#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
https://www.thairath.co.th/news/foreign/2719137
22 ส.ค. 2566 15:22 น.
เบื้องหลังภาพถ่ายของบ้านที่ไม่ถูกทำลายจากไฟป่าฮาวาย
- ชาวเน็ตแชร์ภาพ “บ้าน” หลังคาสีแดง ซึ่งเป็นบ้านเพียงหลังเดียว ที่หลงเหลืออยู่จากเหตุไฟป่าในเมืองลาไฮนา รัฐฮาวาย ท่ามกลางซากบ้านเรือนหลังอื่น ที่ถูกไฟป่าเผาจนราบเป็นหน้ากลอง
- สถานการณ์ ไฟไหม้ป่า ในเกาะเมาวี ของรัฐฮาวาย เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 ส.ค. ยอดผู้เสียชีวิตยังคงเพิ่มสูงขึ้นต่อเนื่องรายวัน โดยตัวเลขที่มีการอัปเดตล่าสุด อยู่ที่อย่างน้อย 114 ศพ สูญหายอีกกว่า 850 คน
- ดอร่า แอตวอเตอร์ มิลลิคิน ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านร่วมกับสามีของเธอ กล่าวว่า ก่อนหน้านี้เธอได้ทำการปรับปรุงบ้านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากบ้านไม้หลังนี้มีอายุเก่าแก่กว่า 100 ปี แต่การปรับปรุง รวมถึงปัจจัยภายนอกอื่นๆ กลับทำให้บ้านหลังนี้รอดพ้นจากไฟป่าได้อย่างปาฏิหาริย์
ภาพดังกล่าวกลายเป็นกระแสไวรัล บ้านซึ่งมีส่วนหน้าอาคารสีขาวเรียบหรูและหลังคาสีแดงสดใส ที่ดูเหมือนไม่ถูกแตะต้องจากเปลวเพลิง บริเวณโดยรอบมีกองเศษข้าวของที่ไหม้เกรียม หลังจากไฟป่าที่ลุกลามอย่างรวดเร็วซึ่งทำลายเมืองลาไฮนา เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
บ้านบนถนนฟรอนต์ สตรีท อันเก่าแก่ ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างเพียงแห่งเดียวที่รอดจากไฟไหม้ แต่พื้นที่ใกล้เคียงทั้งหมดก็รอดพ้นจากการถูกทำลายจากไฟป่าที่ลุกลามไปทั่วเกาะ แต่ภาพของบ้านที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์อย่างไม่น่าเป็นไปได้ ท่ามกลางฉากหลังของการทำลายล้างที่รุนแรงมาก ทำให้บางคนสงสัยว่าภาพนั้นได้รับการแก้ไขแบบดิจิทัลหรือไม่
ดอร่า แอตวอเตอร์ มิลลิคิน ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านร่วมกับสามีของเธอ กล่าวว่า สถานการณ์นั้นเกินจริงเกินไป “เราสูญเสียเพื่อนบ้านในเหตุการณ์นี้ และเพื่อนบ้านก็สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง” แต่บ้านของพวกเขายังคงอยู่ เธอยังคงสงสัยอยู่ว่าทำไม
สามีภรรยาคู่นี้ซึ่งไปเยี่ยมครอบครัวในรัฐแมสซาชูเซตส์ในขณะที่เกิดเพลิงไหม้ เพิ่งปรับปรุงบ้านใหม่เมื่อไม่นานมานี้ แต่ไม่ได้มีเป้าหมายที่ชัดเจนในการทำให้บ้านทนทานจากเปลวไฟ ทรัพย์สินอายุ 100 ปีแห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านของคนทำบัญชีสำหรับพนักงานของบริษัท ไพโอเนียร์ มิลล์ ซึ่งเป็นไร่อ้อยที่เมืองลาไฮนา ที่ดำเนินการมาตั้งแต่กลางทศวรรษปี 1800 และเจ้าของบ้านก็พยายามฟื้นฟูลักษณะดั้งเดิมบางประการของโครงสร้างเอาไว้
แอตวอเตอร์ มิลลิคิน กล่าวว่า “มันเป็นบ้านไม้ 100% ดังนั้นจึงไม่ใช่ว่าเราทำให้มันกันไฟได้หรืออะไรเลย”
เธอกล่าวว่า เธอได้ทำงานอย่างใกล้ชิดกับทางการท้องถิ่นและคณะกรรมการประวัติศาสตร์ท้องถิ่น พวกเขาเปลี่ยนหลังคาแอสฟัลต์ด้วยโลหะหนา เดิมทีบ้านนี้น่าจะมีหลังคาที่ทำจากงูสวัดไม้ หรือดีบุกที่มีความบาง เธอปูพื้นด้วยหินจนถึงแนวหยดของหลังคา ซึ่งยื่นออกมาประมาณ 36 ถึง 40 นิ้ว
นอกจากนั้น เธอยังกำจัดใบไม้ที่อยู่ตรงข้ามบ้าน ไม่ใช่เพราะพยายามลดความเสี่ยงของการติดไฟ แต่เพราะกังวลเกี่ยวกับปลวกที่แพร่กระจายไปยังโครงไม้ เธอกล่าวว่า สิ่งเดียวที่เธอและสามีทำเพื่อการเตรียมพร้อมรับมือกับภัยพิบัติ คือการติดตั้งเหล็กยึดโครงสร้างบ้านเพื่อต้านทานแรงลมจากพายุเฮอริเคน
เธอบอกว่า “เรารักอาคารเก่าๆ ดังนั้นเราจึงแค่อยากให้เกียรติอาคารนี้ และเราไม่ได้เปลี่ยนอาคารแต่อย่างใด เราแค่ซ่อมแซมมันใหม่”
ดูเหมือนว่าการปรับเปลี่ยนเหล่านี้มีผลกระทบต่อการทำให้บ้านทนทานต่อเปลวไฟมากขึ้น แม้ว่าไม่ได้ตั้งใจก็ตาม
แอตวอเตอร์ มิลลิคิน กล่าวว่า “เมื่อไฟป่าลุกลามมาถึงที่นี่ มีเพียงชิ้นไม้ยาว 6 และ 12 นิ้ว เท่านั้นที่ถูกไฟไหม้และแทบจะลอยไปในอากาศพร้อมกับลมและทุกสิ่งทุกอย่าง” “ไฟที่พัดไปท่ีหลังคาบ้าน และถ้าเป็นหลังคายางมะตอย มันก็จะลุกเป็นไฟ ไม่อย่างนั้นพวกมันจะหล่นจากหลังคาแล้วทำให้เศษใบไม้รอบๆ บ้านติดไฟได้”
ซูซี่ โคเชอร์ ที่ปรึกษาด้านป่าไม้จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย กล่าวว่า หลังคาเป็นปัจจัยอันดับแรก ที่ทำให้บ้านเกิดไฟไหม้ได้ เนื่องจากหลังคาอาจกลายเป็นแผ่นถ่านขนาดใหญ่ที่ยังคุกรุ่น โดยในกรณีนี้ หลังคาแอสฟัลต์แบบธรรมดาน่าจะทำงานได้ดีพอๆ กับโลหะ เนื่องจากส่วนใหญ่มีระดับการทนไฟระดับ A
ปัจจัยต่อมาคือ “สภาพแวดล้อมใกล้บ้าน” ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่รอบๆ โครงสร้าง ผู้เชี่ยวชาญแนะนำให้เจ้าของบ้านกำจัดพืชที่ติดไฟได้ง่ายในรัศมี 1.5 เมตร และแทนที่ด้วยลักษณะพื้นผิวแข็ง เช่น หินที่ปูหรือกรวด ซึ่งคล้ายกับสิ่งที่มิลลิคินทำ
โคเชอร์กล่าวว่า “หากพุ่มไม้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุไวไฟ อยู่ข้างๆ บ้านและมีถ่านที่ยังคุอยู่ติดไฟ ความร้อนอาจทำให้หน้าต่างแตก และจากที่นั่น ไฟก็จะเข้าไปในบ้านทันที”
เธอกล่าวว่าบ้านหลังดังกล่าวอาจได้รับประโยชน์จากความจริงที่ว่า มันไม่ได้อยู่ใกล้กับพื้นที่ใกล้เคียงมากนัก โดยชี้ให้เห็นว่ามีมหาสมุทรล้อมรอบสามด้าน มีถนน และมีพื้นที่ว่างเหมือนสวนสาธารณะ ตามลำดับ
โคเชอร์ชี้ว่า “แหล่งเชื้อเพลิงที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งคือบ้าน ดังนั้นเมื่อบ้านหลังหนึ่งเกิดไฟไหม้ ถ้าอีกหลังอยู่ใกล้มาก ความร้อนที่แผ่ออกมาก็จะจับบ้านหลังอื่นได้”
สตีเฟน ควอร์ลส์ ศาสตราจารย์กิตติคุณจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย กล่าวว่า ความเสี่ยงนั้นจะสูงสุดเมื่ออาคารอื่นที่ถูกไฟไหม้อยู่ห่างออกไป 9 เมตรหรือน้อยกว่านั้น องค์ประกอบที่มีความเสี่ยง ได้แก่ ผนัง หน้าต่าง หรือบริเวณใต้ชายคา รวมถึงฐานรากหรือช่องระบายอากาศใต้หลังคา
เขากล่าวเสริมว่า ดูเหมือนว่าสารติดไฟจะถูกกำจัดออกจากบริเวณพื้นที่ใต้หลังคาเป็นส่วนใหญ่ และการสัมผัสถ่านที่ไหม้เกรียมบนหลังคาก็ลดลงเนื่องจากหันหน้าไปทางทะเล โดย “เขตที่ไม่ติดไฟ” ใกล้บ้านและใต้ดาดฟ้าเป็นกลยุทธ์ที่ดีเยี่ยมในการลดความเสี่ยงในการเกิดไฟไหม้ จากการที่ลมพัดจนถ่านลุกไหม้
โคเชอร์กังวลว่าภาพที่ดูเหนือจริงของบ้านในเมืองลาไฮนาหลังนี้ อาจนำไปสู่ทฤษฎีสมคบคิดได้ หากผู้คนไม่เข้าใจวิทยาศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังการลุกลามของไฟ เธอได้เล่าย้อนไปถึงคำกล่าวของ มาร์จอรี เทย์เลอร์ กรีน สส.จากรัฐจอร์เจีย ที่คาดการณ์ว่า ไฟป่า “แคมป์ไฟร์” เมื่อปี 2018 ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไป 85 ราย ที่เมืองพาราไดซ์ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย อาจเริ่มต้นจากลำแสงเลเซอร์ในอวกาศ
นักวิจารณ์ออนไลน์บางคนแนะนำว่า การที่บ้านตระกูลมิลลิคินไม่ถูกไฟไหม้ เป็นหลักฐานที่แสดงว่าไฟดังกล่าวเกิดจากอาวุธพลังงานโดยตรง หรือเปลวสุริยะขนาดมหึมา
โคเชอร์กล่าวว่า “ผมคิดว่าทฤษฎีสมคบคิดจะได้รับความนิยมมากขึ้น เมื่อเราไม่เข้าใจว่าสิ่งต่างๆ เกิดขึ้นได้อย่างไร”
ทั้งนี้ เมื่อไฟป่าเกิดขึ้นในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง เป็นเรื่องปกติที่บ้านบางหลังจะยังคงยืนหยัดได้ในขณะที่บ้านอื่นๆ ลุกไหม้ เนื่องจากลมพัดถ่านที่ยังคุในบริเวณจุดที่เปราะบาง หรือพืชพรรณรอบๆ และบ้านบางหลังสามารถทนต่อถ่านที่คุอยู่ ได้ดีกว่าบ้านหลังอื่นๆ
“โดยทั่วไปผู้คนมักคิดว่ากำแพงไฟขนาดใหญ่ ที่ทำให้บ้านเรือนลุกเป็นไฟ แต่บ่อยครั้งที่กลไกสำคัญก็คือถ่านที่ยังคุอยู่ ซึ่งบางครั้งมาจากแนวเพลิงซึ่งอาจอยู่ห่างออกไปบ้าง”
แอตวอเตอร์ มิลลิคิน กล่าวว่า บางคนคาดเดาว่าบ้านนี้รอดพ้นเนื่องจากมีระบบสปริงเกอร์ ซึ่งแน่นอนว่ามันมี แต่บ้านอื่นๆ หลายหลังในพื้นที่ที่ถูกไฟไหม้ก็มีเช่นกัน แต่ไม่ว่าในกรณีใด เมื่อไฟลุกลามมาถึงบ้าน ไฟฟ้าก็จะดับและระบบไม่ทำงาน
แอตวอเตอร์ มิลลิคิน เป็นศิลปินที่สร้างภาพวาดทิวทัศน์ชายฝั่งนิวอิงแลนด์ และสามีของเธอเป็นผู้จัดการพอร์ตโฟลิโอที่เพิ่งเกษียณ พวกเขาเป็นเจ้าของบ้านนี้มาประมาณสามปี แต่อาศัยอยู่ที่อื่นบนเกาะเมาวีประมาณ 10 ปีแล้ว
เธอกล่าวว่า เธอและสามีได้ยินเรื่องเพลิงไหม้ครั้งแรกจากชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในชุมชนลาไฮนาลูนา ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 3 ไมล์ครึ่ง และใช้ห้องใต้ดินของบ้านเป็นสถานที่ทำงาน บ้านของเขาถูกไฟไหม้ก่อน ดังนั้นเขาจึงอพยพไปยังบ้านของครอบครัวมิลลิคิน จากนั้นเขาก็ต้องอพยพออกจากที่นั่นด้วย และกล่าวว่า ทางการท้องถิ่นแจ้งให้ทั้งคู่ทราบว่าบ้านของพวกเขารอดจากไฟป่าจากการคุยโทรศัพท์ในวันรุ่งขึ้น
เธอหวังว่าจะกลับมาโดยเร็วที่สุดและเปิดให้เพื่อนบ้านที่สูญเสียบ้านไป ได้มาอาศัยชั่วคราว
แอตวอเตอร์ มิลลิคิน บอกว่า “มีคนเสียชีวิตไปหลายคน มีคนจำนวนมากสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป และเราจำเป็นต้องดูแลกันและกันและสร้างทุกอย่างขึ้นใหม่ ทุกคนต้องช่วยกัน.”
ติดตามข่าวต่างประเทศได้ที่ https://www.thairath.co.th/news/foreign
.jpg)
.jpg)
.jpg)
