่า 2564 ครับ….

กนก วงษ์ตระหง่าน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/621550

วันอาทิตย์ ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564, 07.20 น.

ขออธิบายเหตุการณ์ “การคัดค้านการจัดตั้งสวนอุตสาหกรรมแห่งอนาคตที่จะนะสงขลาของกลุ่มเครือข่ายจะนะรักษ์ถิ่นที่อ้างตัวเป็นคนจะนะ เจ้าทะเลจะนะ รักทะเลจะนะ” ที่มาตั้งแคมป์อยู่หน้าทำเนียบและหน้ายูเอ็นให้สื่อมวลชนและประชาชนผู้รักความเป็นธรรมทุกฝ่ายที่รักประชาธิปไตย ได้ทราบความจริง ขอเริ่มต้นจาก “เกาะกงสงขลา” ซึ่งเป็นที่ชายหาดสวยงามติดทะเล ซึ่งรัฐบาลจัดให้ประชาชนเข้าไปใช้เป็นแหล่งสันทนาการสำหรับเป็นแหล่งท่องเที่ยวพักผ่อนตากอากาศเล่นน้ำทะเลกัน

“แต่ว่ามีกลุ่มนักเลงหัวไม้ อ้างตัวเป็นเจ้าพ่อทะเลเข้าไปยึดทำการสร้างบ้านเรือนเป็นหมู่บ้านที่อยู่อาศัย อย่างผิดกฎหมายโดยที่รัฐบาลไม่ได้สนใจที่จะยึดที่คืน” ซึ่งเราก็เห็นใจเขาเพราะเขาไม่มีรายได้ที่แน่นอนบางวันก็จับปลามาได้หลายร้อยบาทต่อวันบางวันก็ไม่ได้ปลา เพราะฉะนั้นใครที่เขารู้จักจะจ้างคนพวกนี้ให้ทำอะไรก็ได้ “พวกเขาถือว่ามีสิทธิ์อยู่เหนือประชาชนพลเมืองกลุ่มอื่น” ชาวบ้านทั่วไปไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปใช้สถานที่นี้นอกจากได้รับอนุญาตจากพวกเขาก่อนเท่านั้น ทำให้เขาเลยเข้าใจว่าเขามีอภิสิทธิ์เหนือคนทั้งประเทศ อย่างน้อยก็ชาวจะนะคนอื่นหมดทุกคน

คิดอยากจะให้คนอื่นทำอะไรก็ได้หรือคิดห้ามไม่ให้คนอื่นทำอะไรในที่ของคนอื่นซึ่งมีสิทธิ์ในที่ของตนเอง 100% ก็ได้ โดยไม่เคารพสิทธิ์ของคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วก็อ้างประชาธิปไตยตลอดเวลา ทั้งๆที่ขณะนี้ “ในวันที่ 13 ธันวาคม จะมีการทำประชาพิจารณ์ฟังความเห็นของประชาชนชาวจะนะตามวิถีทางของประชาธิปไตย” ว่าประชาชนชาวจะนะส่วนใหญ่จะเห็นด้วยกับการจัดตั้งสวนอุตสาหกรรมก้าวหน้าแห่งอนาคตและท่าเรือน้ำลึกที่จะนะในพื้นที่ที่ดินของเจ้าของโครงการ โดยไม่ได้ไปยึดเอาสวนกงมาเป็นท่าเรือน้ำลึกอย่างที่กลุ่มนี้กล่าวหา

“แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ไปทำประชาพิจารณ์ แต่เลือกที่จะมารวมกลุ่มตั้งแคมป์ที่หน้าทำเนียบและที่หน้า UN” โดยยึดพื้นที่สาธารณะเป็นที่อยู่อาศัยโดยไม่เคารพตัวบทกฎหมายและสิทธิของคนอื่น คัดค้านการทำสวนอุตสาหกรรมในที่ดินของเจ้าของโครงการเพราะเขาถือว่าเขาเป็นอภิสิทธิ์ชนแล้วจะให้คนอื่นต้องเคารพคำสั่งของเขาเท่านั้น แม้แต่รัฐบาลซึ่งได้รับเลือกตั้งมาโดยเสียงข้างมากของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ

ให้รับฟังคำสั่งคัดค้านการจัดตั้งสวนอุตสาหกรรมในที่ส่วนตัวเพื่อสร้างงานและนำความเจริญมาสู่ดินแดน 4 จังหวัดภาคใต้เพื่อความมั่นคงของด้ามขวานทองอันเป็นที่รักของเรา “การกระทำของกลุ่มนี้ไม่ใช่วิถีของประชาธิปไตยแต่เป็นเรื่องของอนาธิปไตยหรืออันธพาลธิปไตย” ทั้งยังมีเจตนาบ่อนทำลายความสงบสุขของชาวบ้านและความมั่นคงของประเทศอันเป็นที่รักของพวกเรา

ถ้าเขายังอ้างประชาธิปไตยประชาชนเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ก็ต้องขอให้เขากลับไปจะนะใช้สิทธิของเขาในกระบวนการประชาพิจารณ์ที่มีตามระบอบประชาธิปไตย ไม่ใช่มาทำตัวเป็นพวกกฎหมู่เหนือกฎหมาย!!!

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/621210

วันศุกร์ ที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

การเปลี่ยนแปลงการปกครองของไทยเมื่อปีพ.ศ.2475 ซึ่งนำโดย “คณะราษฎร” จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็น ระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ(ตามแบบการปกครองในประเทศยุโรปตะวันตกส่วนใหญ่ที่กำลังเจริญก้าวหน้าภายใต้ระบบเศรษฐกิจทุนนิยมเสรี)

การเปลี่ยนแปลง “การปกครอง” ได้มีเสียงเรียกร้อง “วิวัฒนาการ” มาเป็นลำดับ ได้มี
คณะเจ้านายและข้าราชการสถานทูตไทยในยุโรปตะวันตก “ผู้กล้าหาญ” ได้ทำหนังสือกราบบังคมทูล
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ในสมัยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ให้ทรงพิจารณา “ปฏิรูป”การปกครองและการบริหารราชการแผ่นดิน

ข้อความในหนังสือนั้นแถลงว่า “อำนาจบริหารทั้งหมดตกอยู่กับพระเจ้าอยู่หัวองค์เดียว ย่อมเท่ากับทรงมีทางสายเดียวที่จะปกครองประเทศ

เป็นของจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนการปกครองให้ไทยเรามีระบอบรัฐธรรมนูญ…ควรจะมีการปกครองโดยความรับผิดชอบรวมของคณะเสนาบดี คือคาบิเนต (Cabinet) ซึ่งมีเอกอัครมหาเสนาบดี (Prime Minister) เป็นประธาน….”

ในคำแถลงนี้ได้ยอมรับว่า “ยังไม่ถึงเวลาที่จะมีการเลือกตั้งทั่วไปสำหรับรัฐสภา”… ลายลักษณ์อักษรความเห็นตรงไปตรงมาฉบับนี้ยาวถึง 60 หน้ากระดาษ มีผู้เปิดเผยตัวลงพระนามและนาม รวม 11 ท่าน
ด้วยกัน

กฎหมายสมัยนั้น ผู้ลงนามทุกๆ ท่านนับได้ว่า มีความผิดฐานดูหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ อาจจะถูกลงโทษได้อย่างหนักถึงขั้น “ประหารชีวิต”

แต่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงเป็น “นักประชาธิปไตย” ทรงไม่ได้ถือโทษโกรธ “ความเป็นปราชญ์” ของพระองค์ท่านทรงอ่านสาส์น 60 หน้าอย่างละเอียดลออ ด้วยความสนพระทัยและทรงตอบอธิบายด้วยพระเมตตา ที่สำคัญพระองค์ท่านมีความรู้ในระบอบรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษ เป็นอย่างดีจากการศึกษาและเสด็จฯ เยือน

ทรงเล่าในพระราชนิพนธ์ “ไกลบ้าน” (จดหมายที่ทรงมีถึงสมเด็จเจ้าฟ้านิภานภดล พระราชธิดา) ถึงข้อสังเกตการเป็นกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญของอังกฤษ…“การเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ ดูน่าจะสบายมาก แต่ต้องเป็นผู้ที่ไม่ฝักใฝ่ในการที่จะทำอะไร ทำตามชอบใจตัว ปล่อยให้เขาทำ เขาคิดจะทำอย่างไร เขามาบอกให้รู้

ถ้ามีความเห็นอย่างอื่น จะโต้ทานบ้างก็ได้ แต่ถ้าความเห็นยืนยันกันไปคนละทาง เป็นต้องอพยพแพ้เขาเสีย

อย่าไปดึงดันให้ถึงเกิดวิวาทกันขึ้น การที่จะวางได้เช่นนี้ ก็เฉพาะเมืองอังกฤษเป็นอย่างวิเศษ…
ด้วยเหตุฉะนั้น เป็นเจ้าแผ่นดินอังกฤษ ถึงจะไม่เอาธุระอะไรด้วยการงาน คอยแต่พยักอย่างเดียว การก็ไม่มีเสีย

ถ้าทำอะไรได้บ้างก็ยิ่งดีขึ้น พ่อจึงได้กล่าวว่า สบายดี…”

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในหลวงรัชกาลที่ 5 ทรงตอบสาส์น “คณะผู้กล้าหาญ” ที่เรียกร้องให้ “ปฏิรูป” การปกครองฉบับนั้นไปว่า

ทรงเคยเป็นทั้ง “ตุ๊กตา” ไม่มีอำนาจอันใดเลย นอกจากชื่อ (สมัยต้นรัชกาลที่มีเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ เป็นผู้สำเร็จราชการ) ต่อมามีอำนาจเต็มบริบูรณ์ ได้ผ่านความลำบากมาอย่างไร ทรงรู้ดี จำได้ดี “เพราะที่จำได้อยู่อย่างนี้ เหตุใดเล่า เราจึงไม่มีความปรารถนา (อำนาจปานกลาง)”

ทรงมีพระเมตตาอธิบายสถานการณ์บ้านเมืองขณะนั้นและความเร่งด่วนที่ต้องทำอีกหลายข้อ

ในรัชสมัยต่อมา ได้มีคณะบุคคลพยายามยึดอำนาจรัฐเพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในปีพ.ศ.2454 หากไม่เป็นผลสำเร็จ

24 มิถุนายน พ.ศ.2475 “คณะราษฎร” สามารถเปลี่ยนระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบ
ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ

เปลี่ยนการปกครองของกษัตริย์เหนือกฎหมายมาเป็นการปกครองที่มีกษัตริย์อยู่ใต้กฎหมาย

ความสำเร็จส่วนหนึ่งเชื่อกันว่ามาจาก “วิวัฒนาการสังคม” โลกเปลี่ยนประเทศสังคมเปลี่ยน

พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทาน รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พ.ศ.2475 ถือเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกของประเทศไทย เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2475

หลังพระราชทานธรรมนูญ ทรงตัดสินพระทัยสละราชสมบัติ เมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ.2478 โดยมีพระราชหัตถเลขาประวัติศาสตร์ว่า

“ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของข้าพเจ้าแต่เดิมให้แก่ราษฎรทั่วไปแต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใด โดยเฉพาะ เพื่อใช้อำนาจนั้นโดยสิทธิขาด แต่โดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของราษฎร…”

จากวันนั้นถึงวันนี้ เรามีการปฏิวัติรัฐประหารถึง 13 ครั้ง มีการฉีกรัฐธรรมนูญและเปลี่ยนใหม่ไปถึง 20 ฉบับ

จากฉบับแรกที่ชาวบ้านสยามคิดว่า รัฐธรรมนูญคือ ลูก “พระยาพหล” ถึง “ฉบับ 3 ป” ล่าสุด

บ้านเมืองยังหนีไม่พ้น “วงจรอุบาทว์” และราชการบ้านเมืองที่บริหารโดย “ผู้ใหญ่ไม่กี่คน มีความคิดอย่างเก่าๆ แคบๆ นำสู่ความเสื่อมและความล่มจมได้ง่าย” ดังที่ พลเอกพระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้า “คณะราษฎร” อ้างเป็นเหตุล้มล้างการปกครองในปีพ.ศ.2475

กฤษณ์ ศิรประภาศิริ