คอลัมน์…   ตลาดนัดนักเลือกตั้ง  โดย…  บางนา บางปะกง

ช่วงปิดฤดูกาลไทยลีก สโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด กลับมีโปรแกรมเตะ “กระชับมิตร” พร้อมทำบุญทำกุศลถี่กว่าทุกปี และมีข้อสังเกต จังหวัดที่ทีมปราสาทสายฟ้าไปเยือนนั้น เป็น “พื้นที่เป้าหมาย” ของพรรคภูมิใจไทย

จะว่าไปแล้ว เนวินใช้กลยุทธ์ “ลูกหนัง” เป็นเรือธงสร้างพันธมิตรมานานแล้ว การยกทีมไปเตะกับทีมใด ย่อมสันนิษฐานได้ว่า ทีมนั้นย่อมเป็นเครือข่ายอาณาจักรปราสาทสายฟ้า ในรอบปีที่ผ่านมา บุรีรัมย์ได้ไปเตะอุ่นเครื่องกับทีมกระบี่ เอฟซี, พีทีประจวบ เอฟซี, นราธิวาส เอฟซี และหนองบัวลำภู

     พัทลุง-เจ๊เปี๊ยะ
วันที่ 20 ตุลาคม 2561 “เนวิน ชิดชอบ” พาทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ไปเตะกระชับมิตรกับทีมพัทลุง ออลสตาร์ นำโดย “นาที รัชกิจประการ” เหรัญญิกพรรคภูมิใจไทย และผู้สนับสนุนรายใหญ่ของ “อีแอ่นเหินฟ้า” พัทลุง เอฟซี

“เจ๊เปี๊ยะ นาที” อดีต ส.ว.พัทลุง และอดีต ส.ส.บัญชีรายชื่อ พรรคภูมิใจไทย โลดแล่นบนถนนการเมืองมานับสิบปีแล้ว ทั้งสนามท้องถิ่นและระดับชาติ

เบื้องหลังแม่ทัพปักษ์ใต้คนนี้คือ “โกเกี๊ยะ พิพัฒน์ รัชกิจประการ” เจ้าของกิจการน้ำมันพีที ซึ่งแผ่บารมีไปถึงฝั่งอันดามัน

การเก็บ “คะแนนตกน้ำ” เป็นเป้าหลักของภูมิใจไทยภาคใต้ แต่ก็คาดหวัง “ส.ส.เขต” ที่ชายแดนใต้ และฝั่งอันดามันที่สตูลและระนอง

กระแสพรรคอาจสู้ ปชป.ไม่ได้ แต่ “อาวุธหนัก” ไม่เป็นรองพรรคไหนเลย

      ปัตตานี-โต๊ะมีนา
วันที่ 22 ธันวาคม 2561 ทีมปราสาทสายฟ้ายกพลไปเยือนสนามเรนโบว์ สเตเดียมของ “ปืนใหญ่พญาตานี” ปัตตานี เอฟซี ปรากฏว่า มีชาวปัตตานีแห่มาชมเกมนับหมื่นคน “ลุงเนวิน” กลายเป็นขวัญใจของเด็กๆ

อันที่จริง ปัตตานีไม่ใช่เป้าหมายของเนวิน แต่สถานการณ์ที่นราธิวาสเปลี่ยน เมื่อ “กูเซ็ง ยาวอหะซัน” นายก อบจ.นราธิวาส เปลี่ยนใจไปซบพรรคพลังประชารัฐ

สุดท้าย “โกเกี๊ยะ พิพัฒน์” จึงหันไปจับมือ “เด่น โต๊ะมีนา” อดีต ส.ส.หลายสมัย เมืองปัตตานี จัดทีมภูมิใจไทยปัตตานี

ศึกเลือกตั้งหนนี้ “เด่น” คงส่งลูกสาว “พญ.เพชรดาว โต๊ะมีนา” ลงสนาม ซึ่ง “หมอจอย เพชรดาว” เคยลงสมัคร ส.ว.ปัตตานี แต่ไม่ได้รับเลือก

ด้วยความเป็นทายาทนักการเมืองอาวุโส และหลานสาว หะยีสุหลง โต๊ะมีนา โต๊ะอิหม่ามที่เป็นผู้นำปัญญาชนของชาวไทยมุสลิม จึงทำให้หมอจอยขอฮึดสู้อีกครั้งในสนามเลือกตั้ง ส.ส.

โต๊ะมีนา วันนี้อาจราโรย…ลุงเนวินจึงขยับมาช่วยปลุกกระแสวัยรุ่นคลั่งลูกหนัง

 ขอนแก่น-ส.จ.แม็ค
วันที่ 5 มกราคม 2562 มีแข่งขันฟุตบอลการกุศลเพื่อโรงพยาบาลบ้านไผ่ ระหว่างบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด กับ ทีมขอนแก่น เอฟซี ที่สนามโรงเรียนบ้านไผ่ มีคนหนุ่มสาวเข้ามาชมนับหมื่นคน นับเป็นปรากฏการณ์พิเศษ

ก่อนเกม “ลุงเนวิน” ถือไมค์พูดกลางสนาม ฝาก “ส.จ.แม็ค” องอาจ ฉัตรชัยพลรัตน์ อดีตผู้จัดการทั่วไป “เดอะทีเร็กซ์” ขอนแก่น เอฟซี ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจคนบ้านไผ่

“ส.จ.แม็ค” เป็นนักการเมืองท้องถิ่น และอยู่ในเครือข่าย “หมอกระแส ชนะวงศ์” อดีตผู้แทนขวัญใจคนบ้านไผ่-เมืองพล และวันนี้ ส.จ.แม็คประกาศลงสนามเลือกตั้งเขต 10 ขอนแก่น ในสีเสื้อพรรคภูมิใจไทย

เมืองขอนแก่น มีทีมบอล 2 ทีมคือ ขอนแก่น เอฟซี (ภูมิใจไทย) และขอนแก่น ยูไนเต็ด (พลังประชารัฐ)

เขตนี้ยิ่งกว่าศึกชนช้าง เพื่อไทยแชมป์เก่ายังกระแสดี ค่ายสีเขียวก็มาแรง ค่ายสีน้ำเงินสู้ไม่ถอย

        สตูล-ตระกูล“โก”
วันที่ 9 มกราคม 2562 ที่สนามองค์การบริหารส่วนจังหวัดสตูล ทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด พบกับ “หมอผี” คาเดนซ่า สตูล ยูไนเต็ด แชมป์ออมสิน ลีก โซนภาคใต้ ในฟุตบอลการกุศลหารายได้ให้ รพ.สตูล

ทีมคาเดนซ่า สตูล ยูไนเต็ด “วรศิษย์ เลียงประสิทธิ์” เพิ่งลาออกจากผู้จัดการทีม ไปสมัคร ส.ส.เขต 2 สตูล

“โกแพ วรศิษย์” เป็นลูกชาย “โกเกียรติ สมเกียรติ เลียงประสิทธิ์” แห่งเกียรติเจริญชัยกรุ๊ป โดยผู้มากบารมีแห่งอันดามัน ได้ผนึกกำลังกับโกเกี๊ยะ ดูแลผู้สมัคร ส.ส.สตูล ให้พรรคภูมิใจไทย

ที่สร้างความระทึกขวัญให้แชมป์เก่า-พรรคประชาธิปัตย์คือ โกเกียรติ จัดทีมใหญ่โดย “โกแพ วรศิษย์“ ลงเขต 2 และ “โกโต พิบูลย์ รัชกิจประการ” อดีตนายกเทศมนตรีเมืองสตูล เขต 1

สำหรับ “โกโต พิบูลย์” เป็นน้องชายโกเกี๊ยะแห่งค่ายน้ำมันพีที ซึ่งพี่ชายส่งมาเป็นนายกเล็กเมืองสตูลอยู่หลายสมัย

น่าจับตา ตระกูล “โก” ที่หวังพลิกแผ่นดินการเมืองชายฝั่งอันดามัน

เช้ามืดของวันที่ 8 มกราคม ขณะที่หลายคนยังคงหลับใหล แต่ที่หน่วยเฉพาะกิจสงขลา ฐานของ ตชด.43 ยังคงเกิดหลักฐานว่าความรุนแรงของพื้นที่ปลายด้ามขวานยังมีอยู่เสมอ

เพราะในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา สถานการณ์ในพื้นที่เหมือนกลับมาร้อนแรงมากขึ้นอีกครั้ง

อย่างไรก็ดี ในเคสของเช้าวันที่ 8 มกราคม ยังมีมุมดีที่วันนั้นไม่มีใครเสียชีวิต แต่มีเจ้าหน้าที่ได้รับบาดเจ็บหลายนาย หากหนึ่งในนั้นได้รับความสนใจจากคนไทยเป็นพิเศษ คือ “ผู้กองจอย” ร.ต.อ.หญิง สินีนาถ คงพุทธ ผู้บังคับหมวดกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 43 สังกัดหมวดแพทย์ ช่วยราชการฝ่ายการพยาบาล ฉก.สงขลา ที่ถูกสะเก็ดระเบิดบริเวณหน้าอกซ้าย ได้รับบาดเจ็บต้องส่งตัวไปรักษายัง รพ.ยะลา

แน่นอนจากข่าววันที่ 10 มกราคม ที่ผ่านมา ผู้กองจอยได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุขอบคุณทุกความห่วงใยที่มีให้ ซึ่งแปลว่าเธอปลอดภัยแล้ว

แต่ลึกๆ เราต่างรู้ดีว่าสถานการณ์ที่ผู้หญิงคนนี้ต้องเผชิญ มันคงไม่จบแต่เพียงเท่านี้

  เพราะเธอเพิ่งยืนยันว่าจะกลับไปปฏิบัติหน้าที่ดังเดิม เฉกเช่นคนในพื้นที่ ซึ่งหาก “บ้านเกิด” จะหมายถึง “เรือนตาย” ก็คงต้องให้มันเป็นไปเช่นนั้น !

ผู้กองยอดหญิง

ก็ต้องยอมรับกันตรงๆ ว่านอกจากความเป็นผู้หญิงในเครื่องแบบ ที่ดึงดูดความสนใจแล้ว ใบหน้าที่สะสวยของผู้กองจอย ยังทำให้คนไทยอดที่จะติดตามและอยากรู้จักเธอมากขึ้นไม่ได้

จนกระทั่งเมื่อได้เห็นจากหน้าข่าว ยิ่งพบว่าผู้กองจอยคือผู้หญิงแกร่งคนหนึ่ง

เพราะผู้กองจอยนั้นเป็นชาว จ.ปัตตานี โดยกำเนิด เรียนจบชั้นมัธยมที่โรงเรียนสายบุรี(แจ้งประชาคาร) ถ.สายบุรี ต.ตะลุบัน อ.สายบุรี จ.ปัตตานี

จากนั้นมุ่งหน้าเรียนพยาบาลที่ โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยของรัฐบาลระดับตติยภูมิขั้นสูง เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งแรกของภาคใต้ สังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่

โดยการมาทำงานเป็นพยาบาล ในพื้นที่ 4 อำเภอของ จ.สงขลา ก็เป็นความสมัครใจของตนเอง แรกเริ่มเธออยู่ในพื้นที่ จ.นครศรีธรรมราช อ.ทุ่งสง ที่กองกำกับการ 8 กองบังคับการฝึกพิเศษ-ค่ายศรีนครินทรา

ชีวิตการทำงานตอนนั้น มีการออกหน่วยแพทย์พบปะเยี่ยมเยียนชาวบ้านอย่างต่อเนื่อง เธอจึงเกิดความรู้สึกอยากที่จะมาช่วยประชาชนในพื้นที่ 4 อำเภอของ จ.สงขลา ซึ่งได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ความไม่สงบที่เกิดขึ้น และเป็นพื้นที่เสี่ยงภัยเช่นกัน

ไม่เพียงใจที่แข็งแกร่ง บนใบหน้าที่สวยคมแล้ว ผู้กองจอยยังมีสายเลือดนักสู้อยู่ในตัวเต็มเปี่ยม เพราะเธอเป็นบุตรของ ด.ต.สถาพร คงพุทธ ผบ.หมู่ ป.สภ.สายบุรี จ.ปัตตานี

 และที่ต้องเน้นคือ บิดาของผู้กองจอย ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องสังเวยชีวิตให้แก่ไฟในพื้นที่ โดยเขาและน้องชายของผู้กองจอย หรือ ด.ช.พัชรพล คงพุทธ อายุ 14 ปี ถูกคนร้ายลอบยิงที่ปากซอยหน้าบ้าน หรือบริเวณริมถนนท่าเสด็จ ต.ตะลุบัน อ.สายบุรี จ.ปัตตานี เมื่อวันที่ 17 มกราคม 2555 หรือเมื่อ 6 ปีที่แล้ว หลังจากนั้นมีข้อมูลในเฟซบุ๊กของเธอระบุว่าช่วงปี 2556 เธอได้เริ่มงานใหม่ที่สํานักงานตํารวจแห่งชาติ

ผู้กองจอยบอกว่า “ที่ผ่านมาก็คิดอยู่ตลอดว่าสักวันหนึ่งอาจจะเจอเหตุการณ์ด้วยตนเอง เพราะว่าเราอยู่ในพื้นที่เสี่ยงภัย เมื่อไรก็เกิดขึ้นได้ มันอยู่ที่สติ ถ้าเรามีสติเราก็จะควบคุมทุกอย่างได้”

 “เราก็ใช้อาชีพของเราซึ่งเป็นพยาบาล คุณพ่อซึ่งเป็นตำรวจ ได้ทำหน้าที่สองหน้าที่คือหน้าที่ที่เรารัก และหน้าที่ที่พ่อรัก”

เป็นครั้งแรกที่ได้มีการส่งอาสาสมัครทหารพรานหญิง นาวิกโยธิน จำนวนกว่า 100 นาย เข้าร่วมในภารกิจรักษาความสงบและอธิปไตยของชาติในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

นักรบหญิงแกร่ง

ในสมรภูมิชายแดนใต้ มิได้มีเพียง “ตำรวจหญิง” เท่านั้น หากแต่ยังมี “ทหารพรานหญิง” สังกัดกรมทหารพรานที่ 41-49 กองทัพภาคที่ 4 และทหารพรานหญิง สังกัดกรมทหารพรานจากกองทัพภาคที่ 1-3 ที่ขึ้นทางยุทธการกับกองกำลังทหารพรานจังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมแล้ว 9 หมวดทหารพรานหญิง นอกจากนี้ ยังมี “ทหารพรานนาวิกโยธินหญิง” สังกัดกรมทหารพรานนาวิกโยธิน กองทัพเรือ

 ทหารพรานหญิง มีบทบาทในการทำหน้าที่ ในเนื้องานที่มีความละเอียดอ่อน การดูแลเอาใจใส่และสร้างความเข้าใจ สามารถปรับเปลี่ยนทัศนคติของคนในพื้นที่ให้มีความเข้าใจในภารกิจหลักของทหาร

การฝึกอาสาสมัครทหารพรานหญิง ก็จะฝึกหลักสูตรทหารพรานเบื้องต้น เช่น การเฝ้าระวัง การประชาสัมพันธ์ ทั้งนี้ยังจะต้องฝึกทางยุทธวิธี เหมือนกับทหารพรานผู้ชายทุกประการ แต่อาสาสมัครทหารพรานหญิงยังจะต้อง “ฝึกหลักสูตรพิเศษ” เช่น การทำคลอด, การปฐมพยาบาลเบื้องต้น และการช่วยเหลือผู้ป่วยในพื้นที่ห่างไกล

ทหารพรานหญิงปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่แพ้ชายใด คุณสมบัติสำคัญของพวกเธอ คือเป็นคนในพื้นที่ สามารถพูดภาษาท้องถิ่นได้ และพูดภาษาไทยควบคู่กันไป ด้วยอัธยาศัยท่าทีที่อ่อนโยน อ่อนหวาน ละเอียดอ่อน

มวลบุปผาในดงแดน

บทบาทของเจ้าหน้าที่ผู้หญิงในชายแดนใต้ ย่อมแตกต่างจากข้าราชการในภูมิภาคอื่น ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย ดังบทความเรื่อง “ดอกไม้ใต้ไฟ” จากเฟซบุ๊กของ ถนอม ขุนเพชร์ สื่อมวลชนอิสระที่เป็นคนในพื้นที่ ได้เล่ามุมหนึ่งของเรื่องนี้ไว้น่าสนใจ

เขาเล่าว่า ครั้งหนึ่งที่ต้องเดินทางเก็บข้อมูลสารคดีเกี่ยวกับ “มะโย่ง” ศิลปะการแสดงพื้นบ้านมลายูที่กำลังสูญหาย โดยต้องไปดูการจัดแสดงที่โรงเรียนแห่งหนึ่งแถวชายแดนสะบ้าย้อย

แต่การเดินทางเข้าพื้นที่ไม่ปลอดภัย จึงได้ประสานความร่วมมือเจ้าหน้าที่อำเภอสะบ้าย้อยคนหนึ่งอาสาพาไป

 ทางอำเภอจึงจัดรถนำทางพร้อมกำลังอาสาสมัครจำนวนหนึ่ง พร้อมอาวุธ และแน่นอนที่เจ้าหน้าที่จะมีผู้หญิงรวมอยู่ด้วย !

“รถกระบะแบบแค็บที่ผมนั่งรวมสามคน นอกจากเจ้าหน้าที่อำเภอผู้หญิง คนขับตำรวจตระเวนชายแดนก็ผู้หญิง เธอไม่ได้แต่งเครื่องแบบ เป็นคนผิวเนียนสวยเท่ ผมนั่งหน้าข้างคนขับ ได้คุยกันจึงรู้ว่าชีวิตคนทำงานพื้นที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของความเสี่ยง ไว้ใจใครยาก”

 “คุ้นกันบ้างแล้วเธอจึงแนะนำว่าในรถมีปืนอยู่ทั้งหมดกี่กระบอก ทั้งปืนสั้นพก ปืนยาว ของหลวง ปืนส่วนตัว ประจำลิ้นชักหน้ารถ หลังเบาะ ซอกมุมต่างๆ มากขนาดนี้ สองสตรีต่างเย้ากันว่าจะชักออกมายิงทันหรือเปล่าก็ไม่รู้ อาจไม่ทันขยับหากโดนถล่ม หันมาทางผม ส่งสัญญาณว่าควรจะต้องช่วยเธอลั่นไกบ้างสักกระบอก พูดเป็นเล่น ผมกลัวขึ้นสมองมาจริงๆ ทำใจดีสู้เสือแอบคิดหนักจนเหงื่อตก เรียน รด. ยิงปืนมาไม่กี่นัด ยิงเป้างานวัดไม่เคยถูก ไม่ใช่เรื่องพูดเล่นแค่ขำๆ”

จากมุมนี้ เราอ่านแล้วอาจยิ้มขัน หากทางกลับกัน ถ้าเราอยู่ตรงนั้นก็คงหัวเราะไม่ออก

แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นชัด คือเจ้าหน้าที่หญิงเหล่านั้น แม้จะพูดเรื่องความเป็นความตายได้อย่างรื่นรมย์ หากในความจริงพวกเธอกลับตั้งรับ และตื่นตัวตลอดเวลา

ภาพจากเฟซบุค Joy Sinee

วันนั้น นักเขียนของเรา จึงได้ชื่นชมการแสดงมะโย่งคณะสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่สมใจ ท่ามกลางการอารักขาอย่างดีและปลอดภัยกลับบ้านพร้อมข้อมูลที่ตามหา

 แต่เขารู้ดีว่าความตายและอันตรายไม่เคยจบลง และมันก็เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อได้ยินข่าวเหตุโจมตีในเส้นทางที่เขาใช้ในหนนั้น มีทั้งผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต !

ถึงตรงนี้ จะว่าไปแล้ว สถานการณ์ที่ผู้หญิงในพื้นที่ต้องแบกรับ ความเสี่ยง ความตาย นักสิทธิฯ หรือบทความงานวิจัยมีออกมามากมายไม่เคยหยุด พอๆ กับความรุนแรงที่ไม่เคยจบ

 จนเมื่อมาเกิดเหตุกับกลุ่มของ “ผู้กองจอย” เราก็ได้เวลามานั่งเขียน นั่งขบคิดกันอีก เหมือนถูกใครกดปุ่ม

แต่การที่เราชาวกรุง เหมือนไม่ได้ตระหนกตกใจมากมายอีกแล้วนั้น เพราะเราหมดหวัง หรือเราชาชินกันแน่ ยังไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ สำหรับคนในพื้นที่ มันไม่ใช่ !

////////

ขอบคุณบทความจากเฟซบุค ถนอม ขุนเพชร์

ติิดตามอ่านทั้งหมดได้ที่ลิงค์นี้

  เปิดศักราชใหม่มาไม่กี่วัน สถานการณ์ความรุนแรงทางภาคใต้ทักทายเราด้วยเลือดอีกครั้ง

ไฟใต้ระลอกนี้ บางคนอาจมองว่านี่คือสัญญาณว่า ต่อให้เจรจากันกี่ครั้งก็ไร้ผล คงจำกันได้ธันวาคมปีก่อน ดร.มหาธีร์ โมฮัมเหม็ด นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย ก็มาเยือนไทยและมีการพูดถึงเรื่องนี้ แนะโน่นนี่นั่น ตามฟอร์ม (อ่าน http://www.komchadluek.net/news/foreign/356283)

แต่แล้ว ก็มีการส่งท้ายปลายปีด้วยเหตุบุกยึดโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลกาลิซา อ.ระแงะ จ.นราธิวาส มีการเปิดฉากยิงปะทะกับเจ้าหน้าที่

 จากนั้น จัดข้ามปี วันที่ 8 มกราคม กับเหตุ “คาร์บอมบ์” ใกล้กับหน่วยเฉพาะกิจสงขลา เคสของผู้กองจอยตามข้างต้น โดยเจ้าของรถถูกปล้น และถูกฆ่าพบเป็นศพแขวนคอภายในบ้าน (อ่าน http://www.komchadluek.net/news/scoop/358238)

ตามติดด้วยระเบิดทหารพรานชุด รปภ.ครู ขณะลาดตระเวนเดินเท้ารักษาความปลอดภัยครูในพื้นที่ อ.ยะรัง จ.ปัตตานี ทำให้ ส.ต.ศราวุธ อะมะมูล อายุ 28 ปี ได้รับบาดเจ็บ และมีรายงานว่านักเรียนได้รับบาดเจ็บด้วย

จากนั้น  10 มกราคม คนร้ายบุกยิงเจ้าหน้าที่ อส.ชุดคุ้มครองตำบลประจัน ที่ ร.ร.บ้านบูโกะ หมู่ 5 ต.ประจัน อ.ยะรัง จ.ปัตตานีี มี อส.เสียชีวิต 4 ราย แถมยังปล้นอาวุธปืน HK-33 จำนวน 4 กระบอก ซึ่งเป็นอาวุธปืนประจำกาย อส.ที่เสียชีวิตหลบหนีไปด้วย

ถึงตรงนี้ ความหวังใดๆ ที่มีมา เลยต้องพับเก็บ เพราะไม่มีสัญญาณใดเลยที่ยืนยันว่า เรื่องนี้จะคลี่คลายได้

หากยังไม่ลืม 15 ปีก่อน ช่วงเวลาเดียวกันนี้ เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2547 ที่ได้เกิดเหตุปล้นปืนกองพันพัฒนาที่ 4 จ.นราธิวาส หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า “ค่ายปิเหล็ง” ใน ต.ปิเหล็ง อ.เจาะไอร้อง

(อ่าน http://www.komchadluek.net/news/scoop/356943)

ครั้งนั้น คนไทยนับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความรุนแรงที่ต่อเนื่องยาวนานมาจนวันนี้ และเรียกวันนั้นว่า “วันเสียงปืนแตก”

วันนั้นมีทหารเสียชีวิต 4 นาย ขณะที่คนร้ายได้อาวุธปืนไป 413 กระบอก ซึ่งที่ผ่านมาเจ้าหน้าที่ยึดคืนมาได้ 94 กระบอก

  ก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเกี่ยวกับการปล้นปืนไปล่าสุดอย่างไร แต่ที่แน่ๆ 15 ปีมานี้ พบเหตุความรุนแรงเกิดขึ้นรวมทั้งสิ้น 9,985 เหตุการณ์ ยอดตายทะลุ 4,000 ในจำนวนนี้เป็นผู้บริสุทธิ์กว่าครึ่ง และงบดับไฟใต้ทะลุ 3 แสนล้านบาท !

มันก็คงเป็นฉากเดิม ในบริบทเดิม ที่ไม่จบง่ายๆ