การทำความดีนั้นเป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างถวิลหา แต่เมื่อโอกาสและความพร้อมมาบรรจบกัน แน่นอนว่า “อนุทิน ชาญวีรกูล” ผู้กุมบังเหียนใหญ่แห่ง บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น และหัวหน้าพรรคภูมิใจไทยไม่ขอปล่อยผ่านไป

ด้วยฐานะหน้าที่การงานจัดอยู่ในระดับนักธุรกิจการเมืองแถวหน้าเมืองไทย เขาสามารถแสวงหาสิ่งของมีมูลค่ามาประดับบารมี และ “เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว” TBM 930 ภายใต้ทะเบียนไทย HS -SST เป็นทรัพย์สินอันมีค่าของ “เสี่ยหนู” ซื้อหามาฝึกบินตามใจรัก

ทว่าเครื่องบินมูลค่าหลายร้อยล้านมิได้เป็นเครื่องบ่งบอกความมีฐานะเท่านั้น หากแต่ได้ถูกนำมาทำประโยชน์ให้กับสังคมส่วนรวมโดยไม่จำเป็นต้องบอกใคร ประหนึ่งการ “ปิดทองหลังพระ”

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา อนุทินขับเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวเดินทางไปสร้างสะพานบุญครั้งใหญ่ภายใต้จิตสำนึกส่วนรวม ด้วยการนำ “หัวใจ” และอวัยวะ มาปลูกถ่ายต่อชีวิตให้กับหลายชีวิตที่รอคอย ณ สภากาชาดไทย โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

“ผมไม่ใช่จิตอาสา มันเป็นจิตสำนึก เหมือนผมขับรถแล้วเห็นคนถูกรถชน ก็ต้องหยุดเพื่อช่วยเหลือ และเรื่องนี้ผมไม่เอามาเกี่ยวกับเรื่องการเมือง เพราะผมแฮปปี้” เสียงยืนยันหนักแน่นพร้อมรอยยิ้ม

จุดเริ่มหน้าที่กัปตันเครื่องบินเพื่อนำพาหัวใจมายืดชีวิตผู้คน มาจากที่เขารู้จักเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเป็นนายแพทย์ผ่าตัดหัวใจผ่านทางเฟซบุ๊ก ซึ่งไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน วันหนึ่งหมอคนดังกล่าวเขียนข้อความผ่านทางเฟซบุ๊ก ระบุว่า มีเหตุต้องการเปลี่ยนหัวใจและทราบว่าอนุทินมีเครื่องบินส่วนตัว จึงได้สอบถามว่ายินดีไปรับหัวใจหรือไม่ ซึ่งเจ้าตัวตอบตกลงและตัดสินใจไปทันที

“ในแต่ละวันมีคนต้องการหัวใจค่อนข้างเยอะ แต่ต้องได้จากคนเสียชีวิตกะทันหันและแข็งแรง ตัวอย่างเช่น บางกรณีเกิดเหตุต่างจังหวัด ไม่มีเที่ยวบิน แต่คนไข้ที่รอหัวใจอยู่ได้ไม่ถึง 6 โมงเช้า และมีเวลาไม่กี่ชั่วโมง เพื่อนที่เป็นหมอจะโทรหาผม ผมก็บินไปให้”

“หน้าที่สำคัญของผม คือ ประจำรอบนเครื่อง เมื่อหมอได้หัวใจมาแล้ว ผมสตาร์ทเครื่องออกทันที ถ้าผมขับกลับมาไม่ทัน คนไข้มีสิทธิเสียชีวิต ซึ่งหัวใจมีเวลา 4 ชั่วโมงเมื่อออกจากผู้เสียชีวิต และทุกนาทีเซลล์จะตายไปเรื่อยๆ ดังนั้น ผมต้องไปอยู่ตรงนั้น”

ภารกิจเหินฟ้ากู้หัวใจทำมานานกว่า 2 ปี บินมาแล้วตั้งแต่เหนือ อีสาน ใต้ เขาช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์ไปได้ประมาณ 20 ราย ขณะเดียวกัน การเดินทางแต่ละครั้งมิใช่ได้เฉพาะแค่หัวใจ หากแต่ยังมีอวัยวะอื่นๆ มาช่วยผู้คนด้วย เช่น ไต ปอด ดวงตา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น จะมีการพูดคุยกับทางญาติผู้เสียชีวิตก่อนมีความประสงค์บริจาคอวัยวะเหล่านั้นหรือไม่

แน่นอนภารกิจพิเศษแบบนี้ ไม่ใช่ทำกันได้ง่ายๆ ไหนต้องแข่งกับเวลา ไหนต้องเสี่ยงกับสภาพดินฟ้าอากาศ ซึ่งอนุทินก็ผ่านประสบการณ์ความเสี่ยงเหล่านั้น

“หากถามว่าเสี่ยงและกลัวกับภารกิจแบบนี้ไหม คำตอบ คือ กลัว แต่ต้องเชื่อว่ามันปลอดภัย” เสี่ยหนู บอก

“เพราะเครื่องบินถ้าเท้าพ้นจากพื้นเมื่อไหร่เกิดความเสี่ยงหมด เมื่อทำไปได้ 2 ครั้ง ก็เกิดความชิน และคิดว่า เท่เป็นบ้า ไม่มีใครทำได้อย่างเรา จะไปกลัวทำไม ทำแบบนี้จะซวยได้ไง เอาชีวิตมาต่อชีวิต ต้องบอกตัวเองแบบนี้ เพราะบางรายต้องออกจากบ้านไปตอนตีหนึ่ง ตีสอง หรือห้าทุ่ม ออกไปตอนดึกๆ แล้วเอาเครื่องบินขึ้น มันก็ไม่มีอะไร”

สำหรับค่าใช้จ่ายต่างๆ นั้น เจ้าตัว บอกว่า ส่วนตัวเป็นคนออกทั้งหมดเพราะขับเอง เครื่องตัวเอง ไม่ต้องจ้างนักบินหรือเช่าเครื่องบินใคร คิดอย่างเดียว คือ น้ำมัน ซึ่งน้ำมันไปกลับ เชียงใหม่-กรุงเทพฯ ไม่เกิน 3 หมื่นบาท แต่ละภารกิจ ซึ่งเป็นต้นทุนส่วนตัว เหมือนมีรถ ขับรถไปบริการเพื่อน ดังนั้น จึงไม่มีปัญหา

ณ ปัจจุบัน เขาน่าจะเป็นเพียงคนเดียวในประเทศที่ทำภารกิจดังกล่าว แม้จะมีคนขับเครื่องบินได้จำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่เป็นนักบินสมัครเล่น หรือมีเครื่องบินแต่ความเร็วเครื่องไม่ถึง เรดาร์บินกลางคืนไม่มี ทว่า เครื่องบินส่วนตัวมีระบบการเดินอากาศเทียบเท่ากับเครื่องบินพาณิชย์ที่ใช้โดยสาร

“ผมลงทุนซื้อเครื่องบิน เพราะมันเร็ว ไม่ได้มีวัตถุประสงค์อะไรเลย แต่เครื่องบินผมทำความเร็วได้ 600 กม./ชม. มันเข้าสเปกพอดี และเครื่องที่มีถ้าเอากรุงเทพฯ เป็นศูนย์กลาง มันตีรัศมีใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง ยกเว้นที่ไกลสุด คือ นราธิวาส 1.30 ชั่วโมง ฉะนั้น เครื่องบินผมกับภารกิจมันลงตัว ซึ่งอธิบายยากแต่มันสนุก”

อนุทิน บอกด้วยว่า การทำภารกิจแบบนี้จะต้องแจ้งกับทางศูนย์ควบคุมการบิน เพื่อบอกว่ามีภารกิจในการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะเร่งด่วน และขออนุญาตใช้เส้นทางบินตรง ซึ่งปกติต้องบินตามเส้นทางที่กำหนด เพราะถือเป็นเส้นทางจราจรทางอากาศ โดยการบินบางครั้งก็เจออุปสรรคบ้าง แต่ส่วนตัวมีเที่ยวบินสูง 2,000-3,000 ชั่วโมง และทำตามเช็กลิสต์ ก็แก้สถานการณ์ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

“ผมคิดเสมอเวลาออกไปทำภารกิจ ถ้าเราถอดใจ คนที่รอความหวังจะเป็นอย่างไร หรือไม่ก็ต้องเสียชีวิต ฉะนั้นเราต้องพยายามหาทางออกนำหัวใจมาให้เขาให้ได้”

นั่นเป็นคำบอกเล่าของนักบินหัวใจใหญ่ที่ชื่อ “อนุทิน ชาญวีรกูล”

Back to Noiseless นิทรรศการเดี่ยวครั้งที่ 2 ของ พีระ โภคทวี ที่เป็นการก้าวข้ามความคาดหวังของคนอื่น และหลุดพ้นจากกับดักความคิดของตัวเอง ซึ่งลุ่มหลงอยู่กับเสียงของสรรพสิ่งรอบข้าง

ยังคงใช้เทคนิคสีน้ำ ซึ่งเป็นทักษะที่ถนัดที่สุดในการสร้างงานจิตรกรรม แต่ในครั้งนี้ได้สร้างเรื่องราว รูปทรงขึ้นมาใหม่ จากเดิมที่วาดแนวพอร์เทรตสีน้ำ และมีผู้คนชอบในผลงานจำนวนมาก หากเขาต้องการที่จะสื่อสารกับงานมากกว่าความสวย

“งานชุดนี้ผมเริ่มจากถ่ายทอดบรรยากาศของความเงียบ เพราะตั้งแต่ได้รับอนุมัติให้แสดงงาน ผมก็มาย้อนคิดว่าเมื่อ 3 ปีก่อน เราแสดงพอร์เทรตสีน้ำแล้วมีคนชื่นชอบยอมรับด้านนี้ มันเหมือนกับเราก็หลงไปกับคำชื่นชมในระดับหนึ่ง ก็สร้างแต่งานแบบนี้มา พอมาครั้งนี้รู้สึกเราทำเพราะเราอยากทำจากตัวเราจริงๆ ไม่ใช่ทำงานที่คนอื่นชอบ”

นั่นจึงเป็นที่มาของคอนเซ็ปต์ความเงียบและได้ทบทวนฟังเสียงจากภายในตัวเอง ที่มันค่อยๆ ดัง แสดงความต้องการออกมาเรื่อยๆ จนกลบเสียงจากภายนอก

“ภาพหุ่นนิ่ง พอร์เทรต วิว เราอาจจะวาดได้ดี แต่เนื้อหาไม่ได้ลึกซึ้ง ผมอยากสร้างอะไรที่มันสื่อความต้องการข้างในของเรา ก็เลยเปลี่ยนมาเป็นแบบงานชุดนี้

เกิดจากการนั่งทบทวน อยู่เงียบๆ ก่อนหน้านี้ผมได้รับเสียงรอบข้างมาเยอะ และยอมรับว่าผมอ่อนไหวปล่อยให้เสียงจากภายนอกมามีอิทธิพลกับตัวเอง และบางทีก็เผลอทำตามเสียงพวกนั้น สุดท้ายมันมีข้อเสียกับเราเยอะนะ เราไม่ได้เป็นตัวเอง ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

การรับสื่อเยอะๆ ทำให้เราวุ่นวายใจ หรืออย่างดูงานคนอื่นก็เอาไปเปรียบเทียบ มันอาจทำให้เราพัฒนา แต่ในที่สุดศิลปะไม่ใช่การสร้างเพื่อแข่งขัน ผมเลิกเล่นเฟซบุ๊กมาปีกว่า เพราะเสียงเหล่านี้มันรบกวนใจเราหลายๆ ด้าน ทั้งวิธีการทำงานและเป้าหมายที่บิดเบือน

พอเรากลับมาเงียบๆ มาฟังเสียงตัวเองคนเดียว มาสำรวจว่าจริงๆ แล้วเราต้องการอะไร เราเริ่มทำงานจากความรักทำงานศิลปะ ไม่ได้หวังชื่อเสียง เราอยากสร้างงานศิลปะให้มากกว่าภาพสวยๆ”

Back to Noiseless เป็นการพาตัวเองย้อนกลับไปสู่ภาวะจิตใจที่อยู่ท่ามกลางความเงียบและความว่างเปล่าอีกครั้ง “ความเงียบทำให้เราได้คิด เลยทำให้ประทับใจความเงียบ ทำให้ผมตัดตัวเองจากเสียงต่างๆ ทำให้เราตกผลึกในงานรอบนี้มากขึ้น งานมาจากตัวเราเองจริงๆ ไม่ได้มีอิทธิพลของคนอื่นมาครอบงำความคิด

เวลาเงียบเรานึกถึงอะไร มันไม่ใช่แค่ไหนว่างเปล่า แต่มันกลายเป็นภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาแล้วผมนึกถึงทะเล อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกเราชอบทะเล พอเห็นภาพทะเลก็นึกว่ามันสัมพันธ์กับความเงียบ ยิ่งเวลาเราดำน้ำอาจจะมีเสียงของสัตว์ แต่มันก็เป็นเสียงในความเงียบ ซึ่งมันสะท้อนภาพความเงียบที่เราคิดไว้ออกมาได้ระดับหนึ่ง

ต่อมานึกภาพเด็กหาปลาดำน้ำในทะเลไปค้นหาโอปอล เหมือนเรามีสตอรี่ขึ้นมา ไม่ได้มีเหตุผลที่ชัดเจนแต่เป็นเหมือนคนเราเดินทางออกตามหาความฝัน เด็กคนนี้เหมือนตัวแทนของเราที่เราทำงานศิลปะแล้วเราค้นพบความฝันของเรา

งานชุดนี้ส่วนใหญ่เป็นภาพแนวนอน เพื่อต้องการให้เห็นความราบเรียบ เส้นแนวนอนเป็นเส้นที่สื่อถึงความสงบได้มากกว่าแนวตั้ง และปล่อยให้พื้นที่ว่างเยอะเป็นความเงียบที่แผ่กว้าง ถ้าใส่รายละเอียดลงในงานเยอะภาพยิ่งดูวุ่นวาย งานชุดนี้ผมต้องการสร้างบรรยากาศของความเงียบขึ้นมา”

ความเงียบและความว่างเปล่าอาจเป็นจุดเริ่มต้น หากแต่เรื่องราวของเด็กหาปลายังเป็นการสะท้อนถึงความมุ่งมั่นในการค้นหาและไล่ตามความฝันของคนเรา ที่แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะบรรลุผลหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งต่างๆ ที่ได้พบเจอในระหว่างทางนั้นก็ล้วนมีคุณค่าเสมอนิทรรศการ  Back to Noiseless จัดแสดงวันที่ 23 พ.ย.-12 ธ.ค. ณ ห้องนิทรรศการชั้น 1 ห้อง 1 หอศิลป์จามจุรี

ข่าวดีรับปลายปีของนักเซิร์ฟสาวไทย แอนนี่-แอนนิสซา ฐิตา ฟลินน์ นักโต้คลื่นลูกครึ่ง วัย 20 ปี จากภูเก็ต คือการคว้ารางวัลชนะเลิศจาก World Flowboarding Championships ทัวร์นาเมนต์ประจำปี 2017 ที่ Aqua Water Park ในเมืองแคนคูน ประเทศเม็กซิโก เมื่อไม่นานมานี้ ภายหลังการแข่งขันแอนนี่โพสต์บนเฟซบุ๊กประกาศถึงความสำเร็จว่า “ฉันจะจำวันนี้ไม่มีวันลืม วันที่เด็กตัวเล็กๆ อย่างฉันกลายเป็นแชมป์โลก! อยากขอบคุณพ่อกับแม่มาก เพราะพ่อกับแม่เจ๋งที่สุดแล้ว และขอบคุณทีม Mak Flowboards และทีม Roxy Thailand ที่ทำให้ฉันมีวันนี้ สถานีต่อไปคือยูทาห์” ชัยชนะของสาวน้อยคนนี้ทำให้นึกถึงบทสนทนากับแอนนี่ก่อนที่เธอจะบินไปแข่งขันรายการระดับโลกนี้

สาวน้อยลูกครึ่งไทย-ออสเตรเลียเป็นนักกีฬาหญิงคนเดียวของทีม Roxy Thailand ที่ไปแข่งในระดับโลก เธอเพิ่งก้าวสู่วัย 20 ปี เกิดที่ออสเตรเลียดินแดนที่โด่งดังเรื่องเซิร์ฟ หลังจากย้ายมาอยู่ที่ภูเก็ตเมืองที่คลื่นดีเช่นกัน เธอจึงเริ่มเล่นเซิร์ฟตั้งแต่อายุ 7 ขวบ “ตอนเริ่มเล่นไม่มีใครเป็นคนสอน เราเล่นกันเองกับเพื่อนวัยเดียวกัน ทำให้ชอบตั้งแต่เริ่มเลย แอนนี่แข่งครั้งแรกใน จ.ภูเก็ต ตอนอายุประมาณ 10 ขวบ พอชนะก็มีสปอนเซอร์สนับสนุนเลยทันที จากนั้นก็เล่นเซิร์ฟมาเรื่อยๆ ไปทั้งอินโดนีเซีย มาเลเซีย ฮ่องกง ไปเซิร์ฟมาหมดทุกที่เลยของเอเชีย และในปี ค.ศ. 2012 ก็คว้ารางวัลชนะเลิศการแข่งเซิร์ฟ Asian Surfing Championship Women’s Division ตอนอายุ 15 ปี”

สำหรับทะเลในภาคใต้ของไทยไม่ได้มีคลื่นดีทั้งปีอย่างในบาหลี ทำให้หน้าท่องเที่ยวที่มีคลื่นน้อย ทำให้แอนนี่เพิ่มโฟลว์บอร์ดเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ชื่นชอบจนกลายเป็นนักกีฬาที่สร้างความสำเร็จให้เธอ “ที่มาเล่นโฟลว์มาเล่นสลับกัน แต่มาเล่นทีหลังเซิร์ฟ แอนนี่เริ่มเล่นโฟลว์บอร์ดมา 4 ปีแล้ว แต่เรื่องชื่อเสียงก็ได้มากกว่าเซิร์ฟ สำหรับเซิร์ฟแอนนี่เดินสายแข่งในเอเชีย แต่สำหรับโฟลว์บอร์ดแอนนี่ไปถึงระดับโลก

จุดร่วมของสองกีฬานี้ก็คือ น้ำ แอนนี่ชอบน้ำมาตั้งแต่เด็ก ชอบว่ายน้ำ กีฬาทางน้ำที่ใช้เท้าแอนนี่เล่นหมด สำหรับเซิร์ฟเป็นกีฬาที่ต้องใช้กำลังทั้งตัว ขณะที่โฟลว์บอร์ดใช้การทรงตัวบนขาและควบคุมทิศทางด้วยเท้า เสน่ห์ของโฟลว์ที่แอนนี่รู้สึกคือ ความดีของมันคือทุกอย่างจะเหมือนเดิม ถ้าเป็นเซิร์ฟคลื่นทุกคลื่นที่เข้ามาจะไม่เหมือนกันเลย แต่โฟลว์เรารู้ว่าคลื่นจะมาแบบไหน เรากำหนดทิศทางของตัวเองล่วงหน้าได้ รู้ว่าต่อไปเราจะทำอะไร ซึ่งเหมาะที่แอนนี่จะแข่งขัน”

เมื่อถามความรู้สึกบนกระดานของสาวน้อยลูกครึ่งคนนี้เป็นอย่างไร เธอบอกว่า “ถ้าเป็นเซิร์ฟ แอนนี่จะไม่กดดันเลยแม้จะเป็นการแข่งขันจริงๆ แอนนี่ชอบการแข่งขันตรงที่เขาจะปิดส่วนหนึ่งของทะเลให้เราเล่น เหมือนเรามีความสุขที่ได้เล่นกับเพื่อนมันจะดีกว่าฟรีเซิร์ฟ เพราะคลื่นลูกหนึ่งจะอยู่ได้คนเดียว ดังนั้นเวลาคนน้อยๆ ก็จะสนุกเพราะเราจับคลื่นได้เยอะหน่อย เซิร์ฟในเมืองไทยที่แอนนี่รู้สึกว่าดีที่สุดก็ต้องยกให้หาดกะตะ ภูเก็ต เราเล่นตั้งแต่เด็กและรู้สึกว่าที่นี่ดีสุดแล้ว เสน่ห์ของเซิร์ฟคือ เราเป็นอิสระ เวลาเราเล่นเซิร์ฟเราได้ออกไปในทะเล เราไม่ต้องอยู่กับใคร เราอยู่กับตัวเอง จะรู้สึกว่าอะไรที่แย่ๆ ที่ผ่านมาในหนึ่งวันเราลืมได้หมดเลย แล้วเวลาเล่นคลื่นจะสนุก เหมือนเราได้เป็นเด็กตลอดเวลา

ตอนที่เราศึกษาเรื่องคลื่นก็เรียนรู้ด้วยความเจ็บปวดค่ะ (หัวเราะ) เหมือนเวลาเราทำอะไรผิดพลาดตอนเด็กๆ เราก็จะรู้ว่าเราจะไม่ทำท่านี้อีกแล้วนะ ดูว่าเราจะออกไปหาคลื่นได้ยังไง ถามครู ถามคนในพื้นที่ เรียนรู้และฝึกไปเรื่อยๆ ความเจ็บปวดที่ว่าก็คือเราตกกระดาน หรือเราเห็นว่าหัวคลื่นใกล้แตกใส่เราแล้ว แอนนี่ว่าเซิร์ฟยากเพราะมีทั้งพายออก มุดคลื่น จับคลื่น และพายออกไปใหม่ มันจะเหนื่อยกว่า การทรงตัวจะไม่เหมือนโฟลว์ที่จะง่ายกว่านิดหนึ่งเพราะมีคนคอยช่วยเราอยู่ตลอดเวลา มีเชือกจับอยู่ตลอดเวลาสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มใหม่”

ดังนั้น ความสุขของการเล่นกีฬาทางน้ำของแอนนี่ก็คือการที่ไม่ต้องคิดอะไรตอนที่เล่น การพาตัวเองไปจับคลื่นในทะเลหรือตอนที่ได้แสดงศักยภาพบนโฟลว์บอร์ดคือความรู้สึกที่อิสระอย่างแท้จริง “แอนนี่รู้สึกแต่ว่าเวลาอยู่บนคลื่นมันสวย เลยไม่ได้คิดอะไร เราคิดมากกว่านี้ไม่ได้ เราจะอยู่กับปัจจุบัน มันเป็นการฝึกสมาธิได้ดีมาก และทำให้เราแข็งแรง ทั้งเซิร์ฟและโฟลว์ทำให้เราออกกำลังกายตลอดเวลา เราไม่ต้องวิ่งหรือเวตก็ได้ เพราะเราได้ออกกำลังกายทั้งตัว” นักกีฬาโฟลว์บอร์ดดีกรีแชมป์โลก บอกอย่างมีความสุข