ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 มิถุนายน 2560 เวลา 15:01 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/500389

โดย…วราภรณ์ ผูกพันธ์ ภาพ : ปฏิภัทร จันทร์ทอง, วิศิษฐ์ แถมเงิน

ไม้จันทน์หอม ไม้มงคลที่จะนำไปใช้ประดิษฐ์พระหีบ พระโกศจันทน์ในพระราชพิธีพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ตัดมาจากอุทยานแห่งชาติกุยบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งพระโกศจันทน์หอมมีบทบาทสำคัญในการอัญเชิญพระบรมศพจากพระบรมมหาราชวังไปออกทำพระราชพิธี

ในริ้วขบวนจะเห็นพระโกศทองใหญ่ประดิษฐานอยู่บนพระมหาพิชัยราชรถ ในเวลาที่เชิญพระโกศทองใหญ่ไปยังพระเมรุมาศ หรือท้องสนามหลวงแล้ว ก็มีความจำเป็นที่ต้องเปลื้องพระโกศทองใหญ่ออกเหลือแต่โกศลองในโลหะปิดทอง ซึ่งจะนำตั้งเหนือจิตกาธานและหุ้มปิดด้วยพระโกศจันทน์ที่จะสร้างขึ้นในแต่ละครั้งที่มีพระราชพิธี นำขึ้นประดิษฐานบนเมรุมาศ เพื่อเตรียมถวายพระเพลิงต่อไป

ครั้งนี้พระโกศจันทน์จะมีการตกแต่งฉลุลวดลายอันสวยงาม เพื่อให้สมพระเกียรติยศสูงสุด ดังนั้นพระหีบและพระโกศจันทน์จึงมีความสำคัญมาก ทีมช่างสิบหมู่และอาสาสมัครผู้มีฝีมือด้านฉลุลวดลายจึงร่วมแรงร่วมใจทำถวายอย่างสุดกำลังความสามารถ

นายช่างพิจิตร นิ่มงาม นายช่างศิลปกรรมอาวุโส สำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร

ศิลปะการฉลุลายวิจิตร

ด้วยเนื้อไม้จันทน์หอมมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เนื้อไม้แข็ง มีความละเอียด จึงนิยมนำไม้จันทน์มาสร้างพระหีบและพระโกศพระบรมศพ รวมทั้งใช้ทำฟืนหรือดอกไม้จันทน์ในพิธีพระราชทานเพลิงมาตั้งแต่สมัยโบราณกาล เพื่อเป็นเชิงสัญลักษณ์ที่แสดงว่า ไม่ว่าไม้จันทน์หอมจะเป็นหรือตาย ก็ยังคงมีความหอม เปรียบเหมือนมนุษย์ที่ตอนมีชีวิตอยู่นั้นได้ทำความดีไว้มากมาย แต่เมื่อสิ้นชีวิตไปแล้วความดีนั้นก็ยังคงอยู่

“วัตถุประสงค์หลักของไม้จันทร์หอมคือ นำมาเผาเพื่อดับกลิ่นพระศพ มีมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาลสมัยสุโขทัย อยุธยา และมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบมาเรื่อยๆ ตามศักดินา พัฒนาความงามมาเรื่อยๆ ดังนั้นพระโกศจันทน์จึงเป็นเครื่องแสดงพระอิสริยยศความงดงามจึงต่างกัน” พิจิตร นิ่มงาม นายช่างศิลปกรรมอาวุโส สำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร กล่าว

สำหรับขั้นตอนการสร้างพระโกศจันทน์ เริ่มจากการใช้ลวดโครงเหล็กตัดตามรูปร่างและขนาดตามแบบ มาเชื่อมกัน แล้วจึงนำตะแกรงลวดตาข่ายมาบุทับโครงภายนอกเพื่อติดลวดลายไม้จันทน์ โดยจะนำไม้จันทน์ที่เป็นท่อนซอยเป็น

แผ่นบางๆ เพื่อใช้ฉลุลวดลาย ไม่ว่าจะเป็นแผ่นรูปโค้งตามลักษณะลวดบัวต่างๆ รวมทั้งการกลึงไม้เป็นยอดพระโกศ จากนั้นช่างโกรกฉลุจะจัดแยกลวดลายตามขนาดและตำแหน่งต่างๆ แยกชิ้นส่วนแต่ละลาย เพื่อใช้โกรกฉลุลายซ้อนไม้ แล้วจึงนำมาประกอบซ้อนตัวลายแต่ละชนิด แต่ละส่วน ส่วนที่เป็นดอกไม้ไหว ดอกไม้เอว ส่งกลับไปให้ช่างโลหะติดลวดไม้ไหวก่อน แล้วจึงนำชิ้นส่วนทั้งหมดส่งช่างประดับลาย นำไปติดกับโครงด้วยการจัดวางลวดลายที่เหมาะสม สวยงาม น้ำหนักสมดุล และมีความพลิ้วไหว

ลายองค์ครุฑประกอบไปด้วยชิ้นไม้ประกอบเป็นลวดลายนับ 53 ชิ้น

นายช่างพิจิตร มือวางอันดับหนึ่งด้านการแกะสลักลวดลายพระโกศ ที่เคยทำงานถวายในพระราชพิธีพระศพมาหลายครั้ง นับตั้งแต่รับราชการตั้งแต่ปี 2524 อาทิ ทำพระโกศจันทน์ถวายสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี มาแล้ว

“ผมมีความสนใจและมีพื้นฐานด้านการฉลุลายอยู่แล้วจึงใฝ่รู้ เคยไปช่วยงานผู้หลักผู้ใหญ่ จนกระทั่งอาจารย์หลายท่านไว้วางใจ สิ่งที่ทำให้ผมสนใจพระโกศจันทน์ เพราะผมมองว่าช่างแต่ละคนมีพื้นฐานความชอบไม่เหมือนกัน บางคนเป็นช่างเขียน ช่างปั้น แต่ช่างฝีมือไม่ค่อยสนใจทำพระโกศจันทน์ อีกทั้งอาจารย์ก็อายุมากแล้ว ผมก็เลยอยากช่วยคอยออกแนวคิดลองซ้อนลายสีไม้ดูซิ อาจจะเกิดความงาม เพราะไม้สีเข้มมีปริมาณไม้มากมายกว่าไม้สีอ่อน ทำอย่างไรที่จะประยุกต์ให้ไม้สองสีทำงานร่วมกันได้สวยงาม” นายช่างฉลุลายพิจิตรเล่า

รูปแบบพระโกศจันทน์สำหรับพระบรมศพในหลวงรัชกาลที่ 9 มีลักษณะมีทรง 8 เหลี่ยม มีฝาปิดมีปลายยอดเป็นทรงมงกุฎ ปลายยอดอีกชั้นเป็นทรงพุ่ม เติมปลายยอดอีกที

“ลักษณะโดยรวมของพระโกศ เป็นลายหน้ากระดาน กระจัง ดอกไม้ไหว องค์พระโกศเป็นลายบัวกลีบขนุน ซึ่งแต่ละลวดลายมีความหมายแฝง ในลายบัวกลีบขนุนจะมีรูปของเทพ เปรียบเทียบพระนารายณ์ เป็นรูปทรงเทพนม ส่วนล่างของหีบมีลวดลายพระนารายณ์ทรงครุฑ เปรียบเทียบเป็นในหลวงรัชกาลที่ 9 เปรียบดังพระองค์ทรงอวตารลงมาเพื่อดูแลปวงชนชาวไทย พระโกศลองในจะมีความใหญ่กว่าที่เคยออกแบบ หรือเคยใช้มา เป็นพระลองในที่ใช้สำหรับพระมหากษัตริย์เท่านั้น เราได้ย้ายมาทำที่สนามหลวง 7 ก.พ. ทำการดำเนินการแกะ เตรียมไม้ ปะกระดาษลวดลาย แยกชั้นลายและการแกะฉลุ” นายช่างพิจิตร กล่าว

อย่างไรก็ดี พระโกศจันทน์อันงดงามได้รับการออกแบบแบบโดย สมชาย ศุภลักษณ์อำไพพร นายช่างศิลปกรรมอาวุโส สำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร จัดทำแบบและตำแหน่งลวดลาย เบื้องต้นจะอยู่ราวๆ 30 ลาย อาทิ กุดั่นดอกจอก กระจังฝา กระจังจวน ช่อไม้ไหวบัวถลา ขอบคิ้วบัวถลา อุบะ บัวปากฐาน ฯลฯ ส่วนฐานรองพระโกศหรือพระหีบมีการกำหนดใช้ลวดลายประมาณ 19 แบบ ได้แก่ บัวเชิงฐานหน้า กระดานล่าง เท้านรสิงห์นมสิงห์ บัวปากฐาน ดอกไม้ไหวปากฐาน สังเวียน ช่อก้านแย่งผนัง กระจังรวน ดอกจอกหน้ากระดานบน ช่องไม้ไหว ฯลฯ

“หลังจากที่เราทำการคัดแยกชิ้นลายไม้ได้ประมาณ 3.3 หมื่นชิ้น ไม้เราทำเป็นแผ่นๆ เราทำลายซ้อนไม้ ต้องแยกฉลุไม้ออกมา มีไส้ลาย มีพื้นลายฉลุแล้วแยกออกมาประกอบเป็นชั้นซ้อนกัน เพื่อให้เกิดความหนามีมิติงดงาม เช่น ลวดลายหากสังเกตดีๆ ลวดลายที่เกิดบนหีบพระบรมศพหนึ่งลวดลายจะประกอบไปด้วยไม้หลายๆ ชั้นซ้อนกัน จนเกิดลวดลายงดงามและมีมิติ บางลวดลายอาจซ้อนกันมากถึง 90 ชิ้นแล้วแต่ลวดลาย แสดงถึงความละเอียดวิจิตรบรรจง

เช่น ตัวองค์ครุฑที่ติดอยู่ตรงกลางของพระหีบความสูงประมาณ 8 นิ้ว เราคัดแยกลายออกมาจะมีลายทั้งหมด 53 ชิ้น ประกอบเป็นครุฑหนึ่งองค์ สังเกตเขี้ยวครุฑคือไม้ 1 ชิ้นที่มีความเล็กกว่าหัวไม้ขีดไฟอีก ตาก็ละเอียด ช่างอาสาที่มาร่วมมือร่วมใจกัน 100 คน ล้วนเป็นช่างฝีมือ มือฉลุ 20 คน ประชาชนทั่วไปทำคัดลอกกระดาษทราย 70 คน ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามา ตอนนี้เสร็จแล้วประมาณ 50% เรามุ่งมั่นทำพระหีบเป็นฐานมาครอบองค์พระบรมศพอีกที ส่วนพระโกศจันทน์กำลังดำเนินการอยู่มีการเลื่อยฉลุแล้ว” นายช่างพิจิตร กล่าว

ช่างฤทธิ์-จักรกริศษ์ สุขสวัสดิ์

จิตอาสาทำถวายด้วยใจ

ช่างฤทธิ์-จักรกริศษ์ สุขสวัสดิ์ วัย 52 ปี ผู้เชี่ยวชาญด้านงานช่างประดับมุก ที่มีจิตอาสามาถวายงานด้านฉลุลายพระโกศถวาย ตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เมื่อปี 2551 ครั้งนี้จึงถือเป็นครั้งที่ 2

“ผมมีใจมุ่งมั่นอยากถวายงานในหลวงรัชกาลที่ 9 เพื่ออยากตอบแทนคุณพระองค์ที่มีพระเมตตาต่อปวงชน ผมเป็นคนบางเลน ผมทิ้งงานช่างมุกซึ่งเป็นงานประจำ มาเริ่มเป็นจิตอาสาทำพระโกศตั้งแต่ 7 ก.พ. ผมคิดว่าผมเกิดเป็นคนไทยใต้ร่มพระบารมี ผมคิดว่างานช่างสิบหมู่ได้รับการฟื้นฟูในรัชกาลพระองค์อย่างใหญ่หลวง หน้าที่ของผมในการทำงานถวายครั้งนี้คือ รับหน้าที่โกรกฉลุ หรือฉลุไม้จันทน์ ฉลุตามชิ้นส่วนที่ได้รับมอบหมายมา 19 แบบ

ตอนนี้เราทำฐานพระหีบเสร็จแล้ว คืองานเราแยกเป็นสองส่วนพระหีบกับพระโกศ ผมทำทั้งสองส่วน ผมแกะเสร็จก็ส่งไปประกอบลายโดยช่างสิบหมู่ ในฐานะที่ผมเป็นช่างฉลุลาย ถือเป็นงานที่ละเอียด วิจิตรอลังการมาก เพราะนายช่างที่ออกแบบตั้งใจถวายพระเกียรติแด่พระองค์สูงสุด ลายละเอียดมาก ซับซ้อนมาก จากเดิมซ้อน 3 ชั้น ไม้หนา 3 มิลลิเมตร แต่งานนี้เราใช้ไม้หนาถึง 8 มิลลิเมตร เพื่อความวิจิตรอลังการ ซ้อนลายให้สูงที่สุด งานจึงละเอียดประณีต ซับซ้อน ชิ้นนี้จะใหญ่ที่สุด ลายพลิ้วไหว อลังการที่สุด งานเสร็จจะเป็นการโชว์ลายไม้ โชว์ทักษะการฉลุให้คมให้เนี้ยบทั้งด้านหน้าด้านหลัง โชว์ลายไม้ไม่มีการทาสีอีกแล้ว ขนาดเขี้ยวครุฑเล็กมาก เล็กเท่าไม้ขีดไฟ ลายเครือเถาก็มีความซับซ้อนสวยงามที่สุด”

การถวายงานครั้งนี้จึงถือเป็นเกียรติสูงสุดกับช่างประดับมุกตัวเล็กๆ และช่างฤทธิ์กับเพื่อนตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่า ทำนานกี่เดือนเสร็จก็จะทำ ให้งานเสร็จสมบูรณ์สวยงามที่สุด

“ชีวิตผมรู้สึกมีพลังยืนหยัดได้ เพราะพระองค์ทรงคุ้มครองเรา ทำงานมา 5 เดือน ผมก็ได้ความสบายใจ เหมือนพระองค์ปกปักรักษาเรา แม้ไม่มีรายได้แต่ผมทำด้วยใจ ผมรู้สึกภูมิใจ รู้สึกซาบซึ้ง อยากทุ่มเทชีวิตของผมทำงานถวายพระองค์ครั้งนี้ให้ดีที่สุด เราลงมือลงแรงทำจริงๆ ให้ช่างสิบหมู่ใช้งานเราทำทั้งหมดเลยครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 มิถุนายน 2560 เวลา 18:16 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/500101

โดย…กันย์ ภาพ รอยเตอร์ส

เบื่อใช่ไหมกับชีวิตช้ำๆ เดิม พอกันทีกับชีวิตพังๆ ลองบอกลา 10 นิสัยยอดแย่ที่เรามักทำซ้ำๆ ดูเสียใหม่ ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง ชีวิตก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เคยสงสัยไหมว่า ทำไมเพื่อนบางคนถึงประสบความสำเร็จทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ขณะที่ชีวิตของเรายังลุ่มๆ ดอนๆ

หนทางสู่อนาคตถึงแม้ว่าจะไม่มืดมน แต่ก็ริบหรี่เลือนรางเหลือทน แทนที่จะนั่งตัดพ้อในความไม่ยุติธรรมของโชคชะตา ปล่อยให้อาการชีวิตเฉาๆ เรื้อรังจนเกินเยียวยา สู้ใจกล้าๆ ลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง เพื่อแก้นิสัยยอดแย่ที่เป็นเหมือนยาพิษมาถอนพิษด่วนดีกว่า ด้วยเคล็ดลับจากคนดังเหล่านี้

1.หยุดมองว่าโอกาสผ่านไปไม่กลับมา

ริชาร์ด แบรนสัน เจ้าของธุรกิจเครือเวอร์จิ้น กล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า โอกาสในการทำธุรกิจก็เหมือนการรอรถเมล์ ไม่นานก็จะมีคันใหม่ผ่านเข้ามา หน้าที่ของเราคือ ประเมินทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างระมัดระวัง และแทนที่จะมัวนั่งเศร้าหรือเสียใจที่พลาดบางโอกาสไป เราต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และบอกกับตัวเองเสมอว่า ยังมีโอกาสอื่นๆ พร้อมจะผ่านเข้ามาใหม่เสมอ

2.เลิกยึดติดกับความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีอยู่จริง

ไม่มีใครบนโลกนี้ที่จะเพอร์เฟกต์ 100% เชอรีล แซนด์เบิร์ก หญิงเก่งและแกร่งจากทีมผู้บริหารเฟซบุ๊ก เคยบอกว่า หากคุณไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองลื่นล้มหรือไถลออกนอกเส้นทางบ้าง คุณจะไม่มีวันได้พาตัวเองออกจากคอมฟอร์ตโซน หรือพาตัวเองไปสู่ความสำเร็จในวิถีทางใหม่ คนที่ประสบความสำเร็จมากๆ ส่วนใหญ่ไม่กลัวความผิดพลาด แต่เลือกเก็บความล้มเหลวไว้เป็นบทเรียนหนึ่งของการเรียนรู้

3.อย่ารอคำชื่นชมจากปากคนอื่น

เพราะคุณก็สร้างมันเองได้ ด้วยการสละเวลาเล็กน้อยในแต่ละวันบันทึกสิ่งดีๆ เก็บไว้เป็นไดอารี่ และเมื่อใดที่รู้สึกท้อใจหรือต้องการเรียกความเชื่อมั่น ก็หยิบขึ้นมาอ่านทบทวนเพื่อจุดพลังแห่งความสุขให้กลับมาอีกครั้ง

4.เลิกทำร้ายตัวเองด้วยคำพูดแย่ๆ

มีการศึกษาพบว่า คนเราพูดกับตัวเองมากถึง 300-1,000 คำต่อนาที เพราะฉะนั้นหากใน 1 วัน คุณมี 1,440 นาที คุณต้องคิดให้ดีว่าจะเลือกพูดกับตัวเองด้วยถ้อยคำแบบไหน ที่จะทำให้ชีวิตคุณมีแต่คำว่าก้าวหน้าและพบแต่ความสุข

5.เลิกเป็นคนขี้แพ้

ในเมื่อไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ดีเลิศไปซะทุกอย่าง ปฏิกิริยาด้านลบต่อการกระทำหรือผลงานของเราจึงเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา สิ่งสำคัญคือ ตั้งรับอย่างไรเวลาถูกวิพากษ์วิจารณ์ บอกเลยขอให้คิดใหม่ ทำใหม่ เลิกวิ่งหนีและหันมาเผชิญกับความเป็นจริง ตะโกนบอกตัวเองดังๆ ว่า บาดแผลจากการถูกวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้จะเป็นหนทางพาคุณไปสู่ความสำเร็จ

6.เลิกติดกรอบกับดักความคิด

สตีเว่น โควี่ ผู้เขียนหนังสือ 7 Habits of Highly Effective People บอกว่าเขาเลือกมองทุกอย่างรอบตัวว่าเป็นโอกาสเสมอ เพราะเขาเชื่อว่าคนเราต้องควรจำกัดกรอบตัวเองด้วยกรอบความคิดบางอย่างจนตัดโอกาสที่จะลงมือทำสิ่งต่างๆ

7.หยุดสงสัยในความสามารถของตัวเอง

อย่าปล่อยให้ความคิดของคุณกลายเป็นฆาตกรที่ทำลายความฝัน เมื่อใดที่รู้สึกพ่ายแพ้ หรือต้องการเรียกคืนความมั่นใจที่เคยมีกับตัวเอง แต่ทำหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้ แค่ลองนั่งลิสต์ความสามารถ ความสำเร็จที่คุณภูมิใจ แล้วหยิบมาทบทวนบ่อยๆ อย่างน้อยในวันที่คุณรู้สึกแย่ๆ คุณก็มีเหตุผลมากมายที่จะบอกตัวเองว่าคุณก็ดีพอ

8.เลิกปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่

เชื่อหรือไม่ว่า เวลาที่คนประสบความสำเร็จในชีวิตต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เปราะบางทางอารมณ์ พวกเขามักเลือกใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ไม่ปล่อยให้อารมณ์พาไปจนเสียงานใหญ่ พวกเขามักทำใจร่มๆ รอให้สติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมาเต็มร้อย จึงค่อยคิดค่อยทำการใหญ่ต่อไป นี่เองคือไม้ตายที่ทำให้พวกเขามักพบกับความสำเร็จและความสุข

9.เลิกอยู่ในสังคม

ที่มีแต่คนคิดลบถ้าเปรียบเทียบคนที่มีทัศนคติลบเป็นเชื้อโรคชนิดหนึ่ง บอกเลยว่าใครที่อยู่ใกล้เชื้อโรคตัวนี้ให้รีบหนีด่วนก่อนจะเป็นโรคติดต่อ เพราะการปล่อยให้ตัวเองรับความคิดลบๆ มาเรื่อยๆ ไม่เพียงทำให้คุณรู้สึกแย่ ไม่มีความสุข แต่ยังบั่นทอนแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตให้มอดไหม้ไปด้วย

10.หยุดเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น

ชีวิตคนเราก็เหมือนเกมกีฬา เราไม่ได้เป็นที่ 1 ในทุกสนามเสมอไป บางครั้งก็ยังต้องวิ่งตามหลังคนอื่น แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะชีวิตของคนเราไม่ใช่การวิ่งผลัด แต่เป็นการวิ่งมาราธอน วันนี้ผลงานของคุณอาจยังไม่ดี แต่จากนี้อีก 10 ปี เมื่อคุณได้พัฒนาตัวเองคุณก็อาจแซงหน้าคนที่เคยอยู่ข้างหน้าคุณมาก่อนก็ได้ เพราะฉะนั้นแทนที่จะจมอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ เมื่อเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น สู้หันมาให้กำลังใจตัวเอง และลุกขึ้นสู้เพื่อพัฒนาตัวเองดีกว่า

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 มิถุนายน 2560 เวลา 18:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/500099

คนเราไม่ชอบอยู่ในภาวะของความไม่รู้ ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน แต่ในขณะเดียวกันคนเราก็ไม่สามารถรู้ได้ทุกเรื่องเหตุเพราะการเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา หนทางหนึ่งที่จะช่วยบรรเทาภาวะของความไม่รู้ได้ คือ การหมั่นเรียนรู้อย่างต่อเนื่องนั่นเอง

โดย…กันย์

อริญญา เถลิงศรี Managing Director บริษัท SEAC บอกว่า การเรียนรู้อย่างต่อเนื่องจึงถือเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง หากแต่ในเมื่อคนเราเกิดมาแตกต่างกันโดยพื้นฐาน

แต่ละคนจึงมีปัจจัย มีเงื่อนไขในการเรียนรู้ที่แตกต่างกันออกไป โดยในแง่ของการเรียนรู้ คนเราจะประสบความสำเร็จในการเรียนรู้ และนำไปสู่ผลงานที่ดีเยี่ยมได้ก็ต่อเมื่อค้นพบรูปแบบของการเรียนรู้ที่เหมาะกับตัวของผู้เรียนเองมากที่สุด

ทุกวันนี้มีรูปแบบการเรียนรู้มากมายเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็น Training Learning Coaching หรือแม้กระทั่งเรื่องใหม่ๆ ที่เรียกว่าการเรียนรู้จากประสบการณ์ หรือ Experiential Learning เทรนด์ที่เห็นชัดเจนคือเรื่องการเรียนรู้สมัยใหม่นั้นพึ่งพารูปแบบการเรียนรู้จากห้องเรียนน้อยลง เพราะทุกวันนี้เรื่องของข้อมูล ความรู้เป็นเรื่องที่เข้าถึงได้ง่ายเมื่อเทคโนโลยีการสื่อสารกลายเป็นเรื่องใกล้ตัวหรือเป็นปัจจัยที่ห้าสำหรับใครหลายๆ คน

การเรียนรู้จะเกิดขึ้นในรูปแบบใดก็ตาม ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ช่วยให้เกิดความรู้ทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ที่คนมักจะเข้าใจผิดอยู่เสมอ และควรได้รับการชี้แจง นั่นคือ การเรียนรู้นั้นไม่ใช่เพียงแค่การใส่ข้อมูลความรู้เข้าไปแค่อย่างเดียว หากแต่การเรียนรู้ที่ถูกต้องประกอบไปด้วย การเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ การไม่ยึดติดกับสิ่งที่เคยเรียนรู้มา และการเรียนรู้สิ่งที่เคยรู้ด้วยมุมมองใหม่ๆ เพราะว่าเคล็ดลับของการเรียนรู้ที่จะมีประสิทธิภาพมากที่สุดคือความเต็มใจและยินดีที่จะยอมละทิ้งสิ่งที่เคยเรียนรู้มา แล้วลองค้นหาวิธีการใหม่ๆ มาทดแทนแม้ว่าวิธีการนั้นๆ จะเคยนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีก็ตาม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 มิถุนายน 2560 เวลา 17:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/500087

โดย…ชุติมา

งานนิทรรศนานาชาติยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก International Recognized Exhibition Expo 2017 เวทีระดับเวิลด์เอ็กซ์โปจัดเป็นงานมหกรรมของมวลมนุษยชาติ

ปีนี้จัดขึ้นที่กรุงอัสตานา สาธารณรัฐคาซัคสถาน ภายใต้หัวข้อหลัก “พลังงานแห่งอนาคต (Future Energy) ซึ่งมี 115 ประเทศ และกว่า 20 องค์กรระหว่างประเทศเข้าร่วมจัดโชว์นิทรรศการที่มีแนวคิดในเรื่องของพลังงาน บนพื้นที่ 1.74 ล้าน ตร.ม. (1,087.5 ไร่)

ประเทศไทยเข้าร่วมแสดงนิทรรศการ อัสตานา เอ็กซ์โป  (Astana Expo 2017) ครั้งนี้ โดยนำเสนอในรูปแบบอาคารศาลาไทย หรือ ไทยแลนด์ พาวิลเลียน (Thailand Pavilion) กระทรวงพลังงาน เป็นหน่วยงานหลักรับผิดชอบเข้าร่วมจัดแสดงนิทรรศการระดับโลก

เนรมิตอาคารศาลาไทย ภายใต้แนวคิด “Bioenergy for All” โชว์ความพร้อมก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์เป็นประเทศแรก พร้อมเปิดให้นานาชาติเข้าร่วมชมเต็มรูปแบบตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

กระทรวงพลังงานมั่นใจว่าตลอดการจัดงาน 3 เดือน ระหว่างวันที่ 10 มิ.ย. ถึงวันที่ 10 ก.ย. 2560 อาคารศาลาไทยจะเป็นหนึ่งในพาวิลเลียนยอดนิยม มีผู้เข้าร่วมชมจากทั่วโลกไม่น้อยกว่า 5 แสนคน

พัฒนาพลังงานชีวมวล เพื่อมนุษยชาติ

อาคารศาลาไทย หรือ Thailand Pavilion สีทองโชว์อร่ามตาท่ามกลาง 115 พาวิลเลียนทั่วโลกที่เข้าร่วมงาน ตั้งอยู่ภายในอาคารนิทรรศการโลก (Exhibition Area) ซึ่งประเทศเจ้าภาพ คาซัคสถาน จัดไว้ให้บนพื้นที่ 974.67 ตร.ม. ประกอบด้วยสวนแสดงนิทรรศการ ชั้น 1 ขนาด 704.3 ตร.ม. นำเสนอในรูปแบบเอดูเทนเมนต์ส่งสารเรื่องพลังงานยั่งยืน สื่อผ่านแมสคอต “น้องพลัง” ข้าวโพดฝักน้อยสีเหลือง

“น้องพลัง” บอกเล่าเรื่องราวพลังงานแห่งอนาคต เริ่มต้นจากแปลงกสิกรรมสู่ห้องทดลองพลังงานชีวภาพได้แบบน่ารักสนุกสนาน ถูกอกถูกใจเด็กๆ ชาวคาซัคสถานและนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกที่เข้ามาชมกันคึกคักทุกๆ รอบ

โดยเมื่อวันที่ 10 มิ.ย.ที่ผ่านมา มีการเปิดอาคารศาลาไทยอย่างเป็นทางการ แสดงความพร้อม 100% ในการร่วมงานอัสตานา เอ็กซ์โป 2017 มีตัวแทนจากรัฐบาลไทย พล.อ.สุรศักดิ์ ศรีศักดิ์ ผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงพลังงาน เป็นประธานในพิธีเปิดอาคารศาลาไทย อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม ปลัดกระทรวงพลังงาน พร้อมกับ ณัช ภิญโญวัฒนชีพ เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงอัสตานา ร่วมงานเปิดศาลาไทย

เอกลักษณ์ประเพณีและวัฒนธรรมความเป็นไทย โชว์หุ่นละครเล็กโจหลุยส์ ต่อด้วยเรียกความเร้าใจโชว์มวยไทย สร้างความสนุกสนานให้กับอาคารศาลาไทยได้คึกคักน่าสนใจ

ประเทศไทยผนึกกำลังกันเข้มแข็ง มีหน่วยงานสนับสนุนหลัก ได้แก่ กระทรวงวัฒนธรรม กระทรวงพาณิชย์ สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน หรือ BOI การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย กรมพัฒนาชุมชน  การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย บริษัท ปตท. บริษัท การบินไทย

รูปแบบศาลาไทย มีพื้นที่ 3 ห้องหลัก นิทรรศการห้องที่ 1 Our Ways, Our Thai สัมผัสความงดงามของธรรมชาติและวัฒนธรรม ควบคู่กับการพัฒนาด้านพลังงานทดแทน

นิทรรศการห้องที่ 2 Farming the Future Energy ปลูกพลังงาน ปลูกอนาคต นำเสนอในรูปแบบ Theater ห้องฉายหนังภาพยนตร์ 3D ใช้ความน่ารักของหุ่นยนต์แมสคอต “พลัง” เป็นตัวเล่าเรื่องภายใต้เนื้อหา Farming the Future Energy หรือปลูกพลังงาน ปลูกอนาคต นำเสนอเรื่องราวผ่านการเล่าเรื่องแบบสนุกสนานเกี่ยวกับพลังงานแห่งอนาคต ที่ถูกพัฒนาจากทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ในประเทศไทย และการน้อมนำแนวคิดของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในการพัฒนาเป็นโครงการด้านพลังงาน เช่น มาตรการสนับสนุนการพัฒนาพลังงานชีวภาพ การพัฒนาพลังงานในชุมชนโครงการสถานีผลิตพลังงานสีเขียว (Distributed Green Generation) การพัฒนาเมืองอัจฉริยะ (Smart Cities Clean Energy) การพัฒนาโครงข่าย การใช้ก๊าซชีวภาพ (Biogas Network) เป็นต้น

นิทรรศการห้องที่ 3 Energy Creation Lab นำเสนอเรื่องพลังงานชีวภาพและชีวมวลจากพืชพลังงานทั้งหมด 9 ชนิด ประกอบด้วย อ้อย ยูคาลิปตัส ยางพารา หญ้าเนเปียร์ ข้าว ข้าวโพด มูลสัตว์ ของเสีย มันสำปะหลัง ปาล์มน้ำมัน ในรูปแบบ Interactive Exhibition เล่าเรื่องการนำชีวมวลจากพืชพลังงานต่อยอดเป็นพลังงานได้อย่างน่ามหัศจรรย์

และอาหารไทยก็มาด้วยบนพื้นที่เชิงพาณิชย์ชั้น 2 ขนาด 234.37 เมตร เป็นพื้นที่ของร้านค้าอาหารไทย กาแฟ และพื้นที่สำหรับการจับคู่ธุรกิจ คลินิกการลงทุน และการสาธิตการนวดแผนไทยสถานที่จัดแสดงนิทรรศการ

ประธานเปิดศาลาไทยอย่างเป็นทางการ พล.อ.สุรศักดิ์ กล่าวมั่นใจว่า ตลอดการจัดงาน 3 เดือนอาคารของไทยจะเป็นหนึ่งในพาวิลเลียนยอดนิยม มีผู้เข้าร่วมชมจากทั่วโลกไม่ต่ำกว่า 5 แสนคน การเข้าร่วมแสดงในนิทรรศการระดับโลก อัสตานา เอ็กซ์โป จึงเป็นโอกาสดีที่ประเทศไทยแสดงออกถึงศักยภาพทั้งในเรื่องความพร้อมสร้างพลังงานที่ยั่งยืน ไปจนถึงเรื่องการท่องเที่ยว การเผยแพร่วัฒนธรรม การนำเสนอสินค้าและผลิตภัณฑ์ชุมชนการเกษตร ส่งเสริมเศรษฐกิจของไทยได้ดีมากในเวทีนี้

“แนวคิดหลักศาลาไทยเป็นพื้นที่ถ่ายทอดเรื่องพลังงานแห่งอนาคต-Future Energy โดยการน้อมนำแนวคิดของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงริเริ่มพัฒนาเป็นโครงการด้านพลังงานผ่านพระราชกรณียกิจ พระอัจฉริยภาพทรงคิดค้นการแปรรูปผลผลิตทางการเกษตร ผลิตน้ำมันไบโอดีเซล เป็นการนำเสนอให้ชาวคาซัครู้จักเราฐานะประเทศเกษตรกรรม และนำพืชผลเหล่านี้มาวิจัยเป็นพลังงานทดแทน

“ขณะที่ประเทศคาซัคสถานมีทรัพยากรคือน้ำมันและแก๊สธรรมชาติ จึงไม่มีการใช้พลังงานทดแทนมากนักนะครับ แต่ก็มีการคิดค้นพลังงานลม แสงแดด ซึ่งในเวลานี้มีการเริ่มใช้พลังงานทดแทนเพียง 0.47% แล้วเมื่อเขาได้เห็นเราใช้พลังชีวภาพจากพืช ก็เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นและเขาสนใจเรียนรู้เรื่องนี้จากเรามาก” พล.อ.สุรศักดิ์ กล่าวถึงแนวคิดหลักในเวิลด์เอ็กซ์โปครั้งนี้

ชีวภาพเพื่อมนุษยชาติ Bioenergy for All

ในการสร้างสรรค์แนวคิดการพัฒนาด้านพลังงาน ศาลาไทยแสดงศักยภาพโดดเด่น ในหัวข้อเรื่อง ชีวภาพเพื่อมนุษยชาติ (Bioenergy for All) อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม ปลัดกระทรวงพลังงาน กล่าวว่า โชว์การพัฒนาทรัพยากรธรรมชาติของไทยที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด กับการพัฒนาเศรษฐกิจฐานชีวภาพ แล้วแสดงความก้าวหน้าในการพัฒนาพลังงานทดแทน

การนำเสนอใช้รูปแบบเอดูเทนเมนต์ หรือการเรียนรู้ ควบคู่ความสนุกผ่านตัวแมสคอต ที่ชื่อ “พลัง” ข้าวโพดฝักน้อยที่จะกลายเป็นพลังงานชีวภาพที่ยั่งยืนในอนาคต

“รัฐบาลไทยสนับสนุนให้มีการวิจัย เรื่องพืชเหลือใช้ในแปลงเกษตรกรรมที่บ้านเรามีเหลือทิ้งมากมาย นำกลับมาใช้เป็นพลังงานยั่งยืน ทุกวันนี้พลังงานหลักคือน้ำมัน ซึ่งเราก็ยังนำเข้าจากภูมิภาคตะวันออกกลางเป็นหัวใจหลักอยู่ การคิดค้นพลังงานทดแทนจึงเป็นการกระจายความเสี่ยงหากเกิดวิกฤตเรื่องเชื้อเพลิงได้

“สอดรับการแสดงเจตนารมณ์ของรัฐบาลไทยในที่ประชุม COP21 ที่กรุงปารีส เมื่อปี 2558 โดย พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ร่วมผลักดันให้เกิดข้อตกลงด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศฉบับใหม่บรรลุผลสัมฤทธิ์ โดยไทยจะจัดทำแผนปฏิบัติการเพื่อลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกร้อยละ 20-25 ภายในปี 2030 มุ่งเน้นการพัฒนาการใช้พลังงานทดแทน จะเห็นได้อย่างเป็นรูปธรรม เนื่องจากแผนการพัฒนาพลังงานของไทย หรือ PDP 2015 กำหนดให้มีการใช้พลังงานทดแทนที่เป็นพลังงานมาจากฟอสซิล (Fossil) ถึง 30% ภายในปี 2579 รัฐบาลไทยได้ให้ความสำคัญต่อเจตนารมณ์ของโลกอย่างแท้จริง” อารีพงศ์ กล่าวในฐานะกระทรวงพลังงานรับหน้าที่เป็นแม่งานหลักในปีนี้

นอกจากโชว์เรื่องศักยภาพพลังงานอนาคต อีกโอกาสคือเรื่องธุรกิจและการท่องเที่ยวไทย ในส่วนของกระทรวงวัฒนธรรมได้ร่วมกับสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร และคณะนาฏยศาลาหุ่นละครเล็ก (โจหลุยส์) นำการแสดงทางวัฒนธรรมไปร่วมโชว์บนเวทีกลาง จำนวน 26 ชุด การแสดง ได้แก่ การแสดงโขน ตอน พระรามรบทศกัณฐ์, การแสดงดาบ 2 มือ, การรำมโนราห์ การฟ้อนต่างๆ มีการสาธิตทำเครื่องแต่งกายและนุ่งหุ่มแบบไทย การสาธิตหุ่นกระบอก และหุ่นละครเล็ก เป็นต้น

ขณะที่กรมการพัฒนาชุมชนจัดให้มีการสาธิตหัตถกรรมไทยและการแสดงสินค้าผลิตภัณฑ์โอท็อป การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจัดการสาธิตการเพนต์ร่ม การแกะสลักผลไม้ และการนวดแผนไทย

ณัช ภิญโญวัฒนชีพ เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงอัสตานา เผยตัวเลขชาวคาซัคสถานมาท่องเที่ยวไทย ช่วงที่ผ่านมาตกปีละราว 5 หมื่นคน ส่วนเรื่องธุรกิจก็นับเป็นโอกาสน่าสนใจมาก ภายใต้นโยบาย “วันเบลต์วันโรด” รถไฟสินค้าขบวนแรกจากจีนเดินทางถึงอังกฤษ คาซัคสถานเป็นประเทศในเอเชียกลางที่อยู่ในเส้นทางนี้ด้วย หลายๆ ธุรกิจกำลังวิ่งเข้าสู่ประเทศนี้

และในอัสตานา เอ็กซ์โป 2017 ประเทศไทยจัดตารางวันเจรจาการค้า (Business Matching Day) ในวันที่ 27 มิ.ย.นี้

 “งานยิ่งใหญ่ระดับเวิลด์เอ็กซ์โป จึงถือเป็นการเปิดดวงตาของไทยได้เลยครับ วันเบลต์วันโรดจะเสร็จในอีก 5 ปีข้างหน้า ธุรกิจใหม่ๆ กำลังจะเริ่มขึ้นในคาซัคสถาน หลายๆ ธุรกิจที่เขาต้องการ เช่น นวดไทย เราก็นำมาโชว์ในศาลาไทยด้วย ธุรกิจอาหารฮาลาลก็เป็นเรื่องน่าลงทุนในประเทศที่นับถือศาสนาอิสลาม มีธุรกิจเกี่ยวกับน้ำมันมะพร้าวเข้ามาเรียนรู้แล้ว

“คาซัคสถานวางแผนเป็นประเทศศูนย์กลางสถาบันการเงินของเอเชียกลาง ประชากรมีรายได้จีดีพีเฉลี่ย 1 หมื่นกว่าเหรียญสหรัฐ เป็นประเทศคนร่ำรวย มีคนยากจนเพียง 4.5% ประเทศพัฒนาไปอย่างรวดเร็วและน่าสนใจมากครับ” ท่านทูตณัช ให้ข้อมูล

คาซัคสถานเเคยเป็น 1 ใน 15 รัฐของสหภาพโซเวียต เรียกว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค (KSSR) ในปี 1991 ได้ประกาศเอกราชเป็นรัฐสุดท้ายจากสหภาพโซเวียต และก่อตั้งประเทศคาซัคสถาน การร่วมงานเอ็กซ์โปครั้งนี้จึงเป็นช่องทางเพิ่มความสัมพันธ์ไทยและคาซัคสถาน ได้เรียนรู้และรู้จักกันมากขึ้น

ใครสนใจติดตามความเคลื่อนไหว และร่วมภูมิใจกับไทยแลนด์พาวิลเลียน ลองคลิก http://www.thailandpavilion2017.com

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 มิถุนายน 2560 เวลา 08:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499820

โดย…พริบพันดาว

รวมเรื่องสั้นที่ประกอบด้วยเรื่องสั้นจำนวน 13 เรื่อง ผ่านการตีพิมพ์ในหน้านิตยสารมาแล้ว อีกทั้งหลายเรื่องได้รับรางวัลจากการประกวดในเวทีต่างๆ อาทิ เรื่องสั้นเรื่อง “มะเส๊าะ ผู้ไม่มีหมายเลข” เคยได้รับรางวัลพานแว่นฟ้า ของรัฐสภา “เก๊าะซารี” เคยเป็นเรื่องสั้นยอดเยี่ยมรางวัลนายอินทร์ อะวอร์ด

ภาพรวมของงานชุดนี้ผู้เขียนได้แสดงให้เห็นถึงภาพชีวิตของผู้คนที่ต้องตกอยู่ท่ามกลางปัญหาและความผันผวนของเมืองในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของไทย ที่มีความวุ่นวายและการก่อความไม่สงบ แสดงให้เห็นภาพชีวิตเล็กๆ ที่ดูเหมือนไร้ความหมายต่อภาครัฐและสังคม หากแต่ต้องผจญชีวิตอยู่ท่ามกลางมรสุมแห่งความเป็นไปโดยไม่รู้จบ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ นับเนื่องได้ว่าเป็นนักเขียนที่มาแรงในขบวนนักเขียนไทยในชั่วโมงนี้ที่มีผลงานออกมาอย่างสม่ำเสมอ “กลางมรสุมและเรื่องสั้นอื่นๆ” จึงถูกจับตามองจากนักอ่านสายวรรณกรรมอยู่ใช่น้อย

“ผมเริ่มต้นเขียนหนังสือ ตรงๆ คืออยากลบปมด้อยตัวเองมากกว่า เพราะเรียนตกวิชาภาษาไทย ทำให้พ่ออับอายขายขี้หน้า กลายเป็นปมฝังลึก จึงคิดว่าถ้าเขียนหนังสือ หรือมีผลงานตีพิมพ์ คงทำให้พ่อเลิกดูแคลน หรือมีคุณค่าในสายตาใครต่อใครขึ้นมาบ้าง” ปกาศิตเริ่มต้นพูดคุยถึงแรงบันดาลใจในการเขียน และเล่าต่อว่า

“มีเพื่อนแนะนำให้อ่านหนังสือเยอะๆ ก็เลยอ่าน พออ่านมากๆ เข้า อ่านจนรู้สึกว่าถ้าเขียนออกมาอย่างนี้ ใช้ภาษาแบบนี้ เราก็น่าจะเขียนได้ ด้วยนิสัยเป็นคนชอบลอง ชอบพิสูจน์อะไรเป็นทุนอยู่แล้ว ก็เลยเริ่มฝึกเขียนตั้งแต่นั้นมา แล้วก็บังเอิญที่มาค้นพบข้อดีทีหลัง ว่าการเขียนมันช่วยขจัดความขี้เกียจให้ลดลง และก็ได้ผลจริงๆ เพราะความขี้เกียจลดลงจนน่าใจหาย ผมกลายเป็นคนที่ต้องเขียนทุกวัน ทำทุกวัน ไม่ได้เขียนไม่ได้ทำ มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง”

เขาเขียนงานและส่งเข้าประกวด ประสบความสำเร็จในระดับที่น่าพอใจจนกลายเป็นที่มาของรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ของเขาโดยสำนักพิมพ์ Din-Dan Book ปกาศิต บอกถึงเบื้องหลังการทำงานว่า ผลงานรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ เขียนขึ้นต่างกรรมต่างวาระ ส่วนใหญ่เกิดจากแรงปะทะภายนอกที่เข้ามาบีบคั้น

 “ผมเขียน ‘มะเส๊าะ ผู้ไม่มีหมายเลข’ ก็แค่อยากสื่อให้รู้ว่าตัวละครอย่างมะเส๊าะไม่มีทุนมากพอ ที่จะถ่อสังขารไปรายงานตัวขึ้นทะเบียนคนจน คนที่ไปขึ้นทะเบียนกลายเป็นคนที่มีรายได้มากกว่ามะเส๊าะเสียอีก ผมเขียน ‘เก๊าะซารี’ เพราะอยากรำลึกถึงเพื่อนมุสลิมคนหนึ่ง ที่เราเคยกอดคอไปไหนด้วยกัน จนมาวันหนึ่งชุดข้าราชการที่ผมสวมใส่ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะกลายเป็นชนวนให้เก๊าะซารีโดนลอบทำร้ายถึงชีวิต

“มีนักอ่านท่านหนึ่งชื่อ Kris Muhammadayub ขออนุญาตเอ่ยนาม เขียนตอบมาในเฟซบุ๊ก ซึ่งผมคิดว่าพอจะอธิบายอะไรได้บ้าง เขาบอกว่าตอนนี้อ่านจบไปหลายเรื่องแล้ว ยอมรับครับว่ามีหลายเรื่องอ่านแล้วทำให้คิดถึงบ้านเกิด อดีตวัยเด็กกับสถานที่เติบโตมา ถึงแม้ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว แต่ความทรงจำมากมายอยู่ที่นั่น สัมพันธภาพที่สวยงาม ระหว่างไทยพุทธและมุสลิมที่ประสบกับตัวเองที่เขาไม่เคยลืม หนังสือเล่มนี้กระตุ้นความทรงจำบางอย่างที่เขาเกือบลืมไปแล้ว บ่อยครั้งในความขัดแย้ง มันยังมีความสวยงามแอบซ่อนอยู่ อยู่ที่เราเลือกที่จะมองเห็น หรือเบือนหน้าหนีและเลือกที่จะไม่มองมัน

“เขาสะท้อนมาว่าชื่นชมมุมมองที่ไม่มีอคติในหลายเรื่อง เพราะการที่จะเขียนอะไรๆ เกี่ยวกับสามจังหวัดและสงขลาเป็นจังหวัดที่สี่ นี่มันไม่ใช่เรื่องสนุก ต้องเข้าใจวัฒนธรรมของคนในพื้นที่ ที่มีเรื่องของศาสนามาเกี่ยวข้องเป็นอย่างดี ถ้าไม่เปิดกว้างทางทัศนคติ จะมีปัญหาและเกิดปมความขัดแย้งทันที”

สุดท้าย ปกาศิต มีความคาดหวังกับหนังสือของตัวเอง หรือคนอ่านมากน้อยแค่ไหน เขาตอบว่า จริงๆ เขาเขียนงานออกมาแต่ละชิ้นก็เพื่อตัวเองมากกว่า

“เพื่อปัดเป่าความป่วยไข้ของตัวเอง ที่ก่อตัวมาจากเหตุการณ์บ้านเมือง เชื้อร้ายที่ฟูมฟักและกัดกร่อนลุกลาม ให้บ้านเกิดปักษ์ใต้กลายเป็นพื้นที่แปลกตา กลายเป็นมาตุภูมิที่ไม่คุ้นชิน กระทั่งไม่น่าไว้วางใจ ผลงานที่เขียนมันจะดีแค่ไหน ข้อนี้ตอบไม่ถูกจริงๆ แต่ถ้าให้วัด ก็คงวัดจากคนอ่านบางคน เพราะผมเคยได้รับข้อความจากคนอ่าน ที่ส่งผ่านเป็นข้อความ ประมาณว่าอ่านแล้วรู้สึกเศร้าไปกับเหตุการณ์ บางเรื่องทำให้เขาอยากกลับไปหาพ่อแม่ และดูแลท่านมากขึ้น ผมจึงคิดง่ายๆ ว่างานเขียนบางชิ้น มันคงช่วยให้ใครบางคน ค้นพบมุมบางมุม ที่เขาเองอาจเผอเรอมองข้ามไป ได้รับข้อความแบบนี้จากคนอ่าน ผมก็คิดเข้าข้างตัวเองง่ายๆ ว่างานเขียนเราก็คงมีดีอยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 มิถุนายน 2560 เวลา 08:14 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499811

โดย…วรธาร ภาพ : เอกกร วีระวงศ์

สิ่งที่ต้องการแท้จริงของคนเราบางครั้งก็อาจไม่ใช่การมีเงินมากเสมอไป บางคนขอเพียงแค่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำและสิ่งนั้นเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น สังคม ประเทศชาติก็มีความสุขแล้ว “แมว” วริยา คำฝึกฝน ผู้หญิงวัยกลางคนที่แบ็กกราวด์ไม่ธรรมดาคนหนึ่งอยู่ในบุรพประโยคที่เอ่ยมา

เดิมทีวริยาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จจากธุรกิจส่งออกและร้านอาหารมีเงินมากมาย แต่อยู่มาวันหนึ่งก็มีจุดพลิกผันทำให้เธอเห็นว่าการมีเงินมากนั้นก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตมีความสุขเสมอไป จึงขายกิจการแล้วหันไปซื้อที่ปลูกป่า 80 ไร่ ใน อ.โพธาราม จ.ราชบุรี และในอนาคตตั้งใจทำโคก หนอง นา โมเดลเจริญรอยตามศาสตร์พระราชา เพื่อเป็นตัวอย่างและแหล่งเรียนรู้ให้กับคนใกล้ตัวและประชาชนทั่วไป

ปัจจุบันเธอเป็นเจ้าของบ้านไร่คุณพิมวรภา อ.โพธาราม จ.ราชบุรี (พื้นที่ป่าที่ไปซื้อ) และหนึ่งในเครือข่ายพลังคนสร้างสรรค์โลก รวมพลังตามรอยพ่อของแผ่นดิน โดยการสนับสนุนของบริษัท เชฟรอนประเทศไทยสำรวจและผลิต สถาบันเศรษฐกิจพอเพียง และมูลนิธิกสิกรรมธรรมชาติ

อดีตนักธุรกิจบ้างาน

วริยา เล่าชีวิตครั้งทำธุรกิจเสื้อผ้าส่งออกและร้านอาหารว่า บ้างานสุดๆ และทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ก็มีความสุขเมื่อได้เห็นตัวเลขในบัญชี จวบจนวันหนึ่งพ่อมาเสียชีวิตรู้สึกเสียใจมากที่มีเงินแต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตพ่อไว้ได้ กระนั้นหลังจากนั้นก็ยังทำงานหนักไม่ได้ลดน้อยถอยลงแต่อยางใด

“ขนาดคุณแม่เคยนัดกินข้าวก็ยังไม่มีเวลาไปด้วย จนท่านถามเราว่าต้องการเงินอีกสักเท่าไหร่ถึงจะเลิกทำงาน ชีวิตตอนนั้นยอมรับมีความสุขกับการหาเงิน ยิ่งหาได้มากยิ่งมีความสุขมาก เพราะคิดมาตลอดว่าเงินคือความยั่งยืนและคนมีเงินคือคนที่เสียงดัง” วริยาเล่าชีวิตช่วงทำธุรกิจ

เธอเล่าต่อว่า ช่วงหายใจเข้าออกเป็นเงินและบ้ากับการทำงานอยู่นั้น และแล้ววันหนึ่งก็ได้พบกับจุดเปลี่ยนของชีวิตและเป็นจุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตในเวลาต่อมาก็คือ การตัดสินใจปิดฉากธุรกิจด้วยการขายกิจการทั้งหมดแล้วหันไปซื้อที่ดินเพื่อการปลูกป่า

“วันหนึ่งนัดลูกค้าที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ช่วงที่รอลูกค้าก็มองเห็นพระบรมฉายาลักษณ์ของในหลวงรัชกาลที่ 9 ประดิษฐานอยู่ที่หน้าตึกตรงข้ามโรงแรม ก็นั่งคิดว่าพระองค์นั้นมีพระมหากรุณาธิคุณต่อพสกนิกรมากมาย แต่ถ้าถามตัวเองรู้อะไรที่พระองค์ทำบ้างขอบอกตามตรงว่าไม่รู้จริงๆ พอลูกค้าโทรมาบอกว่ามาช้า 2 ชั่วโมงก็หงุดหงิดเพราะเวลาเป็นเงินเป็นทองสำหรับเรา เลยนั่งแท็กซี่ไปตึกที่ติดพระบรมฉายาลักษณ์

พอเข้าไปข้างในมีงานโอท็อปเลยเดินดูงานถามคนขายได้วันละกี่ชิ้น พอได้ยินว่าชิ้นเดียวอึ้งเลยอยู่ได้ยังไงพอกินเหรอ เราก็ถามว่าวันๆ กินอะไร เขาบอกปลูกผักกินเอง ที่ซุ้มมีป้ายเกี่ยวกับโครงการพระราชดำริติดอยู่ก็ยืนมองพลางคิดว่าโครงการตั้ง 3,000-4,000 โครงการ ท่านทำได้ยังไง เรามีแค่ 5 บริษัทเหนื่อยแทบตาย กลับมาบ้านจึงมาเปิดอินเทอร์เน็ตค้นข้อมูลเกี่ยวกับโครงการในพระราชดำริก็เจอโครงการชั่งหัวมันจึงหาโอกาสไปดู”

ขายกิจการเพื่อไปหาซื้อที่ปลูกป่า

วริยา บอกว่า หลังจากไปดูงานโครงการชั่งหัวมันกลับมาก็เกิดแรงบันดาลใจ มองว่าการทำงานหนัก นอนดึก ทำงานแล้วไม่มีความสุข ไม่ใช่ชีวิตที่ดี ผนวกกับมีร้านอาหารที่พารากอนช่วงชุมนุมทางการเมืองไม่ปลอดภัย เสียรายได้เดือนละ 15 ล้าน จึงขายกิจการต่างๆ แล้วไปหาซื้อที่ที่ จ.ราชบุรี

“เดิมทีต้องการซื้อที่ดินประมาณ 5 ไร่ แต่เจ้าของต้องการขายทั้งแปลง ก็หาอยู่หลายปีหลายที่แต่ก็ไม่ชอบ เคยไปที่หนึ่งเวลาค่ำมืดเกือบถูกยิงเพราะชาวบ้านไม่คิดว่าจะมีใครมาหาที่ตอนดึกดื่น หาจนท้อ จู่ๆ มีอาจารย์คนหนึ่งโทรมาชวนเรียนเพาะเห็ดจึงไปเรียนรู้วิถีชาวบ้านที่ราชบุรีเห็นชีวิตดูมีความสุขดีเลยอยากได้ที่แถวนี้ (ที่ตั้งปัจจุบันของบ้านไร่คุณพิมวรภา) ก็วานให้ลุงคนหนึ่งที่อยู่ราชบุรีช่วยหาที่ให้ ลุงเป็นเกษตรกรรุ่นเก่าไม่ปลูกอ้อยข้าวโพด ทำเกษตรวิถีเดิมอาศัยขายเห็ดโคน”

วริยา เล่าว่า 1 ปีเต็มๆ ที่ต้องเกี่ยวพันกับลุง พอป่วยก็ช่วยเหลือมาตลอด ลุงเอาที่ไปจำนำก็ช่วยส่งดอก จนวันหนึ่งลุงบอกจะขายที่ตัวเองจึงช่วยซื้อไว้เพราะตัวเองก็ต้องการปลูกป่าอยู่แล้ว แล้ววันหนึ่งลุงแนะนำบุคคลคนหนึ่งที่ทำเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง เธอก็สนับสนุนเพราะเห็นว่าทำตามในหลวงน่าจะโอเคจึงส่งเงินมาให้เรื่อยๆ แต่ปีครึ่งผ่านไปไม่เห็นอะไรไม่มีแม้แต่ไก่ตัวเดียว

เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง

“ยิ่งมาได้ยินเขาพูดกับคนอื่นว่าคนกรุงเทพฯ โง่ ไม่รู้เรื่องบอกอะไรก็เชื่อ ที่แปลงนี้ทำอะไรก็ไม่รอด ซ้ำโดนดูถูกว่าทำอะไรไม่เป็น จึงกลายเป็นแรงผลักดันให้เราไปเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงต่อสู้กับตัวเองเพื่อต้องการจะปลูกป่าให้ได้ โดยเรียนที่ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติมาบเอื้อง กับ ดร.วิวัฒน์ ศัลยกำธร (อ.ยักษ์)”

การไปเรียนที่ศูนย์ของอาจารย์ยักษ์ทำให้เธอต้องปรับหลายอย่างจากชีวิตไม่เคยต้องปลูกป่า ล้างชามเอง นอนรวมกับคนอื่น รู้สึกได้เลยว่าชีวิตลำบาก และตอนที่ฟังอาจารย์ยักษ์ครั้งแรกถึงกับสารภาพเพราะไม่รู้เรื่องเลย อยากกลับบ้านอย่างเดียว

“เย็นวันนั้นรู้สึกเลยว่าไม่ใช่เส้นทางของเรา ขับรถหนีไปกิน MK คนเดียว ระหว่างนั้นก็มานั่งย้อนคิดถึงคนที่มาด่าว่าโง่ เราเปิดบริษัทมากมายทำไมแค่นี้ทำไม่ได้เลยกลับไปอีกครั้งตั้งใจมากขึ้น ในที่สุดก็ได้ยินอาจารย์ยักษ์พูดถึงเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงจะทำให้เรายั่งยืนและมั่นคง หลังจากอบรมเสร็จจึงกลับไปที่ไร่ตัวเองตั้งใจว่าจะทำแบบในหลวง นี่คือชีวิตที่เราต้องการ ชีวิตที่มีแต่ความสงบ”

ศาสตร์พระราชาเปลี่ยนชีวิต

วริยา บอกว่า เวลามาที่ไร่ทำให้คลายเครียด หายปวดหัว เมื่อก่อนเราเป็นคนขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียง่าย แต่พอมาอยู่ที่ไร่ เปลี่ยนแปลงตัวเองจนกลายเป็นคนละคน

“ทุกวันนี้ได้ติดตาม อ.ยักษ์ ไปให้กำลังใจเกษตรกรตามพื้นที่ต่างๆ ไปดูเพื่อมาปรับปรุงพื้นที่ตัวเอง ส่วนปัญหาที่ไร่คือชาวบ้านบุกรุกผืนป่าเข้ามาขโมยเห็ด ซึ่งเราไม่หวงเห็ดนะแต่เขาเอาที่ดักจับสัตว์มาดักไก่ป่า นางอายซึ่งเราอยากอนุรักษ์สัตว์ป่าไว้เลยต้องเฝ้าระวังทุกวัน ส่วนอนาคตก็วางแผนจะทำโคก หนอง นา โมเดล ต้องการนำความรู้มาทำและเป็นตัวอย่างกับคนใกล้ตัวเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าศาสตร์พระราชาคือความยั่งยืนแท้จริง ตอนนี้หลานๆ เริ่มเชื่อว่าป่ามีคุณอนันต์เลยชวนมาลองทำที่นี่ด้วยกัน”

วริยา ยอมรับว่า ศาสตร์พระราชาเปลี่ยนชีวิตเธอจากคนแบรนด์เนมหัวจรดเท้า แต่ตอนนี้อยากนอนตรงไหนก็นอน เปลี่ยนทั้งหมดจนไม่เหลือคราบนักธุรกิจ แถมตอนนี้ไม่อยากเข้ากรุงเทพฯ เพราะไม่รู้จะเข้าไปทำอะไร อยู่ที่นี่ก็สบายใจ แต่เวลาไปก็เอาของปลอดสารพิษไปฝากเพื่อนเสมอ เป็นความสุขใจเล็กๆ ที่ได้ปลูกต้นไม้เองและเฝ้าดูความเจริญเติบโต

“อยากทดแทนคุณแผ่นดินค่ะ ตั้งแต่เกิดมาเราเห็นแก่ตัว ทำเพื่อตัวเองมาตลอด วันนี้อยากทำอะไรเพื่อคนอื่นของในป่าที่เราปลูกมันให้ประโยชน์กับส่วนรวมแค่นี้ก็ดีใจแล้ว ไม่มีที่ไหนดีเท่ากับผืนป่าแห่งนี้ ความสุขของเราอยู่ที่นี่ ทุกตารางนิ้วคือความสมบูรณ์ อยากให้ทุกคนมาสัมผัสที่นี่ มันมั่นคงและยั่งยืน สามารถดูแลเราได้เมื่อเกิดวิกฤต” เจ้าของบ้านไร่คุณพิมวรภา เล่าด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความสุข

ทั้งนี้ พื้นที่ของบ้านไร่คุณพิมวรภานั้นเดิมเป็นไม้เบญจพรรณ วริยาได้เก็บป่าไว้ 80 ไร่ ปลูกต้นไม้เพิ่มใน 43 ไร่ แล้วเก็บผลผลิตจากป่าเป็นรายได้ เช่น เห็ดโคน ดอกสารภี โดยเฉพาะสารภีมีมากถึง 500-600 ต้น ซึ่งออกดอกปลายเดือน ม.ค. ก็จะเก็บเอามาทำยาส่งเวชพงศ์โอสถ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 มิถุนายน 2560 เวลา 08:06 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499809

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ…วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

อดีตนักร้องนักแสดงหนุ่ม ต้อม-ไกรวิทย์ พุ่มสุโข ที่เคยโด่งดังเป็นที่รู้จักเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ทว่าขณะที่กำลังดังและมีชื่อเสียงอยู่ขณะนั้น เขากลับหายหน้าหายตาไปจากวงการนานเกือบ 10 ปี แล้วเขาก็กลับมาอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้พร้อมกับภาพลักษณ์และความคิดที่เปลี่ยนไป

ตอนที่เขากลับมาใหม่ๆ ก็สร้างความแปลกใจเบาๆ ให้กับคนในวงการและแฟนเพลงของเขากับบทบาทแฮร์สไตลิสต์ในชีวิตจริง ด้วยรูปลักษณ์แบบบอยๆ ที่แต่งตัวจัดในยุคเริ่มแรกของอาชีพช่างทำผม

“ตอนที่หายไป คือ ไปเรียนทำผมที่ประเทศแคนาดา เรียนแบบครบวงจรตั้งแต่เริ่มจนจบ เรียนอยู่ 2 ปี แล้วก็มีร้านทำผมที่นั่นด้วย ที่ไปแคนาดาเพราะแฟนเป็นคนแคนนาดาก็เลยเลือกไปที่นั่น ไปอยู่หลายปี แล้วคุณแม่ป่วยก็เลยต้องกลับมา” เขาเล่าย้อนความให้ฟัง

“ตอนกลับมาใหม่ๆ ก็มาเป็นช่างทำผมอยู่ที่ร้านเรืองฤทธิ์ อยู่ไม่กี่เดือน ก็ไปเปิดร้านของตัวเองที่ ดิ เอ็มโพเรียม โดยเช่าช่วงต่อมาจากร้านชลาชล ทำอยู่ 2 ปีก็หมดสัญญา ก็มาเปิดร้านของตัวเองชื่อ สุโข ซาลอน ที่เอสพละนาด รัชดา และอีกสาขาแถวมหาวิทยาลัยหอการค้า”

ระเบิดลูกที่ 1

ตลอดเวลาที่เขากลับมาประเทศไทยราวๆ 5-6 ปีมานี้ เขาก็เริ่มปล่อยความเป็นตัวเองออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเมื่อปลายปีที่ผ่านมา เขาก็ปลดปล่อยความเป็นตัวเองออกมาจนถึงขีดสุดในวัย 51 ปี ด้วยการลุกขึ้นมาแต่งสาวไว้ผมยาว แต่งหน้าทาปาก ทาเล็บแดง และใส่ส้นสูง

เขาเล่าว่า ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองสักเท่าไหร่ โอเค แน่นอนว่าเขารู้ตัวเองมาตลอดว่าเป็นเกย์ แต่ไม่เคยคิดที่จะมาเป็นกะเทย หรือสาวประเภทสอง ไม่เคยคิดว่าจะแต่งสาว ซึ่งเขาเองก็เครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากในตอนแรกๆ

“แต่มันเหมือนระเบิดเวลาในตัวเราอ่ะ มันร้อนรุ่ม ไม่สบายใจ เก็บกด แบบบอกไม่ถูก คือ มันรอเวลาที่จะแตกโพละออกมา แบบฮอร์โมนพลุ่งพล่าน ใจสั่น หายใจไม่ออก นอนไม่หลับ หงุดหงิด อารมณ์เสียง่าย เห็นอะไรก็ดูเศร้า หดหู่ ร้องไห้ แม้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีเหตุผล ดูละครเขายิงกัน ก็กลัว ร้องไห้ เหมือนผู้หญิงเป็นวัยทองแบบนั้นเลย เป็นอยู่หลายเดือน เราก็เครียดว่าเป็นอะไรไป หรือเป็นวิกฤตวัยกลางคนหรือเปล่าๆ น้องๆ ที่รู้จักเขาถามว่าเรากินฮอร์โมนเพศหญิงแบบพวกยาคุมอะไรแบบนั้นมากไปหรือเปล่า เราก็บอกว่าไม่มีเคยกินฮอร์โมนใดๆ เลย เขาก็งงกัน ที่สุดต้องไปพบแพทย์” เขาเล่าถึงช่วงเวลายากลำบากให้ฟัง

ตอนแรกไปหาหมอทั่วไปก่อน พอเขาเล่าอาการให้หมอฟัง หมอคิดว่าเขาเป็นไทรอยด์เป็นพิษ วัดความดันตรวจหลายอย่าง ผลออกมาปกติดี ไม่เป็นอะไร หมอทั่วไปเลยคิดว่าลองไปพบจิตแพทย์ดีกว่า เพราะตรวจทางกายเรียบร้อยดี ก็ต้องไปดูว่าป่วยทางใจหรือไม่

ในที่สุดก็ไปพบจิตแพทย์ หมอบอกว่า เขาเกิดความเครียดสะสมมานาน เริ่มจากเขาต้องดูแลแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งเรื้อรังมาหลายปี แล้วเป็นลูกที่สนิทกับแม่มากที่สุดใกล้ชิดที่สุด คุยกับแม่ได้ทุกเรื่อง แม่เข้าใจทุกอย่าง พอแม่ป่วยเขาก็เศร้ามาก ขาดที่พึ่งทางใจ

เนื่องจากที่ผ่านมาเขามีปัญหาเก็บกดเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก เครียดสะสมไม่รู้ตัวมายาวนาน เพราะคุณพ่อซึ่งเป็นวิศวกร ไม่เคยยอมรับเรื่องความเป็นเกย์ของเขาและมีปัญหาขุ่นข้องใจกันเรื่อยมา เวลาอยู่ต่อหน้าคุณพ่อเขาจะต้องดูเป็นผู้ชายเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ให้มากที่สุดโดยไม่เป็นตัวของตัวเองเลย จะมีแต่คุณแม่ที่คอยเป็นกันชนให้เขา ยอมรับในตัวตนของเขาได้ เมื่ออยู่กับแม่เขาถึงจะแสดงออกถึงความเป็นตัวตนที่แท้จริงออกมาได้

แม้ตอนที่เขากลับจากประเทศแคนาดาใหม่ๆ มาเปิดร้านทำผมแล้ว คุณพ่อก็เหมือนว่ายังยอมทำใจรับไม่ได้ ก็ยังเฉยๆ ชาๆ ใส่กัน หรือเลี่ยงที่จะไม่พูดกันเรื่องนี้ กลายเป็นว่าคุณแม่เป็นคนกลางที่คอยประสานระหว่างเขากับคุณพ่อ พอคุณแม่ป่วยมา 3 ปีกว่านั้น ทำให้เขากลัวภาวะขาดที่พึ่งทางใจ ขาดคนที่เข้าใจเขาที่สุด ซึ่งมันสะสมมานานแล้ว พอคุณแม่ป่วยและจากไป ระเบิดเวลาในตัวเขามันก็แตกออกมา อีกทั้งในวัย 51 ฮอร์โมนเพศหญิงในตัวก็เริ่มแตกออกมาด้วย

จิตแพทย์ก็แนะนำให้ปลดปล่อยออกมา อย่าเก็บกดเอาไว้อีกต่อไป ยอมรับในตัวตนที่ต้องการจะเป็น ยอมรับตัวเองให้ได้เสียก่อน ปรับมุมมองความคิดเสียใหม่ แล้วก็ให้ปรับเรื่องอาหารการกินควบคู่กันไป ด้วยการให้ลดของหวานหลัง 18.00 น.เป็นต้นไป เนื่องจากของหวานจะไปกระตุ้นให้คนที่ไฮเปอร์อยู่แล้วยิ่งไฮเปอร์มากขึ้นไปอีก แล้วของหวานจะทำให้เครียดง่ายและฝันร้ายหากใช้พลังงานที่เหลือมากไปไม่หมด

ระเบิดลูกที่ 2

หลังจากเขาได้ปลดปล่อยตัวเองออกมาด้วยการแต่งผู้หญิงเต็มตัว ในด้านความสบายนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก ที่สามารถยอมรับตัวเองได้ในแบบที่ใจต้องการ แต่บ่อยครั้งที่เขาต้องเจอแรงเสียดทานจากสายตาคนทั่วไป ที่มาพบเห็นเขาตอนนี้แล้วจะสตั๊นไป 3 วินาที แล้วก็มีแบบที่ยิ้มให้ ถ้าเป็นคนวัยทำงานบางคนที่ทันเห็นผลงานเขาในอดีตก็จะมีมาทักทายบ้าง แต่ถ้าเป็นผู้ใหญ่มากๆ จะแบบมองแล้วอึ้งๆ แล้วเดินไปเลย เขาเองก็พยายามทำใจยอมรับว่านี่เป็นสิ่งที่เขาต้องยอมแลกไปบ้าง

ในขณะที่คุณพ่อของเขานั้น หลังจากที่คุณแม่เสียไป ท่านเองก็พยายามที่จะยอมรับเขาให้ได้มากขึ้น ด้วยการพูดคุยเป็นปกติ แต่จะพยายามหลีกเลี่ยงไม่คุยกันในเรื่องนี้ แล้วท่านก็ลดดีกรีลงไปเยอะ ขณะที่ตัวเขาเองเวลาที่จะต้องไปพบคุณพ่อ ตัวเขาเองก็ต้องลดดีกรีเรื่องการแต่งตัวลงไปบ้างเช่นกัน

แต่สิ่งที่เขาเองก็กังวลใจมากที่สุดอีกคน ก็คือ แฟนหนุ่มวัย 40 ของเขานั่นเอง ที่ก็ตกใจกลับการเปลี่ยนโดยเฉพาะการแต่งสาวของเขานั้น โดยแฟนคนนี้คบกันมานาน 20 กว่าปีแล้ว เขาเป็นเกย์ที่ชอบมีแฟนเป็นผู้ชาย เขาไม่ได้อยากมีแฟนป็นผู้หญิง ถ้าเขาอยากมีแฟนเป็นหญิงสาวเขาก็คงแต่งงานกับผู้หญิงไปแล้ว

“ตอนที่คบกันแรกๆ ต้อมก็แต่งชายแบบบอยๆ ไง ซึ่งเขาก็โอเคตรงจุดนั้น แต่พอต้อมมาแต่งสาว เขาทำตัวไม่ถูก เขาก็ตกใจ จนต้องมานั่งเปิดใจกัน ว่าเขาพอจะรับได้ไหมที่ต้อมเป็นแบบนี้ เพราะต้อมไม่อยากโกหกเวลาอยู่ต่อหน้าเขาก็แต่งบอย แต่ลับหลังเขาก็ไปแต่งสาว ถ้ารับที่ต้อมเป็นแบบนี้ไม่ได้ ต้อมยินดีให้โอกาสเขาเลือก เขาก็อึ้งๆ ไป จริงๆ เขาไม่ชอบให้เราแต่งแบบนี้ แต่ที่เขายังไม่ไปจากต้อมเพราะเราคบกันมานาน ผูกพันกันมาก แล้วเราก็จดทะเบียนกันแล้วที่แคนาดา เวลาผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกัน จดทะบียนเป็น LAW Partner ต้องขอบคุณเขาที่ยังอยู่กับต้อม แม้ว่าต้อมจะเปลี่ยนไปจากเดิมในเรื่องรูปลักษณ์ภายนอก ก็ทำใจนะ ถ้าวันหนึ่งเขาจะจากไปเพราะเราเปลี่ยนไป ต้อมก็ต้องทำใจและยอมรับการตัดสินใจของเขา” เขาเล่าอย่างคนที่ต้องพยายามยอมรับความจริงให้ได้

ไกรวิทย์ บอกว่า เรื่องแฟนของเขานั้นก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญในชีวิตอีกเรื่องหนึ่ง เพราะอยู่กันมานานกว่า 25 ปี ให้กำลังใจดูแลกันมาตลอด และหวังจะอยู่ด้วยกันตลอดไป การที่เขาเปลี่ยนภาพลักษณ์ไปก็อาจจะทำให้แฟนของเขาลำบากใจ รู้สึกผิดต่อเขา ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากหลอกตัวเอง “คือถ้าต้อมยังยอมรับตัวตนของตัวเองไม่ได้ แล้วใครจะยอมรับได้ล่ะ ต้อมจึงต้องยอมรับตัวเองให้ได้เสียก่อน อย่าหลอกตัวเองอีกต่อไป อายุก็ขนาดนี้แล้ว ไม่อยากหลอกตัวเองอีกต่อไป จะให้ทำอย่างไรได้ในบทบาทความเป็นลูก ต้อมก็ทำเต็มที่ ดูแลส่งเสียพ่อแม่อย่างดี ในฐานะหัวหน้าก็พยายามทำร้านให้มั่นคง ลูกน้องจะได้สบายใจ มีรายได้ที่ดี ถึงจะเป็นอย่างนี้ต้อมก็พยายามแบ่งปันช่วยเหลือสังคมในด้านต่างๆ มาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นคอนเสิร์ตการกุศล ตัดผมช่วยชาติ ใครชวนทำอะไรต้อมจะยินดีทำเสมอ”

เขาบอกว่า เรื่องราวในชีวิตของคนเราทุกคนนั้น มีจังหวะเวลาของมันเสมอ มีทั้งเรื่องที่ง่ายและเรื่องที่ยากๆ ซึ่งเราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ เขาเองก็ไม่ได้กำหนดกฎเกณฑ์ ไม่ได้คิดว่าในวัย 50 กว่าจะแต่งตัวแบบนี้ มันไหลไปตามจังหวะเวลาของมัน เพียงคิดว่าถ้ามันไม่ทำร้ายใคร เดือดร้อนใคร ก็ปล่อยผ่านไปเถอะ ชีวิตก็แค่นี้ มาค่อนชีวิตแล้ว อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป เขากล่าวอย่างคนที่มองโลกด้วยความเป็นจริง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 มิถุนายน 2560 เวลา 08:02 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499650

โดย…โชคชัย สีนิลแท้

แม้ว่าจะเกษียณอายุจากงานประจำมาตั้งแต่เดือน พ.ย. 2559 สำหรับ สัมมา คีตสิน นักวิชาการทางด้านอสังหาริมทรัพย์ อดีตผู้อำนวยการศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ ธนาคารอาคารสงเคราะห์ เล่าถึงชีวิตการทำงานก่อนเกษียณว่า ในช่วงที่ทำงานอยู่ที่ศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ฯ ซึ่งมีเทอมหรือระยะเวลาในการทำงานครั้งละ 4 ปี หลังจากหมดเทอมแรกก็ได้ต่อเทอมที่สองอีก 4 ปี พอหมดเทอมที่สองก็ต่อเทอมที่สามแต่ไม่ได้ถึง 4 ปี เพราะอายุถึง 60 ปี หมดวาระไป ผ่านมาถึงวันนี้นับเป็นเวลา 7 เดือนที่เกษียณอายุการทำงานประจำมา

ปัจจุบันก็ยังมีบทบาทอยู่ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์และหน่วยงานของภาครัฐ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิและอนุกรรมการ บรรษัทตลาดรองสินเชื่อที่อยู่อาศัย เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิด้านเศรษฐศาสตร์ในคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค เป็นที่ปรึกษา World Bank ศึกษาโครงการฐานข้อมูลด้านอสังหาริมทรัพย์ในอินโดนีเซีย และอนุกรรมการประเมินราคาทุนทรัพย์ ของกรุงเทพมหานคร เป็นกรรมการอิสระ ของบริษัท เสนาดีเวลลอปเม้นท์ และเป็นที่ปรึกษาให้กับหลายสมาคมทางด้านอสังหาฯ ซึ่งดำเนินอยู่หลายแห่งเรียกได้ว่ามีงานให้ทำมากกว่าช่วงก่อนเกษียณเสียอีก

“ผมไม่ได้มองว่าหลังจากอายุ 60 ปี ต้องเกษียณอายุ สุขภาพเรายังแข็งแรงดีอยู่ ซึ่งปัจจุบันการทำงานในลักษณะที่ให้ความเห็นงานในที่ประชุมหรือการให้คำปรึกษาแนะนำกับบุคลากรในภาคส่วนต่างๆ ไม่มีเนื้องานของการบริหารงานองค์กรเหมือนสมัยก่อนที่เป็นผู้บริหารสูงสุดขององค์กร ที่จะต้องทำงานรูปแบบงานประจำ เพราะก่อนหน้าจะเป็นผู้บริหารสูงสุดของศูนย์ข้อมูลอสังหาฯ เคยเป็นผู้บริหารสูงสุดของบริษัท ข้อมูลเครดิตแห่งชาติ เวลานี้จึงสามารถทำงานได้อย่างเต็มที่ในรูปแบบนักวิชาการทางด้านอสังหาริมทรัพย์” สัมมา กล่าว

คนเราเมื่อเกษียณอายุ 60 ปีไม่ควรที่จะหยุดทำงาน เพราะเสียดายองค์ความรู้ที่ได้สะสมมา ในต่างประเทศบางแห่งเกษียณอายุ 65 ปี ด้วยคุณภาพชีวิตในสังคมปัจจุบันที่ดีขึ้นจึงทำให้ไม่รู้สึกว่าสูงวัย รู้สึกว่ายังสามารถทำงานได้อยู่และสามารถทำได้มากขึ้นกว่าเดิมในแง่ของความคิดสร้างสรรค์ เนื่องจากเป็นมิติของนักวิชาการ โดยงานที่ทำ 4-5 แห่งนั้นทำในรูปแบบสลับฟันปลา ส่วนใหญ่เป็นการประชุมในรูปแบบหารือในแต่ละเดือนต่อหน่วยงานจะมีการประชุม 3-5 ครั้ง เพราะฉะนั้นจึงสามารถกำหนดวันไม่ให้ชนกันได้

“เรารู้สึกว่าไม่สูงวัยยังมีกำลังวังชาและมีความคิดอยู่และเชื่อว่าคนเราเกษียณแล้วไม่ทำอะไรเลย ไม่คิด ไม่ประชุม ไม่ศึกษาหาความรู้ ไม่พบปะเจรจาไม่พูดคุยกับคนในแวดวง โอกาสอาจจะเป็นคนที่อยู่ในภาวะความจำเสื่อม ภูมิต้านทานของร่างกายจะต่ำลง การได้ทำงานจึงเป็นการกระตุ้นเซลล์สมองให้ทำงานอยู่แล้วทำงานไปเรื่อยๆ” สัมมา กล่าว

นอกจากนี้ ยังมีเวลาในการออกกำลังกายได้มากขึ้น สมัยก่อนตอนที่ยังทำงานประจำอยู่จะนอนน้อยมากวันละ 5-6 ชั่วโมง แต่ปัจจุบันพักผ่อนต่อวันได้มากขึ้นไม่ถูกจำกัดด้วยเวลาออฟฟิศ สามารถหลีกเลี่ยงช่วงเวลาเร่งด่วนสามารถวางแผนได้ เพื่อลดความสูญเสียจากรถติด ทำให้จิตใจดีขึ้น ไม่ถูกจำกัดด้วยเวลา

ขณะเดียวกัน ได้ใช้เครื่องมือสื่อสารไอที ไม่ว่าจะเป็น ไอแพด โทรศัพท์มือถือ เมื่อก่อนใช้เพื่อการทำงาน 80% เพื่อสันทนาการ 20% แต่ปัจจุบันใช้เพื่อการทำงาน 60% สันทนาการ 40% เพราะว่าเป็นนักวิชาการจะต้องค้นคว้าอยู่ตลอดเวลา เวลาใครเชิญเป็นวิทยากร ก็ต้องอัพเดทข้อมูลอยู่ตลอดเวลา

ในอดีตเคยใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศหลายปีทั้งในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และเดินทางไปสัมมนาหลายที่ เวลาไปบรรยายหรือสัมมนาทำให้เห็นภาพได้ชัดเจน เหมือนสมัยมาทำศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ ธนาคารอาคารสงเคราะห์ ก็ริเริ่มทำสำรวจประเทศเพื่อนบ้าน ซีแอลเอ็มวี และกลุ่มประเทศอาเซียนทั้งหมด และการสำรวจต้องนั่งรถสำรวจลงไปดูพื้นที่จริงและค่อยนั่งเครื่องบินกลับ

ปัจจุบันแม้ว่าไม่ได้สำรวจแบบสมบุกสมบัน แต่เราก็ใช้องค์ความรู้มาประกอบในการสำรวจ ประกอบกับเทคโนโลยีที่ทันสมัย การสำรวจสามารถใช้กูเกิลแมปประกอบ สมัยก่อนการสำรวจแปลงที่ดินต้องลงพื้นที่ไปดูให้เห็นกับตา แต่ทุกวันนี้ใช้เครื่องมือสมัยใหม่ในการดู อย่างเช่นวาถนนกว้างแคบแค่ไหน ระยะในการเดินทางสามารถเป็นเครื่องมือช่วย แต่ที่สำคัญการดูพื้นที่ต้องลงพื้นที่ เพราะการพิจารณาแปลงที่ดินไม่สามารถมองจากมุมไหนเพียงมุมเดียว สมัยนี้จะต้องดูด้านกายภาพสูงต่ำของแปลงที่ดิน ต้องดูทั้งพื้นดินและอากาศประกอบ การพัฒนาโครงการเห็นทิวทัศน์รอบข้างโครงการขนาดไหน

การทำงานในปัจจุบันจึงต้องผสมผสาน ระหว่างนักวิชาการและมุมมองผู้ประกอบการเอกชน ทำให้มองภาพได้รอบด้านมากขึ้น สำหรับการแบ่งเวลาในการทำงานนั้นวันเสาร์-อาทิตย์ส่วนใหญ่จะหยุดใช้เวลาอยู่กับครอบครัว วันศุกร์ในช่วงเช้ายังมีออกรายการในฐานะนักวิชาการทางด้านอสังหาฯ ทางช่องมันนี่ แชนแนล

การทำงานในช่วงก่อนเกษียณก็มีผู้ประกอบการอสังหาฯ มาทาบทามให้ไปร่วมงานด้วยหลายราย หลังเกษียณแล้วก็ยังมีคนทาบทามเนื่องจากมีคำมั่นสัญญาว่าจะมาทำงานกับ ดร.เกษรา ธัญลักษณ์ภาคย์ รองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท เสนาดีเวลลอปเม้นท์ ซึ่งเป็นนักวิชาการเหมือนกันเวลาคุยกันจะง่ายในการทำงาน

ผมตั้งเป้าว่าจะทำงานไปอีกอย่างน้อย 10 ปี ปรัชญาการทำงานของผมนั้นจะขัดแย้งกับเศรษฐีใหม่ๆ ผู้บริหารรุ่นหนุ่ม ชอบบอกว่าจะเกษียณตอนอายุ 45 หรือ 50 ปี ของผมนี่คิดตรงกันข้าม เกษียณคือเกษียณจากงานประจำ แต่ว่าชีวิตการทำงานต้องไม่เกษียณ งานนอกตำแหน่งต้องไม่เกษียณ อายุ 50 แล้วจะทำงานอย่างเดียวจะไม่ทำอะไรแล้ว จะเที่ยวอย่างเดียวผมว่าเป็นการสูญเสียทรัพยากร ถ้าเก่งจริงก็ขอให้เกษียณจากหมวกที่เคยทำงาน ประจำ แต่ขอให้ทำงานต่องานเพื่อจิตสาธารณะก็ยังดี

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 มิถุนายน 2560 เวลา 08:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499649

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ : ทวีชัย ธวัชนปกรณ์

 หลายคนอาจรู้จัก หมอพลอย-พญ.พลอยลดา ธนาไพศาลวรกุล ในฐานะผู้ก่อตั้งลลลนาคลินิก (Lollana Clinic) สาขาสุขุมวิท 47

คุณหมอคนสวยผู้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเติมความมั่นใจให้สาวๆ ด้วยศาสตร์ความงาม แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์คุณหมอความงามสุดเซ็กซี่ เธอยังเป็นคุณหมอขาลุยแถมใจดีสุดๆ เพราะงานประจำอีกอย่างของเธอคือ การสวมบทเจ้าหน้าที่สภากาชาด ฝ่ายบรรเทาทุกข์ ประจำอยู่ที่หัวหินอีกด้วย

ตารางชีวิตในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของเธอคือ วันจันทร์-ศุกร์ 09.00-12.00 น. ต้องออกตรวจให้กับชาวบ้านที่ฐานะไม่เอื้ออำนวย เยียวยาให้พวกเขาหายจากอาการเจ็บป่วย จากนั้นเวลาที่เหลือจึงมาบริหารคลินิกความงามของตัวเอง

“หมอจะเข้ากรุงเทพฯ ช่วงสุดสัปดาห์เป็นหลัก แล้วก็เย็นวันพุธ เพราะถ้าไปกลับทุกวันก็ไม่ไหว โชคดีที่เรามีคอนโดและคลินิกความงามอยู่ที่นู่นด้วย เลยสะดวกหน่อย หมอเน้นบริหารจัดการตารางงานเวลาเอา แต่ก็แน่นแทบจะทั้ง 7 วันค่ะ” หมอพลอย บอกเล่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอตัดสินใจอุทิศตนเพื่อเป็นแพทย์อาสา

หมอพลอย บอกว่า ช่วงเรียนจบใหม่ๆ เธอมีโอกาสไปใช้ทุนที่หัวหิน และได้ทราบจากรองผู้อำนวยการสภากาชาดว่า ที่สภากาชาดหัวหินนั้นขาดแคลนหมอที่จะมาประจำการ ด้วยความตั้งใจที่อยากจะสืบสานพระราชปณิธานของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เธอจึงไปสมัครเป็นแพทย์อาสาประจำสังกัดบรรเทาทุกข์ สภากาชาดไทย และเลือกประจำที่หัวหิน

“ตอนนั้นคุณพ่อสนับสนุนมาก เพราะนอกจากนานๆ จะมีลูกเป็นหมอ (หัวเราะ) ก็อยากให้ลูกได้ทำงานที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่นจริงๆ หน้าที่หลักๆ ของหมอคือ การตรวจคนไข้ทั่วไป ตั้งแต่เด็ก คนแก่ ช่วงบ่ายออกหน่วยเคลื่อนที่ตรวจเยี่ยมคนไข้นอนติดเตียง ที่ไม่สามารถเดินทางได้ คนไข้ไร้ญาติ และคนไข้ในถิ่นทุรกันดาร ถ้าเมื่อไหร่ทางหน่วยมีออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ หมอก็จะไปด้วย ไปแต่ละครั้งก็ใช้เวลาเป็นสัปดาห์เหมือนกัน”

หลายคนอาจนึกภาพไม่ออกว่าคุณหมอลุคคุณหนูแบบนี้ เวลาต้องสวมบทขาลุยจะเป็นอย่างไร หมอพลอย ถือโอกาสออกตัวตรงนี้เลยว่า ถ้าถึงเวลาต้องลุย เธอก็พร้อมสลัดส้นสูงมาสวมผ้าใบได้อย่างไม่มีอิดออด

“การออกหน่วยเคลื่อนที่ช่วยคนไข้ในถิ่นทุรกันดารจังหวัดต่างๆ ไม่ใช่งานสบายเลยต้องนั่งรถจากตัวเมืองหลายชั่วโมง ทางที่ไปบางครั้งก็เป็นถนนลูกรัง เป็นหลุมเป็นบ่อ ถ้าไปเจอบางที่ถนนเข้าไปไม่ถึงก็ต้องเดินเท้าเข้าบ้าน กว่าคนไข้กับหมอจะได้เจอกัน ไม่ง่ายเลยค่ะ

“ประสบการณ์ชีวิตนี้ ทำให้หมอเข้าใจชีวิตมากขึ้น จากแต่ก่อนช็อปปิ้งเก่งมาก ตอนนี้เบาลงเยอะ เวลาจะใช้เงินซื้อกระเป๋าใบหนึ่ง จะฉุกคิดนิดนึง จากแต่ก่อนเราใช้อย่างไม่คิด ตอนนี้เริ่มคิดว่าเงินค่ากระเป๋านี้อาจช่วยให้คุณภาพชีวิตของคนไข้หมอดีขึ้นได้ก็ได้” หมอพลอย กล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย

7 ปีกับการทำหน้าที่แพทย์อาสา หมอพลอยยอมรับว่า ไม่ได้มองที่ผลตอบแทน เพราะเทียบไม่ได้กับค่าตอบแทนของการเป็นหมอในโรงพยาบาลเอกชน หรือการทำธุรกิจส่วนตัว เธอยังพูดติดตลกว่า

“ลำพังค่าน้ำมันไป-กลับ กรุงเทพฯ-หัวหิน ค่าสึกหรอของรถก็ไม่พอแล้ว” แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะทิ้งหน้าที่นี้

“ไม่เคยคิดเหมือนกันนะคะว่า จะทำงานอาสามาได้ถึง 7 ปี พอมองย้อนกลับไปก็อดภูมิใจและดีใจไม่ได้ ที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้ การเป็นแพทย์ในสังกัดสภากาชาดไทยนั้น ทำให้เราได้มีโอกาสช่วยเหลือผู้ป่วย ซึ่งส่วนใหญ่คนที่มารักษาก็เป็นคนไข้ที่รายได้น้อยหรือยากจน

“การที่เราช่วยให้เขากลับมามีสุขภาพดี แข็งแรง ใช้ชีวิตเป็นปกติได้ ทำให้หมอมีความสุขในการทำงาน ไม่รวมความรู้สึกดีๆ ที่เราได้รับจากคนไข้ที่มาหา บางครั้งแค่ไม่เจอกันพักใหญ่ มาอีกทีคนไข้ก็จะบอกคิดถึงหมอ หิ้วขนม ผลไม้ใส่ชะลอมมาฝาก”

จากวันแรกที่เป็นแพทย์อาสาจนถึงวันนี้ หมอพลอย บอกว่า เธอรู้สึกภาคภูมิใจทุกครั้งที่ได้บอกใครต่อใครว่า หน้าที่หลักของเธอทุกวันนี้ คือ การทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของสภากาชาดไทย

“พลอยเชื่อเสมอว่า การที่เราทำงานตรงนี้ ก็เหมือนว่าเราได้เป็นส่วนหนึ่งเล็กๆ ที่ได้ทำงานถวายในหลวง ร.9 ถ้าถามว่าจะทำไปจนถึงเมื่อไหร่ พลอยคิดว่าคงทำไปไปจนกว่าจะไม่มีแรงทำค่ะ” คุณหมอคนสวยกล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 มิถุนายน 2560 เวลา 07:49 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/499645

โดย…กั๊ตจัง

 “สิ่งที่เราสังเกตได้จากการที่เราพาลูกออกนอกสถานที่บ่อยๆ เมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกันก็คือ ลูกเป็นเด็กที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี มีความกล้าที่จะเรียนรู้ทดลองสิ่งใหม่ๆ นั่นคือสิ่งที่เราอยากให้ลูกได้อยู่กับธรรมชาติที่เหมาะในวัยของเขาให้มากที่สุด” คุณแม่ณัฏฐณิชา มูลิจาดี พูดถึงน้องไบรอัน ดช.ไบรอัน ณัฏฐวรรธน์ มูลิจาดี วัย 3 ขวบ 4 เดือน เชื้อสายไทย-อินโดนีเซีย ซึ่งปัจจุบันครอบครัวของน้องไบรอันอาศัยอยู่ที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย

 คุณแม่ณัฏฐณิชา เล่าต่อว่า

“สมัยก่อนที่เรายังไม่ได้มีน้องไบรอันเข้ามาในชีวิต เรากับสามี (วิลเลี่ยม มูลิจาดี) ชอบเที่ยวป่าเขาอยู่กับธรรมชาติอยู่แล้ว พอมีน้องเข้ามาเราจึงอยากให้ลูกได้สัมผัสกับธรรมชาติ ได้วิ่งเล่นในสนามหญ้า เราอยากให้ลูกได้เป็นแบบนั้นมากกว่า ซึ่งที่อินโดนีเซียก็จะมีสถานที่สีเขียวอยู่นอกเมือง ใช้เวลาเดินทางไม่ไกลมากนักประมาณ 1 ชั่วโมง เป็นเหมือนสวนสาธารณะขนาดใหญ่ มีภูเขา มีป่าไม้ มีพื้นที่สีเขียวให้ลูกได้วิ่งเล่น

เมื่อเดินทางไปถึง เธอเล่าว่าก็ปล่อยให้ลูกวิ่งเล่นทำความรู้จักกับเด็กคนอื่น คอยดูให้เขาไม่วิ่งไปอยู่ในจุดที่คิดว่าเป็นอันตราย

 “แต่ที่อินโดนีเซียจะมีพิเศษอย่างหนึ่ง ก็คือจะมีการเลี้ยงม้ากันเยอะมาก เดินไปตลาดนัดก็มีให้เช่าขี่ม้าเล่น น้องไบรอันจะชอบขี่ม้ามาก ซึ่งเราก็กำลังวางแผนต่อไปว่าจะพาลูกไปเรียนขี่ม้าที่เมืองไทย เพราะว่าเรียนที่เมืองไทยจะถูกกว่าเรียนที่จาการ์ตา จริงอยู่ที่มีคนเลี้ยงม้ากันเยอะ แต่ว่าคอร์สค่าเรียนขี่ม้าค่อนข้างแพง แต่ถ้าให้เด็กๆ นั่งขี่เล่นอย่างเดียวจะถูกกว่ามาก ก็มีแผนว่าจะพาลูกมาเรียนขี่ม้าที่เมืองไทยตอนกลับมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่

“ครอบครัวเราจะเป็นครอบครัวที่ทุกวันหยุด คุณพ่อน้องไบรอันจะเป็นคนที่พยายามหากิจกรรมมาให้ลูกทำ ไบรอันได้ออกนอกบ้านตั้งแต่อายุได้ 2 เดือน ได้ไปรับลมทะเลที่เมืองไทย และได้ไปในหลายๆ สถานที่ เขาจะได้สัมผัสกับธรรมชาติ โดยแผนในการจัดเวลาที่เรากลับมาเมืองไทยยาวๆ ประมาณ 1-2 สัปดาห์ที่กำลังจะถึงนี้ เราก็จะพยายามจัดทริปพาลูกออกไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ ให้มากที่สุด เพราะว่าเราไม่อยากจะทิ้งเวลาในการเรียนรู้ของลูกไปให้เสียเปล่า โดยมองไว้ที่มินิมูร่าห์ฟาร์ม หรือสถานที่เอาต์ดอร์ ซึ่งเด็กๆ สามารถวิ่งเล่นเรียนรู้และทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ เราอยากเปิดโลกกว้างให้ลูกได้เรียนรู้ชีวิตภายนอกไม่ได้มีแค่ในห้องเรียน”

ซึ่งท้ายสุดคุณแม่ทิ้งท้ายความหวังเล็กๆ ไว้ว่า

“อยากให้ลูกมีความสุขกับการใช้ชีวิต ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพื่อให้เขาเติบโตไปเป็นคนดี เป็นคนที่สามารถเอาตัวรอดในสังคมในยุคปัจจุบัน ไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือเก่ง แต่ขอให้เอาตัวรอดในสังคมแบบนี้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”