Fighting back against cancer

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/Fighting-back-against-cancer-30282700.html

HEALTH

PARINYAPORN PAJEE
THE NATION March 29, 2016 1:00 am

With immunology showing increasingly important results in treating cancer, the Siriraj Foundation launches a public donation campaign to help fund the research

CANCER KILLS thousands of Thais every year. For patients in the later stages of the disease, treatment usually involves surgery, followed by weeks of chemotherapy or radiotherapy that might prolong their lives but inevitably come with some nasty side effects. Indeed, sometimes the side effects are so debilitating that treatment has to be stopped.

Scientists and researchers around the world are constantly working on ways to more efficiently treat this potentially fatal illness while simultaneously reducing the nasty side effects and one of the most promising to date is immunotherapy, which uses the body’s own immune system to help fight cancer cells.

Research into immunotherapy, specifically Cytokine-induced killer (CIK) cells therapy, is also underway in Thailand. Like all other research, it costs a lot of money and a cell therapy research fund for cancer treatment has recently been launched under the umbrella of the Siriraj Foundation. It will support of efforts of Dr Kittipong Soontrapa who is working on CIK Cells research at the hospital’s Department of Pharmacology, part of Mahidol University.

Since Cytokine-induced killer cells were first discovered in the 1990s by Prof Robert Negrin at Standford University, research into their efficacy, along with that of Natural Killer Cells, TIL cells and CAR-T cells, in curing disease has been ongoing in many corners of the world.

Cytokines are chemicals crucial to controlling the growth and activity of other immune system cells and blood cells. White cells, it will be remembered, are involved in protecting the body against both infectious disease and foreign invaders including cancer.

Dr Kittipong chose to focus on CIK Cells because of earlier work undertaken by respected doctors Dr Suradej Hongeng and Dr Adisak Wongkajornsilp, which focused on healing cholangiocarcinoma, malignancies of the biliary duct, which are commonly found in South East Asia.

The CIK Cells are prepared by taking blood from the patient and then culturing it in the control lab to avoid infection. After being cultured with the cytokines chemical for around three weeks, the cells are strong enough to be reintroduced to the patient’s body. By this time, the cells are capable of detecting alien invasions of cancer cells and killing them.

While it is acknowledged that CIK Cells probably benefit early-stage cancer patients rather than late-stage tumours, the Thai team is working on healing final-stage cancer and also opting to use blood from siblings or the patient’s children instead of the patient’s blood.

“As they are sick, their blood cells are obviously not as strong as those of healthy and younger people,” Dr Kittipong says.

He adds that theoretically, the therapy should help heal every type of cancer, but as each cancer has a different strength, the level of response varies.

However, what’s clear from the team’s discoveries so far is that cell therapy has a positive response with only very minor side effects compared to the traditional treatments of surgery, chemotherapy or radiotherapy.

“But this is an expensive process and we only have the capacity to work with one or two patients at a time. If even one minor mistake is made during the culturing process, we are throwing away hundreds of thousands of Baht and have to begin all over again,” Dr Kittipong says.

The CIK Cells are cultured in the sterile lab for about three weeks – the same cycle age of white blood cells in the human body – then injected into patient’s body. Patients need between three and six injections per course of treatment.

While many countries have already approved cell therapy, here it remains in the research stage. Dr Kittipong and his team are working in clinical research with selected patients joining the project.

A graduate of the Faculty of Medicine, Ramathibodhi Hospital, Mahidol University, the Thai-Japanese doctor chose to pursue his dream by going on to study pharmacology at Kyoto University. He has so far been unable to devote all his time to his research and is also teaching in the hospital’s Pharmacology Department at the medical faculty.

To date the CIK Cells research centre at Siriraj Hospital is small and working with just one or two patients.

“Our dream is to be a cell therapy centre that gathers all parts of the process together. For that reason, we are in need of financial support not only to purchase the equipment we need but also the chemicals. We can’t afford any mistakes if we are to avoid infection in the cultured cells that are injected back into the patient,” he says.

Donations from the public are now being invited so that this important work can continue.

The fund code is D-003658 – and must be quoted to differentiate it from the Siriraj Foundation’s other funds, which are used for different purposes.

To donate or receive more information, visit Dr Kittipong’s Facebook page at http://www.facebook.com/Dr.Aki, call the foundation at (02) 419 7658-60 extensions 101 and 104 or email donate_siriraj@hotmail.com.

An inconvenient truth

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/An-inconvenient-truth-30282135.html

CLAIRE LEE
THE KOREA HERALD
ASIA NEWS NETWORK
SEOUL March 22, 2016 1:00 am

A public bathroom stall in Seoul with a separate trash can for used toilet paper. /The Korea Herald

Why Korean public toilets are causing users to wrinkle their noses in disgust

When Jen Kim, a Korean-American in her 20s, went to use a public restroom inside a local cafe franchise in Ilsan two years ago, she couldn’t help but notice a trash can that was overflowing with used toilet paper that emitted an unbearable odour.

“I left the stall immediately, telling myself I would rather hold it in and risk getting a urinary tract syndrome than use that bathroom,” she recalls.

On the door of the stall was a sign asking users not to flush toilet paper down the toilet.

This is a common sight in Korea where public restrooms often have such signs, along with waste bins piled high with soiled toilet paper.

It is an occurrence that has peeved American expat Michael Hurt for a long time. The research professor at Korea University has been living in South Korea since 1994. “The practice of putting one’s wastepaper into a basket is completely unhygienic and unsanitary,” he says.

“And it’s interesting that during the MERS (Middle East respiratory syndrome) scare recently and the SARS (severe acute respiratory syndrome) outbreak before that, one of the points of emphasis became that of hygiene and reducing transmission of viruses and bacteria. But little thought was given to the fact that faeces smeared all over paper sitting out in open-air containers is also pretty problematic.”

Many signs in bathroom stalls explain that the water pressure of the flushing system is low. Hence patrons are asked to toss wastepaper into a bin instead. However, according to Pyo Hye-ryeong, who heads a non-governmental organisation that advocates sanitary public bathroom facilities, water pressure is rarely a cause of clogging in public bathrooms in South Korea.

“According to our research findings, most clogging cases in public bathrooms occur because people flush random objects down the toilet, including food garbage,” says Pyo, who represents the Citizens’ Coalition for Restroom Culture.

“Toilet paper manufactured nowadays rarely makes toilets clog because it dissolves in water in about 30 seconds.”

Random items clogging up the pipes include socks, leggings, used baby diapers and sanitary napkins.

The practice of throwing out used toilet paper into trash cans began here in the late 1980s, after the 1988 Seoul Summer Olympics, according to Baek Chung-yeop, an official at the Ministry of the Interior.

Before the Olympics here, nearly 70 percent of all public bathrooms in Seoul had squat toilets without plumbing systems, he explains.

“The government replaced as many squat toilets with flush toilets as possible in 1988, because they didn’t want to give a bad impression to visitors during the games,” says Baek, who oversees public bathroom policies at the ministry.

Pyo from the CCRC claims the practice can be a threat to public health. She has been advocating for public bathrooms that do not have such trash cans since the 1990s.

“Very often the trash cans are not emptied frequently enough,” she says. “Sometimes they remain piled up in a closed space for more than 10 hours. No one with any common sense can think such an environment is in any way hygienic.”

When asked by The Korea Herald about the potential health risks of such trash bins, physicians at the Samsung Medical Centre said that one’s chance of contracting an infectious disease is low, unless a person directly touches the used toilet paper.

While Cho Eun-hee, a high-ranking official at the Korea Centers for Disease Control and Prevention, agrees with these doctors, she also notes that children are particularly vulnerable in public bathrooms with piled-up wastepaper.

“Kids are curious and you never know what they might touch in stalls of public bathrooms,” says the director of infectious disease surveillance division of the KCDC.

Lee Jang-hoon, professor at Kwangwoon University’s environmental engineering program, says trash cans are also one of the major causes of bad odours.

Lee explained that Korean bathrooms are already vulnerable to bad odours, as more than 80 per cent of properties in Seoul use septic tanks, small-scale sewage systems that treat and dispose of household wastewater on site. In North America, only about 25 per cent of the population relies on septic tanks, mostly in rural areas that lack connection to public sewage pipes.

The South Korean government has only started taking notice of the problem in recent years. It is gradually making changes to public bathrooms nationwide.

In 2013, the Ministry of the Interior began removing wastepaper bins from bathroom stalls in state-run facilities. This included all Seoul subway stations along lines 5 to 9.

The government has also begun switching its campaign from telling people not to flush anything down the toilet to telling them to only discard toilet paper.

Seoul City Hall, the building of the Gyeonggi Provincial government and Suwon City Hall have removed all trash cans from their bathrooms. “Our ultimate goal is to remove trash cans from all public bathrooms across Seoul,” said Kim Woo-gyeom, who works in the Seoul Metropolitan Government’s public health bureau.

Above all, Pyo from CCRC said that what South Korea needs is public decency. “The thing is, people wouldn’t flush their socks down the toilet at home, because once it clogs, they’ll have to fix it on their own,” she says.

Too much television

Posted on April 15, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

http://www.nationmultimedia.com/life/Too-much-television-30282132.html

HEALTH MATTERS

DR NANTHAKORN EU-AHSUNTHORNWATTANA
Special to The Nation March 22, 2016 1:00 am

Television is ubiquitous in our society and is often introduced to children at a very young age.

Not long ago, toddlers and growing children spent most of their waking hours either playing with their peers, running around outside, playing with non-electronic toys or otherwise directly and actively engaging the world around them.

Now, most spend hours per day glued to a screen passively absorbing the scenes before them. Mum and dad may comfort themselves with the fact that much of this programming is labelled educational, but the truth of the matter is that the majority of it is little more than shallow entertainment.

So what does this mean for growing minds and bodies? Nothing good, according to experts. Excessive television can lead to any of the following:

– Less time for creative play

There’s a reason that children are supposed to play. It’s a way of learning to think both critically and creatively. Children learn problem-solving through active play much in same way that other mammals do. Passive, receptive entertainment does not engage a growing brain in the same way.

– Poor academic performance

Although a little television may not harm your child’s academic performance, too much certainly could. According to the Mayo Clinic, elementary students with televisions in their bedrooms have consistently lower grades than those who do not.

– Irregular sleeping patterns

As with many adults, children who watch too much television tend to suffer from poorer quality sleep or irregular sleeping schedules. And just like adults, kids need those hours of shut-eye in order to concentrate, learn and function properly.

– Obesity

Television contributes to childhood obesity in several ways. The first and most obvious is that sitting passively in front of the tube uses virtually no calories and does nothing to develop muscle tone or coordination. A few generations ago, parents mostly encouraged children to go burn off excess energy by running around outside. Now that excess energy tends to accumulate in the form of excess body fat. Secondly, many children quickly get into the habit of snacking while watching television, and they usually aren’t snacking on broccoli. A kid sitting in front of the tube for an afternoon can easily munch through a bag of chips or other processed, fatty snack foods. Finally, television commercials aggressively market sodas, sugary breakfast cereals and other junk foods to kids, making them more inclined to beg for them the next time you’re at the store.

– Behavioural issues

A study cited by the Mayo Clinic indicates that children in elementary school who spend more than two hours a day on the computer or television are more likely to have behavioural problems than their peers. In addition, children exposed to too much television around the age of four are more inclined to become bullies later in their childhood.

But how much, exactly, is too much? Most adults have rosy, nostalgic memories of bouncing out of bed early on Saturday mornings to watch cartoons; of Friday night at the movies with mum and dad; and of slumber parties with friends around a late-night kid’s show.

There’s nothing inherently damaging about these rituals. Television, like most things, is simply best enjoyed in moderation, a concept that is becoming increasingly difficult to fathom in our society. According to the National Institute of Health, the average American child watches an average of three hours of TV a day.

When you factor in that the same children may spend another two to four hours on the computer, it quickly becomes clear that most of these kids are spending more than a third of their waking hours glued to a screen. That can have serious consequences in the long run.

The important things for parents is to bear in mind are their child’s age and developmental stage and monitor television accordingly. Here are the National Institute of Health’s current recommendations.

Children less than two years old

The recommendation for infants and very young toddlers is absolutely zero screen-time during the day. That might come as a bit of a shock to some parents. It’s becoming just as common to see a small toddler playing with mum’s iPhone or iPad as it is to see them with a doll or toy truck. There are hundreds of educational videos and television programmes out there that claim to help children and even babies learn faster.

Yet, although these videos may feature child-friendly characters and earnestly talk about colours, shapes or numbers under the pretence of education, there’s virtually no solid scientific evidence to show that they make a positive difference. However, studies show that constantly watching TV or playing with an iPhone or iPad will have negative effect on their study including attention span, language development and aggressive behaviour.

Passively absorbing this information is no substitute for direct human interaction, active play and constructive problem solving. Get your child a puzzle or a set of colourful blocks and take the time to sit down with them instead. Reading to them is also beneficial to all aspects of development.

Children over two years of age

Even over the age of two, experts recommend keeping television time to a relatively modest one to two hours a day. That’s plenty of time to watch a movie together as a family, but leaves more space for homework, reading and other forms of more creative play.

DR NANTHAKORN EU-AHSUNTHORNWATTANA is a Developmental and Behavioural Paediatrician atSamitivej Children’s Hospital, Sukhumvit. Call (02) 711 8000.

ความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับ “ออกัสซั่ม” จริงๆ แล้วไม่ได้เกี่ยวกับเขาเลยซะนิด!!

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/585134

โดย Cleo Thailand 13 มี.ค. 2559 16:01

เขาบอกว่า 3:1 คือสัดส่วนออกัสซั่มระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง ก็คือผู้หญิงเราจะออกัสซั่มน้อยกว่าผู้ชายถึงสามเท่านั่นเอง แล้วเขาก็กลับหาว่ามันเป็นเพราะเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน ไม่ก็บอกว่าเราใช้เวลาติดเครื่องนานเกินไปบ้างล่ะ

แต่วันนี้ล่ะ ที่เราจะขอโต้กลับบ้าง เพราะเรื่องนี้ ทริช่า โบโรวิคซ์ นักชีววิทยาโมเลกุล และผู้กำกับหนังอินดี้เรื่อง Science, Sex And The Ladies ที่ตีแผ่ออกัสซั่มของผู้หญิงและได้รางวัลมากมาย เธอขอฟันธงเลยว่า การออกัสซั่มของผู้หญิงน่ะ ไม่ได้เกิดจากผู้ชายเล้ยย

ต้องเข้าใจการออกัสซั่มจริงๆ กันก่อน

โบโรวิคซ์อธิบายว่า กระบวนการออกัสซั่มมันคือแบบนี้ “ขั้นแรกเลยคุณต้องถูกปลุกเร้าหรือเรียกว่า เทิร์นออนกันก่อน ซึ่งแต่ละคนจะต่างกันไป บางคนเทิร์นออนด้วยกลิ่น สัมผัส เสียง หรือสิ่งที่ตาเห็น เมื่อคุณถูกปลุกเร้าแล้ว ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นของร่างกายจะเหมือนกันทุกคน คือเลือดจะถูกส่งไปหล่อเลี้ยงอวัยวะเพศมากขึ้น ทำให้กล้ามเนื้อบริเวณนั้นหดเกร็ง เมื่อคลิตอริสถูกกระตุ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ออกัสซั่มจะเกิดเวลากล้ามเนื้อที่เกร็งตัวตรงกระดูกเชิงกรานคลายตัวอย่างกะทันหัน การเกร็งตัวจะเกิดขึ้นทุก 0.8 วินาที ประมาณ 3-12 ครั้งโดยประมาณ นี่ล่ะกระบวนการออกัสซั่ม”

นั่นแปลว่าช่องคลอดไม่เกี่ยวล่ะสิ

เรื่องของเรื่องคือช่องคลอดไม่ได้เป็นอวัยวะที่ให้ความสุขสมเรามากมายขนาดนั้น เท่าที่รู้และมีการทดลองมายังไม่เคยมีใครออกัสซั่มได้เพราะช่องคลอดนะ แล้วทำไมเราถึงเข้าใจว่าการที่เขาสอดใส่เจ้ามังกรของเขาเข้าถ้ำของเราคือการถึงออกัสซั่มที่เริดที่สุดล่ะ? เรื่องนี้ต้องโทษซิกมัน ฟรอยด์ นักจิตวิทยาตัวพ่อที่บอกไว้ว่าออกัสซั่มที่เกิดจากคลิตอริสนั้น “เกิดก่อนเวลาอันควร” หลังจากเป็นสาวแล้ว ผู้หญิงควรจะมีออกัสซั่มทางช่องคลอดต่างหาก แต่เอาเข้าจริงมีผู้หญิงจำนวนมากเลยนะที่ไม่สามารถถึงจุดสุดยอดได้จากการสอดใส่ทางช่องคลอด

เราไม่เถียงนะว่าตอนเขาเข้าถ้ำมันก็รู้สึกดีอยู่ โบโรวิคซ์บอกว่า “ผู้หญิงบางคนรู้สึกดีเวลาจีสปอตถูกกระตุ้น การกระตุ้นบริเวณผนังช่องคลอดส่วนล่างสามารถทำให้เกิดการปลุกเร้าทางอารมณ์ได้ค่ะ” ทฤษฎีล่าสุดบอกว่าส่วนด้านในของคลิตอริสถูก “บดขยี้” ในขณะที่เขาสอดใส่และดันเข้าออก ทำให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่าน แต่ที่เรารู้ๆ กันก็คือการกระตุ้นคลิตอริสด้วยมือนี่แหละทำให้ออกัสซั่มเจิดสุด โบโรวิคซ์บอกเพิ่มเติมว่า “มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณต้องเจอผู้ชายที่ใช่ หรืออวัยวะเพศของผู้ชายที่พอดีหรอกค่ะ เพราะช่องคลอดไม่ใช่อวัยวะที่ทำให้ผู้หญิงเกิดความรู้สึกสุขสมได้”

ที่มา – Cleo Thailand
www.cleothailand.com

ดนตรีและสมอง : ร้องเพลงห่วย….เกิดได้ยังไง? (ตอนที่ 3)

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/589769

โดย หมอดื้อ 13 มี.ค. 2559 05:01

บทนี้จะถกในประเด็นของ ‘หูทิพย์หรือหูอัจฉริยะ’ หรือ Absolute pitch ที่สามารถบอกจำแนกแยกแยะวิเคราะห์เสียงแม่นยำว่าเป็น ฟ้าประทานหรือผลักดันได้ และประเด็นของการที่มีปูมหลังทางวัฒนธรรม ทางเสียงดนตรีที่หลากหลาย จะมีผลต่อทักษะในการแยกแยะเสียงดนตรีที่ไม่คุ้นเคยหรือไม่

Absolute pitch หรือ Perfect pitch เป็นความสามารถพิเศษที่พบได้เฉพาะในคนบางกลุ่มเท่านั้น หลายๆการศึกษาก่อนหน้านี้รวมถึงบรรดาผู้เชี่ยวชาญในปัจจุบัน เชื่อว่าความสามารถพิเศษดังกล่าวถ่ายทอดทางพันธุกรรมและเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

อย่างไรก็ตาม มีคนตั้งสมมติฐานว่า การได้รับประสบการณ์เฉพาะบางชนิดอาจมีส่วนบ่งชี้หรือผลักดันให้เกิดการพัฒนาความสามารถที่เรียกว่า absolute pitch ได้ นอกจากนั้น Absolute pitch ยังน่าจะเชื่อมโยงกับความสามารถในการเรียนรู้ในด้านอื่นๆ เช่น ภาษา

ในการศึกษาแรกนั้น เป็นการศึกษาเพื่อตอบว่า Absolute pitch สามารถพัฒนาขึ้นได้จากการฝึกฝนด้านดนตรีหรือไม่ โดยทำการศึกษาคลื่นสมองชนิด Mismatch Negativity ที่เกิดจากการตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยเสียงเปียโน ไวโอลิน และ sine tone ทั้งในช่วงก่อนและหลังการฝึกซ้อมดนตรีในกลุ่มเด็กตัวอย่างที่ลงทะเบียนเรียนวิชาดนตรี

ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า มีการเพิ่มขึ้นของคลื่นสมองชนิด Mismatch Negativity อย่างมีนัยสำคัญในช่วงหลังการฝึกซ้อมดนตรีเมื่อเปรียบเทียบกับช่วงก่อนการฝึกซ้อมดนตรี

นอกจากนี้ การเล่นดนตรีจะมีความแม่นยำของตัวโน้ตมากขึ้นหลังจากการฝึกซ้อม ซึ่งความแม่นยำที่เพิ่มขึ้นนี้ยังสัมพันธ์กับคลื่นสมองชนิด MMN ที่เพิ่มขึ้นอีกด้วย และยังพบว่าเด็กในกลุ่มตัวอย่างบางคนซึ่งไม่มีความสามารถพิเศษด้าน Absolute pitch มาก่อนนั้นมีความสามารถในด้านดนตรีเทียบเท่ากับเด็กที่มีความสามารถพิเศษ Absolute pitch หลังจากได้รับการเรียนและฝึกซ้อม เป็นเครื่องแสดงว่าหูอัจฉริยะควรจะฝึกฝนได้

สำหรับการศึกษาที่สองนั้น เป็นการศึกษาในแง่ประสาทกายวิภาคเพื่อเปรียบเทียบปริมาณสายใยประสาท (fiber tracts) ในสมองของกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักดนตรีที่มีความสามารถพิเศษ absolute pitch นักดนตรีทั่วไป และคนทั่วไปที่ไม่ได้เป็นนักดนตรี

จากผลการศึกษา พบว่า ในกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักดนตรีที่มีความสามารถพิเศษ absolute pitch มีการเชื่อมโยงของ fiber tracts ในบริเวณของสมองส่วน temporoparietal ที่แน่นหนามากกว่าในกลุ่มตัวอย่างอื่นๆ นอกจากนี้ fiber tracts ที่หนาแน่นเช่นนี้สามารถพบได้เฉพาะในสมองซีกซ้าย (left hemisphere) เท่านั้น

ซึ่งข้อเท็จจริงดังกล่าวสอดคล้องไปในทางเดียวกันกับสมมติฐานที่ว่า absolute pitch นั้นเป็นกระบวนการพิเศษของสมองซีกซ้ายที่เกิดในบริเวณใกล้เคียงกับเปลือกสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการได้ยิน และอาจอนุมานเกี่ยวโยงไปถึงทักษะในการเรียน และใช้ภาษา

ยังมีงานวิจัยแสดงให้เห็นว่า กลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักดนตรีแม้ไม่ต้องมีหูทิพย์นั้น มีความสามารถในการเรียนรู้ด้านภาษาใหม่ๆได้ดีกว่ากลุ่มตัวอย่างที่เป็นคนทั่วไป เมื่อทำการศึกษาการทำงานของสมองด้วยเครื่อง fMRI พบว่าในกลุ่มตัวอย่างที่มีความสามารถในการเรียนรู้ด้านภาษาดีกว่านั้น มีการทำงานของสมองในส่วนที่เกี่ยวกับการได้ยิน หรือ auditory cortex มากกว่า ในขณะที่ในกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ผ่านเกณฑ์การทดสอบในการเรียนรู้ภาษาใหม่นั้นกลับพบว่ามีการทำงานของสมองส่วน frontal area มากกว่า

ความแตกต่างทางด้านวัฒนธรรมมีผลต่อศักยภาพทางสมองและการเรียนรู้ของผู้คนที่อยู่ภายใต้อิทธิพลที่แตกต่าง โดยคนที่มีพื้นเพหนึ่งมักจะมีแนวโน้มคุ้นชินกับภาษาหรือสำเนียงของดนตรีและภาษาของท้องถิ่นนั้นๆ ซึ่งข้อสันนิษฐานดังกล่าวสามารถพิสูจน์ได้จากแบบการวิจัยจำลองที่อาศัยดนตรีพื้นเมืองชนิดต่างๆในการทดสอบทักษะการแยกแยะเสียงดนตรีของผู้คนที่มีเชื้อชาติแตกต่างกัน นอกจากวัฒนธรรมทางดนตรีที่ต่างกันจะมีผลต่อการรับรู้ที่แตกต่างกันแล้ว

จากผลการศึกษาที่กล่าวมาข้างต้น เชื่อว่าสามารถนำมาปรับใช้เพื่อการพัฒนาโปรแกรมดนตรีบำบัดสำหรับการรักษาผู้ป่วยที่มีความผิดปกติทางระบบประสาทได้และในปัจจุบันก็เริ่มมีการนำดนตรีถึงแม้จะยังไม่ถึงกับเป็นโปรแกรมเจาะลึกถึงสมองเป็นส่วนๆ นำมาใช้มากขึ้น

อย่างน้อยความสุขของการได้รับฟัง การฝึกซ้อมเครื่องดนตรี ที่ไม่ใช่เอาเป็นเอาตาย เหมือนแผ่นเด๊ะๆ จะพัฒนาสมองซีกขวาในการเผชิญปัญหาเฉพาะหน้า ด้วยแบบแผนที่ไม่แหกคอกนักตามสมองซีกซ้าย เวลาด้นสด ดังในบท กำเนิดสมองซีกซ้ายและขวา.

หมอดื้อ

โรคเอส แอล อี (ตอนที่ 2) อาการของโรค

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/588899

โดย คณะแพทยศาสตร์ รพ.รามาธิบดี 11 มี.ค. 2559 05:30

เอสแอลอีเป็นโรคเกี่ยวกับความผิดปกติของระบบภูมิต้านทาน จึงมีอาการแสดงออกทางคลินิกได้หลากหลาย ขึ้นกับว่าภูมิต้านทานที่ผิดปกตินั้นไปต่อต้านหรือเป็นพิษต่อเนื้อเยื่อของอวัยวะส่วนใดของร่างกาย…

อาการของโรคอาจมีเพียงบางระบบหรือหลายระบบร่วมกัน แต่ละ ระบบอาจแสดงออกมาในเวลาเดียวกัน หรือเกิดขึ้นในช่วงต่อมาของการดำเนินโรค อาการมีระยะทุเลา ทรุดลง หรือกำเริบได้ตลอดเวลา บางคนมีอาการเพียงเล็กน้อย ขณะที่บางคนเป็นรุนแรงจนถึงแก่ชีวิต

อาการที่พบ

– อาการทั่วไป : มีไข้ อ่อนเพลีย เบื่ออาหาร น้ำหนักลด

– ผิวหนัง : มีผื่นเฉพาะโรค เป็นรูปผีเสื้อตั้งแต่สันจมูกไปสู่โหนกแก้ม ผื่นวงแดงตามใบหน้า หนังศีรษะ และใบหู แผลที่เพดานปากเป็นๆ หายๆ ส่วนอาการอื่นๆ คือ ผมร่วง ผื่นตามตัวและเท้าจากการแพ้ แสงแดด ปลายมือและปลายเท้าซีด

– ข้อ : จะมีอาการปวดข้อบริเวณข้อเข่า ข้อนิ้วมือ ข้อที่เหมือนกันทั้งสองข้าง คล้ายกับการอักเสบรูมาตอยด์ แต่จะต่างกันที่อาการของโรคเอส แอล อี ไม่มีการกัดกร่อนของข้อ

– กล้ามเนื้อ : อาจมีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรง

– ไต : มีไข่ขาวออกมาในปัสสาวะ พบเซลล์เม็ดเลือดแดงและเม็ดเลือดขาวในปัสสาวะ ปัสสาวะเป็นสีคล้ายน้ำล้างเนื้อ ถ้าอาการมากจะมีอาการเหมือนโรคไต คือ บวม ปัสสาวะน้อย ความดันโลหิตสูงจนถึง ขั้นไตวาย

– ปอด : เนื้อเยื่อหุ้มปอดอักเสบ หรือมีการติดเชื้อร่วมด้วย

– ระบบหายใจ : มีการอักเสบของเยื่อบุหัวใจ ทำให้เจ็บหน้าอก ใจสั่น เหนื่อยง่าย หัวใจเต้นผิดจังหวะ อาการกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบพบได้บ้างแต่น้อย

– ระบบประสาท : มีอาการคล้ายมีพยาธิสภาพที่สมอง คือ ชัก เพ้อเจ้อ เอะอะ โวยวาย คลุ้มคลั่งคล้ายโรคจิต

– โลหิต : มีอาการซีดจากการแตกของเม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาวต่ำลง เกล็ดเลือดต่ำ ทำให้ผู้ป่วยอ่อนเพลียและเหนื่อยง่าย

– ระบบทางเดินอาหาร : พบอาการปวดท้องได้บ่อย บางครั้งปวดท้อง จากตับอ่อนอักเสบ อาการที่พบได้บ้างแต่ไม่มาก คือ กลืนลำบาก ตับแข็ง

– ระบบอื่นๆ : อาจพบต่อมน้ำลายโต ต่อมน้ำเหลืองโต

แม้ว่าเอสแอลอีจะมีอาการได้มากมาย แต่ผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องมีอาการครบทุกระบบดังที่กล่าวมา ความรุนแรงที่พบในแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน

บางคนมีอาการเพียงเล็กน้อย เช่น มีผื่น มีไข้ บางคนอาจมีอาการปวดข้อ อย่างเดียว บางคนมีอาการหลายๆ อย่างรวมกัน

นายแพทย์กิตติ โตเต็มโชคชัยการ

คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี

เธอใส่ผ้าอนามัยแบบสอด ‘ชิ้นเดียว’ นานถึง 9 วัน และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น!!

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/585087

โดย Cleo Thailand 10 มี.ค. 2559 16:02

สิ่งที่คุณจะได้จากการอ่านเรื่องนี้คือ “เรื่องสุขภาพคือสิ่งที่เราไม่ควรมองข้ามอย่างยิ่ง” เพราะความขี้เกียจแค่นิดเดียวของเรา อาจจะนำมาสู่อันตรายถึงชีวิตได้เลยนะ!

เรื่องของ เอมิลี่ แพนเคิร์สท์ สาวนักศึกษาอายุ 20 ปีคนนี้มีอยู่ว่า เธอทิ้งผ้าอนามัยไว้ในช่องคลอดนานเกินไปถึง 9 วัน จนร่างกายติดเชื้อ อาการเริ่มแรกที่เอมิลี่รู้สึกคือท้องบวมขึ้นมานิดๆ และรู้สึกเป็นไข้แบบเป็นๆ หายๆ แต่เธอก็คิดว่าเพราะตัวเองเครียดกับการสอบ เลยไม่สบาย แต่ความจริงแล้ว โรคที่กำลังจู่โจมร่างกายของเธอคือ Toxic Shock Syndrome (TSS) หรืออาการท็อกสิกช็อก ซึ่งเกิดจากสารพิษของแบคทีเรีย และภายในสองสามวันให้หลัง เอมิลี่ก็เป็นลม พูดไม่รู้เรื่อง และผิวก็เริ่มซีดลง

“ฉันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไม่สบายตัว และบางทีก็มึนหัวด้วย แต่พอไปหาหมอ หมอก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ” เอมิลี่บอกในสัมภาษณ์กับ Mirror

เธอกลับบ้านมาในวันนั้น และนึกขึ้นได้ว่าอะไรที่ทำให้ร่างกายของเธอผิดปกติ… “ฉันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้เปลี่ยนผ้าอนามัยมานานแล้ว และเมื่อดึงมันออกมา ทั้งชิ้นเปลี่ยนกลายเป็นสีดำ ถ้าไม่มีเชือก ฉันคงไม่รู้ว่ามันคือผ้าอนามัย!” เธอโยนมันทิ้ง รู้สึกคลื่นไส้ อยากอาเจียน และสิ่งที่เธอรู้ต่อมาคือถูกแอดมิทอยู่ในห้อง ICU แล้ว หมอบอกเธอว่าที่เธอไม่สบายเพราะติดเชื้อในกระแสเลือด ผลของอาการ TSS ซึ่งเกิดจากแบคทีเรียที่ฟอร์มตัวบนผ้าอนามัยในช่องคลอดของเอมิลี่

โชคดีมากๆ ที่เธอถูกส่งถึงมือหมอทันเวลา เพราะโรคนี้อันตรายถึงขั้นทำให้เธอเสียชีวิตได้ แต่หลังจากการรักษา ร่างกายของเอมิลี่ก็ยังอ่อนแออยู่ ทำให้เธอยังเดินนานๆ ไม่ได้ และต้องดรอปเรียนหนึ่งเทอม “ฉันหวังว่าเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนใส่ใจสุขภาพตัวเองมากขึ้น อย่าคิดว่ามันคือเรื่องเล่น เพราะคุณไม่รู้เลยว่าความตายจะมาถึงตัวเองเมื่อไหร่” เอมิลี่บอก

เพราะฉะนั้น หมั่นเปลี่ยนผ้าอนามัยบ่อยๆ ล้างมือก่อนและหลังเข้าห้องน้ำทุกครั้ง และพยายามอย่าเก็บผ้าอนามัยไว้ในห้องน้ำ ย้ายมาไว้ในห้องนอนจะดีกว่าจ้าาาา #ด้วยความห่วงใยจากคลีโอ

ที่มา – Cleo Thailand
www.cleothailand.com

5 จุดสัมผัสใหม่ๆ เร้าใจกว่าที่คิด!

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/585077

โดย FHM 9 มี.ค. 2559 16:01

เปิดมิติใหม่แห่งการสัมผัส จากสุดยอดตำราเกมรักระดับตำนาน โดยผู้เชี่ยวชาญกล่าวไว้ให้คนรุ่นหลังศึกษา นับว่าเป็นของฝากจากบรรพบุรุษสุดยอดชายชาตรี!!

ไหปลาร้า 
ตามตำรากล่าวว่า ผู้หญิงที่มีไหปลาร้าสวยๆ ก็ทำให้ดูเซ็กซี่ได้ ดังนั้นผู้ชายจึงควรแสดงความชื่นชมด้วยการสัมผัสและจูบบริเวณนั้น แสดงความใส่ใจกับอวัยวะส่วนนี้ในขณะที่เธอยังสวมเสื้อผ้าเต็มยศ แล้วปลดกระดุมเสื้อของเธอแค่แง้มให้เห็นไหปลาร้าเท่านั้นพอ แล้วค่อยย้อนกลับมาทีหลังเมื่อเปลื้องผ้าจนหมดแล้ว!

ต้นคอด้านหลัง 
เมื่อนวดคลึงลงมาถึงต้นคอด้านหลังปั๊บก็พรมจูบเบาๆ ตรงนี้ทันที ในญี่ปุ่นยุคโบราณ ถือว่าต้นคอด้านหลังของผู้หญิงถือเป็นเป็นจุดที่ดึงดูดใจผู้ชายมาก จึงเป็นหนึ่งในไม่กี่จุดในร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าปิดบัง ในปัจจุบันไม่ค่อยมีใครสนใจว่าต้นคอด้านหลังเป็นจุดที่สร้างความสุขได้ ดังนั้นอย่าประเมินพลังของรสสัมผัสและจูบแผ่วเบาจากขมับถึงหัวไหล่ไว้ต่ำเกินไป ชายเหนือชายน้อยคนจะรู้!!

ข้อพับหลังเข่า  
ตรงนี้เป็นอีกจุดที่ผู้ชายไม่คิดว่าจะกระตุ้นอารมณ์ของผู้หญิงได้ ซึ่งความจริงแล้วตรงนี้ไวต่อความรู้สึกมาก การลูบเบาๆ ตรงข้อพับหลังเข่าที่แอบอยู่ใต้ชายกระโปรง จะทำให้เธอร้อนรุ่มพร้อมเปิดศึกอย่างเต็มที่

ต้นขาด้านใน 
การสัมผัสต้นขาด้านในโดยไม่เรื่อยเปื่อยก่อนไปถึงปากอ่าว เป็นการกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกตื่นเต้นเพราะให้ความรู้สึกได้ลุ้นด้วยกันทั้งสองฝ่าย อุปกรณ์ที่เวิร์กคือมือและริมฝีปาก บรรจงจูบและสัมผัสบริเวณต้นขาด้านใน พอเข้าไปใกล้ปากอ่าว ก็จงรีบถอยออกมาอย่าเพิ่งเอาจริงเอาจังนัก วิธีนี้รับรองเร้าอารมณ์มากๆ

ฝ่ามือ 
มนุษย์มักใช้มือทั้งสองเป็นอุปกรณ์สร้างความพอใจให้คู่ขา แต่ไม่ค่อยมองว่ามือก็สามารถถูกกระตุ้นให้อารมณ์ระอุขึ้นมาได้เช่นกัน ฝ่ามือของผู้หญิงเป็นจุดที่สามารถกิ๊กกั๊กด้วยได้โดยคนรอบข้างไม่รู้สึกอึดอัด การใช้มือของหนุ่มๆ โดยเอานิ้วเขี่ยเบาๆ บนฝ่ามือจะทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านและยังช่วยให้คุณดูเป็นคนสนใจในรายละเอียด และใส่ใจคนรักข้างกายอย่างไม่น่าเชื่อ!

ที่มา – FHM Thailand
www.fhm.in.th

คุณต้องรู้บ้างว่าเธอชอบอะไร (เมื่ออยู่บนเตียง)

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/585074

โดย Playboy Thailand 8 มี.ค. 2559 16:02

Sex เป็นเรื่องของคนสองคน แต่บางครั้งผู้ชายอย่างเราๆ ท่านๆ มักจะชอบคิดแบบเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ประมาณชอบให้คนเอาอกเอาใจเรื่องบนเตียง ทั้งที่บางครั้งคุณต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา ถ้าอยากที่จะเป็นนักรักที่ดี

จูบสิ…จูบ

เชื่อเถอะว่าสาวๆ ส่วนใหญ่ชอบการจูบปากอย่างอ่อนโยน เพราะมันคือการแสดงความรักอย่างหนึ่ง เพราะฉะนั้นให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากๆ

จินตนาการสำคัญมาก

เป็นนักจินตนาการเข้าไว้ “การจินตนาการ” รวมความหมายได้ตั้งแต่การใช้นิ้วลากเป็นตัวอักษรบนแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของเจ้าหล่อน ราดน้ำผึ้งบนตัวหล่อนแล้วเลียออก หรืออะไรก็ตามที่หยิบฉวยได้ด้วยมือ เช่น ผลไม้ น้ำแข็ง ผ้าพันคอ การอาบน้ำหรือแช่ในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่หอม ยกเว้น “น้ำตาเทียนร้อนๆ” อาจเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาเป็นรายๆ ไป

อย่าปฏิเสธการทำออรัลเซ็กซ์กับเธอ : แม้ว่าบางครั้งสาวๆ อาจจะเหนียมอายกับเรื่องตรงนี้ แต่เชื่อเถอะว่าเธอชอบแน่ๆ และคุณอย่าปฏิเสธที่จะทำให้เธอ

ลงมือได้แต่อย่างรุนแรง

น่าจะเรียกว่าการหยอกนิดหน่อย เช่น ขบหรือกัด รวมถึงการหวดก้นเบาๆ แต่อย่ารุนแรงจนกลายเป็นการทำร้ายร่างกาย และกลายเป็นประสบการณ์ที่ไม่ดี

สังเกตอย่าถามมาก

อย่าถามว่าเธอไปถึงแล้วใช่ไหม คำถามนี้มีความหมายเทียบเท่ากับที่เธอถามคุณว่า “อยู่ข้างในแล้วใช่ไหมคะ” ปกติแล้วผู้ชายจะรู้ถ้าผู้หญิงไปถึง ผู้หญิงส่วนใหญ่มักส่งเสียง แต่ถ้าไม่ทราบจริงๆ ก็อย่าถาม ณ ขณะนั้น ให้นำเรื่องนี้มาถามภายหลัง ทำให้เหมือนเรื่องปกติที่สามี-ภรรยาพูดคุยกัน

โกนหนวดให้เรียบร้อย

ผู้ชายมักลืมเสมอๆ เหนือริมฝีปากและบริเวณคางของตัวเอง เต็มไปด้วยสิ่งที่คล้าย ขนเม่น และผู้ชายมักใช้ร่างกายส่วนนี้ซุกไซ้อยู่กับใบหน้า และทรวงอกของอีกฝ่าย ในยามที่เธอเอียงศีรษะไปซ้ายทีขวาที นั่นไม่ใช่ด้วยรู้สึกเสน่หา แต่เพราะพยายามหลีกเลี่ยงขนเม่นเหล่านั้นมากกว่า หรือมากไปกว่านี้บางคนคิดว่า ขนของคุณอาจจะช่วยกระตุ้น ความรู้สึกให้ได้ แต่นั่นคงจริงสำหรับขนที่นุ่มมากกว่าขนที่สั้นแข็งราวกับหนาม

มิหนำซ้ำมันอาจจะสร้างรอยแดงไว้เป็นที่ระลึกตามซอกคอหรือหน้าอกไว้ให้เพื่อนๆ ของเธอแซวได้

ที่มา – Playboy Thailand
www.playboy.co.th
www.facebook.com/playboythailand

ดนตรีและสมอง : ร้องเพลงห่วย….เกิดได้ยังไง? (ตอนที่ 2)

Posted on April 14, 2016 by SoClaimon

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

http://www.thairath.co.th/content/586491

โดย หมอดื้อ 6 มี.ค. 2559 05:01

ผลของดนตรีต่อการพัฒนาศักยภาพทางสมองของเด็ก (Domain–specific and domain–general effects of musical experience in young children)

ปัจจุบันเป็นที่ประจักษ์กันดีถึงผลจากประสบการณ์ด้านดนตรี ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบของบทเรียนวิชาดนตรีหรือการฟังดนตรีทั่วไปในชีวิตประจำวัน ว่าไม่ได้มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพเฉพาะด้านดนตรีอย่างเดียว ยังรวมถึงการพัฒนาในการเรียนรู้ในด้านอื่นๆ

ซึ่งสามารถวัดได้จากคะแนนการทดสอบไอคิว (IQ test) ที่สูงขึ้นในกลุ่มเด็กโตและผู้ใหญ่

ผลของดนตรีต่อการพัฒนาศักยภาพทางสมองในกลุ่มเด็กเล็กและเด็กก่อนวัยเรียน ทั้งในกรณีที่ได้รับประสบการณ์ด้านดนตรีผ่านทางรูปแบบของบทเรียนวิชาดนตรีและการฟังดนตรีทั่วไปในชีวิตประจำวัน พบว่าเด็กเล็กเหล่านี้มีความสามารถในการแยกแยะโครงสร้างของระดับเสียงมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง

โดยเด็กเล็กในกลุ่มที่มีอายุอยู่ในขวบปีแรก สามารถแยกแยะเสียงพ้องและเสียงไม่พ้อง (consonance and dissonance) ได้ ในขณะที่เด็กเล็กในกลุ่มก่อนวัยเรียนสามารถ แยกเสียงตามโน้ตดนตรีได้อย่างถูกต้อง นอกจากนี้ ยังพบว่าเด็กเล็กที่อายุต่ำกว่า 6 ปี ยังไม่มีความสามารถในการรับรู้ความกลมกลืน ของเสียงประสาน (sensitivity to harmonic structure) ไม่ว่าจะเด็กจะเคยได้รับประสบการณ์ดนตรีในรูปแบบใดมาก่อนก็ตาม

กรณีหลังนี้เอง นำมาสู่คำถามในการวิจัยต่อมา กล่าวคือ การพิสูจน์ว่าความสามารถในการรับรู้ความกลมกลืนของเสียงประสาน สามารถจะพัฒนาขึ้นในเด็กเล็กอายุต่ำกว่า 6 ขวบ โดยผ่านทางประสบการณ์ด้านดนตรีในรูปของบทเรียนดนตรีพิเศษได้หรือไม่

ในการศึกษาต่อยอดนี้ กลุ่มผู้วิจัยได้ทำการเปรียบเทียบความสามารถในการรับรู้ความกลมกลืนของเสียงประสานระหว่างกลุ่มตัวอย่างที่เป็นเด็กอายุ 3-5 ขวบที่ได้รับประสบการณ์ด้านดนตรีผ่านทางบทเรียนดนตรีพิเศษ และกลุ่มที่ไม่ได้รับบทเรียนดนตรีดังกล่าว

ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า กลุ่มตัวอย่างที่ได้รับประสบการณ์ด้านดนตรีผ่านทางบทเรียนดนตรีพิเศษมีความสามารถในการรับรู้ความกลมกลืนของเสียงประสานเหนือกว่าเด็กในอีกกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญ

ดังนั้นทางกลุ่มจึงสรุปว่า ความสามารถในการรับรู้ความกลมกลืนของเสียงประสาน สามารถพัฒนาได้ในเด็กเล็กโดยผ่านบทเรียนดนตรีพิเศษ นอกจากนี้ยังได้มีการติดตามศักยภาพของเด็กเล็กเหล่านี้เมื่อได้รับประสบการณ์ดนตรีต่างๆเพิ่มขึ้นผล ของการติดตามดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า ดนตรียังส่งผลต่อการพัฒนาศักยภาพของเด็กในการรับรู้ด้านอื่นๆ อีกด้วย

การเพิ่มศักยภาพของสมองระหว่างการเล่นดนตรีและการฟังดนตรี ในการฝึกซ้อมดนตรีนั้น จำเป็นต้องอาศัยการทำงานที่ประสานกันระหว่างสมองส่วนที่ทำหน้าที่เฉพาะขั้นสูงและสมองส่วนที่ทำหน้าที่พื้นฐานในการได้ยินและการเคลื่อนไหว

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันยังไม่ทราบแน่ชัดว่า ในระหว่างการฝึกซ้อมดนตรีและการฟังดนตรีซึ่งเกิดร่วมไปพร้อมๆกันนั้น ก่อให้เกิดปฏิสัมพันธ์แบบใดในสมองส่วนต่างๆที่เกี่ยวข้อง

ในการศึกษาก่อนหน้านี้พบว่า การฝึกฟังดนตรีเพื่อแยกแยะเสียงต่างๆ (simple training in listening discrimination) ช่วยเพิ่มศักยภาพในการทำงานของสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับการได้ยิน ซึ่งแสดงให้เห็นได้จากการพบสัญญาณคลื่นไฟฟ้าสมองชนิดที่เรียกว่า “Mismatch Negativity Response (MMN)” จากการตรวจด้วย เครื่องมือ magnetoence phalography (MEG)

คำถามต่อมาคือ ผลของการ เรียนรู้ซึ่งอาศัยบริเวณที่แตกต่างกันของสมอง ก่อให้เกิดปฏิสัมพันธ์อย่างไรในสมอง และปฏิสัมพันธ์นี้มีผลต่อการจัดระเบียบและพัฒนาศักยภาพการทำงานของสมอง ส่วนที่เกี่ยวข้องหรือไม่ อย่างไร

ในการตรวจวัดเพื่อเปรียบ เทียบการทำงานของสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับความจำซึ่งสัมพันธ์กับการได้ยิน (auditory memory) ในกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ใช่นักดนตรี ในขณะที่กำลังทำการฝึกซ้อมดนตรีเทียบกับการฝึกฟังดนตรีเพื่อแยกแยะเสียง

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า การฝึกซ้อมดนตรีนั้นสามารถกระตุ้นให้เกิดปฏิสัมพันธ์ภายในสมองซึ่งเอื้อให้เกิดการจัดระเบียบและพัฒนาศักยภาพการทำงานของสมองส่วนที่เกี่ยวข้อง มากกว่ากลุ่มที่มีการฝึกฟังดนตรีเพื่อแยกแยะเสียงอย่างมีนัยสำคัญ.
หมอดื้อ