#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/621548

วันอาทิตย์ ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2564, 06.50 น.

ข่าวปลอม (Fake News) ข้อมูลบิดเบือน (Disinformation) ข้อมูลคลาดเคลื่อน (Misinformation) แม้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับสังคมมนุษย์ แต่กลายเป็นปัญหารุนแรงในยุคดิจิทัลเนื่องด้วยทุกคนสามารถส่งต่อข้อมูลข่าวสารได้อย่างรวดเร็ว “รู้เท่าทันสื่อ” (Media Literacy) จึงเป็นทักษะจำเป็น ซึ่งที่ผ่านมาก็มีความพยายามจากหลายภาคส่วนในการร่วมตรวจสอบ อย่างไรก็ตาม ข้อมูลข่าวสารที่ผิดไปจากข้อเท็จจริงไม่ได้มีแต่เฉพาะประเด็นใหญ่ๆ ระดับประเทศหรือโลกเท่านั้น แต่ยังมีอยู่ในระดับท้องถิ่นหรือชุมชน ที่หลุดไปจากกลไกตรวจสอบซึ่งเน้นอยู่ที่ส่วนกลาง

จึงเป็นที่มาของการเปิดตัว “เครือข่ายตรวจสอบความจริงระดับภาค” ซึ่งเป็นการทำงานระหว่างนักวิชาการ สื่อมวลชนและภาคประชาชนในท้องถิ่น ร่วมกับ ภาคีโคแฟค (ประเทศไทย) ไปเมื่อช่วงต้นเดือน ธ.ค. 2564 โดยมีเรื่องเล่าจากหลากหลายจังหวัด อาทิ สุชัย เจริญมุขยนันท ผู้ก่อตั้ง Ubon Connectสื่อท้องถิ่น จ.อุบลราชธานี กล่าวว่า ชาวบ้านมีบทบาทสำคัญในการแจ้งข้อมูลข่าวสารที่น่าสงสัยเข้ามา ซึ่งเมื่อได้รับแล้วตรวจสอบก็จะแจ้งกลับไปยังชาวบ้านอีกครั้งว่าข้อเท็จจริงของเรื่องนั้นเป็นอย่างไร

จากแพลตฟอร์มโอเพนแชท (Open Chat) ให้ผู้คนในพื้นที่ จ.อุบลราชธานีได้เข้ามาสื่อสารพูดคุยกันเรื่องภัยพิบัติ โดยเครือข่ายนี้ได้ก่อตั้งขึ้นหลังเหตุอุทกภัยครั้งใหญ่ของจังหวัดเมื่อปี 2562 จากนั้นจึงขยายสู่การตรวจสอบข้อเท็จจริงของข้อมูลข่าวสารที่แชร์กันในโลกออนไลน์ โดยเฉพาะในสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 ซึ่งข้อมูลที่สรุปเป็นข้อเท็จจริงแล้ว จะถูกนำไปเผยแพร่ผ่านเพจเฟซบุ๊ค และช่องทางอื่นๆ ต่อไป

“สอบถามว่าจริงไหม? ตลาดหนองบัวปิด 3 วัน นี่เป็นเรื่องในท้องถิ่นที่ส่วนกลางไม่สนใจ เรื่องตลาดหนองบัว แต่ว่าเราสนใจ เราก็มีการตรวจสอบไปว่าปิด-ไม่ปิดจริง แล้วก็มีการสรุป หลังจากที่ได้ตรวจสอบแล้วก็มาสรุปว่า อ้อ!..เขาทำความสะอาดฆ่าเชื้อ 3 วันนะ 29-31 (ตุลาคม 2564) ก็เป็นการตรวจสอบข่าวลวง-ข่าวจริงที่เกิดขึ้น” สุชัย ยกตัวอย่าง

สุชัย ยังยกตัวอย่างอื่นๆ ของการสื่อสารที่คลาดเคลื่อนในพื้นที่ เช่น ประกาศเตือนพบผู้ติดเชื้อโควิด-19 ในงานกฐินซึ่งเป็นงานใหญ่มีผู้มาร่วมงานจำนวนมาก ทุกคนก็จะเป็นกลุ่มเสี่ยงทั้งหมด แต่ต่อมาได้แก้ไขให้ถูกต้อง ว่ากลุ่มเสี่ยงที่อาจสัมผัสผู้ติดเชื้อคือกลุ่มที่ไปร่วมงานบวงสรวงพญานาคซึ่งใช้สถานที่เดียวกับงานกฐินเท่านั้น หรือข่าวโรงเรียนแห่งหนึ่งตรวจโควิด-19ด้วยวิธี ATK และพบผลเป็นบวก 2 คน แต่ข้อเท็จจริงคือ คนในโรงเรียนนั้นทุกคนเป็นผลลบทั้งหมด ส่วนผลบวก2 คนนั้นเป็นบุคคลภายนอกที่มาตรวจ เนื่องจากจุดตรวจตั้งอยู่ในโรงเรียน เป็นต้น

ที่ภาคเหนือ ผศ.ดร.ณภัทร เรืองนภากุล อาจารย์คณะสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จ.เชียงใหม่ เล่าถึงการส่งเสริมบทบาทนักเรียน-นักศึกษาซึ่งเป็น “คนรุ่นใหม่”มีการอบรมสร้างทักษะในการตรวจสอบข้อมูล (Fact Checker) โดยทำงานร่วมกับสื่อท้องถิ่น หลังจากนั้นจะได้ลงพื้นที่ไปทำงานกับชุมชน ทั้งอาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้าน (อสม.) และประชาชนฐานราก เพื่อช่วยให้รู้เท่าทันข้อมูลบิดเบือนมากขึ้น มีการวัดผลทั้งก่อนและหลังทำโครงการทั้งนักศึกษาและประชาชน ภายใต้เป้าหมายการทำงานข้ามช่วงวัย ความคิดและศาสตร์วิชา

“สิ่งที่เราได้เริ่มทำแล้ว เยาวชนหรือนักศึกษาได้เริ่มตรวจสอบข้อเท็จจริงและข้อมูลบิดเบือนในพื้นที่ และสร้างเป็นสื่อเพื่อเผยแพร่ทางช่องทางของ Cofact Youth Network (เครือข่ายเยาวชนโคแฟค) ซึ่งเป็นเพจเฟซบุ๊ค ก็เป็นข่าวในพื้นที่ เช่น มีโรงเรียนแห่งหนึ่งใน จ.เชียงใหม่ พบนักเรียนติดเชื้อโควิด-19 ซึ่งน้องๆ
ก็ไปตรวจสอบ ซึ่งจริงๆ เป็นแค่ข่าวลวง ที่โรงเรียนทำประกาศอยู่นั้นเป็นแค่ประกาศการเรียนออนไลน์” ผศ.ดร.ณภัทร กล่าว

ภาคตะวันออก จักรกฤชณ์ แววคล้ายหงษ์ นายกสมาคมสื่อสารมวลชน จ.ตราด เน้นย้ำถึงความสำคัญของสื่อมวลชนในฐานะผู้ตรวจสอบและรายงานข่าวสารที่เป็นข้อเท็จจริง โดยสื่อที่มีความน่าเชื่อถือ ประชาชนก็จะเข้าไปสอบถามเมื่อได้รับข้อมูลข่าวสารที่ยังไม่แน่ใจว่าจริงหรือไม่ เช่นกรณีของ “ตราดทีวี” กลายเป็นแหล่งข้อมูลของผู้ที่จะเดินทางเข้ามาในพื้นที่ จ.ตราด ในสถานการณ์โควิด-19 เช่น จะเข้าจังหวัดได้หรือไม่ ต้องเตรียมเอกสารอะไรบ้าง

“เรื่องของสุขภาพ มันมีข่าวอันหนึ่งที่เราทำมา 10 กว่าปีแล้ว เรื่องเกี่ยวกับหาดทรายดำที่ จ.ตราด ปรากฏมีความเชื่ออันหนึ่งว่าไปหมกทรายแล้วเขาจะรักษาโรคได้ ซึ่งตรงนี้มันไม่ใช่เป็นความจริงแต่ว่าเป็นความเชื่อ ซึ่งตอนนี้เราก็ไปตรวจสอบมาแล้วว่าเป็น-ไม่เป็นความจริง” จักรกฤชณ์ กล่าว

ภาคใต้ ภญ.ชโลม เกตุจินดา กรรมการองค์การอิสระเพื่อการคุ้มครอง ผู้บริโภคภาคใต้ จ.สงขลา กล่าวว่า ทำงานด้านเฝ้าระวังการโฆษณาเกินจริงหรือสินค้าหลอกลวง มาตั้งแต่ยุคที่วิทยุและเคเบิลทีวีเฟื่องฟู แต่เมื่อช่องทางการสื่อสารที่ได้รับความนิยมเปลี่ยนไป วิทยุและโทรทัศน์ลดบทบาทลงแต่สื่อออนไลน์มาแรง เครือข่ายเฝ้าระวังจึงต้องได้รับการถ่ายทอดทักษะการใช้สื่อใหม่ด้วย

“สิ่งที่เราทำได้ก็คือกระบวนการสร้างทีมระดับจังหวัด จะมีกระบวนการอบรม มีหลักสูตรซึ่งต้องทำตั้งแต่พื้นฐานการใช้มือถือ แคป (Capture-จับภาพ) หน้าจอ คือกลุ่มที่เราทำงานด้วยอาสาสมัครที่เขาเรียกว่า Digital Immigrant (ผู้อพยพเข้ามาในยุคดิจิทัล) ก็คือไม่คุ้นมือถือ จะแคปหน้าจอ จะเก็บหลักฐานว่ามีการส่งข้อความแบบนี้ จะเก็บเข้าไลน์กลุ่มอย่างไร จะเก็บใส่ถังข้อมูลในไลน์กลุ่มอย่างไร จะกลับไปค้นดูข้อมูลเก่าอย่างไร เราก็ต้องมาฝึกอบรมเรื่องพวกนี้ว่าใช้ไลน์กลุ่มอย่างไร

ขณะเดียวกัน เราจะได้ข้อมูลชุดหนึ่ง อาสาสมัครแกนนำพวกเรา ไม่ว่าจะเป็น อสม. (อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้าน) อพม.(อาสาสมัครพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์หมู่บ้าน) แกนนำผู้ใหญ่บ้าน แกนนำในกลุ่มชุมชนต่างๆ ซึ่งเป็นกรรมการระดับผู้ใหญ่ 50-60 ปีขึ้นไป จะขาดศักยภาพเรื่องนี้มาก ขาดการวิเคราะห์ข้อมูลเพราะเชื่อว่าคนดูให้แล้วถึงได้แชร์มาก็เลยแชร์ต่อ” ภญ.ชโลม ระบุ

การเพิ่มทักษะการใช้เทคโนโลยีและวิคราะห์ข้อมูลให้แกนนำเครือข่ายเหล่านี้ ซึ่งแต่ละคนก็จะมีกลุ่มไลน์หลายกลุ่มเพราะต้องทำงานกับหลายภาคส่วน ภญ.ชโลม กล่าวว่า เท่ากับเป็นการแทรกซึมเข้าไปเพื่อให้ช่วยจัดการปัญหาตั้งแต่ต้นทาง ทั้งข้อมูลข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งในพื้นที่ ไปจนถึงสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 ซึ่งช่วงหนึ่งจะมีประเด็นการนำสมุนไพรมาทำเป็นยา เป็นทางเลือกในการรักษาอาการป่วยจากไวรัสโควิด-19 จึงต้องรักษาสมดุลทั้งด้านข้อเท็จจริงและด้านการแสวงหาของประชาชนในการดูแลตนเอง

โดยเชื่อมั่นว่าคนกลุ่มนี้จะรู้เท่าทันทั้งเทคโนโลยีดิจิทัลและประเด็นสุขภาพ!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/620918

วันพฤหัสบดี ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

“ความยากจน (Poverty)” ปัญหาสำคัญของสังคมมนุษย์ นำไปสู่ปัญหาอื่นๆ ทั้งด้านสาธารณสุข เช่น การป้องกันโรคติดต่อ ดังตัวอย่างที่เห็นในปัจจุบัน ว่าชุมชนยากจนไม่สามารถปฏิบัติตามมาตรการป้องกันโรคระบาดโควิด-19 ได้เต็มที่ เนื่องจากที่อยู่อาศัยมักมีลักษณะแออัด ทั้งด้านความปลอดภัย เช่น อาชญากรรม ดังที่มีผลการศึกษามากมายทั้งในไทยและต่างประเทศ พบว่าความยากจนสามารถกลายเป็นแรงบีบคั้นให้คนหันเข้าสู่เส้นทางมิจฉาชีพ ลักวิ่งชิงปล้นหรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เป็นต้น

กิตติ สัจจาวัฒนา ผู้อำนวยการหน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) กล่าวว่า การแก้ปัญหาความยากจนเป็นนโยบายสำคัญของทุกรัฐบาล แต่ที่ผ่านมาโครงการและมาตรการที่ออกมามักจะไม่ตรงเป้าหมาย จึงทำให้แก้ปัญหาไม่ค่อยได้ผล เนื่องจากปัญหาความยากจนเกิดจากหลายปัจจัย จึงเป็นที่มาของการที่ บพท. ทำโครงการวิจัย “การพัฒนาระบบสนับสนุนการทำงานเชิงพื้นที่เพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนแบบเบ็ดเสร็จและแม่นยำ” ซึ่งศึกษาโมเดลการแก้ไขปัญหาความยากจนของประเทศจีน

จุดเด่นของตัวอย่างดังกล่าว คือการทำสำมะโนครัวครัวเรือนยากจนและสำรวจข้อมูลทุนพื้นฐาน มีการกำหนดนิยาม “คนจน” หมายถึง “คนที่ขาดแคลนทุนพื้นฐานในการดำรงชีวิต ที่ส่งผลให้ครัวเรือนมีโอกาสในการสร้างทางเลือกในการดำรงชีวิตอย่างจำกัด” แบ่งเป็น 4 กลุ่ม คือ 1.อยู่ลำบาก มีความขาดแคลนปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต ต้องดำเนินการนำเข้าสู่ระบบสวัสดิการโดยเร่งด่วน 2.อยู่ยาก มีปัจจัยพื้นฐานเพียงพอสำหรับการดำรงชีวิตอยู่ในแต่ละวันซึ่งต้องเร่งจัดหาปัจจัยดำรงชีพหรือยกระดับความสามารถในการจัดหาปัจจัยดำรงชีพให้พออยู่ได้

3.พออยู่ได้ มีฐานทุนสำหรับการดำรงชีพ แต่ยังไม่เพียงพอที่จะอยู่รอดได้อย่างปลอดภัยหากประสบกับภาวะความแปรปรวนต่างๆ จำเป็นต้องสร้างภูมิคุ้มกัน และยกระดับความเป็นอยู่ให้หลุดพ้นจากสภาวะความขาดแคลน/เปราะบาง และ 4.อยู่ได้ มีภูมิคุ้มกันต่อสภาวะความแปรปรวน/ความเสี่ยงต่างๆ มีฐานทุนในด้านต่างๆ ที่เพียงพอในการวางแผนอนาคตของตนเอง ครอบครัว และเป็นฐานทุนในระดับชุมชนได้

โดย บพท.ส่งเสริมให้นำวิชาความรู้จากมหาวิทยาลัยต่างๆ เข้าไปช่วยเหลือคนจนอย่างเป็นระบบ โดยร่วมงานกับมหาวิทยาลัย 18 แห่งทั่วไทย และเริ่มดำเนินโครงการนำร่องใน 20 จังหวัดทั่วไทย ซึ่งมีการดำเนินการตามแผนงานวิจัยและนวัตกรรมเพื่อการแก้ไขปัญหาความยากจนแบบเบ็ดเสร็จและแม่นยำ โดยใช้ชุดข้อมูลแผนที่ความยากจนประเทศไทย (Thai Poverty Map-TP Map) ที่สภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) และศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค) จัดทำร่วมกัน

รวมถึงชุดข้อมูลความจำเป็นพื้นฐาน (จปฐ.) ของกรมการพัฒนาชุมชน เป็นฐานการทำงาน จากนั้น บพท.พัฒนากระบวนการค้นหาสอบทานคนจนที่ตกหล่นจากระบบเพื่อเป็นข้อมูลเชิงลึก (deep data) โดยระบบ PPPconnext เป็นระบบข้อมูลที่แสดงทั้งปัญหาและทุนศักยภาพในการดำรงชีพคนจน5 ด้าน ได้แก่ ทุนมนุษย์ ทุนสังคม ทุนการเงิน ทุนกายภาพ ทุนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

“ระบบนี้สามารถวิเคราะห์และจำแนกกลุ่มเป้าหมายคนจน เพื่อแก้ปัญหาได้ตรงตามสาเหตุ ต่อจากนั้นมีระบบส่งต่อในปัญหาสำคัญอื่นๆ เช่น ปัญหาที่อยู่อาศัย จะเข้าสู่โครงการบ้านพอเพียงของสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน ปัญหาการศึกษาส่งต่อสู่กองทุนเสมอภาคทางการศึกษา ปัญหาสาธารณูปโภคส่งต่อหน่วยงานในพื้นที่รับผิดชอบ รวมทั้งโครงการพัฒนานวัตกรรมแก้จนในหลากหลายรูปแบบที่สอดคล้องกับบริบทและสภาพปัญหา” กิตติ กล่าว

หนึ่งในตัวอย่างจากโครงการนี้ของ บพท. คือ “ลำปาง” จังหวัดทางภาคเหนือของไทย ซึ่ง ดวงใจ พุทธวงศ์ ผู้ช่วยอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง เล่าว่า “ลำปางมีประชากร 741,080 คน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรม จังหวัดมีปัญหาอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจยังอยู่ในระดับต่ำ โดยสาเหตุมาจากหลายปัจจัย เช่น เศรษฐกิจของประเทศถดถอย ขาดการบริหารจัดการเรื่องตลาดแบบบูรณาการ

และขาดแรงงานทักษะฝีมืออาชีพเฉพาะด้าน เนื่องจากมีการเคลื่อนย้ายแรงงานไปทำงานนอกพื้นที่ ประกอบกับจำนวนวัยแรงงานลดลง จำนวนผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น อัตราการจ้างงานต่อกำลังแรงงานลดลง โดยผลการสำรวจคนในพื้นที่จังหวัดลำปางจำนวนทั้งสิ้น 196,435 ครัวเรือน หรือ 512,130 คน จากฐานข้อมูล TPMAP (Thai People Map and Analytics) พบว่ามีครัวเรือนยากจน 14,878 ครัวเรือน หรือ 41,962 คน ซึ่งเป็นคนจนจากการสำรวจข้อมูลความจำเป็นพื้นฐาน (จปฐ.) และการลงทะเบียนสวัสดิการแห่งรัฐจากกระทรวงการคลัง จำนวน 15,717 คิดเป็นร้อยละ 3.07

อย่างไรก็ตาม การสำรวจข้อมูลของ จปฐ. ยังมีความผกผันหรือคลาดเคลื่อนในบางประเด็น เช่น รายรับ รายจ่าย เงินออมและภาวะหนี้สินของครัวเรือน เนื่องจากเก็บข้อมูลไม่ทั่วถึง และการให้ความร่วมมือของครัวเรือนในการตอบคำถาม รวมทั้งรายละเอียดตามเกณฑ์บางอย่างยากต่อการวัดค่า ซึ่งส่งต่อความน่าเชื่อถือของข้อมูลที่สะท้อนปัญหาอย่างแท้จริง

สำหรับการนำโครงการพัฒนาระบบสนับสนุนการทำงานเชิงพื้นที่เพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนแบบเบ็ดเสร็จและแม่นยำ มาใช้ใน จ.ลำปาง มีวัตถุประสงค์ 1.เพื่อค้นหาและสอบทานคนจนกลุ่มเป้าหมายที่กระจายอยู่ในพื้นที่จังหวัดลำปางอย่างแม่นยำ มีการสังเคราะห์ ประมวลผลแสดงผล การนำเข้าระบบ และการส่งต่อข้อมูล รวมถึงวิเคราะห์สาเหตุความยากจนของคนจนกลุ่มเป้าหมาย

และ 2.เพื่อสร้างระบบและกลไกการส่งต่อความช่วยเหลือ พร้อมทั้งโมเดลและรูปแบบการแก้ไขปัญหาความยากจนอย่างเบ็ดเสร็จและแม่นยำในพื้นที่นำร่องจังหวัดลำปาง และจัดทำข้อเสนอเชิงนโยบายที่เชื่อมโยงกับแผนยุทธศาสตร์จังหวัด โดยมีพื้นที่ดำเนินการ 6 อำเภอ ได้แก่ เมืองลำปาง งาว เถิน สบปราบ ห้างฉัตร และเมืองปาน โดยมีเกณฑ์ในการคัดเลือกอำเภอเป้าหมาย คือ เป็นอำเภอที่มีการกระจุกตัวของคนจนสูง เป็นพื้นที่ที่มีกลไกความร่วมมือที่มีความเข้มแข็ง และมีโอกาสประสบความสำเร็จสูง

“ผลการดำเนินงาน 6 เดือนที่ผ่านมา ได้รูปธรรมความสำเร็จทั้งระบบค้นหาและระบบสอบทานข้อมูลคนจนและ
ครัวเรือนยากจนในพื้นที่กว่า 1,205 ครัวเรือน หรือ 4,215 คน จากตัวเลขกลุ่มเป้าหมาย 12,311 คน จึงทำให้สร้างกลไกความร่วมมือเพื่อแก้ปัญหาความยากจนระดับจังหวัด และจะมีการศึกษาโมเดลแก้จนที่เหมาะสมต่อไป” ผู้ช่วยอธิการบดี มรภ.ลำปาง กล่าว

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/620166

วันอาทิตย์ ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2564, 07.00 น.

เมื่อเร็วๆ นี้ แผนงานสนับสนุนการป้องกันอุบัติเหตุจราจรระดับจังหวัด (สอจร.) จัดการบรรยาย (ออนไลน์) เรื่อง “สร้างวินัยทางถนนเด็กไทยให้เต็มร้อย” โดยผู้บรรยายคือ ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์อุดาการ คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ เล่าว่า ย้อนกลับไปในปี 2554 เริ่มทำงานปลูกฝังวินัยจราจรกับเด็กระดับปฐมวัย เนื่องจากในทางการศึกษานั้นเชื่อว่า “ปฐมวัยเปรียบดั่งรากแก้ว” ประสบการณ์ต่างๆ ที่ได้รับในช่วงปฐมวัยจะส่งผลต่อความมั่นคงของชีวิตคนคนนั้น การปลูกฝังสิ่งที่ดีงามจึงควรเริ่มต้นในวัยนี้

โดยช่วงแรกๆ ที่ทำงานด้านความปลอดภัยบนท้องถนนยอมรับว่าไม่ได้มองเป็นเรื่องพิเศษอะไร กระทั่งได้ฟังเรื่องราวจากแพทย์ทั้งการสูญเสียชีวิตของคนไทยจำนวนมากทั้งที่หากไม่สูญเสียคนเหล่านี้ก็จะเป็นกำลังสำคัญของชาติ หรือการที่แพทย์ต้องทำงานหนักติดต่อกันนับสิบชั่วโมงเพื่อช่วยชีวิตผู้ประสบอุบัติเหตุ เมื่อประกอบกับการที่ตนเองเป็นทั้งแม่ ย่าและครูบาอาจารย์ เรื่องนี้จึงสะเทือนใจมาก

“จุดเริ่มต้นคือลงไปเป็นที่ปรึกษาหลักให้กับศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่ ต.ป่าสัก จ.ลำพูน ตอนนั้นมูลนิธิวิจัยเพื่อพัฒนาท้องถิ่นได้มาขอให้ไปเป็นที่ปรึกษาโครงการ ตอนนั้นเป็นโครงการวิจัยสร้างความปลอดภัยบนท้องถนนโดยการมีส่วนร่วมของศูนย์พัฒนาเด็กเล็กและชุมชน ทีนี้ที่เข้าไปก็คือไปช่วยคุณครูในศูนย์พัฒนาเด็ก ในการที่จะให้เขามีความเข้าใจในการจัดทำหลักสูตร ในการทำแผนงานจากประสบการณ์ การออกแบบกิจกรรมในการที่จะไปพัฒนาเด็ก” ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ กล่าว

ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ กล่าวต่อไปว่า เด็กในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจะมีอายุตั้งแต่ 2-6 ปี ซึ่งในตอนแรกของโครงการ ยอมรับว่าครูในศูนย์เด็กเล็กค่อนข้างกังวลเพราะกลัวจะทำนอกเหนือจากที่หลักสูตรกำหนด จึงต้องสร้างความเข้าใจว่าการปลูกฝังวินัยจราจรมีอยู่ในแผนการสอนในหลักสูตรเดิมอยู่แล้ว เพียงแต่โครงการนี้มาทำให้ชัดเจนขึ้น อีกทั้งไม่ได้ทำเพียงคนเดียวแต่ต้องอาศัยความร่วมมือกับผู้ปกครองนักเรียนตลอดจนชุมชนโดยรอบ

วันเวลาผ่านไป เริ่มเห็นพฤติกรรมที่ปรับเปลี่ยน เช่น เด็กเริ่มได้สวมหมวกกันน็อกเมื่อโดยสารรถจักรยานยนต์มากขึ้น ซึ่งต้องขอบคุณ บริษัท กลางคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ จำกัด ที่สนับสนุนหมวกกันน็อกเด็ก และเมื่อเด็กสวมหมวกกันน็อกตามที่ครูสอนและทำเป็นแบบอย่าง พ่อแม่ผู้ปกครองของเด็กๆ เมื่อจะขี่จักรยานยนต์ก็ต้องสวมหมวกกันน็อกตามไปด้วยโดยปริยาย “ใช้เด็กเป็นเครื่องมือเตือนสติผู้ใหญ่” ให้ผู้ใหญ่เห็นความสำคัญของความปลอดภัยบนท้องถนน เพราะคนอื่นเตือนแล้วไม่ฟัง มีข้ออ้างสารพัด แต่หากเป็นบุตรหลานเตือนกลับพบว่ายอมฟัง

“เวลาเราลงไปตรวจเยี่ยมในแต่ศูนย์เขามีเทคนิคในการสร้างวินัยให้กับเด็กที่แตกต่างกัน อันนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่มันเกิดขึ้นในเฟส (Phase-ระยะ) แรกๆ ความประทับใจคือความมุ่งมั่นตั้งใจของคุณครู เพราะว่าเฟสแรกที่ทำที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่ ต.ป่าสัก จ.ลำพูน มีแรงกดดันมากๆ เลยคุณต้องต่อสู้ทุกอย่าง ถ้าคุณครูเขาถอดใจไม่สู้ต่องานก็ไม่สามารถที่จะก้าวมาจนกระทั่งเป็นตัวแบบได้ คือพลังความสำเร็จที่ป่าสักมันมีพลังทื่ทำให้ถึงกับเป็นนโยบายของระดับจังหวัด จังหวัดลำพูนถึงระดับผู้ว่าฯ ขณะนั้นหยิบขึ้นมาเป็นนโยบายเลย

จากการทำงานในระดับจุดเล็กๆ ของป่าสัก เพราะว่ามีครูไม่เยอะ ไม่กี่คนเลยแล้วเขาต้องใช้เวลาในวันเสาร์-อาทิตย์ ใช้เวลานอกจากเวลาที่เขาดูแลเด็กมานั่งประชุมกันเพื่อที่จะออกแบบการวางแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ แล้วเรื่องเหล่านั้ใหม่สำหรับเขา ตัวเราเองก็ยังใหม่ ฉะนั้นเวลาเราจะต้องมานั่งวางว่าจุดมุ่งหมายจริงๆของโครงการวิจัยตอนนั้นคือต้องการอะไร แล้วจะต้องไม่เป็นการที่ไปเพิ่มงานให้กับคุณครู และต้องย่อยให้ง่ายสำหรับเด็กในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก” ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ ระบุ

ความท้าทายในการจัดทำหลักสูตรปลูกฝังวินัยจราจรกับเด็กปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กคือ “ชั้นเรียนแบบคละอายุ” ดังนั้น จะจัดการเรียนการสอนอย่างไรให้เด็กทุกอายุมีส่วนร่วม ซึ่งต้องพัฒนาสื่อหลากหลายแม้จะมีงบประมาณจำกัด เช่น นำสิ่งของเหลือใช้มาดัดแปลง เนื่องจากสมัยนั้นสื่อดิจิทัลยังมีไม่มากนัก ต่อมาโครงการได้เข้าสู่ระยะที่ 2 กระจายไปในศูนย์เด็กเล็กหลายแห่งทั้ง 4 ภาค แต่ทำงานง่ายขึ้นเพราะมีบทเรียนจากโครงการระยะแรกแล้ว อีกทั้งยังมีครูจากโครงการระยะแรกมาเป็นพี่เลี้ยง

ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ กล่าวว่า “โครงการนี้นอกจากเป็นการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้แล้ว ยังสร้างนวัตกรรมด้านการผลิตสื่อด้วย” เพราะแต่ละภูมิภาคพัฒนาสื่อตามบริบทของตนเอง เช่น จ.สุพรรณบุรี(ภาคกลาง) จุดเด่นคือมีเครือข่ายเข้มแข็ง อีกทั้งยังมีงบประมาณสร้างสนามจำลองให้เด็กได้ฝึกวินัยจราจร หรือที่ อ.เวียงสระ จ.สุราษฎร์ธานี(ภาคใต้) มีจุดแข็งด้านการใช้ภูมิปัญญาพื้นบ้านอาทิ เพลงบอก หนังตะลุง โนราห์ มาประยุกต์ซึ่งไม่เพียงปลูกฝังเฉพาะเด็กแต่ยังรวมถึงสร้างความตระหนักให้กับคนในชุมชนด้วย

ทั้งนี้ “ความภูมิใจคือการที่กิจกรรมที่ริเริ่มจากศูนย์พัฒนาเด็กเล็กไม่กี่แห่งกลายเป็นสิ่งที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น(อปท.) ยอมรับเป็นนโยบายและกำหนดให้เป็นตัวชี้วัดผลงานของครู” ซึ่งเมื่อกลายเป็นตัวชี้วัดแล้วครูก็จะทำงานง่ายขึ้นด้วยเพราะเป็นหน้าที่และผลงานของครูเองไม่ใช่การเพิ่มภาระงาน และเป้าหมายต่อไปคือ “ขยายผลสู่โรงเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานตั้งแต่ประถมถึงมัธยมศึกษา” เพื่อให้ช่วยกันพัฒนาต่อยอด ดังตัวอย่างของโรงเรียนบ้านหนองเงือก จ.ลำพูนที่ผู้อำนวยการโรงเรียนเมื่อได้ฟังแนวคิดแล้วก็สนับสนุนส่วนครูก็เข้าใจ

“ครูเป็นคนเล่าให้ฟังเอง แต่เดิมจะขับมอเตอร์ไซค์มา แล้วเวลาจะเข้าก็จะเข้ามาในประตูที่ใกล้ห้องพักตัวเองมากที่สุดโดยไม่สนใจเลยว่าที่เขียนว่าทางเข้า-ทางออกเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้คุณครูไม่กล้าเพราะมีสารวัตรนักเรียน มีลูกเสือคอยมองอยู่ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของตัวเอง หรือครูขับมาจากบ้านไม่สวมหมวกกันน็อก จราจรลูกเสือก็จะเห็นอยู่คุณครูก็อาย ก็ต้องสวมหมวกกันน็อกมาคือทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปหมด” ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ ยกตัวอย่าง

ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ กล่าวในช่วงท้ายถึงอีกความภูมิใจในฐานะคนเป็นครูบาอาจารย์ว่า กิจกรรมนี้สร้างความเปลี่ยนแปลงทั้งครูและนักเรียนกลายเป็นผู้ใส่ใจความปลอดภัยบนท้องถนนมากขึ้น นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในระดับชุมชน อีกทั้งผลงานนี้แต่เดิมคณะครูที่ทำโครงการก็ไม่ได้หวังรางวัลอะไร ถึงขนาดต้องแนะนำให้ลองส่งประกวดนวัตกรรมด้านการศึกษาดู ซึ่งก็ได้รับรางวัลจริงๆ

“มันไม่ได้เป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง พวกเราทุกคนที่เป็นผู้ใหญ่คงจะต้องช่วยกัน ร่วมมือกันในการที่จะทำบทบาทเหล่านี้ เพื่อที่จะทำให้เด็กๆ ของเรา
ได้มีโอกาสเติบโตขึ้นอย่างงดงาม และเป็นเด็กที่มีวินัยทางจราจรให้เต็มร้อย เพื่อที่จะลดความสูญเสีย” ผศ.ดร.เยี่ยมลักษณ์ กล่าวในท้ายที่สุด

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/617029

วันอาทิตย์ ที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564, 06.00 น.

“2 หมื่นศพต่อปี” เป็นสถิติ “ผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนท้องถนนในประเทศไทย” ที่ประมวลจากข้อมูล 3 ฐานคือ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ กระทรวงสาธารณสุข และบริษัท กลางคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ จำกัด อีกทั้งความอันตรายของถนนเมืองไทยยังเป็นที่เลื่องลือในระดับโลก เนื่องจากรายงานขององค์การอนามัยโลก ปี 2558 จัดอันดับให้ไทยเป็นอันดับ 2 ของโลกด้านอันตรายบนท้องถนน ก่อนที่ปี 2561 จะปรับลดลงมาอยู่ที่อันดับ 9 แต่ก็ยังจัดว่าอยู่ใน “ท็อปเทน” ที่ไม่น่าปลื้มใจสักเท่าไร

โดยเฉพาะ “เด็ก-เยาวชน” ถือเป็น “กลุ่มเสี่ยงสำคัญ” ไปไม่ถึงการเป็นอนาคตของชาติเพราะจบชีวิตลงเสียก่อน หรือที่ยิ่งไปกว่านั้นคือต้องกลายเป็นผู้พิการ ดังที่ก่อนหน้านี้ “ทีมงาน นสพ.แนวหน้า” เคยนำเสนอไปแล้วครั้งหนึ่ง (ยุคเกิดน้อย‘ผู้เยาว์’ทรัพยากรมีค่า ลงทุนลด‘เจ็บ-ตายบนถนน’จำเป็น : หน้า 17 ฉบับวันที่ 25 ต.ค. 2564) ซึ่งปัญณ์ จันทร์พาณิชย์ หัวหน้ากลุ่มพัฒนามาตรการป้องกันการบาดเจ็บจากการจราจร กองป้องกันการบาดเจ็บ กรมควบคุมโรค เปิดเผยสถิติเด็กและเยาวชนที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนท้องถนน ในปี 2562 อันเป็นปีสุดท้ายก่อนที่ทั้งโลกจะล็อกดาวน์ ลดการเดินทางเคลื่อนย้ายจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19

พบว่า “จำนวนผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนน ปี 2562 เป็นประชากรอายุ 15-19 ปี อยู่ที่ 2,183 คน คิดเป็นร้อยละ 10.96 ของผู้เสียชีวิตทุกกลุ่มอายุ ขณะที่ประชากรอายุ 10-14 ปี อยู่ที่ 651 คน คิดเป็นร้อยละ 3.2 ของผู้เสียชีวิตทุกกลุ่มอายุ” ทั้งนี้ ข้อมูลดังกล่าวสอดคล้องกับ “พฤติกรรมการใช้จักรยานยนต์ (มอเตอร์ไซค์)” โดยเด็กไทยเริ่มหัดขับขี่ที่อายุเฉลี่ย 10-14 ปี แต่ส่วนใหญ่เป็นการหัดด้วยตนเองบ้าง หรือคนใกล้ตัว เช่น พ่อแม่ พี่ รุ่นพี่เพื่อน ฯลฯ หัดให้บ้าง ซึ่งขาดการเรียนรู้ทักษะด้านความปลอดภัย และนำไปสู่ความสูญเสีย

นั่นจึงนำไปสู่แนวคิดการจัดทำ “หลักสูตรความปลอดภัยทางถนน” เพื่อให้ความรู้กับเด็กและเยาวชน แนวคิดนี้เคยใช้ได้ผลมาแล้วใน เกาหลีใต้ ย้อนไปในปี 2535 เคยมีเด็ก (อายุต่ำกว่า 15 ปี ตามนิยามขององค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ-OECD) เสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนท้องถนน 1,114 ราย แต่เมื่อผ่านไป 20 ปี ในปี 2555 พบเด็กเสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนท้องถนน 110 รายลดลงอย่างเห็นได้ชัดถึง 10 เท่า

หนึ่งในเบื้องหลังของความสำเร็จคือการจัดทำหลักสูตรความปลอดภัยและสอนกันอย่างจริงจังตั้งแต่ชั้นอนุบาล โดยกระทรวงศึกษาธิการแดนกิมจิ กำหนดให้จัดการศึกษาความปลอดภัยทางถนนประจำปีสำหรับนักเรียนชั้นอนุบาลและชั้นประถมศึกษา อย่างน้อย 30 และ 23 ชั่วโมง ตามลำดับ มีการฝึกอบรมครูที่รับผิดชอบด้านความปลอดภัยที่โรงเรียน ผลิตและแจกจ่ายสื่อการสอนความปลอดภัยทางถนน ตลอดจนจัดศูนย์อุทยานจราจรสำหรับเด็ก

ล่าสุดเมื่อวันที่ 19 พ.ย. 2564 ที่ผ่านมา มีการเปิดตัว“VIA Road Safety Education Programme” หลักสูตรความปลอดภัยทางถนน นำร่องใน 5 โรงเรียนในพื้นที่ จ.สมุทรปราการ และอีก 45 โรงเรียนใกรุงเทพมหานคร (กทม.) หลักสูตรนี้เป็นการเรียนรู้จากการปฏิบัติจริง มีการจำลองสถานการณ์ เช่น “การให้ผู้เรียนได้นั่ง ณ ที่นั่งคนขับของรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ แล้วมองหาเพื่อนๆ ที่ยืนถือป้ายตามจุดต่างๆ รอบตัวรถ” เพื่อเรียนรู้เรื่องของ “จุดบอด” หรือจุดที่ผู้ขับขี่มองไม่เห็น ซึ่งเป็นจุดที่ต้องหลีกเลี่ยงการเข้าไปอยู่เพราะสุ่มเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุถูกเฉี่ยวชนได้

หรือ “การให้ผู้เรียนปิดตาแล้วเดินจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง” เพื่อให้ตระหนักความสำคัญของ “การมองทาง”โดยเฉพาะยุคปัจจุบันที่ผู้คนมักใช้โทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนกันแทบทุกขณะของชีวิต แต่การเดินเท้าหรือขับขี่ยานพาหนะแล้วสายตาจดจ่ออยู่กับมือถือ ก็เป็นพฤติกรรมเสี่ยงเกิดอุบัติเหตุเพราะไม่ได้มองเส้นทางที่อยู่ตรงหน้า รวมถึงสิ่งแวดล้อมต่างๆ ที่อยู่รายรอบ เป็นต้น

หลักสูตรนี้ได้รับการสนับสนุนโดย “มิชลิน-โททาล”แบรนด์ยางรถยนต์และน้ำมันเครื่องชื่อดังระดับโลก ซึ่งพรวดี ปิยะคุณ ผู้อำนวยการฝ่ายความสัมพันธ์ภาครัฐ บริษัทสยามมิชลิน จำกัด เล่าว่า ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาและด้านความปลอดภัยบนท้องถนน ได้ร่วมกันพัฒนาหลักสูตรตั้งแต่ปี 2560 และบริหารจัดการโดย Global Road Safety Partnership (GRSP) องค์กรที่ได้รับการสนับสนุนโดย สหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศ (International Federation of the Red Cross and Red Crescent Societies) เริ่มใช้ใน 2 ประเทศแรกคือ อินเดียกับฝรั่งเศส ก่อนขยายไปในอีก 30 ประเทศทั่วโลก โดยคัดเลือกจากประเทศที่มีอัตราการเสียชีวิตบนท้องถนนที่สูง

ด้าน ปาสคาล ลารอช (Pascal Laroche) ประธานกลุ่มบริษัทโททาลเอนเนอยี่ส์ ประเทศไทย กล่าวว่า หลักสูตรนี้จะสอนให้เด็กและเยาวชนมีคุณสมบัติติดตัวด้านความตระหนักในความปลอดภัยในการใช้รถใช้ถนน เริ่มโครงการนำร่องไปเมื่อเดือน มี.ค. 2564 กับ 5 โรงเรียนในพื้นที่ จ.สมุทรปราการ และล่าสุดคือโครงการระยะที่ 2 ใน 45 โรงเรียนนำร่องในพื้นที่ กทม. ซึ่งจะมีนักเรียนได้รับประโยชน์ประมาณ 5,700 คน โดยมี AIP (มูลนิธิป้องกันอุบัติภัยแห่งเอเชีย) เป็นผู้ดำเนินการด้านการปฏิบัติให้เกิดเป็นรูปธรรม เพื่อให้ประสบความสำเร็จ โครงการ VIA ต้องใช้เวลาดำเนินการอย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลาไม่ต่ำกว่า 3 ปี โดยมุ่งเน้นกลุ่มเป้าหมายไปที่เด็กนักเรียนอายุ 10-18 ปี

เกรียงไกร จงเจริญ ผู้อำนวยการสำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร กล่าวว่า การสูญเสียชีวิตเด็กและเยาวชนซึ่งประเมินค่าไม่ได้จากอุบัติเหตุบนท้องถนน เป็นความท้าทายว่าจะทำให้ลดลงได้อย่างไร แต่ก็ต้องยอมรับว่าเด็กและเยาวชนอาจมีพฤติกรรมคึกคะนอง มีการลอกเลียนแบบจากเพื่อนๆ เช่น ขี่มอเตอร์ไซค์ต้องแว้น ซึ่งต้องช่วยกันสื่อสารว่านั่นเป็นพฤติกรรมเสี่ยงต่อการบาดเจ็บล้มตาย โครงการหลักสูตร VIA Road Safety Education Programme จึงเป็นการจุดประกายใหม่กับสังคม และคาดว่าในอีก 3 ปีข้างหน้า น่าจะมีเครือข่ายเข้าร่วมมากขึ้น

อรพินทร์ เพชรทัต เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) กล่าวถึงข้อมูลที่ระบุว่า ในจำนวนผู้เสียชีวิตบนท้องถนนเฉลี่ย 2 หมื่นรายต่อปี เป็นเด็กและเยาวชนประมาณ 3 พันรายต่อปี หากคิดเป็นรายเดือนจะพบว่ามีเด็กและเยาวชนเสียชีวิตบนท้องถนน 250 รายต่อเดือน หรือหากคิดเป็นรายวันจะอยู่ที่ 9 รายต่อวัน ซึ่งสำหรับพ่อแม่ผู้ปกครอง ความสูญเสียนี้เป็นเรื่องเจ็บปวดอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ลำพังผู้บริหารสถานศึกษาและครูอาจยังไม่เพียงพอ จึงต้องอาศัยความร่วมมือจากผู้ปกครองด้วย อีกทั้งยังหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีพันธมิตรอีกหลายภาคส่วนมาร่วม รวมถึงให้มีการปฏิบัติได้จริง เพื่อให้โครงการนี้จะเกิดประโยชน์กับสังคมไทย โดยเฉพาะลูกหลานของเราซึ่งเป็นอนาคตของชาติได้ดีต่อไป!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/616417

วันพฤหัสบดี ที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564, 06.00 น.

จากข้อมูลของกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ณ วันที่31 ธ.ค. 2563 พบว่า ปัจจุบันประเทศไทยมี “คนพิการ” 2,076,313 คน และในจำนวนนี้ 1,032,455 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 49.73 หรือเกือบครึ่งหนึ่งของคนพิการทั้งหมด มีความพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย ดังนั้น การพัฒนาแนวทางอำนวยความสะดวกให้คนกลุ่มนี้จึงเป็นเรื่องจำเป็นและสำคัญอย่างมาก

ผศ.นุชรา แสวงสุข อาจารย์ประจำหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอุตสาหกรรมบริการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เล่าถึงการทำงานวิจัย“แนวทางการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวย่านริมน้ำฝั่งธนบุรี สำหรับผู้พิการทางการเคลื่อนไหว” ซึ่งได้การสนับสนุนจาก กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม (กองทุนส่งเสริม ววน.) ว่า เส้นทางการท่องเที่ยวดังกล่าว มีระยะไม่เกิน5 กิโลเมตร โดยเริ่มจากวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร ที่มีสถาปัตยกรรมแบบจีนภายในวัด มีหอระฆังใบใหญ่ที่สุดของประเทศไทย

หลังจากนั้นจะเดินทางไปยังศาลเจ้าเกียนอันเกง หรือศาลเจ้าแม่กวนอิมที่มีอายุมากกว่า 100 ปี มีจิตรกรรมฝาผนัง เครื่องไม้แกะสลักที่มีความสมบูรณ์ ประณีต จากนั้นเดินทางมายังชุมชนกุฎีจีน ที่เป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกส ที่ได้รับความนิยม มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทั้งเรื่องของอาหาร หรือพิพิธภัณฑ์ชุมชนที่บอกเล่าเรื่องราวประวัติของชุมชน โดยในชุมชนยังมีโบสถ์ซางตาครู้สที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก โดยเส้นทางท่องเที่ยวนี้ถือว่ามีความหลากหลายอย่างมาก เพราะได้ท่องเที่ยวเส้นทางเดียวแต่ได้รับชมความหลากหลายทั้งด้านสถาปัตยกรรม วัฒนธรรม และความเป็นอยู่ของประชาชนในท้องถิ่นนั้นๆ อีกด้วย

“สาเหตุที่เลือกแขวงวัดกัลยาณ์เนื่องจากว่ามีเส้นทางการท่องเที่ยวที่เชื่อมต่อกัน โดยเฉพาะบริเวณแขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีทัศนียภาพที่สวยงาม เหมาะแก่การเยี่ยมชมสถานที่ ทั้งวัด ชุมชน มีศักยภาพเพียงพอที่ให้คนพิการทางการเคลื่อนไหวสามารถเดินทางได้ พร้อมกับประเมินเส้นทางการท่องเที่ยวดังกล่าวว่า จะต้องเพิ่มศักยภาพด้านใด เพื่อให้คนพิการสามารถเดินทางได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้ยานพาหนะอื่นเพื่อการเดินทาง เช่น เรือ หรือรถยนต์” ผศ.นุชรา กล่าว

งานวิจัยชิ้นนี้เริ่มจากการสอบถามคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่ได้เดินทางท่องเที่ยวบริเวณย่านริมน้ำฝั่งธนบุรี ระหว่างการประชุมสามัญประจำปีของสมาคมคนพิการแห่งประเทศไทยประจำปี 2562 นำมาสู่ 6 ข้อเสนอแนะ เพื่อเป็นแนวทางพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวย่านริมน้ำฝั่งธนบุรีโดยเฉพาะแขวงวัดกัลยาณ์ ได้แก่ 1.ต้องมีการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวพิการทางการเคลื่อนไหว ทั้งสถานที่จอดรถ ทางลาด ห้องน้ำ ป้ายสัญลักษณ์ และเคาน์เตอร์ในการบริการข้อมูล

ซึ่งจากการลงพื้นที่พบว่า สถานที่ท่องเที่ยวยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่ครบมากนัก เช่น ที่จอดรถคนพิการที่ยังมีรถธรรมดาเข้ามาจอดได้ ห้องน้ำที่คนพิการยังไม่สามารถเข้าถึงได้สะดวกต้องรอเจ้าหน้าที่มาเปิดให้ หรือแม้แต่เคาน์เตอร์ให้ข้อมูลที่ใช้ความสูงสำหรับบุคคลปกติ แต่คนพิการที่ต้องนั่งรถเข็นไม่สามารถใช้ได้ สิ่งเหล่านี้ถือว่ามีความสำคัญมากที่สุดต่อแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องให้คนพิการสามารถเดินทางได้อย่างทั่วถึง

2.ต้องพัฒนาเส้นทางเพื่อการท่องเที่ยว ให้มีความเรียบ ไม่ขรุขระ และไม่เป็นอุปสรรคต่อคนพิการให้ท่องเที่ยว โดยที่ผ่านมาพบว่า เส้นทางลาดที่มีความสูงชันมากเกินไป หรือทางที่ใช้สัญจร ยังไม่กว้างพอให้คนพิการใช้รถวีลแชร์เดินทางได้ ส่งผลต้องให้มีบุคคลอื่นเข้ามาให้ความช่วยเหลือแก่คนพิการในการเดินทาง ซึ่งส่วนใหญ่คนพิการให้ความเห็นไว้ว่า ต้องการเดินทางด้วยตนเอง ช่วยเหลือตนเองให้ได้มากที่สุด

3.ธุรกิจท่องเที่ยว ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก ต้องปรับลักษณะทางกายภาพเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่เป็นคนพิการทางการเคลื่อนไหว ร้านค้าบางแห่งยังคงคับแคบ รถเข็นวีลแชร์ไม่สามารถเข้าถึงได้ หรือชั้นวางสินค้าที่มีความสูงเทียบเท่าสำหรับบุคคลปกติ คนพิการไม่สามารถดูตัวอย่างสินค้าได้เอง 4.ต้องพัฒนาฝึกอบรมบุคลากร ในการให้ความช่วยเหลือแก่คนพิการทางการเคลื่อนไหวที่ถูกต้อง

ซึ่งจากการสัมภาษณ์ยังพบว่า ส่วนใหญ่คนพิการมีความกังวลเรื่องของทัศนคติของบุคลากรด้านการท่องเที่ยว หรือประชากรในชุมชน ที่อาจจะยังมีเชิงลบต่อคนพิการ ดังนั้นจะต้องอบรมและปลูกฝังทัศนคติใหม่ที่มีต่อคนพิการด้วย 5.ต้องกำหนดนโยบายและแผนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวคนพิการทางการเคลื่อนไหวโดยมีลายลักษณ์อักษร เพราะจากการลงพื้นที่ดังกล่าวแล้วพบว่า แหล่งท่องเที่ยวบางแห่งยังสามารถรองรับคนพิการได้ แต่ไม่มีแผนอย่างเฉพาะเจาะจง

ดังนั้นการกำหนดนโยบายดังกล่าวจะช่วยให้มีบุคลากรเข้ามาช่วยเหลือพร้อมกับเปิดช่องทางให้เพื่อรับข้อร้องเรียนได้อีกด้วย 6.ต้องมีการปฐมพยาบาล รวมถึงการให้ความช่วยเหลือแก่นักท่องเที่ยวคนพิการทางการเคลื่อนไหวเมื่อได้รับบาดเจ็บ เพราะยังไม่มีแหล่งท่องเที่ยวแห่งไหนมีแผนรองรับนี้ ซึ่งการท่องเที่ยวด้วยตนเองของคนพิการก็ย่อมมีความเสี่ยงที่จะได้รับบาดเจ็บจากเหตุต่างๆ มากกว่าปกติ ประกอบกับบริเวณดังกล่าวอยู่ใกล้เคียงกับสถานพยาบาล ดังนั้นจึงเสนอว่า ถ้ามีจุดปฐมพยาบาลและเชื่อมต่อการส่งรักษาตัวก็จะเป็นเรื่องที่ดี

ทั้งนี้ แหล่งท่องเที่ยวบริเวณแขวงวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหารนั้น มีศักยภาพบางส่วนแล้วแต่หากนำข้อเสนอแนะทั้งหมด 6 ข้อนี้เข้าไปหนุนเสริมจะมีส่วนช่วยอย่างมาก ในการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวสำหรับคนพิการทางการเคลื่อนไหวได้อย่างครอบคลุม โดยจากการลงพื้นที่ครั้งล่าสุดที่ผ่านมาก็พบว่าขณะนี้ได้เริ่มมีการฝึกอบรมพัฒนาบุคลากรเพื่อรองรับคนพิการแล้ว โดยคัดเลือกจากคนที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และมีทัศนคติพร้อมให้ความช่วยเหลือแก่คนพิการ ซึ่งถือเป็นการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรม

“นอกจากเส้นทางการท่องเที่ยวแล้ว จะมีการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวในพื้นที่นี้ให้มากขึ้น เนื่องจากส่วนใหญ่ยังเป็นการท่องเที่ยวเพื่อชมทัศนียภาพและถ่ายรูปเป็นส่วนใหญ่ แต่กิจกรรมอื่นๆ ที่คนพิการทางการเคลื่อนไหวสามารถเข้าได้ยังมีไม่มากนัก ดังนั้น หากมีกิจกรรมที่มากขึ้นก็จะเป็นส่งเสริมการท่องเที่ยวได้อีกช่องทางหนึ่งต่อไป” ผศ.นุชรา กล่าวในท้ายที่สุด

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริม

วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/612465

วันอาทิตย์ ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงวัฒนธรรมกระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา ร่วมกับสมาพันธ์โลกนวดไทยและสปา และไอคอนสยาม เปิดโครงการ “แลนด์มาร์คนวดไทย”เมื่อวันที่ 29 ต.ค. 2564 ที่ผ่านมา เนื่องในโอกาส “วันภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยแห่งชาติ” 29 ตุลาคม ของทุกปี เพื่อแสดงศักยภาพ ความพร้อมในการร่วมสืบสาน ต่อยอด ภูมิปัญญานวดไทย สมุนไพรไทยและการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ สร้างโอกาสทางเศรษฐกิจ บรรเทาผลกระทบผู้ประกอบการและยกระดับมาตรฐานให้ประเทศไทย เป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (MEDICALHUB)

นายอิทธิพล คุณปลื้ม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กล่าวว่า การนวดไทยเป็นศาสตร์และศิลป์ เป็นมรดกภูมิปัญญาที่ได้รับการสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ซึ่งปัจจุบันมีองค์กรต่างๆ ที่ส่งเสริมและพัฒนาการนวดไทย กว่า 50 องค์กร รวมไปถึงองค์กรภาควิชาชีพ สถาบันการเรียนการสอน และสถานประกอบการเพื่อสุขภาพทั่วประเทศ อีกทั้งเครือข่ายความร่วมมือจากสมาพันธ์โลกนวดไทยและสปาที่มีสมาชิกกว่า 57 ประเทศทั่วโลก

“โครงการแลนด์มาร์คนวดไทยเป็นโครงการที่จะจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองในโอกาสที่องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ได้ประกาศขึ้นทะเบียนนวดไทย มรดกวัฒนธรรมอันล้ำค่าของไทยเป็นรายการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ นอกจากนี้ยังถือเป็นโอกาสที่จะได้ประชาสัมพันธ์การนวดไทยและสมุนไพรไทยในการดูแลและฟื้นฟูสุขภาพทั่วโลก

รวมถึงเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจให้เกิดรายได้แก่ผู้ประกอบการและเครือข่ายด้านการนวดไทยทั้งในประเทศและต่างประเทศ ตลอดจนนำอัตลักษณ์เสน่ห์แห่งมรดกภูมิปัญญาไทยที่สืบสานจากรุ่นสู่รุ่นมาต่อยอด และประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ (Medical and wellness Tourism)” รมว.วัฒนธรรม กล่าว

นายพิพัฒน์ รัชกิจประการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กล่าวว่า สถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ทำให้การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของไทยมีโอกาสขยายตัวเพิ่มมากขึ้น โดยได้มีการดำเนินการตามนโยบายของรัฐบาลเพื่อให้เป็นไปตามแผนแม่บทภายใต้แผนยุทธศาสตร์ชาติในประเด็นการท่องเที่ยว โดยเร่งผลักดันให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (Medical Hub)เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มีคุณภาพในระดับ H-End ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีศักยภาพในการใช้จ่ายสูงเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทย

รวมทั้งเร่งสนับสนุนผู้ประกอบการและหน่วยงานด้านการท่องเที่ยวปรับตัวเพื่อรองรับการท่องเที่ยวยุคใหม่ เช่น การเชื่อมโยง ผู้ประกอบการ Startup กับผู้ประกอบการด้านท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาแอปพลิเคชั่น การผลักดันการนำสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีมาสู่แถวหน้าด้วยเทคโนโลยีไร้สัมผัส สร้างความเชื่อมั่นทั้งในและต่างประเทศด้วยการส่งเสริมมาตรฐาน SHA การส่งเสริมการสร้างเครือข่ายการท่องเที่ยวใหม่ๆ

“การส่งเสริมเส้นทางการท่องเที่ยวแบบระยะสั้น เพิ่มความเข้มข้นในด้านความปลอดภัย ยกระดับการให้ความสำคัญกับสุขภาพและอนามัย เป็นต้น เพื่อให้การท่องเที่ยวไทยฟื้นตัวได้อย่างยั่งยืน พร้อมทั้งจัดทำมาตรฐาน SHA (Safety & Health Administration) และ SHA Plus เพื่อตอบสนองนโยบายเปิดพื้นที่ท่องเที่ยวต้อนรับนักท่องเที่ยวที่เข้ามาใช้บริการสถานประกอบการในประเทศไทย เกิดความมั่นใจในการวางแผนการเดินทางท่องเที่ยวในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวไตรมาส 4 (ตุลาคม-ธันวาคม) ปี 2564” รมว.การท่องเที่ยวฯ กล่าว

นายสาธิต ปิตุเตชะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข กล่าวว่า กระทรวงสาธารณสุขร่วมเตรียมการเปิดประเทศ และได้ริเริ่มและขับเคลื่อนโครงการที่เกี่ยวข้อง เพื่อดูแลสุขภาพประชาชนคนไทยและนักท่องเที่ยว อาทิ สุขภาพดีวิถีใหม่Living with COVID 19 ดูแลสุขภาพประชาชนให้เข้าสู่สุขภาพดีวิถีชีวิตปกติ และเร่งยกระดับมาตรฐานป้องกันควบคุมโรค COVID Free Setting เพื่อรองรับการเปิดประเทศ เช่น สตรีทฟู้ด โรงแรม ร้านอาหาร สถานประกอบการ เป็นต้น

“สร้างความเชื่อมั่นให้กับนักท่องเที่ยว ส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ โดยนำศักยภาพความแข็งแกร่งด้านระบบบริการสุขภาพของประเทศ และนวดไทยเป็นจุดขาย เชื่อมโยงช่องทางเครือข่ายการตลาดและการใช้สมุนไพรทั้งในต่างประเทศ เพื่อเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์สมุนไพร การบริการ และการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ สร้างงาน สร้างอาชีพ สร้างรายได้ เป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสุขภาพ” รมช.สาธารณสุข กล่าว

นายอภิชัย ฉัตรเฉลิมกิจ รองผู้ว่าการด้านสินค้าและธุรกิจท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) กล่าวว่า การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้จัดแคมเปญ “BLUE ZONE” (Business & Leisure Ultimate Experiences)“เที่ยวปลอดภัย ประสบการณ์เหนือใคร”ด้วยการสร้างพื้นที่ปลอดภัยเพื่อการท่องเที่ยวรักษาสมดุลระหว่างสาธารณสุขและเศรษฐกิจเป็นกลไกช่วยให้กลับมาดำเนินชีวิตได้ตามปกติตอบโจทย์การเปิดประเทศ สนับสนุนการพลิกฟื้นเศรษฐกิจ โดยกำหนดเป็นพื้นที่สีฟ้าให้กับจังหวัดนำร่องเพื่อการท่องเที่ยว

นางชุติมา แฮล์ก ประธานสมาพันธ์โลกนวดไทยและสปา กล่าวว่า สถานการณ์โควิด-19 สถานประกอบการด้านความงาม สุขภาพ ร้านนวดแผนไทยและสปา ต้องหยุดให้การบริการอย่างยาวนาน และส่วนหนึ่งต้องปิดกิจการอย่างถาวร เนื่องจากรับภาระค่าใช่จ่ายไม่ไหว ส่งผลให้ผู้ประกอบการได้รับความเดือดร้อนอย่างมาก สมาพันธ์โลกนวดไทยและสปา ปัจจุบันมีสมาชิกอยู่ 57 ประเทศทั่วโลก

จึงได้รวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนทักษะ ความรู้ ประสบการณ์แนวคิดการบริการรูปแบบใหม่ๆ สร้างมาตรฐานและความเชื่อมั่นในระดับสากล อาทิ การนวดกระตุ้นภูมิคุ้มกัน นวดระบายน้ำเหลืองช่วยให้ภูมิคุ้มกันมากขึ้น นวดธาตุเจ้าเรือน เป็นต้น รวมทั้งยังจัดฝึกอบรมทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ เพื่อกระตุ้นสร้างความเชื่อมั่นแรงบันดาลใจให้กับคนไทยและชาวต่างชาติที่หลงใหลในเสน่ห์ของศาสตร์การแพทย์แผนไทย

นายสุพจน์ ชัยวัฒน์ศิริกุล กรรมการผู้จัดการ บริษัท ไอคอนสยาม จำกัด กล่าวว่า ไอคอนสยาม มีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้มีส่วนร่วมสนับสนุนโครงการแลนด์มาร์คนวดไทย ซึ่งงานนี้นอกจากจะเป็นการช่วยเหลือผู้ประกอบการและกลุ่มวิชาชีพนวดไทยให้มีรายได้แล้ว ยังเป็นการส่งเสริมให้เกิดการพัฒนา และต่อยอดผลิตภัณฑ์ การบริการ ส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมไทยอีกด้วย

โครงการแลนด์มาร์คนวดไทย มีกำหนดการจัดกิจกรรมในเดือนธันวาคม 2564 ผู้สนใจสามารถติดตามกิจกรรมโครงการได้ที่ Facebook Landmark Nuad Thai

SCOOP@NAEWNA.COM