หลังจากวาคีน ฟินิกซ์คว้ารางวัลออสการ์สาขานักแสดงยอดเยี่ยมจากเรื่อง Joker เขาขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ที่กินใจมาก และถูกเผยแพร่ในโลกโซเชียลในวงกว้าง

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะบทบาทของเขาในเรื่อง Joker มีส่วนคล้ายคลึงกับสุนทรพจน์ที่เขาขึ้นกล่าวรับรางวัล ซึ่งกล่าวถึงความยุติธรรม ความเท่าเทียม แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือเขาจบลงด้วยการเอ่ยถึงความรัก ความเห็นอกเห็นใจ และการช่วยเลหือกันและกัน ไม่ใช่การทำร้ายกันเอง

โพสต์ทูเดย์ได้แปลสุนทรพจน์ทั้งหมดดังนี้

สวัสดี ว่าไง? สวัสดี พระเจ้า ตอนนี้ผมรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณมาก และผมยังไม่รู้สึกว่าตัวเองสูงส่งกว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อหรือใครก็ตามในห้องนี้ เพราะเราแบ่งปันความรักแบบเดียวกัน ความรักในภาพยนตร์ และการแสดงออกในรูปแบบนี้มอบชีวิตที่พิเศษที่สุดให้กับผม

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ผมคิดว่าของกำนัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มอบให้ผมและพวกเราหลายคนในห้องนี้ คือโอกาสที่จะใช้ปากเสียงของเราแทนผู้ที่ไม่ปากเสียง ผมกำลังคิดหนักเกี่ยวกับปัญหาที่น่าวิตกบางอย่างที่เรากำลังเผชิญอยู่ร่วมกัน และผมคิดว่าบางครั้งเรารู้สึก หรือถูกทำให้รู้สึกว่าเรามุ่งเอาชนะเป้าหมายที่แตกต่างกัน

แต่สำหรับผม ผมเห็นคนธรรมดาสามัญ ผมคิดว่าไม่ว่าเรากำลังพูดถึงความไม่เท่าเทียมกันทางเพศหรือการเหยียดเชื้อชาติ หรือสิทธิความหลากหลายทางเพศ หรือสิทธิของชนพื้นเมือง หรือสิทธิสัตว์ เรากำลังพูดถึงการต่อสู้กับความอยุติธรรม เรากำลังพูดถึงการต่อสู้กับความเชื่อที่ว่าประเทศหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่ง เผ่าพันธุ์หนึ่ง เพศหนึ่ง หรือสปีซีส์หนึ่ง มีสิทธิ์ที่จะครอบครอง ควบคุม และใช้ และตักตวงประโยชน์จากคนอื่นโดยไม่ต้องรับโทษ

ผมคิดว่าเราแยกตัวออกจากโลกธรรมชาติและพวกเราหลายคน สิ่งที่เราผิดก็คือโลกทัศน์ที่ไร้เดียงสาความเชื่อที่ว่าเราเป็นศูนย์กลางของจักรวาล เรามุ่งสู่โลกธรรมชาติและปล้นมันเพื่อแสวงหาทรัพยากร เราคิดว่าตัวเรามีสิทธิ์ที่จะผสมเทียมวัว และเมื่อวัวให้กำเนิดเราขโมยลูกของมันมาถึงแม้ว่าเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมันจะดังเข้าหูเราอยู่จะๆ ก็ตาม จากนั้นเราก็นำนมของมันซึ่งมีไว้เพื่อลูกของมันเอง แล้วเราก็เทมันลงในกาแฟและซีเรียลของเรา

และผมคิดว่าเรากลัวความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพราะเราคิดว่าเราต้องเสียสละบางสิ่งบางอย่างและยอมเสียบางอย่างไป แต่มนุษย์นั้นในแง่ที่ดีที่สุดคือมีความคิดแปลกใหม่ และมีความสร้างสรรค์ และมีความหลักแหลมอย่างมาก และผมคิดว่าเมื่อเราใช้ความรักและความเห็นอกเห็นใจเป็นหลักการชี้นำของเรา เราจะสามารถพัฒนาและใช้ความเปลี่ยนแปลงที่เป็นระบบให้เป็นประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตทั้งหลายและสิ่งแวดล้อม

ตอนนี้ ผมเคยเป็น – ที่ผ่านมาในชีวิตผมเคยเป็นวายร้าย ผมเห็นแก่ตัว ผมโหดร้ายหลายๆ ครั้ง ยากที่จะทำงานด้วยและผมรู้สึกขอบคุณในเรื่องนี้ แต่พวกคุณหลายคนในห้องนี้ได้ให้โอกาสครั้งที่สองกับผม และผมคิดว่านั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเราเมื่อเราสนับสนุนซึ่งกันและกัน ไม่ใช่เมื่อเราหันหลังให้กันและกันเพราะความผิดพลาดในอดีต

แต่เมื่อเราช่วยเหลือซึ่งกันและกันเพื่อเติบโต เมื่อเราให้ความรู้ซึ่งกันและกัน เมื่อเราให้คำแนะนำแก่กันและกันเพื่อปลดเปลื้องตัวเองจากความผิดพลาด นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดของมนุษยชาติ

ผมแค่ – ผมต้องการ – เมื่อคุณ – ตอนที่เขาอายุ 17 พี่ชายของผมเขียนเนื้อเพลงนี้ เขาบอกว่า “รีบวิ่งไปช่วยเหลือด้วยความรัก และสันติสุขจะตามมา” (Run to the rescue with love and peace will follow)

ขอบคุณ

Parasite กลายเป็นภาพยนตร์เอเชียเรื่องแรกที่คว้ารางวัลบทภาพยนต์ยอดเยี่ยมจากการประกาศรางวัล

ภาพยนตร์จากเกาหลีใต้ Parasite หรือในชื่อไทยว่า “ชนชั้นปรสิต” เป็นเรื่องราวของสมาชิกของครอบครัวที่ยากจนซึ่งวางแผนที่จะเข้าไปเป็นลูกจ้างของครอบครัวที่ร่ำรวยพร้อมๆ กัน โดยแต่ละคนอำพรางตัวเองเป็นคนที่มีคุณสมบัติเลอเลิศ และทำเป็นไม่รู้จักกัน

Parasite  กำกับโดย พง จุน-โฮ ผู้กำกับชื่อดังคนหนึ่งของประเทศ เขากล่าวในตอนขึ้นรับรางวัลว่า “เราไม่ได้เขียนเรื่องนี้เพื่อสะท้อนประเทศของเรา แต่เป็นเรื่องที่เฉพาะตัวมากๆ ในเกาหลีใต้”

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์เกาหลีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของทศวรรษที่ 2010

Parasite  ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 92 จำนวน 6 สาขา รวมถึงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และ ภาพยนตร์ต่างชาติยอดเยี่ยม ถือเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเหล่านี้ และในที่สุดคว้าบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมมาครอง กลายเป็นภาพยนตร์เอเชียเรื่องแรกที่ทำได้

ทั้งนี้ Parasite ไม่ใช่ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศเรื่องแรกที่ชนะรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้ชนะก่อนหน้าในหมวดนี้ได้แก่ Divorce Italian Style, A Man และ a Woman และ Talk to Her แต่ Parasite เป็นภาพยนตร์เอเชียเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลนี้

เจ้าหน้าที่ฮ่องกงเผยเมื่อวันอาทิตย์ว่า สมาชิก 9 คนในครอบครัวฮ่องกงอาจจะติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ หลังจากรับประทานหม้อไฟร่วมกัน

สมาชิกในครอบครัว 2 คนซึ่งเป็นชายอายุ 24 ปีและคุณยายของเขาซึ่งอยู่ในช่วงอายุ 90 ปี ได้รับการยืนยันว่าติดเชื้อไวรัสใน ขณะที่อีก 7 คนมีผลตรวจเบื้องต้นเป็นบวกหมายความว่ามีแนวโน้มสูงมากที่จะติดเชื้อ

สำนักข่าว AFP รายงานว่า ยังมีญาติอีก 2 คนกำลังรอผลตรวจของพวกเขาอยู่

เจ้าหน้าที่กล่าวว่า ครอบครัวนี้มีสมาชิกมารวมตัวกัน 19 คนและร่วมรับประทานอาหารหม้อไฟในช่วงวันตรุษจีนปลายเดือนมกราคมที่ผ่านมา

ขณะเดียวกัน ผู้คนหลายพันคนที่ติดค้างบนเรือสำราญ World Dream ในฮ่องกงเป็นเวลา 5 วัน ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้ขึ้นฝั่งได้ในวันอาทิตย์ หลังจากที่เจ้าหน้าที่ได้ทำการตรวจสอบพบว่าลูกเรือทั้ง 1,800 คนไม่มีเชื้อไวรัส

เรือสำราญ World Dream นำผู้โดยสารจีน 3 คนไปยังเวียดนามระหว่างวันที่ 19 และ 24 มกราคม ซึ่งต่อมาถูกพบว่าติดเชื้อไวรัส ทำให้ทางการฮ่องกงต้องกักกันเรือลำนี้เอาไว้เมื่อเดินทางมาถึงฮ่องกงเมื่อวันพุธที่ผ่านมา

“พฤติกรรมเลียนแบบ” เป็นคำที่เราคุ้นกันดี มักจะนำมาใช้อธิบายว่าเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นเพราะเลียนแบบผู้ที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ และคำๆ นี้ก็นำมาใช้อธิบายการกราดยิง/การสังหารหมู่เช่นกัน

แต่นักสังคมวิทยาที่ David Phillips บอกว่ามันไม่ใช่แค่การเลียนแบบเพราะเห็นแล้วอยากทำตาม แต่เป็นผลกระทบจากการรายงานอย่าง “ใกล้ชิดเกิดไป” ของสื่อในเหตุการณ์ฆาตรกรรมบางเหตุการณ์ แล้วทำให้ผู้ติดตามรายงานข่าวบางคนรู้สึกอยากจะทำตามบ้าง

สิ่งนี้เรียกว่า “อาการติดต่อของการกราดยิง” (Mass shooting contagion)

ในงานวิจัยเรื่อง “เหตุการณ์กราดยิงและผลจากการรายงานของสื่อ” (Mass Shootings and the Media Contagion Effect) ได้นำข้อมูลการวิจัยต่างๆ มานำเสนอ ทำให้เราเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นว่า สื่อที่หมกมุ่นกับการรายงานเหตุสังหารหมู่มากเกินไปจะส่งผลให้คนที่เสพสื่อทำพฤติกรรมเลียนแบบตามมา

เช่น ในสหรัฐ อัตราการยิงสังหารหมู่โดยเฉลี่ยเกิดขึ้นทุก ๆ 12.5 วัน และการยิงโรงเรียนเกิดขึ้นโดยเฉลี่ยทุก 31.6 วัน และทุกๆ 3 กรณีจะมีการเลียนแบบการฆ่าลักษณะนี้เกิดขึ้นภายใน 13 วัน หรือจะให้ชัวร์ขึ้นไปอีกก็คือจะมีอย่างน้อย 1 เหตุการณ์ทุกๆ 13 วันที่กราดยิงเพราะเลียนแบบกรณีที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น

ที่สำคัญก็คือ นอกเหนือจากสื่อมวลชนกระแสหลักแล้ว ข่าวการกราดยิงยังเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ด้วย ดังนั้นเราจะโทษสื่อหลักอย่างเดียวไม่ได้

จากการศึกษาของ Garcia Bernardo et al. (2015) ทำการเชื่อโยงโซเชียลมีเดียที่ทำให้คนเลียนแบบการกราดยิงฆ่าหมู่ โดยมีการวิเคราะห์ทวิตเตอร์ 57,000 ทวีต ในจำนวนนี้มี 72 ล้านทวีตมีคำว่า shooting (ยิง) อยู่ในเนื้อหาก และมีข้อความ 2 ล้านทวีตที่มีคำว่า school shooting (กราดยิงในโรงเรียน) และ mass murder (ฆ่าหมู่)

นักวิจัยได้เปรียบเทียบข้อมูลโซเชียลมีเดียกับฐานข้อมูลของเหตุการณ์การยิง เช่น วันและสถานที่ก่อเหตุ จนพบความเชื่อมโยงที่หนักแน่น นั่นคือ เมื่อทวีตเกี่ยวกับการยิงของโรงเรียนเกินกว่า 100% ต่อล้านทวีต ความน่าจะเป็นที่จะเกิดการยิงกันที่โรงเรียนในอีก 8 วันถัดไปก็สูงถึง 50%

ถ้าทวีตเกิน 100% ต่อล้านในช่วง 19 วันหลังจากการยิง ความน่าจะเป็นที่จะเกิดการยิงอีกครั้งไปจะมากถึ ง85%

หากทวีตเกินกว่า 10% ต่อล้านใน 35 วันหลังจากการยิง ก็จะมีความเป็นไปได้เกือบ 100% ที่จะเกิดการกราดยิงอีกครั้งเกิดขึ้น

ทีมนักวิจัยจึงสรุปว่า การยิงในโรงเรียนนั้นได้รับอิทธิพลจากสื่อสังคมออนไลน์มากกว่าการก่อเหตุกราดยิงยิงแบบอื่นๆ และโซเชียลมีเดียยังสามารถทำนายได้ว่า 10 วันแรกหลังจากการกราดยิงครั้งก่อน จะมีอัตราการ “ติดต่อ” ที่ทำให้เกิดการกราดยิงครั้งต่อมาในระดับสูง

อาการติดต่อ (contagion) เกิดจากอะไร?

อาการติดต่อจนทำให้เกิดการเลียนแบบเป็นเพราะคนๆ นั้นได้รับอิทธิพลอย่างต่อเนื่อง อิทธิพลที่ว่านี้มาจากเทคโนโลยีของสื่อมวลชนเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมของผู้กระทำความผิด กระตุ้นทำให้ความรู้สึกอยากกระทำความผิดรุนแรงขึ้น และสร้างแรงจูงใจให้เกิดการลงมือ

อาการติดต่อเพราะสื่อต่างจากการเลียนแบบพฤติกรรม (Copy-cat) เพราะอาการติดต่อมันไม่ใช่แค่การตั้งใจเลียนแบบอย่างหยาบๆ แต่เป็นผลกระทบจากการติดตามสื่อแบบต่อเนื่อง จนกระทบต่อจิตสำนึกและจิตใต้สำนึกให้ลงมือแบบเดียวกัน

ไม่เฉพาะสื่อโซเชียลเท่านั้นที่ทำให้เกิดอาการติดต่อ สื่อกระแสหลักก็มีส่วนอย่างมาก เพราะมักจะรายงานกันทุกแง่มุมจนมากเกินไป เช่นการกราดยิงที๋โรงเรียนโคลัมไบน์เมื่อปี 1999 ผู้ก่อเหตุลงมือเพราะอยากทำลายสถิติการสังหารหมู่ให้มียอดคนยายมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และยังอยากจะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ในครั้งนั้นสื่อหลักมียทความรายงานเหตุการณ์นี้ถึง 10,000 บทความ มีรายการทีวีถึง 319 รายการ และ CNN ออกอากาศแถลงการของฆาตกรถึง 6 ชั่วโมงซ้ำไปซ้ำมา

การวิจัยในปี 2015 พบว่ากรณีกราดยิงที่โรงเรียนโคลัมไบน์เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการกราดยิงเลียนแบบอย่างน้อย 21 ครั้งที่ลงมือทำไปแล้ว และวางแผนที่จะเลียนแบบ 53 ครั้ง ในระยะ 15 ปี ระหว่าง 1999 – 2015

ด้วยเหตุนี้ ทำให้ในปี 2017 กลุ่ม Dear Members of the Media เรียกร้องให้ผู้สื่อข่าวรายงานหยุดการเผยแพร่ชื่อ ภาพถ่าย และบัตรประจำตัวในรูปแบบอื่นๆ เพื่อจำกัดโอกาสในการเกิดอาการติดต่อของการสังหารหมู่

วิธีการแก้ปัญหามีหรือไม่?

Jennifer Johnston, Ph.D. เสนอว่า “หากสื่อมวลชนและผู้ติดตามโซเชียลมีเดียทำพันธสัญญาที่จะไม่แชร์ ทำซ้ำ หรือทวีตชื่อ ใบหน้าประวัติ รายละเอียด หรือแถลงการณ์ของฆาตกร เราจะเห็นการกราดยิงลดลงอย่างมากของในช่วงหนึ่งถึงสองปี แม้จะคำนวณแบบเคร่งครัดที่สุด หากการมีการสกัดอาการติดต่อและการคำนวณโมเดลอาการติดต่อนั้นถูกต้อง เราควรเห็นการกราดยิงลดลงอย่างน้อยหนึ่งในสามในกรณี”

ดังนั้น ไม่ใช่แค่สื่อกระแสหลักที่จะต้องเพลาๆ มือลง แต่สื่อโซเชียลก็ต้องเบามือลงด้วย

สถานการณ์การระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ (2019-nCoV) วันที่ 9 มกราคม ตัวเลขล่าสุดในประเทศจีน มีผู้ติดเชื้อ 37,211 คน ทั่วโลกมีผู้ติดเชื้อ 37,567 คน และเสียชีวิต 813

นอกประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ มีรายงานการติดเชื้อมากกว่า 350 รายในเกือบ 30 ประเทศ/ดินแดน นอกจากนี้ยังมีผู้เสียชีวิต 2 ราย รายหนึ่งในฟิลิปปินส์และอีกรายในฮ่องกง

อย่างไรก็ตาม จนถึงทุกวันนี้มียอดผู้รักษาหายจากโรคแล้ว 2,408 คน โดยแบ่งเป็นผู้ที่รักษาหายในจีน 2,374 คน และประเทศที่มีผู้รักษาตัวจนหายมากที่สุดนอกจากจีนคือไทย ที่ 9 คน

ประเทศที่มีผู้รักษาหายมากรองจากไทยคือออสเตรเลีย 5 ราย ญี่ปุ่น 4 ราย เวียดนามและสหรัฐ 3 ราย สิงคโปร์และมาเลเซีย 2 ราย

ฟิลิปปินส์ กัมพูชา ไต้หวัน สวีเดน เกาหลีใต้ ฟินแลนด์ และศรีลังกา รักษาหายแล้ว 1 ราย

ต่อไปนี้คือข้อมูลการระบาดโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่

– จีน –

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 มกราคม มีผู้ติดเชื้อ 37,211 คนทั่วประเทศจีน ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองอู่ฮั่นและพื้นที่โดยรอบรอบ

มีผู้เสียชีวิต 804 คนในประเทศจีนส่วนใหญ่อยู่ในแถบอู่ฮั่น/มณฑลหูเป่ย แต่เจ้าหน้าที่ยืนยันว่ามีผู้เสียชีวิตหลายรายจากที่อื่นๆ ด้วยรวมถึงในกรุงปักกิ่งด้วย โดยผู้เสียชีวิตมในจีนยังรวมถึงพลเมืองสหรัฐ ซึ่งเชื่อว่าเป็นชาวต่างชาติคนแรกที่ยืนยันว่าเสียชีวิตจากไวรัสตัวนี้ในจีน

– ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก –

เรือสำราญ Diamond Princess ที่จอดเทียบท่าที่ญี่ปุ่นมีผู้ติดเชื้อ 64 คน

1. ญี่ปุ่น: 25 คน บวกกับ 64 คนบนเรือเรือสำราญ รักษาหาย 4 คน
2. สิงคโปร์: 40 คน รักษาหาย 2 คน
3. ประเทศไทย: 32 คน รักษาหาย 9 คน
4. ฮ่องกง: 26 รวมถึงเสียชีวิต 1 คน รักษาหาย 0 คน
5. เกาหลีใต้: 25 คน รักษาหาย 1 คน
6. ไต้หวัน: 17 คน รักษาหาย 1 คน
7. ออสเตรเลีย: 15 คน รักษาหาย 5 คน
8. มาเลเซีย: 16 คน รักษาหาย 2 คน
9. เวียดนาม: 13 คน รักษาหาย 3 คน
10. มาเก๊า: 10 รักษาหาย 0 คน
11. อินเดีย: 3 คน รักษาหาย 0 คน
12. ฟิลิปปินส์: 3 คนรวมถึงเสียชีวิต 1 คน รักษาหาย 1 คน
13. เนปาล: 1 คน รักษาหาย 0 คน
14. ศรีลังกา: 1 คน รักษาหาย 1 คน
15. กัมพูชา: 1 คน รักษาหาย 1 คน

– อเมริกาเหนือ –

1. สหรัฐอเมริกา: 12 คน รักษาหาย 3 คน
2. แคนาดา: 7 คน รักษาหาย 0 คน

– ยุโรป –

1. เยอรมนี: 14 คน รักษาหาย 0 คน
2. ฝรั่งเศส: 11 คน รักษาหาย 0 คน
3. สหราชอาณาจักร: 3 คน รักษาหาย 0 คน
4. อิตาลี: 3 คน รักษาหาย 0 คน
5. รัสเซีย: 2 คน รักษาหาย 0 คน
6. ฟินแลนด์: 1 คน รักษาหาย 1 คน
7. สเปน: 1 คน รักษาหาย 0 คน
8. สวีเดน: 1 คน รักษาหาย 0 คน
9. เบลเยี่ยม: 1 คน รักษาหาย 0 คน

– ตะวันออกกลาง –

1. สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์: 7 คน รักษาหาย 0 คน