“เหนื่อยแค่ไหนก็อดเอา อย่าเพิ่งท้อแท้ ยังมีพ่อแม่ส่งกำลังใจให้” คติพจน์ประจำใจ “แน๊ก” น.ส.อนุษา ดวงเกิด นักศึกษาชั้นปีที่ 3 (หลักสูตรต่อเนื่อง) สาขาวิชาเทคโนโลยีงานประดิษฐ์สร้างสรรค์ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (มทร.) ธัญบุรี นักศึกษาพิการบกพร่องทางการได้ยิน คนเก่งของ มทร.ธัญบุรี คว้าเหรียญทองแดง สาขาการประดิษฐ์วัสดุเหลือใช้ จากการแข่งขันฝีมือแรงงานคนพิการนานาชาติ ครั้งที่ 9 ณ เมืองบอร์กโดซ์ ประเทศฝรั่งเศส โดยจัดการแข่งขันทั้งสิ้น 49 สาขา มีคนพิการกว่า 665 คน จาก 33 ประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน

อนุษา เล่าว่า สืบเนื่องมาจากได้มีโอกาสเข้าแข่งขันเป็นตัวแทนภาค 5 จังหวัดนครราชสีมา เข้าร่วมการแข่งขันฝีมือคนพิการแห่งชาติ ครั้งที่ 7 สาขาประดิษฐ์สิ่งของจากวัสดุเหลือใช้ และได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 1 จากผู้เข้าร่วมการแข่งขัน 12 คน ที่ได้รับการคัดเลือกทั่วประเทศไทย ในการรับรางวัลครั้งนี้ มทร.ธัญบุรีสนับสนุนให้เดินทางเข้าร่วมแข่งขัน

“หลังจากได้โจทย์ในการแข่งขันก็เก็บตัวอยู่ที่มหาวิทยาลัย 3 เดือน มี อาจารย์จุฬาภรณ์ ศรีเมืองไหม  เป็นอาจารย์ผู้ควบคุม ฝึกสอน และอาจารย์ในสาขาวิชาเทคโนโลยีงานประดิษฐ์สร้างสรรค์ ช่วยดิฉันในการเก็บตัวอยู่ที่มหาวิทยาลัย สำหรับโจทย์ที่ได้รับในการแข่งขัน ต้องมีจุกไวน์ในการประดิษฐ์ 50% สามารถใช้ใส่ไวน์ได้ ทุกอย่างที่ประดิษฐ์สามารถใช้งานได้ กติกาการแข่งขัน 6 ชั่วโมง ใช้เวลาในการแข่งขัน 2 วัน วันที่หนึ่ง 3 ชั่วโมงครึ่ง และวันที่สอง 2 ชั่วโมงครึ่ง ในสาขาที่แข่งขันมีคนเข้าร่วม 10 คน จาก 7 ประเทศ มี ประเทศไทย ฝรั่งเศส ฟินแลนด์ สโลวาเกีย มาเก๊า ฮ่องกง ฟิลิปปินส์” อนุษา กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เถาองุ่น” ผลงานสร้างชื่อ  เกิดจากการนำวัสดุเหลือใช้มาประดิษฐ์ ได้แก่ เศษไม้ไผ่ กระดาษหนังสือพิมพ์ โครงลวด (ไม้แขวนเสื้อเก่า) ขวดน้ำผลไม้ (พลาสติก) ลักษณะผลงานเด่นของตนเองคือ การนำจุกก๊อกไวน์มาเฉียดเป็นชิ้น ใช้โครงลวดจากไม้แขวนเสื้อทำตัวโครงเถาองุ่น และสามารถแขวนแก้วไวน์ได้ จากนั้นนำมาติดกาวให้เป็นลักษณะเถาไม้ ดูด้วยตาเปล่าจะไม่รู้ว่านำจุกก๊อกไวน์มาทำ นำขวดพลาสติกมาประดิษฐ์เป็นนกฮูกสำหรับใส่จุกก๊อกไวน์ ทำไมต้องเป็นนกฮูก เนื่องจากนกฮูกเป็นเครื่องรางแห่งสติปัญญา

“อุปสรรคในการแข่งขันมีเพียงจุกก๊อกไวน์ ซึ่ีงแข็งกว่าจุกก๊อกไวน์ที่ซ่อมที่เมืองไทย ระหว่างที่แข่งขันทำตามที่ได้ฝึกซ่อมมาจากคณะ นึกถึงพ่อแม่ที่เมืองไทย ไม่คิดว่าจะได้รับรางวัล เมื่อประกาศชื่อว่าดิฉันได้รับรางวัล ดีใจมาก ขอขอบคุณที่มหาวิทยาลัยได้ให้โอกาสไปแข่งขันที่ประเทศฝรั่งเศส และขอบคุณอาจารย์ในสาขาวิชาที่ฝึกสอนด้วยค่ะ” อนุษา กล่าว

อนุษา ย้อนอดีตว่า มีปัญหาทางการได้ยินมาตั้งแต่ 4 ขวบ เนื่องจากมีแมลงเข้าหู และแม่ปฐมพยาบาลผิดวิธี หมอบอกว่า ส่งผลให้ไม่ได้ยิน กลายเป็นผู้บกพร่องทางการได้ยิน ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้ยิน แต่ถ้าพูดแรงๆ จะได้ยินนิดหน่อย แต่ไม่เคยน้อยใจในโชคชะตา ถ้ามีโอกาสรักษาหายก็เป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าไม่หายก็ยอมรับความจริงในสิ่งที่เป็น

“ภูมิใจที่ได้รับรางวัลและดีใจที่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน มีเวทีให้แสดงความสามารถ ซึ่งผู้ที่เข้าร่วมแข่งขันมีแต่คนเก่งๆ เป็นการเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ และได้นำวิชาความรู้ที่เรียนไปใช้ในการแข่งขันด้วย อนาคตหากสำเร็จการศึกษาอยากเรียนต่อในระดับปริญญาโท ดิฉันเป็นลูกคนโตของบ้าน จึงอยากจะเรียนสูงๆ เพื่อนำความรู้ที่เรียนไปประกอบอาชีพ เปิดร้านดอกไม้เป็นความฝันของดิฉันและครอบครัว และเชื่อว่าทุกคนมีความตั้งใจและมีเป้าหมายในการดำเนินชีวิต” อนุษา กล่าวทิ้งท้าย

“น.ส.อนุษา ดวงเกิด” สาวน้อยแพ้กาย ไม่ยอมแพ้ใจ ยังเป็นนักศึกษาคนพิการ รางวัลชมเชย รางวัลพระราชทาน ระดับอุดมศึกษา ประจำปีการศึกษา 2557 ภาคกลาง อีกด้วย

               วันที่ 30 พฤษภาคม ที่ศาลหลักเมืองณ จ.หนองคาย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) ร่วมกับเครือข่ายร่วมสร้างชุมชนท้องถิ่นน่าอยู่ เทศบาลตำบลเฝ้าไร่ อ.เฝ้าไร่ จ. หนองคาย จัดกิจกรรมรณรงค์ เลิกสูบ ก็เจอสุข (Quit Smoking : Greater Happiness) เนื่องในวันงดสูบหรี่โลก ซึ่งตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม 2559  โดยชาวบ้านกว่า500คนร่วมกันตั้งสัตย์ปฏิญาณว่า1.จะลดละเลิกการสูบบุหรี่ 2.จะช่วยรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่ในชุมชน เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาและถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

น.ส.ดวงพร เฮงบุณยพันธ์ ผู้อำนวยการสำนักสนับสนุนสุขภาวะชุมชน (สสส.) กล่าวว่า สสส.ทำงานร่วมกับ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในเครือข่ายร่วมสร้างชุมชนท้องถิ่นน่าอยู่ ในการมุ่งลดปัจจัยเสี่ยงทางสุขภาพโดยเอาพื้นที่เป็นตัวตั้ง เน้นการลด ละ เลิก ยาสูบ ในระดับฐานราก ได้แก่ ครอบครัวและชุมชน เพื่อปกป้องเด็ก เยาวชน ผู้สูงอายุ และผู้ป่วยเรื้อรัง ซึ่งปัจจุบันมีอปท.ที่เข้าร่วมเป็นเครือข่ายร่วมสร้างชุมชนท้องถิ่นน่าอยู่ปลอดบุหรี่ โดยสมัครใจ จำนวน 300 แห่ง ขณะเดียวกันทำให้เกิดบุคคลต้นแบบ และครอบครัวต้นแบบปลอดบุหรี่ เป็นแบบอย่างให้แก่พื้นที่อื่นๆ และขยายสังคมปลอดบุหรี่เป็นวงกว้าง ในปี 2559 สสส. ร่วมหนุนเสริมการสร้างกิจกรรมรณรงค์ให้แก่สมาชิก อปท. ภายใต้แคมเปญ “เลิกสูบ ก็เจอสุข” (Quit Smoking : Greater Happiness) โดยมุ่งเน้นการณรงค์ที่ผู้นำชุมชนท้องถิ่นจะเป็นบุคคลต้นแบบ (Idol) ที่จะเป็นผู้นำการรณรงค์ การลด ละ เลิกสูบบุหรี่ ของคนภายในชุมชน เพื่อให้สุขภาพดีครบ 4 ด้าน กาย จิต ปัญญา สังคม โดยคัดเลือกต้นแบบพื้นที่ที่มีผลรูปธรรมในการทำงานสามารถลด ละ เลิกบุหรี่ได้จริง ใน 5 พื้นที่ ได้แก่ 1. เทศบาลตำบลทุ่งรวงทอง จ.เชียงใหม่ 2. เทศบาลตำบลเฝ้าไร่ จ.หนองคาย 3. อบต.ช่องสาริกา จ.ลพบุรี 4.เทศบาลตำบลบ้านดอน จ.สุพรรณบุรี 5. อบต.ตะปอเยาะ จ.นราธิวาส ซึ่งจะมีการจัดรณรงค์โดยการปั่นจักรยานไปยังจุดที่จะจัดกิจกรรมรณรงค์เช่น ตลาดสด โรงเรียน โดยจะเริ่มกิจกรรมพร้อมกัน ทั้ง 5 พื้นที่ จำนวนกว่า 5,000 คน

“จุดเริ่มต้นในการทำงานรณรงค์ลดละเลิกบุหรี่ มาจากที่เราเห็นชอบร่วมกันในชุมชนว่า บุหรี่ไม่มีประโยชน์ใดๆ เลย ทำให้ลด ละ เลิก ได้ไม่ยาก โดยยึดหลักการควบคุมการบริโภคยาสูบโดยเอาพื้นที่เป็นตัวตั้ง สนับสนุนให้ชุมชนท้องถิ่นจัดการตนเอง ทำงานผ่าน 7 ชุดกิจกรรม คือ 1.รณรงค์ทุกระดับ 2.จัดสภาพแวดล้อมปลอดบุหรี่ 3. สร้างกติกาหรือมาตรการทางสังคม 4. สร้างมาตรการขององค์กร กลุ่มทางสังคม และหน่วยงาน 5. การบังคับใช้กฎหมาย 6.เสริมทักษะในระดับบุคคล ครอบครัว และชุมชน 7.บำบัดและฟื้นฟู ซึ่งจะมีการจัดทำคู่มือการทำงาน สร้างแกนนำตำบลในการเลิกบุหรี่ โดยใช้ 5 กลุ่ม คือ 1.ผู้บริหารท้องถิ่น 2.กำนันผู้ใหญ่บ้าน 3.ผู้มีอิทธิพลทางความคิด 4.ผู้นำทางศาสนา 5.ผู้นำเด็กเยาวชน และริเริ่มตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุ ซึ่งจะใช้เป็นกลไกรณรงค์ลด ละ  เลิก บุหรี่ เหล้า โดยภายหลังจากครบ 1 ปี จะทำการสำรวจข้อมูลจาก 300 ตำบล ว่ามีผู้เลิกบุหรี่ไปแล้วจำนวนเท่าใด ซึ่งหากสามารถทำให้ผู้นำชุมชนเลิกบุหรี่ได้ ก็ถือเป็นตัวทวีคูณที่สำคัญในการเป็นนักรณรงค์ รวมถึงจะมีการสรุปบทเรียนการลดการบริโภคยาสูบด้วยศักยภาพของชุมชนเอง และการใช้มาตรการทางกฎหมาย” นางสาวดวงพร กล่าว

นายบุญธง เทพา นายกเทศมนตรีตำบลเฝ้าไร่ จ.หนองคาย กล่าวว่า ตำบลเฝ้าไร่มุ่งมั่นที่ทำให้คนในชุมชนเลิกบุหรี่-เหล้า โดยอาศัยความร่วมมือของทุกคนในชุมชน มีการรณรงค์ให้คนในชุมชนทุกระดับ โดยเฉพาะเยาวชนให้รับรู้ถึงโทษและพิษภัยของบุหรี่และก่อตั้งชมรมปอดสะอาด ในกลุ่มผู้ใหญ่ตั้งชมรมบุคคลต้นแบบสุขภาพดี ไม่มีบุหรี่ในเขตเทศบาลตำบลเฝ้าไร่ โดยจัดเขตปลอดบุหรี่ในสถานที่ราชการ โรงเรียน ธนาคาร โรงพยาบาล และกำหนดให้ตลาด ร้านอาหาร เป็นเขตห้ามสูบบุหรี่ มีการกำหนดกติกามาตรการทางสังคมของแต่ละหมู่บ้าน จัดเวทีประชาคมเพื่อจัดทำธรรมนูญหมู่บ้านควบคุมยาสูบ ที่สำคัญคือ ผู้นำ นายกเทศมนตรี ปลัดเทศบาล รองปลัด ข้าราชการ พนักงานทุกคนต้องเป็นบุคคลต้นแบบด้วย ทั้งนี้ตั้งเป้าว่า หลังจากที่มีการทำงานมาอย่างเข้มข้นมาต่อเนื่อง ภายใน 4 ปี ช่วงที่ตนเป็นเทศมนตรี จะต้องลดจำนวนผู้ติดบุหรี่ของชาวตำบลเฝ้าไร่ได้มากกว่าร้อยละ 50

           “ช่วยด้วย…”

“เขาไม่รู้ว่าเขาไม่รู้”

“อย่าเอาง่ายเข้าว่า…ต่อไปผิดจะกลายเป็นถูกได้…เอะอะก็ไม่เป็นไร การเห็นว่าไม่เป็นไรน่าจะเป็นอันตรายทุกเรื่อง”

คำพูดเหล่านี้เป็นเพียงบางประโยคของ “ผศ.พิศศรี กมลเวชช” ที่กล่าวเสมอด้วยความรักและห่วงใยภาษาไทย ซึ่งเป็นภาษาประจำชาติไทยของเรา เป็นภาษาแม่ และท่านมักมีคำสำคัญต่อท้ายว่า “ภาษาไทยน่ารักที่สุดในโลกที่ชาติอื่นเขาไม่มี คนโบราณท่านฉลาด ท่านคิดไว้ให้เราอย่างดีแล้ว โปรดเชื่อกันบ้างเถิด เวลาจะพูด จะเขียน โดยเฉพาะผู้ที่ต้องทำหน้าที่เป็นแบบอย่างให้คนอื่นไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมก็ตาม…”

เป็นเวลานานกว่าสิบปีที่ผู้เขียนได้มีโอกาสเรียนรู้ภาษาไทยด้านต่างๆ จากท่านโดยมิได้มีโอกาสพบท่าน

ครั้งแรกที่ “อาจารย์สนั่น มีขันหมาก” ซึ่งขณะนั้นทำงานที่ สปช. (สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ) มาบันทึกเสียงสื่อการสอนดนตรีไทยกับผู้เขียนที่ “ศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา” สำนักงานการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) และกล่าวถึงท่านว่า เป็นสุดยอดของครูภาษาไทยคนหนึ่ง ที่เชี่ยวชาญเรื่องการสอนผันวรรณยุกต์ การสอนแจกลูก สะกดคำ

แล้วต่อมาท่านก็กรุณารับเชิญเป็นวิทยากรใน “รายการวิทยุโรงเรียน” ที่ผู้เขียนรับผิดชอบ กระทั่งสองปีกว่ามานี้ท่านเป็นวิทยากรประจำช่วงภาษาไทยในชั่วโมงนักอ่าน รายการชั่วโมงนักอ่าน สถานีวิทยุศึกษา กศน. ท่านได้รวบรวมร้อยเรียงเรื่องราวของการใช้ภาษาไทยที่ถูก ที่ควร ที่ผิดพลาดคลาดเคลื่อน ที่เราพบเห็นในชีวิตประจำวัน และจากประสบการณ์การทำงานของท่านมาเล่าในรายการ จนทำให้ผู้ฟังส่งจดหมายและไปรษณียบัตรเข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่านตลอดเวลาด้วยความขอบคุณ บางคนถึงกับเรียกท่านว่า “แม่ครูพิศศรี” เพราะขับแท็กซี่ไปฟังท่านคุยไป แล้วจำไปสอน

ลูกสาวที่กำลังเรียน ม.2 เพื่อนครูหลายคนบอกว่า ได้นำความรู้และข้อคิดไปสอนนักเรียนต่อ บางคนฟังแล้วบอกว่า…ทำให้คิดถึงสมัยที่เรียนภาษาไทยตอนเด็กๆ ซึ่งล้วนแต่เห็นด้วยกับท่านที่ว่าคนไทยควรใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องและเหมาะสมไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปอย่างไรก็ตาม บางคนช่วยจดจำตัวอย่างที่มีผู้ใช้ผิดแล้วส่งมาให้อาจารย์ช่วยแก้ไข

“…ที่คนเขียนผิด พูดผิดทุกวันนี้ ดิฉันว่าเป็นเพราะเขาไม่ได้เรียนการแจกลูก สะกดคำที่ถูกต้อง ซึ่งเท่ากับเป็นการผนึกเสียงของคำลงในสมอง คำไทยเป็นเสียงดนตรี เราผันได้ทุกเสียง แม้บางคำจะเขียนไม่ได้ตรงรูปก็ตาม ทุกคำมีเสียงประจำคำนั้นตลอดไป การที่มีผู้ไปศึกษาวิธีการต่างๆ จากต่างประเทศแล้วไม่ให้สอนคำที่ไม่มีความหมาย หรือสอนจำเป็นคำคำนั้น น่าจะไม่ถูกต้อง ไม่เช่นนั้นเราคงไม่มีเรื่องจริงที่เด็กดูรูปสัตว์แล้วอ่านสะกดคำว่า ชอ – อะ – นอ – อี – ลิง และ ปอ – เอะ – ดอ – ห่าน…ในห้องเรียน หรือในโทรทัศน์มีผู้ออกเสียงคำว่า โจ๋งครึ่ม เป็น โจ๋ง -ครึ้ม เพราะเขาคงไม่รู้จักคำว่า ครึ่ม เดือนกรกฎาคม ก็มีผู้ออกเสียงเป็น กะ -ด๊ะ – กะ – ดา – คม การออกเสียงคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ ถ้าเป็นผู้ที่มีความรู้ก็น่าจะออกเสียงคำทับศัพท์ให้ใกล้เคียงกับคำเดิม เช่น ดิจิทอล ก็ควรออกเสียงให้มีสำเนียงเดิมสักนิด มิใช่มาเป็น ท่อน (แล้วอาจารย์ก็สัพยอกว่า..น่ากลัวจัง…ตามด้วยเสียง ขอความช่วยเหลือเบาๆ แบบวิงวอนว่า ช่วยด้วย!!”

เมื่ออาจารย์ได้รับเชิญไปเป็นวิทยากรที่โรงเรียน ท่านจะขอผู้บริหารว่า… “ภาษาไทยนี้เกี่ยวข้องกับทุกคน ดังนั้น 2 ชั่วโมงแรกขอให้ครูทุกคนเข้ามาฟัง หลังจากนั้นจึงค่อยแยกเฉพาะครูที่สอนภาษาไทย ครูทุกคนต้องร่วมมือกัน รวมถึงครูประจำชั้นด้วย คนที่จะกวดขันผู้อื่นต้องพูดและอ่านให้ถูกต้อง ในตอนต้นท่านจะพูดถึงคุณสมบัติของการเป็นครูแล้วก็แนะแนวทางเป็นครูที่ดีให้ โดยเชิญพระราชดำรัสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่พระราชทานเรื่องการเป็นครูว่า เป็นอาชีพหนึ่งที่เป็นแล้วเป็นเลยไปตลอดชีวิต เกษียณอายุราชการแล้วก็ยังคงเป็นครูอยู่

“ดิฉันนึกถึงนางสาวไทย ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ยังได้ชื่อว่านางสาวไทย ไม่ต้องทำหน้าที่แล้ว แต่งงานแล้วก็ยังเป็นนางสาวอยู่ ดิฉันเองมีอาชีพเป็นครู เป็นแล้วเป็นเลย ก็ยังเป็นอยู่จนถึงทุกวันนี้ แล้วก็ตั้งอกตั้งใจทำความดีตามพระบรมราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมนึกในใจว่า ภาษาไทยจะต้องสอนให้ง่าย สนุก เป็นสุขและได้ผล คือทำอย่างไรก็ได้ให้ง่ายสำหรับคนสอนและคนเรียน สนุกคือเด็กสนุกที่จะเรียนไม่ใช่เราเป็นตัวตลก คือเรียนอย่างสนุก เรียนอย่างเป็นสุข ที่สำคัญคือต้องได้ผลตามที่ควรจะได้

ดังนั้น ครูต้องเป็นครูที่รัก 3 อย่าง คือ รักเรียน รักสอน รักศิษย์ ดิฉันเชื่อเรื่องความรู้และครูที่ดีต้องรู้จัก รู้จริง รู้แจ้ง รู้จุด ครูจะต้องชอบ ต้องรัก ถ้าไม่ชอบไม่รักแล้วจะไปบอกให้ใครชอบใครรักได้ ต้องทำให้เด็กอยากรู้ อยากเรียน ภาษาไทยเป็นวิชาทักษะ ถ้าจะแปลให้ครบถ้วนคือ ต้องฝึกให้ชำนาญอันเกิดจากการฝึกฝนจนทำได้เป็นอัตโนมัติ คือทำได้โดยไม่ต้องสั่ง ไม่ต้องคิด ไม่ต้องใช้เวลาในการทำสิ่งนั้น

การฝึกก็ควรถึงขั้นใช้ได้และใช้เป็น คือรู้ที่เหมาะที่ควร ใช้เป็นถึงขั้นมีศิลปะที่จะใช้ความรู้อีกต่อหนึ่ง ต้องนึกถึงนักมวย ครูภาษาไทยมักจะลืมสอนหรือคิดว่าไม่ต้องสอนศิลปะในการใช้ภาษา ศิลปะการพูดกับอ่านนั้นคืออย่างเดียวกัน เช่น คำว่า ปดิวรัดา ถ้าอ่านแบบมีศิลปะก็ต้องอ่าน ปะ – ดิ – วะ – รัด – ดา แบบแตะเสียงนิดเดียวไม่เน้นเป็นคำๆ และขั้นสุดท้ายคือขั้นใช้ดี 2 ข้อ คือ ดีด้วยคุณลักษณะของภาษา และดีด้วยคุณธรรมและมารยาทในการใช้ภาษา  ดังนั้นตลอดเวลาที่สอนครูควรกระตุ้นให้นักเรียนคิด จนสุดท้ายนักเรียนได้คำตอบด้วยตนเอง ส่วนที่มีผู้บอกว่าไม่ต้องสอนจำนั้น ความจริงการจำก็จำเป็น แต่ถ้าคิดได้จะยิ่ง ดีเพราะเด็กก็จะจำได้ถ้าเขาคิดเอง”

ทุกวันนี้ “ครูพิศศรี” ยังคงมุ่งมั่นทำหน้าที่ดังปณิธาน แม้จะเกษียณอายุราชการมา 16 ปีแล้วก็ตาม ท่านเขียนหนังสือชื่อ “ครบครันเรื่องวรรณยุกต์” ซึ่งพิมพ์ต่อเนื่องมาถึง 5 ครั้ง และเมื่อปี 2555 ท่านได้รับรางวัลผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น จากกระทรวงวัฒนธรรม (วธ.) แต่สิ่งที่ท่านดีใจ สุขใจและภูมิใจ คือ มีผู้รักภาษาไทยและร่วมธำรงค่าภาษาไทยกับท่าน