เตรียมร่างกายไว้ให้พร้อมแล้วไปเดินเรียกเหงื่อที่ “ถ้ำภูผาเพชร” จ.สตูล ถ้ำหินปูนขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทยที่มีความสวยงาม มีเส้นทางเดินภายในถ้ำสะดวก และอากาศถ่ายเทสบาย ดังนั้นความเหนื่อยจึงไม่ได้อยู่ในถ้ำแต่เป็นการเดินขึ้นถ้ำที่ต้องขึ้นบันไดไต่เขาชันมากกว่า 300 ขั้น ซึ่งแม้ว่าจะอยู่ใต้ร่มเงา แต่ป่าเขตร้อนของภาคใต้ก็ไม่ปรานี โดยใช้เวลาเดินขึ้นประมาณ 20 นาที จากนั้นจะใช้เวลาภายในถ้ำนานเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับความหลงใหลของแต่ละคน

ถ้ำแห่งนี้มีลักษณะทางธรณีวิทยาเป็นถ้ำหินปูนสีเทาขาว ประกอบด้วยโถงถ้ำขนาดน้อยใหญ่ไม่ต่ำกว่า 20 ห้อง มีเนื้อที่รวมโดยประมาณ 50 ไร่ มีหินงอก หินย้อย เสาหินย้อย ม่านหินย้อย สะพานหิน หินงอกลักษณะไข่ดาว ทั้งยังมีหินเป็นหรือหินปูนที่ยังมีการเจริญเติบโตอยู่ด้วย

นอกจากนี้ ยังมีการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดี เช่น โครงกระดูกมนุษย์และเศษภาชนะเครื่องปั้นดินเผาซึ่งถูกสารละลายแคลเซียมคาร์บอเนตเคลือบติดอยู่ บ่งบอกว่าเคยเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และตามผนังถ้ำบางบริเวณยังพบซากแบคทีเรียโบราณ (สโตรมาโตไลท์) และหมึกทะเลโบราณ (นอติลอยด์) ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ว่าหินปูนบริเวณถ้ำภูผาเพชรมีอายุอยู่ในยุคออร์โดวิเชียนหรือเมื่อประมาณ 450 ล้านปีมาแล้ว

เมื่อขึ้นบันไดไปถึงปากถ้ำจะเห็นเป็นโพรงขนาดใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ประตู เพราะทางเข้ากลับเป็นช่องแคบๆ ที่ต้องก้มตัวมุดเข้าไป และเมื่อเดินทะลุเข้าไปแล้วระวังจะผงะ เพราะจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ความอลังการของถ้ำจะปรากฏขึ้นเต็มสองตา

เส้นทางเดินภายในถ้ำเป็นทางไม้ ช่วงที่ไล่ระดับความสูง-ต่ำจะสร้างเป็นบันได โดยมีไฟให้ความสว่างเป็นระยะซึ่งแสงไฟจะสว่างขึ้นเฉพาะตอนที่มีคนเดินผ่าน และค้างอยู่แบบนั้นประมาณ 5 นาที ถ้าไม่มีการเคลื่อนไหวไฟนำทางจะดับตัวเองเพื่อรักษาความชื้นในถ้ำและลดผลกระทบต่อสภาพของหินงอกหินย้อยให้มากที่สุด

โถงหินงอกหินย้อยที่เป็นไฮไลต์ต้องไปชมห้องภูผาเพชร เนื่องจากหินงอกหินย้อยภายในห้องนี้มีขนาดใหญ่และเปล่งประกาย เวลาส่องไฟฉายไปยังพื้นผิวจะเห็นหินส่องประกายแวววับเสมือนเพชรเม็ดงาม อีกห้องที่แวววาวไม่แพ้กัน คือ ห้องม่านเพชร มีลักษณะเป็นผ้าม่านทับซ้อนกันและส่องประกายเล่นไฟสวยงาม ห้องปะการังที่มีหินงอกหินย้อยคล้ายประการังในทะเล ห้องพญานาคที่มีหินงอกคล้ายงูตัวใหญ่ เสาค้ำสุริยันมีลักษณะเป็นแท่งหินขนาดใหญ่ 2 แท่งตั้งค้ำเพดาน โดมศิลาเพชรมีลักษณะเป็นหินงอกสีส้มที่ใครหลายคนเรียกว่า หัวใจถ้ำ และจุดลึกสุดของถ้ำเป็นไฮไลต์สุดท้ายชื่อว่า ลานแสงมรกต ชื่อนี้ได้มาจากแสงสีเขียวมรกตที่จะส่องสว่างขึ้นในโถงถ้ำ โดยจะเกิดเมื่ออยู่ในเวลาที่เหมาะสมช่วงเดือน พ.ค.-มิ.ย. เวลาประมาณบ่ายแก่ๆ ที่จะมีแสงลอดเข้ามาทางปล่องถ้ำและกระทบกับตะไคร่น้ำบนหินทำให้เกิดเป็นแสงสีเขียวมรกตสมชื่อ

นอกจากความงดงามของหินงอกหินย้อย อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ถ้ำแห่งนี้ดูมีเสน่ห์ขึ้น คือ บันไดทางเดินและตะเกียงเจ้าพายุ (ที่ใช้หลอดไฟแทน) ซึ่งจัดรูปแบบได้ไม่เกะกะสายตา และยังให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังอินเดียนาโจนส์ อย่างกับกำลังสวมบทนักสำรวจโลกใต้พิภพที่ยังไม่มีใครค้นพบ

การค้นพบถ้ำภูผาเพชรเกิดขึ้นเมื่อนักโบราณคดีของสำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่ 10 จ.สงขลา ได้เข้าไปสำรวจบริเวณถ้ำตามคำบอกเล่าของพระธุดงด์นามว่า หลวงตาแผลง ที่ได้ค้นพบถ้ำแห่งนี้ขณะธุดงด์กลางป่า หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ได้มีการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งชุมชนโดยรอบก็ได้ผลประโยชน์จากการท่องเที่ยวดังกล่าว เพราะสามารถทำหน้าที่เป็นไกด์ท้องถิ่น และให้บริการเช่าไฟฉาย ซึ่งนักท่องเที่ยวควรเช่าไว้ติดตัว

ช่วงเวลาของการท่องเที่ยวสามารถมาได้ตลอดปี แม้ในหน้าร้อนที่อุณหภูมิภายนอกเดือดจัด เมื่อเดินเข้าถ้ำจะรู้สึกสบายเพราะตัวถ้ำคุณสมบัติที่สามารถรักษาอุณหภูมิไว้ให้เย็นได้ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินชมภายในถ้ำนั้นต้องระวังไม่ให้ร่างกายสัมผัสกับหิน เพราะถ้ำแห่งนี้ยังมีชีวิตหรือมีลักษณะถ้ำเป็น การสัมผัสจากมนุษย์สามารถทำลายการเติบโตของหินปูนได้เพียงเสี้ยววินาที

ส่วนการเตรียมตัวของนักท่องเที่ยวนอกจากจะต้องเตรียมตัวเดินขึ้นเขาที่เหนื่อยเอาเรื่องแล้ว ยังต้องเตรียมน้ำดื่มใส่กระติกเข้าไป เพราะโถงถ้ำค่อนข้างใหญ่ หากต้องการเดินแบบไม่เร่งรีบ ต้องไม่หิว ไม่กระหายน้ำ โดยเส้นทางจะเป็นวงกลม จากจุดเริ่มต้นจะมาบรรจบที่ช่องประตูบานเดิมอีกครั้ง

ถ้ำภูผาเพชรถือเป็นหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวภายในอุทยานธรณีโลกสตูล (Satun Geopark) ซึ่งครอบคลุม 4 อำเภอของสตูล ได้แก่ ทุ่งหว้า มะนัง ละงู และอำเภอเมือง โดยถ้ำแห่งนี้อยู่ในหมวดหมู่แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและผจญภัย (Satun Karst Zone) นอกจากถ้ำภูผาเพชรแล้ว ยังมีถ้ำเลสเตโกดอน ถ้ำเจ็ดคต สุสานหิน น้ำตก และธารน้ำล่องแก่ง รอให้นักท่องเที่ยวไปท้าทายกระตุ้นต่อมอะดรีนาลิน

โทคุชิม่า ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของภูมิภาคชิโกคุ มีสะพาน Akashi Kaikyo และสะพาน Naruto เชื่อมระหว่างเกาะหลักฮอนชู การเดินทางจึงค่อนข้างสะดวก สามารถนั่งรถบัสจากโอซากา ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง หรือนั่งรถไฟ Limited express จากโอคายาม่ามาที่ตัวเมืองโทคุชิม่าได้เช่นกัน หรือนั่งเครื่องบินภายในประเทศมาลงที่สนามบิน Tokushima Awaodori ก็สะดวกดี ภายในจังหวัดแบ่งออกเป็น 3 โซน ได้แก่ โซนตะวันออกซึ่งเป็นเมืองหลัก มีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ เช่น น้ำวนนารุโตะ และพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โซนตะวันตกเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ อย่างหุบเขาอิยะ มีสะพานเถาวัลย์ หุบเขาโอโบเคะ ส่วนตอนใต้ มีทั้งน้ำตก และกระเช้า Tairyuji ซึ่งเป็นกระเช้าที่ยาวที่สุดในญี่ปุ่นฝั่งตะวันตก ทั้งยังเป็นแหล่งเล่นเซิร์ฟบอร์ดอีกด้วย

เช้านี้เรากำลังเดินทางไปยังหนึ่งในสถานที่ไฮไลต์ของจังหวัดนี้ “หุบเขาโอโบเคะ” เป็นเวลากว่า 200 ล้านปีที่แม่น้ำโยชิโนะค่อยๆ กัดเซาะหุบเขาแห่งนี้ แยกเป็น 2 ฝั่ง โดยแต่ละฝั่งเรียกว่า Oboke และ Koboke เนื่องจากในอดีตทางเดินริมหน้าผาสองข้าง เดินทางลำบากและอันตราย หน้าผาฝั่งหนึ่งเป็นทางเดินกว้างหน่อยจึงเรียกว่า Oboke อีกฝั่งเป็นทางเดินเล็กกว่าจึงเรียก Koboke แต่มักจะเรียกบริเวณนี้รวมๆ ว่าหุบเขาโอโบเคะ

นั่งรถลัดเลาะผ่านเขามาเรื่อยๆ จนมาถึงหุบเขาตอนกลางของลุ่มแม่น้ำโยชิโนะ จุดบริการสำหรับล่องเรือเที่ยวชมหุบเขาโอโบเคะเป็นอาคารตั้งอยู่ริมหน้าผา ชั้นแรกมีร้านขายของฝาก ด้านบนมีห้องอาหารขนาดใหญ่ สามารถรองรับนักท่องเที่ยวจำนวนมากได้ ส่วนชั้นล่างจะเป็นห้องน้ำ และเป็นทางสำหรับนำไปจุดขึ้นเรือ มีเจ้าหน้าที่ถือธงชาติเตรียมต้อนรับอย่างอบอุ่นอยู่หน้าทางเข้าด้วย พอลงมายังชั้นล่างพวกเราก็เริ่มสัมผัสได้ถึงลมหนาว จึงพากันกลับขึ้นรถไปหยิบเสื้อคลุม เพราะเกรงว่าตอนล่องเรือจะหนาวจนตัวสั่น ทางเดินจากตัวอาคารเป็นทางลาดเดินลงมาเรื่อยๆ ยังจุดขึ้นเรือ ระหว่างทางก็เริ่มเห็นวิวหุบเขาที่ลอดผ่านเสาต้นใหญ่ของอาคาร ทางเดินใกล้ๆ บริเวณจุดขึ้นเรือต้องเดินอย่างระมัดระวังหน่อย เพราะเป็นทางเดินริมหน้าผาและไม่มีรั้วกั้น เวลานี้ยังถือเป็นเวลาที่ค่อนข้างเช้าอยู่ จึงยังไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวสักเท่าไร บรรยากาศเลยค่อนข้างเงียบสงบ และไม่ต้องรอคิวเรือนาน

คอร์สล่องเรือใช้เวลาประมาณ 30 นาที ใส่เสื้อชูชีพให้ถูกต้องแล้วจับจองที่นั่ง มีไกด์คอยบรรยายแต่ละจุดที่เรือแล่นผ่าน ทางยาวของแม่น้ำที่ไหลทอดยาวกว่า 8 กิโลเมตร ส่วนล่างเป็นหน้าผาหินที่ถูกแม่น้ำโยชิโนะกัดเซาะหินให้มีลักษณะเป็นรูปลักษณ์ต่างๆ ไกด์คอยอธิบายว่าหินจุดไหนเรียกว่าอะไร แม่น้ำสีเขียวใสมากเห็นถึงขนาดปลากำลังว่าย พอมองขึ้นไปก็จะเห็นเป็นริมหน้าผาสูงตระหง่านขนาบสองข้างทาง ยิ่งตอนใบไม้เปลี่ยนสี หุบเขานี้จะเปลี่ยนโฉมตัวเองผลัดใบแข่งกันอวดสีสันส้มแดง โดยมีแม่น้ำโยชิโนะสีเขียวมรกตเป็นทางยาวตลอดหุบเขา นับเป็นภาพวิวทิวทัศน์ที่สวยงามมาก เสียดายที่ทริปนี้เดินช่วงกลางเดือน ต.ค. ถ้าได้มาประมาณสิ้นเดือนหรือต้นเดือน พ.ย. คงได้ชมวิวใบไม้เปลี่ยนสีเป็นแน่

ไม่ใช่แค่ฤดูใบไม้เปลี่ยนสีเท่านั้นที่ควรค่าแก่การมาเที่ยว หุบเขาโอโบเคะสามารถเที่ยวได้ทุกฤดู ถ้าเป็นช่วงซากุระก็จะเห็นวิวซากุระบานเต็มไปหมด หากเป็นฤดูหนาว หุบเขาก็จะปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน เป็นวิวที่สวยงามทุกฤดูกาล เมื่อกลับมายังจุดขึ้นเรือปรากฏว่าคิวคนรอขึ้นเรือเยอะมาก มีทั้งเหล่านักเรียนมาทัศนศึกษาและทัวร์มาลง ฉะนั้น ถ้าจะมาเที่ยวก็ควรมาตั้งแต่เก้าโมงซึ่งเป็นเวลาเปิดทำการ ถ้ามาสายสักสิบโมงกว่าได้เจอคนเยอะแน่ พอเที่ยวชมหุบเขาเสร็จ ก็มาเดินเล่นซื้อของฝากท้องถิ่นได้ มีทั้งเส้นราเมน ขนม เครื่องเคียง แต่ที่น่าสนใจคือ ไอศกรีมมันเทศ มีทั้งแบบประกบแป้งและแบบโคน บอกเลยว่ารสชาติเยี่ยม อร่อย ไม่หวานไป รสชาติกำลังดี แถมยังมีเนื้อมันเทศจริงๆ เพิ่มมิติความอร่อยยิ่งขึ้นด้วย

ในระหว่างที่เอร็ดอร่อยกับไอศกรีมก็เดินดูของไปพลาง เจ้าหน้าที่ของร้านก็เดินมาแจกน้ำส้มยูซุผสมน้ำผึ้งให้พวกเราด้วย ปกติเครื่องดื่มจำพวกน้ำผึ้งมะนาวที่เป็นขวด เท่าที่ได้ลองชิมมา จะมีรสสัมผัสโดดๆ เคยเจอบางยี่ห้อดื่มแล้วแสบคอหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก แต่ขวดนี้ชิมแล้วสัมผัสนุ่มละมุนคอ เป็นเครื่องดื่มท้องถิ่นที่อร่อยดีเหมือนกัน ตรงจุดขายตั๋วล่องเรือจะมีบอร์ดต้อนรับ มีสติ๊กเกอร์ธงชาติแต่ละประเทศติดอยู่บนบอร์ด เวลานักท่องเที่ยวชาติไหนมาเยี่ยมเยือนที่นี่ ก็จะนำสติ๊กเกอร์ไปติดที่ประเทศของตัวเอง ไต้หวันนี่คนมาเที่ยวเป็นอันดับหนึ่งตีคู่มากับประเทศจีน ส่วนพี่ไทยนั้นว่างเปล่า ใช่ค่ะว่างเปล่า ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่หุบเขาโอโบเคะแห่งนี้จะไม่เคยมีคนไทยมาเที่ยวเลย น่าจะมาแล้วแต่ไม่ได้ติดสติ๊กเกอร์แสดงตนมากกว่า เราสองสาวตัวแทนจากไทยเลยขอแปะสติ๊กเกอร์บอกหน่อยว่าคนไทยก็มาแล้วนะ และต่อจากนี้ก็น่าจะมีคนไทยมาเที่ยวที่นี่มากขึ้นด้วย

อาหารกลางวันมื้อนี้ทานที่โรงแรมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดบริการล่องเรือมากนัก โรงแรม Shin Iya onsen เป็นโรงแรมอาคารขนาดเล็กเพียง 4 ชั้นเท่านั้น ภายในมีห้องอาหาร 3 ห้อง ส่วนห้องนี้เป็นห้องอาหารตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่น เป็นที่นั่งหลุมหย่อนขาได้ แต่ละโต๊ะจะมีทรายสำหรับก่อไฟอุ่นอาหาร มื้อนี้เป็นอาหารท้องถิ่นแถบหุบเขา Iya เช่น Iya soba โซบะทำมาจากบัควีทที่ปลูกในหุบเขาอิยะ เสิร์ฟด้วยซุป Soba-gome zosui เหมือนซุปธัญพืชใส่ไก่และเห็ด ตรงกองทรายเขาก็เสิร์ฟเป็นปลา Ayu ย่างเสียบไม้แบบท้องถิ่น และมีบุกกับเต้าหู้เสียบไม้ที่ทาซอสมิโสะปักสุมอยู่บนทราย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเข้าแคมป์เดินป่า

เนื่องจากชื่อของโรงแรมก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าเป็นโรงแรมออนเซน จะมาแค่ทานข้าวอย่างเดียวก็กระไรอยู่ เจ้าหน้าที่จึงนำเราไปแวะชมออนเซนกันเสียหน่อย ปกติโรงแรมออนเซนจะมีห้องออนเซนอยู่ชั้นล่าง แต่ที่นี่เป็นออนเซนธรรมชาติที่อยู่บนเขา และที่เก๋ไปกว่านั้นก็คือ ต้องนั่งเคเบิลคาร์ขึ้นไป ขึ้นมายังด้านบนจะแบ่งเป็นออนเซนห้องผู้หญิงห้องผู้ชาย ไฮไลต์ของที่นี่ จะเป็นออนเซนแบบ open-air เห็นวิวภูเขาข้างนอกอย่างสวย บรรยากาศดีมาก ลองจินตนาการดูสิ ถ้าช่วงเช้าๆ มาแช่ออนเซน มองออกไปเห็นวิวภูเขาเขียวชอุ่ม หรือใบไม้เปลี่ยนสี ยิ่งเป็นฤดูหนาวก็ยิ่งดีแช่ออนเซนอุ่นๆ มองวิวภูเขาสีขาวทั้งลูก เป็นอะไรที่ผ่อนคลายสบายตา เหมือนได้ชาร์จพลังชีวิตมากๆ และนอกจากนี้ก็ยังมีห้องออนเซนส่วนตัวด้วย หากใครที่ไม่ได้แช่ออนเซน ก็สามารถขึ้นมาด้านบนได้ มีจุดชมวิวพาโนราม่าสวยๆ เห็นวิวถนนด้านล่างที่โอบล้อมด้วยขุนเขา ด้านบนเขาแห่งนี้ช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยนสีก็สวยงามมากเช่นกัน และถ้าไม่อยากขึ้นมาแช่ออนเซนถึงบนเขา ทางโรงแรมก็มีห้องออนเซนในตัวอาคารด้วยเหมือนกัน คุณภาพเหมือนออนเซนที่อยู่บนเขาเลย แอบคุยกับเพื่อนร่วมทริป ออนเซนแห่งนี้สวยงามและน่าสนใจทีเดียว เราต่างเห็นตรงกันว่า มันก็จะดีมากเลยนะ ถ้าพวกเราได้มาพักที่นี่ดูบ้างสักคืน

piangor@hotmail.com

“มิส ฮง” เดินนำหน้าพาเราเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่กว้างพอให้รถยนต์เล็กๆ สักคันวิ่งสวนกับมอเตอร์ไซค์ขนของได้ นานๆ ครั้งเราต้องยืนแอบข้างตึกเพื่อให้มอเตอร์ไซค์ที่บรรทุกกล่องขนาดใหญ่สวนออกไปก่อน บ้านเรือนที่ปลูกติดๆ กัน เป็นรูปแบบอาคารที่นิยมสร้างกันราว 40-50 ปีก่อน เป็นตึกชั้นเดียวบ้าง 2 ชั้นบ้าง มีระบบฮีตเตอร์ใต้พื้นให้อุ่น หน้าบ้านเปิดให้รู้ว่าเป็นที่ทำงาน มีคนงานร้านละ 2-3 คน นั่งทำงานอยู่ภายใน

เมื่อลัดเลาะไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความแออัดของพื้นที่ “มิส ฮง” ก็เริ่มอธิบายว่า ที่พวกเรากำลังเดินอยู่นี้ คือ ตำบล “ชางซิน” ซึ่งเคยมีเศรษฐกิจรุ่งเรืองสุดๆ ในยุคปี 1970 ถึงปลายทศวรรษ 1980 เหตุเพราะที่นี่เป็นศูนย์รวมของโรงงานผลิตเสื้อผ้าขนาดกลางจนถึงขนาดย่อมที่มีเถ้าแก่กับลูกจ้างไม่กี่คน… ในเวลานั้น ตลาดผ้าที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่ “ดงแดมุน” มีร้านขายผ้าพับ บนตึก 3-4 ชั้น และร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป รวมนับพันร้านยาวสุดตึก ดังนั้น “ดงแดมุน” จึงเป็นหน้าร้าน ส่วน “ชางซินดง” เป็นที่ตัดเย็บ ซึ่งเป็นศูนย์รวมสาวโรงงานเย็บผ้าที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโซล

สมัยนั้น สาวๆ ตัดเย็บกันทั้งวันทั้งคืน มีรายได้เลี้ยงครอบครัวได้สบาย “ชางซินดง” กลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าและแฟชั่นของเกาหลีที่โด่งดังอย่างมาก สร้างรายได้จากการส่งออกสินค้าเครื่องนุ่งห่มไปต่างประเทศ และใครไปเกาหลีเป็นต้องได้รับออร์เดอร์มาซื้อเสื้อลายสวยๆ ตัดเย็บฝีมือดีกันทั้งนั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อเศรษฐกิจเติบโตขึ้น ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมาถึง เกาหลีสลัดภาพของประเทศที่เคยมีค่าแรงถูก เปลี่ยนงานในอุตสาหกรรมที่ต้องใช้แรงงานคนเยอะ ไปสู่อุตสาหกรรมที่ต้องใช้เทคโนโลยีมากขึ้น ค่าแรงแพงขึ้นหลายเท่าตัว ทำให้งานที่ต้องใช้แรงงานถูกผลักออกไปสู่ประเทศที่มีค่าแรงถูกกว่า โรงงานเหล่านี้ก็ค่อยๆ ทยอยปิดตัวลงจนถึงซบเซา หน้าร้านขายเสื้อผ้าที่ “ดงแดมุน” ยังคงอยู่แต่เปลี่ยนสภาพไป มีสินค้าจากจีนและประเทศอื่นที่ต้นทุนถูกกว่าปะปนเข้ามามากขึ้นเนื่องจากผู้ตัดเย็บรายเล็กทำต้นทุนสู้จีนไม่ไหว …

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจาก กรุงโซล เป็นเมืองวัฒนธรรมป๊อปและแฟชั่นเครื่องแต่งกาย ศาลาว่าการกรุงโซลจึงเป็นสปอนเซอร์ในการจัดงาน Seoul Fashion Week ปีละ 2 ครั้งในช่วง มี.ค.และ ต.ค.ของทุกปี งานนี้ถูกจัดว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อันดับ 2 ในเอเชียต่อจากเซี่ยงไฮ้ และในการจัดแต่ละครั้งมีดีไซเนอร์ และ Buyer จากทุกมุมโลกมางานนี้อย่างล้นหลาม…ปัจจุบันนี้ชาวเกาหลีเมื่อออกนอกบ้านก็เริ่มพิถีพิถันในการแต่งกายให้เหมาะกับกาลเทศะและสภาพอากาศ ใน 1 ปีมี 4 ฤดูกาล ก็จำเป็นต้องมีเสื้อผ้าทุกฤดูกาล รองรับอากาศร้อนจัดไปจนหนาวจัด จึงทำให้การหมุนเวียนของสินค้าเสื้อผ้าในตลาดเร็ว

มูลค่าของตลาดเครื่องแต่งกายจึงเย้ายวนใจมาก Statista วิเคราะห์ว่า ตลาดแฟชั่นเครื่องแต่งกายในประเทศเกาหลีในปีที่ผ่านมามีมูลค่าสูงถึง 13,734 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 4.4 แสนล้านบาท) ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของโลก และมูลค่าตลาดจะโตขึ้นราวปีละ 5.2% ทำให้ภายใน 4 ปีข้างหน้า จะมีมูลค่าถึง 5.4 แสนล้านบาท ผู้บริโภคเกาหลีมีกำลังซื้อสูงระดับต้นๆ ของโลก จึงทำให้สินค้าแบรนด์เนมเรียงแถวตบเท้าเข้ามาหาลูกค้าระดับบน ซึ่งก็ไม่ผิดหวังค่ะ กลุ่มคนที่บริโภคสินค้าลักซ์ชัวรี่แบรนด์หรูต่างๆ ในเกาหลีมีกำลังซื้อมาก… ด้วยเหตุนี้ กลุ่มทุนหนาต่างๆ เช่น บริษัทใหญ่ แชโบล (กลุ่มธุรกิจตระกูลใหญ่ – ล็อตเต้ ชินเซเกะ โคลอน ฮยอนแด ซัมซอง) จึงได้ขยายไลน์ธุรกิจเข้ามาในวงการเสื้อผ้า แฟชั่นเครื่องแต่งกาย ซึ่งทำเอาผู้เล่นรายเล็กที่มีอยู่เดิม อยู่ยากมากขึ้นไปอีก…

ทุกชีวิตย่อมมีเส้นทางไป พระเจ้าไม่ได้โหดร้ายต่อมนุษย์มากขนาดต้องบีบให้ตายคามือ… โชคดีที่ กลุ่มแฟชั่นที่ใหญ่ที่สุดของอุตสาหกรรมเครื่องแต่งกายในเกาหลี กลับเป็นกลุ่ม Street Fashion ณ “ชางซินดง” แห่งนี้จึงยังคงมีพลังชีวิตอยู่ เป็นพลังของนักออกแบบ ช่างแพตเทิร์น และช่างตัดเย็บฝีมือระดับปรมาจารย์หลายคนที่ปัจจุบันมีอาวุโสกันแล้ว บุคคลเหล่านี้ ที่ถืกำเนิดมาจาก “ชางซินดง” และยังคงยืนหยัดอยู่ ณ จุดใดจุดหนึ่งในซอยแคบที่วกวนเป็นใยแมงมุม ที่ทำให้ “ชางซินดง” ยังไม่ตาย และในที่สุด รัฐบาลท้องถิ่นได้ให้ความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของสาวฉันทนาที่สร้างเศรษฐกิจให้ประเทศในยุคแรกๆ จึงได้ตั้ง “พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การตัดเย็บ อีอึม-พีอุม” ขึ้นในซอยนี้…. “อีอึม-พีอุม แปลว่า จุดเชื่อมต่อแห่งกาลเวลาที่บานสะพรั่ง” ก็คือ หมายให้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นตัวเชื่อมโยงประวัติศาสตร์ของความรุ่งเรืองในอดีตไว้นั่นเอง

โรงงานเล็กๆ รอบๆ ตัวตึกพิพิธภัณฑ์ “อีอึม-พีอุม” ตั้งอยู่อย่างลงตัวเหมาะเจาะ กลายเป็น “พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต” ที่สามารถเดินไปดูการทำงานจริงได้…ใน “อีอึม-พีอุม” มีส่วนจัดแสดงนิทรรศการประวัติศาสตร์การตัดเย็บ ซึ่งประกอบไปด้วยเรื่องราว ส่วนโชว์ผลงานตัดเย็บ รวมถึง หอประวัติของผู้เชี่ยวชาญในการตัดเย็บแห่งชางซินดง หลายท่านซึ่งแม้จะสูงวัยแล้ว แต่ก็ยังทำงานเพื่อเผยแพร่ทักษะให้แก่คนที่เข้าใจ ด้วยการจัดคอร์สอบรมการตัดเย็บชุด “ฮันบก” ที่แจ่มแจ๋ว ภายใน 3 ชั่วโมงให้อีกด้วยค่ะ