#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/558286

สกู๊ปพิเศษ : ‘รถเมล์’สะดวก-ประหยัด ฝันคนกรุง..เป็นจริงไม่ง่าย

วันพฤหัสบดี ที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2564, 07.15 น.

“เมืองที่ก้าวหน้าไม่ได้หมายถึงที่ที่คนจนสามารถมีส่วนตัวไว้ใช้ แต่หมายถึงที่ที่แม้แต่คนรวยก็ยังใช้ระบบขนส่งสาธารณะ (An advanced city is not a place where the poor move about in cars, rather it’s where even the rich use public transportation)” วาทะของ เอ็นริเก เพนาโลซา (Enrique Penalosa) อดีตนายกเทศมนตรีกรุงโบโกตา เมืองหลวงของประเทศโคลัมเบีย ที่ใช้เวลาเพียง 3 ปีในการดำรงตำแหน่งช่วงปี 2541-2544 พลิกโฉมเมืองให้น่าอยู่ด้วยการให้ความสำคัญกับทางเท้า ทางจักรยาน และระบบขนส่งมวลชน

ย้อนกลับมาดูที่กรุงเทพฯ เมืองหลวงของประเทศไทย ภาพของการจราจรที่ติดขัดดูจะกลายเป็นความชินชาไปเสียแล้ว จากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูกและอาจต่อไปถึงรุ่นหลาน ท่ามกลางข่าวยานพาหนะส่วนบุคคลทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ขายดีไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นอย่างไรก็ตาม ซึ่งเมื่อไปถามเหตุผลที่หลายคนต้องยอมเป็นหนี้สิน ก็มักจะได้คำตอบว่า “ซื้อความสบาย” นั่นเพราะระบบขนส่งสาธารณะไม่สะดวกเอาเสียเลย โดยเฉพาะ “รถเมล์” ที่ทั้งสภาพเก่า มาไม่ตรงเวลา บางสายขับซิ่งจนน่าหวาดเสียว ฯลฯ

เมื่อเร็วๆ นี้ มีการจัดเสวนาเรื่อง “เสียงคนเมืองกับภาพฝันรถเมล์ไทย” จัดโดย 3 เพจ ประกอบด้วย ไทยแอ็ค, ชุมชนคนรักรถเมล์ Bangkokbusclub และรถเมล์ไทยแฟนคลับ Rotmaethai ซึ่ง ธนรัตน์ ตั้งประจักษ์ภักดี ผู้ดูแลเพจ ชุมชนคนรักรถเมล์ Bangkokbusclub ตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับแผนปฏิรูปรถเมล์ไทย เช่น มีการปรับเปลี่ยนเลขสายรถเมล์ใหม่ที่จะมีภาษาอังกฤษผสมกับตัวเลข การปรับปรุงเส้นทางตามแผนฟื้นฟู ขสมก. และแผนปฏิรูปรถเมล์ ที่จะมีรถเมล์บางเส้นทางเดิมอาจจะถูกยกเลิกไป หรือหลายเส้นทางที่เดิมไม่มีรถเมล์วิ่ง แผนใหม่ก็ยังไม่มีรถเมล์วิ่ง

ประเด็นต่างๆ เหล่านี้หากประกาศใช้โดยไม่ประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนได้รับทราบตั้งแต่เนิ่นๆ จะสร้างความสับสนวุ่นวายมาก ดังนั้นข้อเสนอเพื่อแก้ปัญหาจึงมี 2 แนวทาง คือ 1.ให้กระทรวงคมนาคมเปิดเผยรายละเอียดข้อมูลในแผนฟื้นฟู ขสมก. รวมถึงแผนปฏิรูปรถเมล์ให้แก่ประชาชนได้รับทราบ และ 2.ให้กระทรวงคมนาคมเปิดรับฟังความคิดเห็นของประชาชนต่อแผนฟื้นฟู ขสมก. รวมถึงแผนปฏิรูปรถเมล์ เพราะเป็นผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียโดยตรง

ขณะที่ รศ.ดร.ศักดิ์สิทธิ์ เฉลิมพงศ์ รองผู้อำนวยการสถาบันการขนส่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้ความเห็นว่า การแก้ปัญหาเรื่องรถเมล์ไม่สามารถแก้ทีละเรื่องแยกจากกันเพราะปัญหาแต่ละเรื่องจะเชื่อมโยงกัน เช่น “อัตราค่าโดยสาร” ที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดเส้นทาง การให้สัมปทานเดินรถ เป็นต้น การแก้ปัญหาต้องแก้เชิงระบบ มีหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ที่สามารถนำทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาคุยกัน รัฐบาลต้องมองรถเมล์เป็นบริการสาธารณะที่ต้องเข้ามาสนับสนุน ไม่ใช่เป็นเพียงปัญหาเฉพาะ ขสมก. ที่มีหนี้สินและต้องทำแผนฟื้นฟูเท่านั้น

โดยสถานการณ์ตอนนี้มี 2 แผน คือ 1.แผนปฏิรูปรถเมล์ ที่กรมการขนส่งทางบกเป็นเจ้าภาพ เป็นฝ่ายกำหนดนโยบายแต่ไม่มีอำนาจหน้าที่และงบประมาณในการเดินรถ และ 2.แผนฟื้นฟู ขสมก.ที่มีเป้าหมายหลัก คือการปลดหนี้ ขสมก. ซึ่งมีมากกว่าแสนล้านบาท ดังนั้นประเด็นเรื่องเส้นทางเดินรถ ราคาค่าโดยสาร และการให้บริการ เมื่อเปรียบเทียบทั้ง 2 แผนยังมีส่วนที่ขัดแย้งกันอยู่ และยังไปไม่ถึงความฝันของคนเมือง จึงจำเป็นต้องมีหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ที่สามารถดึงเอา กรมการขนส่งทางบกและขสมก. ให้มาจัดการร่วมกัน

มุมมองจากภาคการเมือง จิรวัฒน์ อรัณยกานนท์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร พรรคก้าวไกล กล่าวว่า ตั้งแต่อดีตที่ขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน พบปัญหาของรถเมล์เหมือนเดิม ในประเด็นที่มีการปฏิรูปเส้นทางเดินรถเมล์มีคณะกรรมการที่เป็นคนกำหนดเส้นทางที่อาจจะไม่ใช่ผู้ที่ใช้รถเมล์เป็นประจำ ส่วนคนที่นั่งรถเมล์เป็นประจำไม่ได้มีส่วนร่วมในการกำหนดเส้นทาง

และในประเด็นการปรับเปลี่ยนผู้รับสัมปทานเส้นทางในการเดินรถโดยสารประจำทางว่า หากมีการเปลี่ยนจากรถร้อนเป็นรถปรับอากาศนั้นแม้คุณภาพรถจะดีขึ้นแต่ราคาก็จะสูงขึ้นด้วย ควรต้องคำนึงถึงประชาชนผู้มีรายได้น้อยที่จำเป็นต้องใช้รถเมล์ด้วย หรือการปรับเปลี่ยนหรือยกเลิกเส้นทางรถเมล์ก็เช่นเดียวกัน จึงควรถามประชาชนก่อน และให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น

ปิดท้ายด้วยเสียงสะท้อนจากผู้พิการ นันทิดา จิตภักดีรัตน์ผู้ดูแลเพจ ToGether และทูตอารยสถาปัตย์กรุงเทพฯ ฝั่งใต้ กล่าวถึงการเปลี่ยนรถเมล์เป็นรถชานต่ำ ว่า ทำให้สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกและราคาประหยัด เพราะเดิมคนพิการที่นั่งรถวีลแชร์ต้องนั่งรถแท็กซี่มีค่าใช้จ่ายในการเดินทางสูงมาก รู้สึกต้องรบกวนคนต้องมาอุ้มขึ้นและลงรถ การมีรถเมล์ชานต่ำทำให้คุณภาพชีวิตของคนที่ใช้รถวีลแชร์ดีขึ้นเป็นอย่างมาก และมีอิสระในการเดินทางมากขึ้นในราคาที่ประหยัด จึงอยากให้ขยายจำนวนรถเมล์ชานต่ำให้ครอบคลุมทุกเส้นทาง

ย้อนไปเมื่อวันที่ 21 พ.ย. 2563 คอลัมน์ “ที่นี่แนวหน้า” ได้เสนอบทความ “ปฏิรูปรถเมล์จนคนกรุงลำบาก?” ว่าด้วยนโยบาย “1 เส้นทาง 1 ผู้ประกอบการ” ที่กรมการขนส่งทางบกเสนอให้แยกเส้นทางของเอกชนแต่ละราย และของเอกชนกับขสมก. ออกจากกัน เพื่อลดปัญหาแย่งผู้โดยสาร และปัญหาขาดทุนของ ขสมก. แต่ผลคือประชาชนเดือดร้อน อาทิ กรณีสาย 29 (รังสิต-หัวลำโพง) ที่มีเพียงรถร้อนของ ขสมก. เท่านั้นที่รับบัตรสวัสดิการแห่งรัฐและจัดรถวิ่งตลอด 24 ชั่วโมง

สายดังกล่าวเมื่อเริ่มดำเนินการยุติการเดินรถของ ขสมก. ทำให้เกิดผลกระทบกับผู้มีรายได้น้อยและคนเดินทางในยามค่ำคืน จนท้ายที่สุด กรมการขนส่งทางบก ต้องทำตามข้อเรียกร้องของสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจ ขสมก. ให้ชะลอแนวคิดดังกล่าวที่จะทำกับสายอื่นๆ ออกไปก่อน จนกว่าแผนฟื้นฟู ขสมก.จะผ่านการพิจารณา และต้องดำเนินการแบบค่อยเป็นค่อยไป อีกทั้งเส้นทางใดที่ ขสมก. เคยจัดรถวิ่ง 24 ชม. เมื่อยกให้เอกชนไปแล้ว เอกชนก็ต้องจัดรถวิ่ง 24 ชม. ด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม อีกความท้าทายคือ “ผังเมืองที่ชุมชนเกิดตรงไหนก็ได้” ตามตรอก ซอก ซอย ถนนสายรอง และหลายจุดก็เป็นทางตัน เส้นทางเหล่านี้ที่ผ่านมาทั้งรัฐและเอกชนอาจมองว่าการจัดรถเมล์ไม่คุ้มค่า จึงเปิดโอกาสให้เกิดขนส่งสาธารณะระดับรอง เช่น รถสองแถว มอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ท้ายสุดเมื่อผู้คนเห็นถึงข้อจำกัดด้านความสะดวกสบาย ก็นำมาซึ่งการถอยพาหนะส่วนตัวมาใช้..และเรื่องผังเมืองกับชุมชนแบบนี้ก็ไม่ง่ายในการบริหารจัดการ!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/557353

สกู๊ปพิเศษ : ‘โรคหายาก’(Rare Disease) โรคที่พบได้น้อย แต่ต้องใส่ใจให้มาก

วันอาทิตย์ ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2564, 06.00 น.

“โรคภัยไข้เจ็บ” เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกผู้ทุกนามล้วนไม่ต้องการให้เกิดขึ้นกับตนเองและคนรอบข้าง แต่บางครั้งก็เป็นเรื่องสุดวิสัยที่เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางคนก็ยังดีป่วยเป็นโรคต่างๆ แล้วสามารถรับการรักษาได้ทันท่วงที จนหายเป็นปกติ แต่บางคนก็ก็ถือว่าโชคร้าย โดยเฉพาะการป่วยเป็นโรคที่คนทั่วไปไม่ได้เป็นกัน ทำให้รักษาได้ยาก

“โรคหายาก” (Rare Disease) หรือที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “โรคกำพร้า” (Orphan disease) คือ โรคที่ไม่ค่อยพบในคนเจ็บป่วยทั่วไป หรือโรคที่ไม่มีแหล่งเป็นมาชัดเจน ปัจจุบันมีการค้นพบแล้วมากกว่า 8,000 โรค โดยบางประเทศให้นิยามโรคหายากว่า เป็นโรคที่พบ 1 ใน 2,500 คนของประชากร ขณะที่บางประเทศนิยามว่า ต้องเป็น 1 ต่อแสนคนหรือมากกว่านั้นขึ้นไป

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ยังไม่มีตัวเลขกำหนดชัดเจนว่าต้องมีจำนวนผู้ป่วยเป็นสัดส่วนเท่าไหร่จึงเรียกว่าหายาก บางโรคอาจเป็นโรคหายากในบางส่วนของโลก หรือคนบางกลุ่ม แต่อาจพบได้ทั่วไปในอีกกลุ่มหนึ่งก็มี

สำหรับตัวอย่างของโรคหายาก อาทิ โรคท้าวแสนปม จะมีปานสีน้ำตาลขนาดต่างๆ อยู่ทั่วร่างกาย, โรคพีเคยู หรือโรคฟีนิลคีโตนูเรีย ที่เมื่อแรกเกิดมักจะมีอาการปกติ แต่หากไม่ได้รักษาจะมีพัฒนาการล่าช้า ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ สติปัญญาล่าช้า,โรคอะคอนโดรเพลเชีย เป็นชนิดของกลุ่มอาการเตี้ยแคระไม่สมส่วน แขนขาสั้น ศีรษะโต แต่มีสติปัญญาปกติ, โรคโกเชร์ จะมีลักษณะท้องโตจากการที่ตับ ม้ามโตใหญ่มาก เกล็ดเลือดต่ำ ทำให้เลือดออกง่ายแล้วหยุดยาก เลี้ยงไม่โต รวมทั้ง กลุ่มโรคพันธุกรรมแอลเอสดี, กลุ่มโรคกระดูกเปราะ เป็นต้น

ในส่วนของประเทศไทยนั้น พบโรคหายากประมาณ 500 โรค โดยได้แบ่งโรคหายากออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ 1.โรคหายาก (Rare disease) มีผู้ป่วยน้อยกว่า 10,000 คน หรือพบ 1.4 คนต่อประชากร 10,000 คน และ 2.โรคหายากขั้นสุด (Ultra rare disease) มีผู้ป่วยน้อยกว่า 1,000 คน หรือพบ 0.14 คนต่อประชากร 10,000 คน

โรคหายากส่วนใหญ่ ร้อยละ 80 เป็นโรคทางพันธุกรรม ทำให้ผู้ป่วยจะเป็นโรคนั้นๆ ไปตลอดชีวิต บางรายอาจโชคดีสามารถควบคุมอาการได้ โดยผู้ป่วยโรคหายากประมาณร้อยละ 70 จะปรากฏอาการให้เห็นตั้งแต่อายุน้อย ซึ่งที่น่ากลัวก็คือ เด็กที่ป่วยเป็นโรคหายากร้อยละ 30 จะเสียชีวิตก่อนอายุครบ 5 ปี

หลายประเทศทั่วโลก ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการป้องกันและแก้ไขปัญหาโรคหายาก จึงได้มีการจัดงานรณรงค์ในวันโรคหายาก (Rare disease day) ขึ้นเป็นครั้งแรก ในยุโรป เมื่อปี พ.ศ.2551 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้มีการตระหนักถึงโรคหายากในสังคมมากขึ้น และมีการจัดงานต่อเนื่องในวันสุดท้ายของเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี ซึ่งทราบกันดีว่า ในช่วงเวลา 4 ปี จะมีวันที่ 29 กุมภาพันธ์เพียงแค่ 1 ครั้ง ถือเป็นวันหายาก แต่ปีไหนที่เดือนกุมภาพันธ์มี 28 วัน ก็ได้จัดการรณรงค์กันมาอย่างต่อเนื่อง

โดยในประเทศไทย ก็ได้จัดกิจกรรมในวันโรคหายากมาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน ซึ่งในปีนี้ มูลนิธิเพื่อผู้ป่วยโรคหายากประเทศไทย ร่วมกับเครือข่ายเวชพันธุศาสตร์ สมาคมพันธุศาสตร์แห่งประเทศไทย กระทรวงสาธารณสุข และสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) จัดกิจกรรมวันโรคหายากประเทศไทยปีที่ 11 เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 ที่โรงแรมเซ็นทรา บายเซ็นทารา ศูนย์ราชการและคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ แจ้งวัฒนะ กรุงเทพมหานคร เพื่อกระตุ้นความตระหนักรับรู้ในสังคมและสร้างแนวร่วมในการดูแลผู้ป่วยมากยิ่งขึ้น

ภายในงานมีกิจกรรมต่างๆ ทั้งเวทีอภิปรายในหลากหลายหัวข้อ การเวิร์กช็อประดมสมองพัฒนาวิธีการเข้าถึงบริการ ยา และการจัดการค่ารักษา พร้อมรับฟังประสบการณ์ตรงจากผู้ป่วยโรคหายากในประเทศไทย

นางปรียา สิงห์นฤหล้า ประธานมูลนิธิเพื่อผู้ป่วยโรคหายาก ประเทศไทย กล่าวว่า โรคหายาก ในประเทศไทย มีผู้ป่วยน้อยกว่า 1 หมื่นคน โดยเป็นโรคเรื้อรังที่อาจทำให้พิการหรือเสียชีวิตก่อนวัยอันควร รวมทั้งการดูแลรักษาผู้ป่วยส่งผลกระทบอย่างมากต่อเศรษฐกิจครอบครัวของผู้ป่วย ซึ่งการรณรงค์วันโรคหายากในประเทศไทยได้จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2554 และปีนี้ถือเป็นปีที่ 11 โดยจัดพร้อมกับประเทศต่างๆ อีกกว่า 80 ประเทศทั่วโลกภายใต้คอนเซ็ปต์ “Rare is Many Rare is Strong Rare is Proud”

ในปัจจุบัน ประเทศไทย ได้มีกสนอนุมัติสิทธิประโยชน์ภายใต้หลักประกันสุขภาพแห่งชาติให้ครอบคลุมการวินิจฉัยและรักษาผู้ป่วยโรคหายาก ใน 24 กลุ่มโรค ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 ที่ผ่านมา และยังมีอีกหลายโรคหายากที่อยู่ในแผนดำเนินการรอการอนุมัติ ซึ่งในงานนี้ มีการนำเสนอประสบการณ์ของผู้ป่วยโรคหายากในประเทศไทยผ่านรูปแบบหนังสั้นในชื่อเรื่อง “HOPE, LIVE, and JOY”เพื่อช่วยให้ผู้เข้าร่วมงานตลอดจนประชาชนทั่วไปได้รู้จักและมีความเข้าใจเกี่ยวกับโรคหายากในประเทศไทยมากยิ่งขึ้น

ศ.พญ.ดวงฤดี วัฒนศิริชัยกุล หัวหน้าสาขาวิชาเวชพันธุศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี และประธานเครือข่ายเวชพันธุศาสตร์ กล่าวว่า ปัญหาของผู้ป่วยโรคหายากคือ มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญน้อย ยารักษาโรคกลุ่มนี้ซึ่งเรียกรวมๆว่า ยากำพร้า ก็ยังมีปัญหา หายาไม่ได้ ไม่มีการนำเข้า การขึ้นทะเบียนล่าช้า ยาบางชนิดราคาแพง และยาส่วนใหญ่ยังไม่อยู่ในรายการยาหลักแห่งชาติและสิทธิในการรักษา

อย่างไรก็ดี ในปีนี้ ได้มีเสนอ สปสช. และคณะกรรมการบัญชียาหลักแห่งชาติ จนทำให้ยาหลายตัวถูกบรรจุอยู่ในบัญชียาหลักแห่งชาติ เช่น การบรรจุยาเอนไซม์สำหรับโรคแอลเอสดีโกเชร์เข้าในบัญชียาหลักแห่งชาติในปี พ.ศ. 2556 และในปี พ.ศ. 2561- 2562 สปสช.ได้เชิญตัวแทนจากหลากหลายภาคส่วนรวมถึงเครือข่ายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและมูลนิธิเพื่อผู้ป่วยโรคหายากเข้าไปมีส่วนร่วมให้ความเห็นและข้อเสนอแนะ จนนำมาสู่การพัฒนาระบบการดูแลรักษาผู้ป่วยโรคหายากอย่างเป็นระบบและขยายสิทธิประโยชน์บัตรทองให้แก่ผู้ป่วยโรคหายากกลุ่มพันธุกรรมเมแทบอลิก 24 โรค เมื่อวันที่1 ตุลาคม 2562 ที่ผ่านมา ถือเป็นความสำเร็จอย่างยิ่งของการรณรงค์โรคหายากของประเทศไทย

อย่างไรก็ดี ยังมีโรคหายากอีกจำนวนมากที่ยังรอการช่วยเหลือ ดังนั้นจึงยังมีความจำเป็นของการรณรงค์โรคหายากอย่างต่อเนื่องต่อไป เพื่อให้ผู้ป่วยโรคหายากกลุ่มโรคอื่นสามารถเข้าถึงการดูแลรักษาได้ในที่สุด

ขณะที่ รศ.นพ.เชิดชัย นพมณีจำรัสเลิศ ประธานคณะทำงานพัฒนาระบบบริการดูแลรักษาโรคหายาก กล่าวว่า สปสช. ได้ตั้งคณะทำงานเพื่อพัฒนาระบบบริการดูแลรักษาโรคหายากขึ้น ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 เพื่อดำเนินงานใน 6 ด้าน ได้แก่ 1.การกำหนดนิยาม 2.ระบบบริการดูแลรักษาโรคหายาก 3.การบริหารจัดการยาและเวชภัณฑ์ 4.ระบบข้อมูล 5.ระบบการศึกษาวิจัย และ 6.การเงินการคลัง ซึ่งทั้ง 6 มิตินี้ยังต้องการรายะละเอียดในการสร้างแนวทางปฏิบัติที่เหมาะสมและล้วนแต่เป็นหัวข้อที่ท้าทายมากทั้งสิ้น

การจัดงานในวันนี้จึงถือเป็นโอกาสดีที่มีการรวบรวมผู้มีส่วนได้ส่วนเสียจากทุกภาคส่วน ทั้งผู้เชี่ยวชาญโรคหายากสาขาต่างๆ สปสช. ฝ่ายนโยบายของ สธ. และตัวแทนกลุ่มผู้ป่วยเข้ามาเรียนรู้ร่วมกัน ซึ่งจะมีการทำ workshop ระดมความคิดเห็นหาแนวทางที่เหมาะสมเพื่อเสนอเป็นแนวทางดำเนินการของคณะทำงานโรคหายากใน 3 หัวข้อ ได้แก่ 1. Access to medicine and Regulatory Pathway 2. Data Registry และ 3. Alternative Financing

ทางด้าน นพ.ศักดิ์ชัย กาญจนวัฒนา เลขาธิการสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) กล่าวว่า สปสช. มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงที่จะต้องช่วยให้คนไทยทุกคนเข้าถึงการรักษาที่จำเป็นอย่างถ้วนหน้า ไม่ว่าจะมีเศรษฐานะอย่างไรและอยู่มุมใดของประเทศก็ตาม ตนรู้สึกยินดีที่ สปสช. เป็นส่วนหนึ่งที่ได้ช่วยเหลือผู้ป่วยกลุ่มนี้ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง เช่น บรรจุยาโรคฮีโมฟีเลียในปี พ.ศ. 2551 การบรรจุยารักษาโรคกอเชร์และการปลูกถ่ายไขกระดูกให้อยู่ในชุดสิทธิประโยชน์ในปี 2556 จนในที่สุด นำมาสู่การพัฒนาระบบดูแลรักษาผู้ป่วยโรคหายากอย่างเป็นระบบในปี พ.ศ. 2562 ครอบคลุมการวินิจฉัย การจัดหายาจำเป็น การส่งต่อแบบพิเศษ การรักษาอื่นๆ และการป้องกันโรค มีการตั้งคณะทำงานดูแลรักษาโรคหายากและขยายสิทธิประโยชน์ดูแลสุขภาพถ้วนหน้าให้แก่ผู้ป่วยโรคหายากกลุ่มพันธุกรรมเมแทบอลิก 24 โรค

“สปสช. ขอยืนยันถึงความตั้งใจที่จะให้การสนับสนุน ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่กับ สธ. และกลุ่มแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ในการพัฒนาระบบการช่วยเหลือกลุ่มโรคหายากต่อไปอย่างเหมาะสมเพื่อผลักดันให้มีระบบการดูแลรักษาที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ป่วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคที่มีโอกาสรักษาได้ผลดีต่อไป” เลขาธิการ สปสช. กล่าว

ขณะที่ นพ.ประพนธ์ ตั้งศรีเกียรติกุล ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กล่าวว่า สปสช. และ สธ. ได้เข้ามีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบการดูแลรักษาผู้ป่วยโรคหายากอย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งจะช่วยให้ผู้ป่วยโรคหายากสามารถเข้าถึงการรักษาได้อย่างทั่วถึง ทั้งนี้ โรงพยาบาลต่างๆ ในสังกัด สธ. ถือเป็นหน่วยบริการที่มีความสำคัญและเป็นแขนขาที่จะหยิบยื่นบริการการดูแลผู้ป่วยเหล่านี้ โดยอาจจะต้องอาศัยการสร้างเครือข่ายการดูแลร่วมกับโรงพยาบาลศูนย์และโรงเรียนแพทย์ต่างๆ ด้วย ทั้งนี้ หากมีสิ่งใดที่ สธ. จะช่วยเหลือได้อีก ขอให้แจ้งเข้ามาได้เลย ทาง สธ. ยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่

โรคหายากหลายโรคสามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ก็มีอีกหลายโรคที่แพทย์ให้การรักษาเพื่อให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นได้ ทั้งนี้ เมื่อได้เห็นความร่วมมือและความมุ่งมั่นตั้งใจ ในการต่อสู้กับโรคหายากของแต่ละฝ่ายในขณะนี้แล้ว ก็ทำให้มีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า ปัญหานี้จะบรรเทาเบาบางลงไปได้ในที่สุด

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/555703

สกู๊ปพิเศษ : รวมพลังผลักดัน‘พิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย’ แหล่งเรียนรู้-บ่มเพาะจินตนาการสำหรับเด็ก

วันอาทิตย์ ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564, 06.00 น.

“การเรียนรู้” คือสิ่งสำคัญสำหรับเด็ก ที่จะต้องส่งเสริมให้เป็นไปในทิศทางที่ถูกต้อง เพื่อให้เขาได้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่ดี โดยมีสื่อมากมายหลายอย่างที่เกี่ยวพันกับการเรียนรู้ของเด็ก

“การ์ตูน” ก็เป็นหนึ่งในนั้น ซึ่งแม้ว่า ในบางมุม การ์ตูนอาจจะถูกมองว่า เป็นสื่อที่ไม่เหมาะสมกับเด็ก เพราะเป็นสิ่งที่ไม่ยึดโยงกับความจริง เน้นที่ความสนุกสนาน เพลิดเพลิน แตกต่างจากหนังสือแบบเรียน

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการ์ตูน เป็นสื่อที่เข้าถึงจิตใจของเด็ก และมีอิทธิพลต่อความคิดของเด็กมาก เพราะทำให้เกิดความสนุกสนาน เพลิดเพลิน ช่วยเปิดจินตนาการของเด็ก โดยวัยเด็กของแทบทุกคนล้วนต้องเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับการ์ตูนไม่มากก็น้อย ผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จหลายต่อหลายคน เติบโตมากับการ์ตูน

ด้วยความสำคัญของการ์ตูนที่มีอยู่มากมาย ทำให้มีความพยายามที่จะผลักดันให้เด็กๆ ได้รับประโยชน์จากการ์ตูนอย่างเป็นรูปธรรม ให้เห็นผลอย่างเต็มที่

เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 ที่ผ่านมา ที่โอลด์ทาวน์แกลเลอรี่แผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน สสส. ร่วมกับ เครือข่ายการ์ตูนไทยสร้างสรรค์สังคม สมาคมการ์ตูนไทย สถาบันอุทยานการเรียนรู้(TK Park) สมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย (PUBAT) และ Old Town Gallery จัดเวทีเสวนา “พิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย : พื้นที่สร้างสรรค์การอ่าน การเรียนรู้ สู่การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์” เพื่อร่วมกันหาแนวทางผลักดันให้เกิด“พิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย” มุ่งเพิ่มพื้นที่สร้างสรรค์ในการพัฒนาเด็กและเยาวชน เพราะวิกฤติไวรัสโควิด-19 ทำให้เด็กเยาวชนขาดการพัฒนาและการเรียนรู้มากขึ้น

ภายในงานดังกล่าว มีการจัดนิทรรศการ Cartoon ไทย in Old Town จากนักการ์ตูนชั้นครูและนักการ์ตูนรุ่นใหม่ 30 คน กว่า 200 ภาพ เพื่อแสดงความร่วมมือของศิลปินการ์ตูนที่พร้อมจะร่วมสนับสนุนกิจกรรมดีๆ หากมีการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย และเรียกร้องให้รัฐยังสนับสนุนและให้ความสำคัญกับศิลปะแขนงนี้ ผู้สนใจสามารถเข้าร่วมชมและบริจาคหนังสือนิทานเพื่อจัดตั้งธนาคารหนังสือเพื่อเด็กปฐมวัยในชุมชนคนจนเมือง

นางสาวรสนา โตสิตระกูล อดีตสมาชิกวุฒิสภา กทม. กรรมการมูลนิธิสุขภาพไทย กล่าวว่า ขอเป็นส่วนหนึ่งในการร่วมผลักดันให้เกิดพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย ซึ่งจะเป็นพื้นที่สร้างสรรค์การอ่าน การเรียนรู้ของเด็กๆ เด็กเหมือนกระดาษที่เปื้อนสีได้ง่ายตามสิ่งแวดล้อมรอบตัววัยเด็กจึงเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของชีวิต การสร้างพื้นที่เรียนรู้ จะช่วยแต่งแต้มสีสันอันงดงามให้กับกระดาษสีขาว จึงเป็นภารกิจที่ยิ่งใหญ่ของสังคม การ์ตูนเป็นสื่อสร้างสรรค์ที่เข้าถึงความรู้สึก นึกคิดและจินตนาการของเด็กได้ง่ายที่สุด

“การ์ตูนที่ดีสักเรื่องหนึ่งสามารถบ่มเพาะต้นกล้าเล็กๆให้เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรงงดงามได้ จึงควรมีพื้นที่สื่อสร้างสรรค์สำหรับเด็กให้มากขึ้น”นางสาวรสนา กล่าว

ขณะที่ นายพลเดช วรฉัตร อดีตเอกอัครราชทูต ณ กรุงโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา และประเทศมัลดีฟส์ ระบุว่า การ์ตูนไทยเป็นสื่อที่สำคัญยิ่งหากเรามีพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทยจะได้เป็นแหล่งรวบรวมเผยแพร่ประวัติการ์ตูน ความเป็นมา และวิวัฒนาการของการ์ตูนไทย ตั้งแต่อดีตจนถึงยุคปัจจุบัน เพื่อสร้างการรับรู้และตระหนักต่อทรัพยากรสารสนเทศ มรดกทางวัฒนธรรมของชาติในสาขานี้เช่นเดียวกับเมืองอื่นๆ ของโลกที่ภาคภูมิใจในศาสตร์และศักยภาพของสื่อการ์ตูน ที่มีความหลากหลาย ทั้งรูปแบบ เนื้อหา การสื่อสาร ฯลฯ บนเส้นทางการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย

ทางด้าน เซีย ไทยรัฐ อุปนายกสมาคมการ์ตูนไทยและประธานเครือข่ายการ์ตูนไทยสร้างสรรค์สังคมกล่าวว่า ที่ผ่านมา เรามีประชุมระดมความคิดในเครือข่ายการ์ตูนไทยกันบ่อยมาก เพื่อร่วมนำเสนอการออกแบบจัดตั้งพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย ทั้งการศึกษา รวบรวมข้อมูลสภาพปัญหา และยุคทองของการ์ตูนไทยตั้งแต่แรกเริ่ม จนเข้าสู่รูปแบบและแพลตฟอร์มใหม่ๆ โดยได้รับความร่วมมือจากนักการ์ตูนเยาวชนและนักการ์ตูนชั้นครูมากมายเพื่อหวังให้เป็นแหล่งเรียนรู้ เป็นพื้นที่ที่มีชีวิต มีรายการสนทนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องการ์ตูนไทย การแสดงศิลปะการวาดการ์ตูน การแข่งขันศิลปะการ์ตูนตั้งแต่รุ่นเล็กมืออาชีพ การออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ จากการ์ตูน การนำการ์ตูนไปรับใช้สังคม ร่วมรณรงค์ในประเด็นต่างๆ

นางสุดใจ พรหมเกิด ผู้จัดการแผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน สสส.อดีตประธานอนุกรรมการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย กรุงเทพฯ เมืองหนังสือโลก กล่าวว่า แหล่งเรียนรู้ อาทิ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก, ห้องสมุด ฯลฯ เป็นพื้นที่สำคัญสำหรับเด็กๆ โดยเฉพาะในกลุ่มเปราะบาง เพราะหากเด็กๆ ขาดการเรียนรู้ จะส่งผล
กระทบทั้งในด้านความเป็นอยู่ภายในครอบครัว สังคม และจิตใจมีงานวิจัยพบว่า ยิ่งเด็กๆกลุ่มเปราะบาง ขาดโอกาสในการศึกษาการเรียนรู้ ก็จะมีโอกาสเข้าสู่วงจรอาชญากรรมสูงถึงร้อยละ 60 แม้การจัดตั้งพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทยต้องใช้งบประมาณค่อนข้างสูง แต่จะให้ผลตอบแทนในระยะยาว โดยเฉพาะด้านเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศในอนาคต และเป็นพันธกิจเดียวที่กรุงเทพมหานคร ยังไม่สามารถดำเนินงานได้ลุล่วง ตามพันธกิจที่เสนอต่อองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก)

นางสุดใจ ยังได้กล่าวถึงการทำงานของแผนยุทธศาสตร์สร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่าน ได้รับการสนับสนุนจาก สสส. พบว่า“ภาพ”เป็นหัวใจสำคัญของการดึงเด็กเข้าสู่กระบวนการเรียนรู้ ภาพสามารถทำงานกับเด็กได้ตั้งแต่วัย 6 เดือน เนื่องจากสายตาเด็กเริ่มมีการโฟกัสสิ่งที่เห็น การมีภาพที่สวยงามอยู่ใกล้ตัวเด็กเพราะมีหนังสือในบ้าน เป็นปัจจัยแรกๆของการวางรากฐานวัฒนธรรมการอ่าน ยกตัวอย่างโครงการยูนิเซฟ ที่มีความพยายามในการรณรงค์ทั่วโลกให้มีหนังสือสำหรับเด็กที่เหมาะสมตามช่วงวัยอยู่ในบ้านอย่างน้อย 3 เล่ม ซึ่งในปัจจุบันพบว่าเด็ก จำนวนประมาณ 1.1 ล้านครัวเรือน ไม่เคยมีหนังสืออยู่ในบ้านในขณะที่เราเชื่อมั่นว่าความงามและสุนทรีย สามารถปลูกฝังและหล่อหลอมได้ และ 90% ของชีวิตมนุษย์ ช่วงวัยสำคัญในการบ่มเพาะในด้านภาษาและกระบวนการเรียนรู้ คือ ช่วงวัยตั้งแต่แรกเกิด-6 ขวบ

“การ์ตูน ในฐานะที่มีภาพเป็นตัวเอกในการทำงานสำคัญในการพัฒนาเด็ก ตัวการ์ตูน ต้องเปลี่ยนไปตามช่วงวัยของเด็กเช่น วัยแรกเกิด – 3 ขวบ ภาพชัดเจน ตัวละคร ฉากหลังมีความชัดเจน ควรถ่ายทอดและสื่อสารเรื่องราวที่ใกล้ตัวเด็ก / วัย 9-12 ปี เป็นช่วงที่สำคัญ ยกตัวอย่างประเทศไต้หวัน เด็กทุกคนต้องได้อ่านการ์ตูน ต้องได้สร้างสรรค์งานการ์ตูนเป็นของตนเอง เชื่อว่าการซึมซับการวาด หรือ การเห็นการ์ตูน หรือ เสพการ์ตูนมากๆ เด็กจะลุกขึ้นมาเป็นผู้สร้างสรรค์เพื่อผลิตได้ ต่อยอดในเรื่องของ creative academy ซึ่งประเทศไทยได้วางไว้เป็นยุทธศาสตร์สำคัญด้วยเช่นกัน” นางสุดใจ กล่าว

สำหรับการเรียกร้องพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อ1.ต้องการทวงสัญญา เนื่องจากกรุงเทพมหานครได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหนังสือโลก ยุทธศาสตร์และภารกิจสำคัญ คือ ต้องจัดตั้งมูลนิธิพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทยได้สำเร็จ โดยในพิพิธพิธภัณฑ์ เป็นทั้งแหล่งเรียนรู้ เป็นพื้นที่ให้คุณพ่อคุณแม่ได้เห็นความแตกต่างของการ์ตูน รวมไปถึงทำหน้าที่เป็นตัวพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ให้กับเมืองนั้นๆ ด้วย หากมีพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย จะทำให้คุณพ่อคุณแม่ที่ดูแลและพัฒนาเด็กได้เข้าใจความสามารถ พลังที่มหัศจรรย์ของการ์ตูน

2.ต้องการให้มีพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้ของนักวาดการ์ตูน เนื่องจากมองว่าการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของคน จะนำมาซึ่งความสามารถในการช่วยเพิ่มศักยภาพในการมองสังคม การสร้างสรรค์งาน เพื่อให้สังคมก้าวไปในทิศทางที่ดีงาม และในเดือนแห่งความรัก มีการจัดการรณรงค์ในพื้นที่ มีการจำลองพื้นที่ย่อยๆ ของพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย และสามารถนำหนังสือมาบริจาคได้ โดยเฉพาะหนังสือเด็ก หนังสือนิทาน เพื่อนำไปร่วมก่อตั้งธนาคารหนังสือเพื่อเด็กปฐมวัยเพื่อเด็กในชุมชนเมือง

สำหรับการขับเคลื่อนงาน มีการทำงานควบคู่ไป 2 ด้าน ได้แก่ 1.พบว่าการพูดเรื่องใหญ่ๆ คนเล็กๆ หรือ องค์กรเล็กๆไม่สามารถลงมือทำเองได้ จึงทำได้เพียงเรียกร้องและทวงสัญญาจากภาครัฐเท่านั้น รวมถึงองค์กรอื่นๆ ที่เราวางแผนในการเดินหน้าพูดคุย เช่น TK PARK หรือ OKMD หรือ สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย
เนื่องจากมีความใกล้เคียงกับภารกิจของพิพิธภัณฑ์การ์ตูนไทย และ 2.มีการขยายเผยแพร่ความรู้ให้พ่อแม่รุ่นใหม่เข้าใจว่า การอ่านหนังสือให้เด็กฟังเพียง 10-15 นาที สามารถพัฒนาศักยภาพสมองและทักษะชีวิตของลูกได้มาก

นางสุดใจ กล่าวว่าการดูการ์ตูนจากหนังสือและโทรศัพท์มือถือ มีความแตกต่างกัน จากการประกาศขององค์การอนามัยโลก เด็กวัยแรกเกิด-2 ขวบ ไม่ควรอยู่หน้าจอ ไม่ว่าจะเป็นทีวี โทรศัพท์มือถือหรืออื่นๆ เนื่องจากเป็นตัวทำลายสมอง ทำลายสมาธิการจดจ่อของเด็ก และที่สำคัญทำให้ขาดปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับมนุษย์และพบว่าเด็กวัยต่ำกว่า 3 ขวบที่ยังไม่สามารถพูดได้ มีจำนวนมาก สอดคล้องกับพัฒนาการเด็กปฐมวัยของประเทศไทยที่ล่าช้ามากกว่า 30% โดยเฉพาะด้านภาษา เราจึงมีการรณรงค์ไม่ให้ใช้มือถือกับเด็กวัยไม่เกิน 2 ขวบ พ่อแม่สามารถจัดแบ่งเวลา 15-30 นาที ร่วมกับการทำกิจกรรมอื่นๆ ร่วมกับลูก เพื่อไม่ให้ลูกอยู่หน้าจอมากเกินไป

ทั้งนี้การที่เด็กได้เปิดหนังสือด้วยตนเอง การมีสมาธิจดจ่อในแต่ละหน้า การซึมซับรายละเอียดของภาพ พบว่า สามารถช่วยพัฒนาศักยภาพของสมองได้มากกว่า และปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากกว่า เป็นข้อมูลที่เกิดจากการปฏิบัติจริง การทำวิจัยร่วมกับองค์การยูนิเซฟ เด็กที่เคยติดจอ ติดมือถือ ถ้าพ่อแม่เล่านิทาน หรือ อ่านหนังสือให้เด็กฟังและพูดคุยกับลูกติดต่อกัน 2-3 เดือน สามารถคลี่คลายปัญหาวิกฤติที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

จากข้อมูลทั้งหมด จึงเห็นได้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเด็กเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ต้องช่วยกันทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อเด็กด้วย

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/554162

สกู๊ปพิเศษ : ‘เล่นเปลี่ยนโลก’ เมื่อ‘เรื่องเล่น’ไม่ใช่แค่‘เรื่องเล่นๆ’

วันอาทิตย์ ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564, 06.00 น.

เมื่อกล่าวถึงคำว่า “เล่น” เราก็คงจะนึกถึงการไม่เอาจริงเอาจังไม่เป็นสาระ ทำเพื่อความสนุก เพลิดเพลินเท่านั้น แต่อีกมุมหนึ่ง การเล่น ก็มีความสำคัญไม่น้อยเช่นกัน โดยเฉพาะกับเด็กๆ ที่จำเป็นจะต้องมีการเล่นที่เหมาะสม เพื่อเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยพัฒนาให้เขาเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดี มีคุณภาพต่อไปในอนาคต

แล้วจะเล่นอย่างไรให้เหมาะสม ให้ยิ่งใหญ่ จนถึงขั้น “เปลี่ยนโลก”

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา กระทรวงสาธารณสุข ร่วมกับภาคีเครือข่ายขับเคลื่อนโครงการเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลก จัดมหกรรมขับเคลื่อนต้นแบบสถานพัฒนาเด็กปฐมวัยและชุมชน “เล่นเปลี่ยนโลก” ที่ลานจอดรถ อาคาร 5 กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข โดยมี นายธนิตพล ไชยนันทน์ ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข เป็นประธานเปิดงาน

นายธนิตพลกล่าวว่า การเล่นของเด็กเป็นการเล่นอย่างอิสระ (Free play) และเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ เด็กจะมีส่วนร่วมในการออกแบบการเล่น ช่วยให้เกิดกระบวนการเรียนรู้อย่างมีความสุข เกิดความสนุกสนาน สร้างจินตนาการส่งเสริมพัฒนาการและทักษะการเรียนรู้ทางด้านสมอง และเกิดการเรียนรู้สิ่งแวดล้อมและสังคม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อการเจริญเติบโตของเด็กให้มีวุฒิภาวะสมบูรณ์ ทั้งร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ

กระทรวงสาธารณสุข จึงได้ประกาศนโยบายเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลก ปี 2564 ขึ้น เพื่อเป็นการสื่อสาร สร้างกระแสความร่วมมือพัฒนาทักษะผู้อำนวยการเล่น (Play Worker) และสร้างพื้นที่ต้นแบบเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลกที่เหมาะสมตามบริบท เอื้อให้เด็กได้เล่นอย่างเต็มศักยภาพครอบคลุมทุกตำบลทั้ง 3 บริบท ได้แก่ บ้าน สถานพัฒนาเด็กปฐมวัย และชุมชน ควบคู่กับการได้รับโภชนาการและการส่งเสริมสุขภาพที่เหมาะสมตามวัย

ในส่วนของผู้อำนวยการเล่น เป็นผู้ที่มีบทบาทช่วยให้การเล่นของเด็กประสบความสำเร็จ ซึ่งพ่อ แม่ ผู้สูงอายุครูพี่เลี้ยงเด็ก อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.)ทุกคนที่อยู่รอบตัวเด็กสามารถเป็นผู้อำนวยการเล่น และสนับสนุนส่งเสริมพัฒนาต้นแบบเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลก เพื่อสร้างเด็กไทยให้เป็นเด็กที่มีพัฒนาการสมวัย สูงดีสมส่วน มีทักษะชีวิตที่พร้อมเจริญเติบโตในสังคม และเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศต่อไปในอนาคต

นายแพทย์สุวรรณชัย วัฒนายิ่งเจริญชัย อธิบดีกรมอนามัย กล่าวว่า กรมอนามัยได้มีการจัดอบรมพัฒนาทักษะผู้อำนวยการเล่น ให้ครอบคลุมทุกเขตสุขภาพ ขณะนี้ได้ดำเนินการพัฒนา ครู ก ในระดับเขตสุขภาพ เพื่อนำไปขยายผลต่อในพื้นที่ โดยมีเป้าหมายในปี 2564 ครอบคลุมทุกจังหวัด ดังนี้ 1.ผู้อำนวยการเล่นทั่วประเทศ อย่างน้อย 500 คน ในเขตสุขภาพ เขตละ 50 คน ซึ่งที่ผ่านมากรมอนามัยให้ความสำคัญในการพัฒนาทักษะผู้อำนวยการเล่น โดยพัฒนาหลักสูตรผู้อำนวยการเล่นในรูปแบบออนไลน์ ซึ่งจะเป็นช่องทางที่ให้พ่อ แม่ ผู้เลี้ยงดูเด็ก ครูผู้ดูแลเด็ก หรือผู้ที่สนใจต้องการเรียนรู้สามารถเข้าถึงเพื่อพัฒนาศักยภาพของตนเอง และเผยแพร่สู่ผู้อื่นได้

2.พื้นที่เด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลกทั่วประเทศ อย่างน้อย 500 แห่ง เขตสุขภาพ เขตละ 50 แห่ง และ 3.พื้นที่ต้นแบบเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลกทั่วประเทศอย่างน้อย 300 แห่ง เขตสุขภาพ เขตละ 25 แห่ง นอกจากนี้ ได้มีการเผยแพร่สนับสนุนองค์ความรู้และสื่อต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ คู่มือผู้อำนวยการเล่น เด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลก คู่มือเล่นเปลี่ยนโลกสำหรับสถานพัฒนาเด็กปฐมวัย และสื่อวีดิทัศน์ แก่ศูนย์อนามัยทุกแห่ง รวมทั้ง สามารถดาวน์โหลดสื่อต่างๆ ได้ทางเว็บไซต์ของกรมอนามัย

นางสาวณัฐยา บุญภักดี ผู้อำนวยการสำนักสนับสนุนสุขภาวะเด็ก เยาวชน และครอบครัว สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) กล่าวว่า สสส. และภาคีเครือข่ายเล่นเปลี่ยนโลกได้ส่งเสริมและสนับสนุนให้เกิดการรวมตัวขององค์กร เช่น มูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน มูลนิธิเพื่อนเยาวชนเพื่อการพัฒนากลุ่มไม้ขีดไฟ และกลุ่ม WE ARE HAPPY เป็นเครือข่าย “เล่นเปลี่ยนโลก”

โดยเครือข่ายนี้ จะขับเคลื่อนดำเนินการสร้างความตระหนักเรื่องการเล่น ให้ใช้การเล่นอิสระเป็นเครื่องมือในการพัฒนา และแก้ไขปัญหาเด็กและครอบครัวในยุคศตวรรษที่ 21 ผ่านกระบวนการสร้างให้เกิดผู้อำนวยการเล่น ที่จะเปลี่ยนแปลงทัศนะของคนในสังคมจากการเล่น สนับสนุนให้ผู้อำนวยการเล่น พัฒนาโมเดลการเรียนรู้ต้นแบบที่หลากหลายทั้งในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก โรงเรียน ชุมชน มหาวิทยาลัย ฯลฯ มากกว่า 34 พื้นที่ใน 14 จังหวัด ซึ่งแต่ละพื้นที่ดำเนินการพัฒนาเด็กผ่านการเล่นอย่างต่อเนื่อง ร่วมเป็นคณะทำงานขับเคลื่อนนโยบายเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลก สนับสนุนองค์ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับการเล่นอิสระ ช่วยเป็นทีมวิทยากรจัดอบรมผู้อำนวยการเล่น และกระบวนการ Coaching

ขณะเดียวกันภาคีเล่นเปลี่ยนโลกยังช่วยเป็นแหล่งเรียนรู้และเป็นพื้นที่สาธิต ให้แก่เครือข่ายของกรมอนามัยอีกด้วย

นายเชษฐา มั่นคง ผู้อำนวยการมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก(มพด.) กล่าวว่า ที่ผ่านมา มพด. และเครือข่ายเล่นเปลี่ยนโลก ได้ดำเนินงานผ่านแกนนำผู้อำนวยการเล่นจากทั่วประเทศกว่า 100 คน ที่ประกอบด้วย ครู ศพด. ครูโรงเรียนประถม แกนนำเยาวชน ชุมชน อาจารย์มหาวิทยาลัย นักศึกษา และเจ้าหน้าที่หน่วยงานที่มีความเข้าใจแนวคิดการเล่นอิสระ สามารถเป็นผู้อำนวยการเล่น สร้างโอกาสให้เด็กได้เล่น โดยมีโมเดลเรียนรู้ต้นแบบรูปแบบการส่งเสริมการเล่นอิสระ และดำเนินการเล่นอิสระ พัฒนาเด็กอย่างต่อเนื่องโดยการสร้างความร่วมมือกันของครอบครัว และชุมชน รวมทั้งมีรูปแบบการเล่นในโรงเรียน ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และชุมชน โดยมีรูปแบบ อาทิ Play @home Play Room, Play day, Play park, Play center Play space (ที่ไหนก็เล่นได้), Play delivery, Play Festival ที่มีกระบวนการพัฒนาสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเล่นของเด็กในหลากหลายรูปแบบ

ทั้งนี้ ได้มีการอบรมผู้อำนวยการเล่น มีสื่อให้ความรู้กับคุณครูและผู้ปกครองในการส่งเสริมการเล่น มีช่องทางในการสื่อสารกับกลุ่มครอบครัว และสังคมออนไลน์ มีเพจ Let’s play more เล่นเปลี่ยนโลก และเว็บไซต์ เพจเล่นเพื่อชีวิตเด็กและมีรูปแบบการสื่อสารแบบเทศกาลการเล่น งานส่งเสริมสิทธิการเล่นในประเทศไทย โดยขับเคลื่อนนโยบายที่เอื้อต่อการส่งเสริมให้เกิดการเล่นอิสระในประเทศไทย คือ นโยบายเด็กไทยเล่นเปลี่ยนโลกของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข และการขับเคลื่อนกับเครือข่ายระหว่างประเทศ ร่วมกับสมาคมส่งเสริมสิทธิการเล่นนานาชาติ (International Play Association) หรือ IPA ในการแลกเปลี่ยนและพัฒนาองค์ความรู้ในระดับโลก

นายแพทย์รัฐพล เตรียมวิชานนท์ ผู้ช่วยเลขาธิการสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กล่าวว่า ในปัจจุบันได้มีการจัดตั้งกองทุนหลักประกันสุขภาพในระดับท้องถิ่นหรือพื้นที่ร่วมกับองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) และเทศบาลทั้งประเทศครอบคลุม 7,738 แห่งทั่วประเทศ รวมทั้งในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร เป้าประสงค์สำคัญประการหนึ่งของกองทุนที่ตั้งขึ้น เพื่อการหนุนเสริม สนับสนุน ให้ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในพื้นที่ชุมชน ได้นำงบจากกองทุนนี้ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินกิจกรรมเพื่อการพัฒนา พัฒนาการของเด็กในพื้นที่ของท้องถิ่นตนเอง

โดยในปีที่ผ่านมาจากรายงานพบว่า กองทุนฯ ได้มีการหนุนเสริมกิจกรรมเพื่อพัฒนาพัฒนาการเด็ก ถึงจำนวน 3,317 กองทุนคิดเป็นร้อยละ 43 จำนวนโครงการ 16,832 โครงการ เป็นเงิน344,598,229 บาท มีเด็กได้รับประโยชน์จากโครงการ 1,726,426 คนทั้งนี้ในปีงบประมาณ 2563 ได้มีการพัฒนาศูนย์เด็กเล็กในพื้นที่ให้เป็นศูนย์ฯต้นแบบ ได้ถึง 178 แห่ง ครอบคลุมทุกจังหวัด

กิจกรรม “เล่นเปลี่ยนโลก” ในวันนี้ เป็นหนึ่งกิจกรรมที่สามารถส่งเสริมพัฒนาการของเด็กในพื้นที่ได้ ดังนั้น หากมีการเผยแพร่โครงการไปสู่ชุมชนท้องถิ่นแล้วอาศัยการหนุนเสริมกิจกรรมนี้จากกองทุนหลักประกันสุขภาพท้องถิ่นที่มีอยู่ทั่วประเทศก็จะเกิดโอกาสประสบความสำเร็จในการขยายโครงการต่อไป

เป็นอีกหนึ่งโครงการที่ “ผู้ใหญ่ในวันนี้” พยายามผลักดันเพื่อ “ผู้ใหญ่ในวันหน้า”

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/552521

สกู๊ปพิเศษ : ‘เซฟเซ็กซ์-โนแอลกอฮอล์’ สร้างเกราะป้องกัน‘วันวาเลนไทน์’

วันอาทิตย์ ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564, 06.00 น.

หากเป็นสถานการณ์ปกติ ในช่วงวันวาเลนไทน์แบบนี้บรรยากาศทั่วโลกก็จะเป็นไปอย่างคึกคัก ผู้คนต่างแสดงความรักต่อกันและกัน มีการมอบดอกไม้และของขวัญให้กัน มีข่าวสารความเคลื่อนไหวต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวันแห่งความรักออกมาอย่างต่อเนื่อง

แต่ในช่วงเวลา 14 กุมภาพันธ์ ปีนี้ อาจจะดูเงียบเหงากว่าทุกๆ ครั้ง เนื่องด้วยสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ หรือโควิด-19 ที่ทำให้หลายคนต้องใช้ชีวิตวิถีใหม่ แบบ New Normal ซึ่งก็ต้องปรับเพื่อให้ห่างไกลจากโรคร้ายที่กำลังคุกคามโลกของเรา

เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ที่เดอะฮอลล์ กรุงเทพฯ ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา(ศวส.) ร่วมกับ มูลนิธิหญิงชายก้าวไกลเครือข่ายเยาวชนลดปัจจัยเสี่ยง และ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ(สสส.) จัดเสวนาเนื่องในโอกาสวันวาเลนไทน์ หัวข้อ“เด็กของเรา…เรื่องเหล้าเรื่องเพศ” ภายในงานมีการจำลองเหตุการณ์จริงในครอบครัวนักดื่ม จนถึงวันที่ท้องไม่พร้อมและผลกระทบรุนแรงชุด“หัวอกลูก…ในสงครามชีวิตน้ำเมาของพ่อแม่” โดยทีมเฉพาะกิจเธียเตอร์

พญ.วิมลรัตน์ วันเพ็ญ ผู้อำนวยการศูนย์สุขภาพจิต 13 กรมสุขภาพจิต กล่าวว่า ค่านิยมวาเลนไทน์ มักจะมีเรื่องเลิฟกับเซ็กซ์เข้ามาเกี่ยวข้อง โดยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญให้เกิดเซ็กซ์เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากเป็นตัวที่ทำให้การดูแลตัวเอง การยับยั้งชั่งใจลดลง เช่น พากันไปเที่ยวปาร์ตี้ ดื่มเหล้า ตกไปอยู่ในสถานการณ์ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เกิดมีเพศสัมพันธ์ ผลกระทบตามมามากมาย ทั้งติดเชื้อท้องไม่พร้อม จากสถิติพบว่า คนที่ตั้งครรภ์ไม่พร้อมมักจะดื่มเหล้าตั้งแต่อายุยังน้อย ยิ่งเด็กได้เห็นพฤติกรรมของคนในครอบครัวดื่ม ยิ่งทำให้เกิดความเคยชิน พออายุ 18 ปี จะรู้สึกว่าโตแล้ว ดื่มเหล้าได้แล้ว

พญ.วิมลรัตน์กล่าวว่า วัยรุ่นมีภาวะซึมเศร้าเพิ่มขึ้นชัดเจน สิ่งที่เขามักใช้แก้ไขปัญหาคือ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ดังนั้นการจัดการควรทำร่วมกันทุกภาคส่วน ไม่ใช่ต่างคนต่างทำ ควรให้เด็กมีความเข้มแข็งทางจิตใจ เชื่อมั่นในตัวเอง เห็นคุณค่าในตัวเอง เวลาเจอปัญหาสามารถจัดการได้

“นอกจากนี้ครอบครัวก็มีส่วนสำคัญในการสนับสนุน ให้เวลาพูดคุย ชื่นชม ปรับทุกข์ ส่วนชุมชน โรงเรียนต้องเข้มแข็ง มีระบบดูแลช่วยเหลือเฝ้าระวัง  สำหรับวาเลนไทน์ปีนี้อยากเตือนวัยรุ่นทุกคนว่า อย่าเอาตัวไปอยู่ในจุดที่เสี่ยง สถานที่ลับตาคน ฝึกปฏิเสธให้เป็น ต้องรู้จักเซฟเซ็กซ์ และไม่ควรมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปยุ่งเกี่ยว” พญ.วิมลรัตน์ กล่าว

ทางด้าน ซินดี้-สิรินยา บิชอฟ ดารานักแสดง ได้มาแชร์ประสบการณ์การเลี้ยงลูกให้เข้าใจเรื่องเพศ โดยระบุว่า ในฐานะที่เป็นคุณแม่ลูกสอง ซึ่งลูกกำลังโตนั้น จะเน้นสอนบนพื้นฐานความเข้าใจ ให้อิสระตัดสินใจ สอนมารยาท การให้เกียรติ เข้าใจในสิทธิของร่างกายตัวเองและเคารพสิทธิทางร่างกายของคนอื่น จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ต่างกัน หรือแม้แต่ความเข้าใจพัฒนาการทางเพศ ซึ่งเห็นเลยว่ามันเกี่ยวกับการที่เราสอนลูก การเลี้ยงลูกจะปลูกฝังให้อยู่ในตัวลูกๆ ไปทุกที่ คนคนหนึ่งจะโตขึ้นมาไปกระทำความรุนแรงกับคนอื่นมาจากการเลี้ยงดูด้วย

“ถ้าพ่อแม่ปลูกฝังให้ลูกเข้าใจการเคารพสิทธิของคนอื่น อาจจะลดปัญหาหรือแก้ปัญหาไปได้ อยากให้พ่อแม่ทุกคนพูดคุยกับลูกให้มากๆ อย่าอายที่จะพูดคุยเรื่องเพศและเรื่องการเคารพสิทธิเนื้อตัวทางร่างกาย โดยไม่ต้องรอให้เป็นหน้าที่ของครูหรือหมอ โลกเปลี่ยนเร็วมาก ฉะนั้นพ่อแม่ต้องปรับตัวเอง

ดารานักแสดงสาวรายนี้ ยังได้เขียนหนังสือเด็ก นำเสนอในรูปแบบการ์ตูน ที่พูดถึงสิทธิในร่างกายของตัวเอง สอนให้เรียนรู้เรื่องร่างกาย เคารพตัวเอง และยอมรับในตัวตนของผู้อื่น หนังสือเล่มนี้ถือเป็นเครื่องมือในการพูดคุยกับลูกตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อให้เขาดูแลความปลอดภัยของเขาได้ หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับทุกคน

ขณะที่ นายจะเด็จ เชาวน์วิไล ผู้อำนวยการมูลนิธิหญิงชายก้าวไกล กล่าวว่า อยากฉายภาพให้เห็นเรื่องความรักเรื่องเพศและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มันมีความสัมพันธ์และไปด้วยกัน ที่ผ่านมาค่านิยมแบบชายเป็นใหญ่ จะกำหนดความรักความสัมพันธ์กับผู้หญิง เช่น สร้างเงื่อนไขต้องมีรูปร่างหน้าตาดี ผอม สวย หุ่นดี ลักษณะบริโภคนิยม ซึ่งมันถูกกำหนดโดยผู้ชายที่มีอำนาจเหนือกว่า กำหนดความรักให้ผู้หญิงต้องเป็นแบบนี้ มักพุ่งความสัมพันธ์ไปที่เรื่องเพศก่อน ส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวข้องกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น จัดงานเลี้ยงมอมเหล้าหญิง สร้างเงื่อนไขทำให้ผู้หญิงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ นำไปสู่การคุกคามล่วงละเมิดทางเพศในที่สุด ก่อนหน้านี้มีข่าวทางสื่อมวลชนอยู่บ่อยๆ เรื่องการใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์รวมถึงสารเสพติด เพื่อกระตุ้นและล่อลวงไปสู่การมีเพศสัมพันธ์

“หลายกรณีมาจากการดื่มเหล้า ใช้เป็นเครื่องมือนำไปสู่การถูกคุกคามทางเพศ ถูกข่มขืนโดยผู้ชายที่ใช้อำนาจเหนือกว่าเป็นคนกำหนด สะท้อนจากการรวบรวมข่าวความรุนแรงทางเพศทางปี 2562 ที่ผ่านมา พบถึง 9 ข่าว กรณีที่แฟน/อดีตแฟน ใช้การบังคับและหลอกไปข่มขืน ปัจจัยกระตุ้นมาจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ดังนั้น สิ่งที่อยากเสนอให้เป็นทางออกคือ ต้องมีหลักสูตรให้ความรู้ รณรงค์เกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศ การคุกคามทางเพศเป็นเรื่องที่ผู้หญิงต้องรู้และต้องให้ความสำคัญ ควรมีหลักสูตรทุกระดับ ตั้งแต่ประถมศึกษา มัธยม มหาวิทยาลัย ตลอดจนในครอบครัวก็ต้องสร้างการเรียนรู้ในเรื่องนี้ด้วย” นายจะเด็จ กล่าว

หนึ่งในผู้ที่มาแชร์ประสบการณ์ชีวิตคือ นางสาวบี (นามสมมุติ) อายุ 32 ปี เล่าว่า ช่วงอายุ 18 ปี ตอนที่เป็นคุณแม่วัยใส ตอนนั้นคบกับแฟนที่เจอกันในร้านเหล้า เกเร ไม่เรียนต่อ หางานรับจ้างรายวันทำ พอเลิกงานก็ดื่มเหล้ากับแฟน เมาหลังเลิกงานทุกวัน ทะเลาะกับคนข้างบ้านประจำ ใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอด รู้ตัวอีกทีก็ตั้งครรภ์ได้ 2-3 เดือน ถึงมาหยุดดื่มส่วนแฟนเริ่มไม่ใส่ใจดูแล ไม่ทำงาน เอาแต่เมาเหล้าหาเรื่องทะเลาะตบตีทุกวัน หลังจากคลอดลูกได้ไม่นาน ก็เลิกรากันไปเพราะทนพฤติกรรมทำร้ายร่างกายไม่ไหว

“ชีวิตแม่วัยใส กว่าจะผ่านมาได้มันยากลำบากมาก นอนร้องไห้ทุกวันต้องทำงานทุกอย่าง ทั้งเป็น รปภ. ทำงานกระเป๋ารถเมล์ ส่วนผลกระทบที่เกิดขึ้นกับลูกเพราะพฤติกรรมการดื่ม ทำให้เขาเป็นเด็กสมาธิสั้น พัฒนาการช้า ทุกเดือนต้องไปโรงพยาบาลเพื่อรับยาอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เราเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ ทำทุกอย่างเพื่อลูกอยากฝากถึงวัยรุ่นให้มีสติ รักตัวเอง ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหล้า ยา และอบายมุขเพราะมันทำลายชีวิต ทำลายอนาคตเราจริงๆ” นางสาวบี กล่าว

นอกจากงานเสวนาดังกล่าวแล้ว ยังมีอีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นคือ ผลสำรวจพฤติกรรมวันวาเลนไทน์ปีนี้ ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ซึ่งจากการสำรวจตัวอย่าง 1,234 ตัวอย่าง ทั่วประเทศ พบข้อมูลที่น่าสนใจคือ ความคิดเห็นเกี่ยวกับคู่รักกลุ่มใดที่มีการฉลองวาเลนไทน์ โดยการมีเพศสัมพันธ์ แยกตามช่วงอายุ ผลสำรวจส่วนใหญ่มองว่า กลุ่มนักศึกษา จะมีเพศสัมพันธ์มากที่สุด เฉลี่ย 41.4% แต่เมื่อเจาะลึกลงไปมีข้อมูลที่น่าสนใจ ผู้ตอบแบบสอบถามกลุ่มช่วงอายุ 15-19 ปี มองว่า กลุ่มนักเรียน เป็นกลุ่มที่มีการฉลองวาเลนไทน์ โดยการมีเพศสัมพันธ์มากที่สุด

ส่วนผลสำรวจทัศนะต่อปัญหาเด็ก และเยาวชนเมื่อเทียบกับสถานการณ์ปัจจุบัน กับช่วง 3 ปีที่ผ่านมา ผลสำรวจพบว่า ปัญหาการมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกัน (ใส่ถุงยางอนามัย) รุนแรงมากขึ้น สัดส่วนการตอบสูงถึง 53.1%, ปัญหาล่อลวงทางโซเชียล รุนแรงขึ้น 48.2%, การล่วงละเมิดทางเพศจากคนใกล้ชิด 45.2%, ตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน 43.2%, คลอดแล้วทิ้ง 42.5%

เมื่อมองเห็นปัญหา รู้ถึงผลร้ายที่จะเกิดขึ้นตามมารวมทั้งแนวทางป้องกันแล้ว ก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเองว่า จะหลีกเลี่ยงให้ห่างไกลจากปัญหานี้ได้อย่างไร